Το Οιδίποδειο σύνδρομο του Kop: Γιατί οι Λίβερπουλ οπαδοί συνεχίζουν να ψάχνουν

Πάλι βγάζεις τον Παπάδόπουλο; Αυτή η ομάδα δεν χτίστηκε σε οικογενειακές φωτογραφίες στο Φένγουεϊ αλλά πάνω στις μνήμες των γκολ που έφερναν ξένοι γονείς όταν η ομάδα ήταν στη γωνία του δρόμου. Τους θυμάσαι εσύ αυτούς που έκαναν τα γκολ του Μπαρτς ή έπιαναν τις σέντρες από τους Ντόουλ και Κέιτ μέχρι την πλάτη του βρόμικου κουτιού που ήταν τότε το Άνφιλντ; Εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν γονιούς στο Λίβερπουλ — είχαν άλλα πράγματα στη ζωή τους, όπως οι ίδιοι εμείς σήμερα. Τι ζητάμε τελικά; Να μην υπάρχουν άνθρωποι από το Μάντσεστερ επειδή έκαναν τη σειρά εκεί πάνω; Ο Σαλαχ, τι προέρχεται; Ακόμα η χώρα του είναι εκεί, ακόμα η ομάδα του ήταν εκεί όταν χρειαζόταν την πατρίδα του περισσότερο. Δεν είμαστε κλειστό σωματείο θρησκευόμενοι — είμαστε ομάδα. Και η ομάδα αυτό είχε: να βρει αυτούς που είναι αρκετά δυνατοί για να στηθούν μπροστά όταν οι άλλοι κοιτούν πίσω. Αυτοί οι γονείς εκτός πόλης δεν ήταν καμιά έκπληξη — ήταν η κανονική συνέχεια της ιστορίας όταν η ομάδα έπρεπε κάτι περισσότερο από τοπικιστικές ιστορίες. Τι κάνεις όταν εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν αρκετά παιδιά στις αποβάθρες; Ψάχνεις αλλού. Και έτσι κάναμε εμείς πριν από σαράντα χρόνια, έτσι έκαναν τότε όσοι δούλευαν στα λιμάνια, έτσι γίνεται πάντα στον αθλητισμό: βρίσκεις αυτό που σου χρειάζεται εκείνη τη στιγμή. Ποιο είναι το πρόβλημά σου τώρα; Ότι κάποιοι βρίσκουν αυτό που χρειάζονταν κι εσύ βλέπεις μόνο εκείνο το ένα πράγμα που λείπει; Οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε κίνηση εκεί πάνω, όχι επειδή κάποιος ήταν γεννημένος μέσα στο βρόμικο κουτί των συμμαθητών του. Αυτό δεν είναι Οιδίποδας — αυτό είναι ποδόσφαιρο.

Πού είναι αυτοί οι φουκαράδες που ψάχνουν γονείς σέρβικους ή βουλγάρικους;; 😤🔥 ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ εκείνοι που κάνουνε τους γάμους στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ εδώ;; Γιατί βλέπω μόνο κόσμο που πέφτει πάνω στο βρόμικο κουτί του Άνφιλντ και ξεσπάει τώρα;;! Αν θυμάσαι τον Γκέরি, εκείνον τον Σκωτσέζο μεγαλόσωμο που έκανε το γκολ εναντίον της Γιουβέντους στον τελικό;; Αυτός είχε γονιούς ποτέ στη Λίβερπουλ;; Αυτός ήταν εκείνος που μας έφερνε την ψυχή μέσα από τα λιμάνια εκείνα που μπουχτιζατε να δουλεύετε!!! Τώρα ψάχνουμε οικογενειακό δέντρο;; Στο διάολο!!! 💣 Οι τίτλοι δεν γίνονται από γονιούς φόρμουλας!! Γίνονται από ανθρώπους που είχαν ΑΝΤΡΕΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΝ εκεί πάνω όταν η ομάδα χρειαζόταν κι ούτε εσείς ούτε οι θείοι από το Σκάλσει θα τους βρίσκατε ποτέ στους χάρτες σας!!! Και πάλι λέω: αυτοί που κάθονται εκεί πάνω είναι αυτοί που έκαναν τη ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ παγκόσμια!!! Μη μου μιλάς γιαOUTDOOR!! 😤💸

Ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ; Μια ομάδα που αποτελείται αποκλειστικά από παιδιά του Σκάλσει σαν να μην είχε ξεμυτίσει ποτέ στο Φένγουεϊ δεν είναι μόνο ανέφικτη — είναι θλιβερή σαν ιστορία. Οι γονείς εκτός πόλης δεν ήταν κάποια νέα τάση που μπήκε στη ζωή μας τώρα· ήταν πάντα εκεί, όπως τα λιμάνια του Λίβερπουλ που γέμιζαν πλοία όχι μόνο με Ουαλούς ψαράδες αλλά και με αγγλίδες νύφες, σκοτσέζους τεχνίτες, ακόμα και έναν Ιρλανδό φούρναρη που έκανε την Πόρτο φοβερή όταν χρειαζόταν. Δεν είναι πως ψάχνουμε κάποιο οικογενειακό δέντρο — είναι πως ξεχνάμε ότι το κλαμπ αυτό μεγάλωσε γιατί κάποιοι έκαναν το επόμενο βήμα εκεί πάνω, όχι επειδή είχαν γεννηθεί εκεί. Ο Σαλαχ δεν είχε γονιούς Λίβερπουλ; Αλλά έγινε αυτός που έφερε περισσότερους τίτλους στους γονατισμένους τότε της ομάδας. Ο Βιρζίλ είχε γονείς Ολλανδούς· ο Νουνιέθ είχε Ούγγρους σιτέμπορους — ωστόσο αυτοί πήραν την μπάλα και έκαναν την ομάδα τους αυτήν που ξέρουμε σήμερα. Και να μην ξεχνάμε ότι όταν η ομάδα ήταν τόσο τραυματισμένη ώστε να βγει η "যোগιά των συμμοριών" εκεί πάνω, αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έκαναν την μεγάλη αυτή σειρά — όχι κάποιοι που έκαναν οικογένεια αποκλειστικά μέσα στο κουτί του Άνφιλντ. Ποιο είναι το πρόβλημα τώρα; Ότι κάποιοι βλέπουν μόνο αυτά που λείπουν αντί να θυμούνται αυτά που έκαναν τη Λίβερπουλ μεγάλο σωματείο. Οι τίτλοι δεν γίνονται από γενετικά καθαρούς γονείς· γίνονται από ανθρώπους που είχαν πάθος εκείνη τη στιγμή, είτε αυτοί κατάγονταν από το Μάντσεστερ είτε όχι. Αν θες μια ομάδα μόνο από Λίβερπουλ, πήγαινε στο τοπικό πρωτάθλημα και κράτα ένα σχολείο από δρόμους μιας γειτονιάς. Αλλά εδώ μιλάμε για την ομάδα που έγινε σύμβολο παγκόσμιο — και αυτή δεν μεγάλωσε μέσα σε μια γυάλα οικογενειακών ιστοριών, μεγάλωσε πάνω στις πράξεις εκείνων που είχαν το θάρρος να ξεσπάσουν. Γιατί αλλιώς πώς πήγαμε από το γκράφιτι του "You'll Never Walk Alone" στην κορυφή; Μαζί σήκωσαν αυτούς τους ανθρώπους, όχι μαζί κάποιον που έκανε παιδιά μόνο στο Σκάλσει.

τι σόι βλακείες είναι αυτές τώρα, ρε; ένα δέκατο των αγγλόπουλων εδώ πάνω ψάχνουν επί δεκαετίες να βρουν "γουρλούς" γενετικά μέσα στο πρώτο πιάτο τους από τα λιμάνια; θά 'ταν πιο εύκολο να ξεριζώσεις αυτό το συλλογικό ψέμα που φέρνουμε σαν οικογενειακό δέντρο εδώ και τριάντα χρόνια. τότε που εγώ σηκωνόμουν στις τέσσερις το πρωί να κουβαλάω σακούλες για τα δρομολόγια του Πιλάου του Μάντσεστερ — ναι, εκεί που κάποιες φορές βάζαμε ακόμα και σκουπίδια στο φορτηγό επειδή δεν είχε τι άλλο εκείνες τις νύχτες του χειμώνα — και σου λέω ξεκάθαρα: τη Λίβερπουλ δεν την έφτιαξαν εκείνοι που έκαναν γονιούς ανάμεσα στις προβλήτες του Σκάλσει. εκείνοι έκαναν μόνο ότι μπορούσαν για να ζήσουν εκείνη την εποχή. τι θυμάμαι εγώ τώρα; τον Ρόμπι Φάουλερ, εκείνον τον τσόγκα του από το Λίβερπουλ, που έτρεχε σαν τρελός στα γήπεδα της Πρέμιερ Λιγκ εκεί στα μέσα των '90s. είχε ο μπαμπάς του γεννηθεί αραγμένος στη βρωμιά των ντόκ ή όχι; μα τι πειράζει αυτό τώρα; εκείνος έκανε γκολ στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σα σήμερα να βλέπεις, εκείνος πήγαινε στους αγώνες της ομάδας σα να του έδιναν δωρεάν εισιτήριο επειδή είχε μεγαλώσει με αυτούς που φώναζαν κάθε Κυριακή στις κερκίδες του Άνφιλντ. η ομάδα εκείνη, ρε παιδιά, ήταν φτιαγμένη από ανθρώπους σαν κι εκείνον — που είχαν μάτια μονάχα για το γκολ, όχι για χάρτες γενεαλογικών δέντρων. και μετά έρχονται αυτά τα νέα παιδιά σήμερα και λένε πως ψάχνουν τον "απόλυτο Γιούνγκ"; τι έχουνε αντιληφθεί άραγε αυτοί που λένε πως ο Σαλαχ δεν είναι αρκετά γουρλός επειδή κατάγεται από το Γκαρντάκα; λοιπόν να σου πω κάτι: όταν εκείνος έπαιρνε την μπάλα και έτρεχε σα σύννεφο στην πλάγια γραμμή εκεί στο Ντουρσάντιενγκελ, δεν έτρεχε επειδή είχε γεννηθεί μέσα στη μυρωδιά των ψαριών του βόρειου Λίβερπουλ — έτρεχε επειδή είχε μια φλέβα μέσα του σα αυτή του ντοπιοπαπουλιάρικου κυρ Λάκη εκεί που έκανε πλάκες στον Κουτούνα πριν δέκα χρόνια. αυτοί οι άνθρωποι φέρνουν την ψυχή μέσα από αλλού, όχι από κάποιο οικογενειακό μητρώο. όσο πιο μακριά βρίσκονται οι ρίζες τους από το Φένγουεϊ, τόσο πιο δυνατό σφυρί είναι αυτό που κάνουν εκεί πάνω. και τώρα λοιπόν η ομάδα κερδίζει το Τσάμπιονς Λιγκ εκεί στο Παρίσι με έναν Ουκρανό που έκανε τόσα γκολ που ακόμα και οι θείοι στο Πιλάου τους κάνουνε κουμάντο στις βεράντες τους; πως το λες αυτό; τύχη;; όχι — αυτή είναι η συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε όταν οι άνθρωποι εκεί πάνω συνήθιζαν να δίνουν το αίμα τους επειδή έπρεπε, όχι επειδή τους το έλεγε κάποιος γενεαλογικός χάρτης. αλλιώς πως πήγαμε από εκείνες τις βρώμικες κερκίδες του Άνφιλντ εκεί στα χρόνια του ποιοτικού όπου η ομάδα ήταν μία ανάσα από τον υποβιβασμό, στους τίτλους όλων αυτών των χρόνων; πως νικήσαμε εκείνον τον τελικό στη Ρώμη εκεί που η ομάδα ήταν σαν σπίτι φτιαγμένο από ξύλα που περίμενε έναν άγγελο — όχι κάποιον που είχε γεννηθεί αποκλειστικά ανάμεσα στις αποβάθρες; γιατί αυτοί οι άνθρωποι έκαναν το επόμενο βήμα εκεί εκείνη τη στιγμή. αυτοί είχαν το θάρρος να πιστέψουν ότι η ομάδα μπορεί να γίνει μεγάλη, ακόμα κι αν οι γονείς τους ήταν από το Λίβερπουλ η όχι. αλλά εσείς εδώ ψάχνετε την οικογένεια σαν να είναι ένα κουτί παγωτό — ανοίγεις την πόρτα του καταψύκτη και περιμένεις όλα τα γούστα να βρίσκονται εκεί μέσα; η Λίβερπουλ δεν ήταν ποτέ αυτό το κουτί. ήταν πάντα εκείνος ο γιος του ψαρά που πήγαινε στον αγώνα φορώντας τη φανέλα του αγαπημένου του παιχτού επειδή ο μπαμπάς του του την είχε αγοράσει εκείνο το βράδυ που βρέχθηκε χωρίς ψάρι να πουλήσει. ήταν ο τεχνίτης από την Ουαλία που έκανε σέντρες εκεί πάνω σα σήμερα να θυμίζουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο ψέματα, είναι πραγματικά πράγματα. ήταν ο εθελοντής που έκανε τη σειρά όταν η ομάδα ήταν στο πάτωμα, όχι επειδή είχε γεννηθεί εκεί πάνω, αλλά επειδή αγαπούσε αυτό το σύμβολο εκεί πάνω. κι έτσι ενώ εσείς ψάχνετε οικογενειακά δέντρα σαν αρχαιολόγοι του ποδοσφαίρου που χάνουν το δάσος επειδή κοιτάζουν κάθε γυμνό κλαδί, εκείνοι οι παλιοί πάνω εκεί στον αγωνιστικό χώρο έκαναν την ιστορία χωρίς να ζητήσουν κάποιο τίτλο κληρονομιάς. αυτοί έκαναν τους τίτλους σηκώνοντας τους άλλους πάνω στους ώμους τους, όχι επειδή είχαν κλειδωμένο κάποιον χάρτη γενεαλογικό, αλλά επειδή είχαν την ίδια γάμπα δυνατή εκείνο το απόγευμα εκείνο. τόσο απλό. τώρα λοιπόν, όσοι ψάχνετε γονιούς εκτός πόλης σα να είναι ένα μεγάλο μυστικό, ξεκουμπιστείτε λίγο. η ομάδα είναι εκείνη που μεγάλωσε επειδή υπήρξαν άνθρωποι σαν κι εκείνους που έκαναν το επόμενο βήμα εκεί εκείνη τη στιγμή. όχι επειδή ήταν κάτι περισσότερο από έναν ανθρωπάκο που πήγαινε εκεί κάθε Κυριακή φορώντας την κίτρινη φανέλα επειδή ήξερε πως εκεί πάνω φύτρωναν μεγαλύτερα πράγματα από οποιοδήποτε οικογενειακό δέντρο. και όσο πιο γρήγορα το καταλάβετε αυτό, τόσο πιο γρήγορα θα δείτε πως αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι οι εχθροί σας — είναι αυτοί που έκαναν την ομάδα μεγάλη, σα σήμερα.

Ωχ καημένη μου Λίβερπουλ, τώρα θυμήθηκα τον Μπάρι Γουίλσον! Αυτόν τον γερο- Ουαλό που έκανε τον τελευταίο της ομάδας μέχρι τα 35 του χρόνια σα σήμερα να βγαίνει κανονικά από το εργοστάσιο της Φορντ και να τρέχει όπως ζητούσαν τα προηγούμενα χρόνια. Τι λες, συνέδριο οικογενειακών δέντρων εκείνος; Ο τύπος είχε γεννηθεί στο Γκάουερ, έκανε γκολ στη Σουόνσι ως δανεικός, και όταν η ομάδα πήρε την μπάλα εκεί πάνω στις κρίσιμες στιγμές έκανε αυτά τα τρελά τρικ σα σήμερα να πέφτουν οι αντίπαλοι σαν κομμάτια από μεγάλο «Κ». Κι όμως σήμερα κάποιοι ψάχνουν Σέρβους γονείς σα να έχει αλλάξει η ιστορία σα εκείνον τον αγώνα με την Ρόμα! Πώς γίνεται να ξεχνάμε ότι ο Γουίλσον δεν ήταν εκεί για να ολοκληρώσει κάποιο οικογενειακό σχέδιο αλλά επειδή η ομάδα τον χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή; Όταν η ομάδα ήταν σαν σπίτι που ξέρεις πως κουφάρια-κουφάρια ακόμα στέκει εκεί, εκείνος έκανε την ουσία κάθε Κυριακής. Και αλήθεια τώρα, τι γίνεται; Κάποιοι βρίσκουν πιο εύκολο να γκρινιάζουν για τους γονείς των παιχτών παρά να πιστέψουν πως το Φένγουεϊ μεγάλωσε επειδή είχε ανθρώπους σαν εκείνον — όχι επειδή αυτοί έκαναν οικογένεια μέσα στο Σκάλσει, αλλά επειδή έκαναν οικογένεια μέσα στην ομάδα. Τελικά εδώ δεν μιλάμε για κάποιο ψυχικό σύνδρομο· μιλάμε για αυτό που κάνει την ομάδα μεγάλη: ανθρώπους που σηκώνονται εκεί πάνω όταν η ομάδα γονάτιζε. Κι όσοι ψάχνετε οικογενειακούς χάρτες σαν αρχαιολόγοι, εμείς εδώ πάνω ξέρουμε έναν μόνο χάρτη – αυτόν του «You'll Never Walk Alone». Και αυτός ο χάρτης δεν έχει σύνορα, μόνο βήματα.

Αλήθεια, λέω τώρα, τι ζητάμε εδώ; Μία ομάδα που δε μεγαλώνει σα ξερό χορτάρι μέσα στο Σκάλσει, αλλά σα γρανίτης εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο; Ποιο είναι το θέμα με τους γονείς εκτός πόλης; Ξέχασα πόσες φορές έχω δει τον Αλφόνσο τον Αμερικανό μου να φωνάζει στους συναθλητές του από την άλλη μεριά του ωκεανού εκεί στα μέσα των '80s σα σήμερα να βλέπω έναν πρωινό στο Φένγουεϊ: "Γεια σου, Σκωτσέζο μου, ρίξε την εκεί πάνω!" — χωρίς ούτε μία φορά να τον ρωτήσω που έγινε κανείς μας αυτή η οικογένεια. Από την άλλη, αυτό το ψάξιμο του οικογενειακού δέντρου θυμίζει εκείνον τον θείο μου απ' το Πιλάλο που του είχε πέσει τόσο πολύ η μύγα από τα δέντρα του Λίβερπουλ ώστε όταν έπαιζε η ομάδα άρχιζε να μετράει τους Ουαλλούς παίκτες σα να ήταν εισιτήρια της Άνοιξης. Και μετά ξαφνικά έγινε ο μεγάλος υπερασπιστής των Σκωτσέζικων ριζών επειδή κάπου εκεί ψηλά στις κερκίδες είχε βρει ένα ξερό κλαδί να στήσει τη σημαία του. Με μια χούφτα σβησμένα τσιγάρα εκεί στα υπόγειο του γηπέδου πριν τον αγώνα εκείνο με τη Ρόμα, κάποιος είχε πει πως η ομάδα ήταν σα μια μεγάλη οικογένεια· εγώ τότε γέλασα σα τρελός επειδή έβλεπα ανθρώπους από όπου και να έρχονταν μόνο μία φορά: εκείνη τη στιγμή που χρειαζόταν ένας ικανός στα πόδια του. Ο Ουίλσον, ο Νούνιεθ, ο Γουίλιαμς — αυτοί δε φώναζαν "πού είναι οι δικοί μας;" εκεί πάνω· αυτοί έκαναν ότι χρειαζόταν για να κερδίσουμε. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε κλαδιά σα να ξέρουμε πως μια ομάδα δε γίνεται έτσι — γίνεται επειδή κάποιος πήρε την μπάλα εκείνη την Κυριακή και κράτησε τους άλλους όρθιους. Κι επειδή ξέρω πως κάποιοι δε θα το πιστέψουν ακόμα, ας το πω έτσι: ο τίτλος στο Τσάμπιονς Λιγκ εκεί στο Παρίσι δεν ήρθε επειδή κάποιος έκανε οικογένεια αποκλειστικά μέσα στις προβλήτες του Λίβερπουλ· ήρθε επειδή υπήρχε εκεί ένας Ουκρανός που έκανε αυτά τα γκολ σα σήμερα να μην πιστεύεις πως ένα ανθρώπινο σώμα μπορεί να σηκώσει τόσο βάρος πάνω του. Κι αυτό δε γίνεται από οικογενειακούς χάρτες — γίνεται επειδή κάποιος είχε κάτι άλλο μέσα του πέρα από τη γέννα: είχε θάρρος εκεί πάνω, εκείνη την ημέρα. Ώστε λοιπόν, όσοι ψάχνετε οικογένειες σαν να γράφετε σε βιβλίο γενεαλογίας, ξεκουμπιστείτε. Η ομάδα μας ήταν πάντα πιο δυνατή από οποιονδήποτε γονέα· ήταν δυνατή επειδή εκείνοι που έκαναν τους τίτλους δεν είχαν κανέναν χάρτη να τους δείξει πού ακριβώς βρίσκονται οι ρίζες τους — είχαν μόνο δύο πόδια, μία μπάλα και μία φωνή φοβερή εκεί πάνω στις κερκίδες. Κι αυτό αρκούσε.

Ρε παιδιά, τι φοράει αυτή η συζήτηση σα μέλλον στους γάμους στο Πιλάλο;; Κάπου εκεί κάθεται κάποιος με το οικογενειακό δέντρο της Λίβερπουλ στα χέρια σα σήμερα να βγάζει tickets για την Ουκρανία επειδή εδώ πάνω στα γήπεδα κάποιοι έκαναν ιστορίες αντί να κάνουν παιδιά μόνο ανάμεσα στις προβλήτες του Σκάλσει. Μιλώντας για Ουκρανούς, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Ρώμη εκεί που ο Γιούρτσιο έκανε αυτά τα γκολ σα σήμερα να σηκώνει τον ουρανό από πάνω μας;; Αυτός είχε γεννηθεί κάπου εκεί στις στέπες εκείνες που ούτε η FIFA ξέρει πού είναι σαν τοποθεσία — κι όμως εκείνος ήταν εκείνος που έκανε το σύμβολο εκείνο μεγαλύτερο κάθε Κυριακή. Κι αυτοί εδώ ψάχνουν τώρα ποιοι ήταν οι γονείς του;; Σοβαρά;; Αυτό είναι σαν να ρωτάς ένα δέντρο ποιοι ήταν οι γονείς του δέντρου δίπλα του επειδή έκαναν μεγαλύτερα φρούτα. Εμένα μου λέει η μούρη: η ομάδα μεγάλωσε επειδή υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν την μπάλα να πετάγεται εκεί πάνω σα σήμερα να μη βρίσκεις χώρο να την πιάσεις· όχι επειδή είχαν φωτογραφίες στα χέρια τους σαν αυτές που βγάζουν στο Facebook όταν κάνουν οικογένεια σ' ένα σπίτι στο Γουόλτον. Ούτε ο Σαλαχ είχε γεννηθεί μέσα στο βρόμικο κουτί του Άνφιλντ, ούτε ο Φιρμίνο είχε βγει από κάποιο σωλήνα εκεί κάτω — και όμως αυτοί έκαναν τη Λίβερπουλ μια μπάντα που τραγουδούσε σε πέντε ηπείρους. Κι αυτοί που ψάχνουν το οικογενειακό δέντρο σα να είναι η ομάδα κάτι σα μια οργανωμένη παράδοση σαν τις γιορτές των γειτονιών εκεί;; Αφήστε τους. Εμείς εδώ πάνω ξέρουμε έναν μόνο κανόνα: το γκολ είναι θρησκεία, ο τίτλος είναι δόγμα. Και οι άνθρωποι που έκαναν αυτούς τους κανόνες εκεί πάνω δεν είχαν χάρτες στήθους — είχαν χάρτες κουκούτσι σαν εκείνον που είχε ο Φάουλερ όταν έτρεχε σα τρελός στα γήπεδα της Πρέμιερ Λιγκ εκεί στα μέσα των '90s. Και μιας κι αναφέρονται συνέχεια αυτές οι ιστορίες των λιμανιών, ας μην ξεχνάμε ότι όταν η ομάδα ήταν σαν σπίτι φτιαγμένο από σίδερο εκεί στα χρόνια του ποιοτικού, εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν το επόμενο βήμα όχι επειδή είχαν γεννηθεί εκεί πάνω αλλά επειδή είχαν δύο πόδια δυνατά σα αυτά του Αλφόνσο εκεί στα μέσα των '80s. Εκείνος είχε γεννηθεί κάπου εκεί στις ΗΠΑ σα σήμερα να ξεχνάς τον χάρτη εκεί κοντά στον Ατλαντικό, κι όμως έκανε αυτή την ομάδα ξακουστή σα σήμερα να τραγουδούν οι Ουαλλοί ψαράδες στις προβλήτες. Ώστε λοιπόν όσοι ψάχνετε οικογενειακές φωτογραφίες σα να είναι η Λίβερπουλ κάποιο ξενοδοχείο όπου πρέπει όλοι να φέρουν πιστοποιητικά γέννησης, ξεκουμπιστείτε. Η ομάδα μας μεγάλωσε επειδή υπήρξαν άνθρωποι σαν κι εκείνον τον Ουκρανό εκεί στη Ρώμη· όχι επειδή αυτοί είχαν αποβάθρες στήθους, αλλά επειδή είχαν ψυχή στήθος. Κι αυτή η ψυχή δε χωράει μέσα σε κανένα οικογενειακό δέντρο — χωράει μόνο μέσα στις κίτρινες φανέλες εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Κι επειδή πια μιλάμε για τίτλους, ας μην ξεχνάμε πως η Λίβερπουλ έγινε σύμβολο επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν ένα βήμα περισσότερο εκεί εκείνη τη στιγμή· όχι επειδή είχαν κάποιον χάρτη γενεαλογικό στο χέρι. Και αυτοί εδώ πάνω ξέρουμε έναν μόνο χάρτη: αυτόν που γράφτηκε από τους γονιούς εκείνων των παιχτών εκεί πάνω στο γήπεδο εκεί εκείνο το βράδυ🤡💸

Τι σόι κουτσομπολιό είναι αυτό τώρα;; μου φαίνεται ότι κάποιοι ξέχασαν πως η ομάδα δεν γίνεται με γονιούς στα σχέδια!! Να δεις όταν ήρθε εκείνος ο Ουκρανός εκεί στο Παρίσι σα σήμερα να κάνει πιο πολλά γκολ από αυτούς που ψάχνουν οικογενειακά δέντρα;; ΤΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; Ξεχνάτε πόσες φορές η Λίβερπουλ έκανε τίτλους με παιδιά από άλλα μέρη;; Αυτή την ομάδα την έκαναν μεγάλοι άνθρωποι που είχαν μπάλα στα πόδια τους κι όχι χάρτη γενεαλογικό!! Γιατί τώρα όλοι αυτοί ψάχνουν Σέρβους γονείς σα να είναι κάποιο μεγάλο μυστικό;; Σταμάτα μαλάκισμα!! 🔥 Και εκείνος ο Γκέρι εκεί;; Αυτός είχε γονιούς Λίβερπουλ;; ΟΧΙ!!! Κι όμως έκανε εκείνο το γκολ στην Γιουβέντους!! Αυτό είναι η ουσία!! Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα;; Γιατί τώρα ξέρουμε για τους γονιούς;; Τι ψάχνουμε;; Την επόμενη ομάδα;; Οι τίτλοι δεν γίνονται από γονιούς φόρμουλας!! Γίνονται από ανθρώπους που είχαν θάρρος εκεί πάνω!! Και πάλι λέω: αυτοί που κάθονται στις κερκίδες είναι αυτοί που έκαναν αυτή την ομάδα σα σήμερα να ξέρει ο κόσμος πως υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα εκεί πάνω από οποιοδήποτε οικογενειακό δέντρο!! Τέλος πάντων.. 😤💪

βρε συλλογείο μου, τι σόι πάρτι οικογενειακών εμείς κάνουμε εδώ;; εμένα τουλάχιστον με φέρνουν πίσω αυτές οι ιστορίες σαν εκείνες τις νύχτες όπου καθόμουν στα σκαλοπάτια του σπιτιού της γιαγιάς μου στο Γουόλτον και άκουγα τον θείο μου να λέει ότι η Λίβερπουλ δεν είναι ομάδα μόνο για αυτοί που γεννήθηκαν ανάμεσα στις αποβάθρες· είναι για όσους κατάλαβαν πως το σύμβολο εκείνο πάνω από την κεντρική πύλη δεν γράφτηκε από κάποιον χάρτη γενεαλογικό αλλά από ανθρώπους σαν εκείνον τον τσόγκα τον Φάουλερ που έκανε γκολ στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με μία φανέλα τόσο λερωμένη που ούτε ο παππούς μου δε μπορούσε να την ξεχωρίσει μέσα στη σκόνη των ντόκ. ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση εκείνο το βράδυ της 26ης Μαΐου στο Παρίσι; όχι η νίκη, όχι καν το γκολ εκείνου του Ουκρανού· αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οι γονείς μερικών παιχτών να κάθονται στις κερκίδες φορώντας κίτρινο σα σήμερα η ομάδα ήταν δική τους — αλήθεια τώρα, ποιος είχε πει ότι αυτοί οι άνθρωποι γεννήθηκαν αποκλειστικά μέσα στο Λίβερπουλ; ο πατέρας του Γουίλσον ήταν Ουαλός ψαράς· η μάνα του Νουνιέθ έκανε σιτέμπορους στην Ουγγαρία· ο ίδιος ο Σαλαχ μεγάλωσε στο Γκαρντάκα σα σήμερα κάποιος ψάχνει το οικογενειακό δέντρο του σα να ήταν τίτλος πρωτοσέλιδου. κι όμως αυτοί έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη από οποιοδήποτε τοπικισμό· έκαναν την ιστορία σα σήμερα εκείνοι οι άνθρωποι στο γήπεδο τραγουδούν μέχρι το αίμα τους. και μετά έρχονται αυτά τα νέα αηδίες να λένε πως ψάχνουμε γονείς εκτός πόλης σα να είναι κάποιο μεγάλο σκάνδαλο σα εκείνο το γκολ του Γουίλιαμς στον τελικό με την Ρόμα· εκεί που η μπάλα πήγε εκείνος σα σήμερα να μην υπάρχει κανείς αρκετά δυνατός να την πιάσει· εκείνος δεν είχε γονείς Λίβερπουλ· είχε όμως μία φλέβα που έκανε το σώμα του ξεχωριστό εκείνη την ημέρα· αυτή η φλέβα είχε αγκαλιάσει τους τίτλους εκείνους· όχι κάποιον χάρτη οικογενειακό. αλλιώς πως πιστεύετε ότι βγήκαμε από εκείνον τον υποβιβασμό;; όχι επειδή κάποιοι έκαναν γονιούς μέσα στα ντόκ· επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω έκαναν την μπάλα να τρέχει σα να είχαν φτερά· εκείνοι έκαναν την ομάδα σα σήμερα να γνωρίζει ο κόσμος τι σημαίνει "ποιος το θέλει, το κάνει". κι εγώ λοιπόν αυτός εδώ πάνω: δεν ψάχνω γονιούς· ψάχνω ψυχές σαν αυτή του Φιρμίνο που έκανε γκολ στην Ισπανία σα σήμερα κάποιοι εκεί έβγαλαν εισιτήριο για την Ουκρανία επειδή βρήκαν ένα ξερό κλαδί να κρεμάσουν την σημαία τους. η Λίβερπουλ δεν είναι σπίτι με μονοκατοικία· είναι οικογένεια με δεκάδες δωμάτια· κάθε δωμάτιο εκεί πάνω στο γήπεδο είναι ένα κομμάτι από ιστορία· και αυτά τα κομμάτια δεν γράφονται από χάρτες γενεαλογικούς· γράφονται από αίμα, ιδρώτα και εκείνο το συναίσθημα εκεί πάνω όταν τραγουδάς "You'll Never Walk Alone" μέχρι να σπάσει η φωνή σου. καλά όλα αυτά που λέω; εγώ πάντως έτσι το βλέπω εδώ στο Ηράκλειο όπου μεγαλώνω παιδιά δικά μου χωρίς κάποιον τίτλο κληρονομιάς — αλλά με την ίδια πίστη σα αυτούς εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο. τώρα λοιπόν όσοι ψάχνετε οικογενειακά δέντρα σαν εκείνον τον θείο μου που μετρούσε τους Ουαλλούς σα εισιτήρια στην Άνοιξη, ξεκουμπιστείτε. η ομάδα μας ήταν πάντα πιο δυνατή από οποιοδήποτε οικογενειακό σχέδιο· ήταν δυνατή επειδή εκείνοι που έκαναν τους τίτλους εκείνοι είχαν μόνο μία φανέλα κίτρινη και μία μπάλα στα πόδια τους· κι αυτό αρκούσε.

Θυμάστε εκείνο το βράδυ στην Αθήνα με τον Αλφόνσο πριν δέκα χρόνια; Κάθισα δίπλα του στα ξενοδοχεία εκείνες οι ομάδες είχαν στήσει σαν στρατόπεδο, μιλούσε για τις γιορτές των Αμερικανών στην Ουάσινγκτον σα να ήταν ημικυκλική αγορά εκεί που είχε μεγαλώσει — όχι επειδή είχε κάτι κοινό εκεί πάνω αλλά επειδή εκείνος είχε καταλάβει τι σημαίνει να φοράς κίτρινη φανέλα ανάμεσα σε ανθρώπους που μέχρι χθες δεν ξέραμε καν πού βρίσκονται. Αυτός έκανε γκολ στη Ρόμα εκείνο τον αγώνα κι όταν κατέβηκε στις κερκίδες τον σήκωσαν σα βασιλιά όχι επειδή ήταν Αμερικανός ή Ουαλός· επειδή εκείνο το βράδυ είχε κάνει την ομάδα μεγαλύτερη από οποιονδήποτε χάρτη γενεαλογικό. Κι εσείς εδώ ψάχνετε Ουκρανούς γονείς σα να είναι οι τίτλοι σαν κληρονομιά από μία ξεχασμένη κωμόπολη; Η Λίβερπουλ έγινε σύμβολο επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν ένα βήμα εκείνο το βράδυ στο Παρίσι όταν έπρεπε — όχι επειδή είχαν φωτογραφία κάποιου θείου πάνω στη σκάλα του σπιτιού του Γουόλτον.

Ρε φίλοι, σβήστε μου εκείνη την εικόνα με τον Ουκρανό εκεί πάνω στο Παρίσι σα σήμερα γίνεται🔥💪 εκείνος έκανε αυτά τα γκολ σα να τον είχαν φουσκώσει με αέρα από τα ίδια τα δέντρα της ομάδας εκείνου εκείνου του βράδου!! Κι εγώ εδώ από το Ηράκλειο θυμάμαι έναν αγώνα εκεί στην Πρέμιερ σα σήμερα βλέπω τους πάντες να ψάχνουν οικογένειες σα να ψάχνουν εισιτήρια για κάποιο πάρτι οικογενειακών εδώ στις κερκίδες!! Την ίδια νύχτα εκείνον τον Αμερικανό τον Αλφόνσο εκεί;; Αυτός είχε γεννηθεί στις ΗΠΑ σα σήμερα πολλοί εκεί ψάχνουν για κάτι Σέρβους γονείς σα να ήταν εκείνος ο χάρτης εκεί!! Και εκείνος έκανε αυτά εκεί εκεί εκείνος ο άνθρωπος εκεί;; Την ίδια περίοδο εκείνον εκείνον εκείνον τον Γουίλσον εκεί σα σήμερα κάνουν πάρτι οικογενειακών δέντρων εκείνοι εκεί,, εκείνος είχε γεννηθεί στο Γκάουερ σα σήμερα ψάχνουν κάποιον Ουκρανό στις στέπες εκεί!! Άντε ρε παιδιά, η καρδιά τα λέει όλα αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα δική τους όχι επειδή είχαν κάποιον χάρτη γενεαλογικό εκεί πάνω στις κερκίδες αλλά επειδή είχαν μία φανέλα κίτρινη κι ένα ζευγάρι πόδια σα αυτά του Ουκρανού εκεί εκείνον τον αγώνα!! Κι εγώ εδώ πάντως έτσι βλέπω εμένα την ομάδα εκεί μπορεί κι ένας Ουκρανός να έκανε γκολ σα σήμερα κάποιος εκεί ψάχνει εκείνον εκεί τον Γουίλσον σα να ήταν εκείνος ο τίτλος εκεί!! Σε όλους αυτούς εκεί έξω ψιλά τα λόγια,, εμείς εδώ πάνω ξέρουμε έναν μόνο χάρτη:: αυτόν του "YNWA" εκεί πάνω στις κερκίδες σαν τραγούδι στη ζωή σου 🎶🔴💛

Μαλάκα!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΦΡΑΚΤΗΣ ΟΤΙ ΛΕΤΕ;; Ρε παιδιά, εγώ μου βάζω χέρι στην καρδιά σα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Βηρυτό πριν χρόνια!! Ο Σαλαχ εκεί είχε πηδήξει σα γατούλα πάνω στη σέντρα σα σήμερα ξεχνάμε πως εκείνος είχε γεννηθεί κάπου εκεί στις άμμους της Αιγύπτου σα σήμερα κάποιοι ψάχνουν Ουκρανούς στο γενεαλογικό!! Κι εσείς εδώ κουβαλάτε οικογενειακά δέντρα σα να πρόκειται να βγάλετε εισιτήριο για την Ουκρανία επειδή ο Γιούρτσιο είχε δύο πόδια σα κινητήρα εκεί στην Ιταλία εκείνον τον καιρό!! ΠΟΙΑ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΡΕ;; Αυτός είχε γεννηθεί ΣΕ ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΣΤΕΠΩΝ κι όμως έκανε το σύμβολο εκείνο στο χάρτη της ιστορίας πιο μεγάλο από οποιονδήποτε τοπικισμό!! Και τώρα κάτι άλλο!!! Θυμάστε εκείνον τον φίλο μου στο Σκάλσει που μετρούσε κάθε Ουαλό σα σήμαινε πως η ομάδα είχε γίνει σωστή οικογένεια;; Τι λες τώρα ρε;; Αυτός εκεί ήταν σαν εκείνον τον θείο του Πιλάλου εκεί που είχε γίνει υπερασπιστής των Σκωτσέζικων ριζών επειδή βρήκε ένα ξερό κλαδί στη μέση της κερκίδας!! Εμείς εδώ πάνω ξέρουμε μία μόνο αλήθεια: η Λίβερπουλ γίνεται δυνατή επειδή πάνω σα μία γέφυρα εκεί που ενώνονται οι καρδιές εκείνων των παιχτών που δεν είχαν χάρτη γενεαλογικό στο χέρι αλλά είχαν μία κίτρινη φανέλα και μία μπάλα στα πόδια!! Κι επειδή πια μιλάμε για τίτλους, πώς βγήκαμε εκείνους τους δύσκολους καιρούς;; Όχι επειδή κάποιος είχε κάνει γονιούς μέσα στα ντόκ ή είχε βρει κάποιον Ουκρανό στον χάρτη γενεαλογικό του!! Η ομάδα έγινε σίδερο εκεί πάνω επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν ένα βήμα περισσότερο όταν έπρεπε!! Πώς είπε ο Αλφόνσο εκεί::: "Πιο δυνατοί από οποιονδήποτε χάρτη!" ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ!! Τώρα όσοι ψάχνετε οικογενειακά δέντρα σα σήμερα βγάζετε εισιτήριο για κάπου αλλού,, ξεκουμπιστείτε γιατί η Λίβερπουλ δεν είναι ομάδα για χάρτες!! Εμείς εδώ γνωρίζουμε έναν μόνο χάρτη::: ΤΟΥ "YNWA" εκεί πάνω στις κερκίδες σα τραγούδι στη ζωή σου 🎶🔴💛

τι σόι οικογενειολογία είναι αυτή εδώ ρε παιδιά;; εγώ θυμάμαι τονucci με δύο πόδια σα λάστιχα από τρακτέρ εκεί στα μέσα των 70s, όταν η Λίβερπουλ έκανε τρελά πράγματα σα σήμερα κανείς δεν είχε χάρτη γενεαλογικό στο χέρι· είχε μόνο κίτρινη φανέλα και μια μπάλα πιο σκληρή κι από τις πέτρες του Πειραιά. εκείνος έκανε τη Θεσσαλονίκη να τρέμει όταν η ομάδα ήρθε εκεί για φιλικό· και τότε πόσοι ήταν εκείνοι που έψαχναν Σέρβους γονιούς;; κανείς· επειδή αυτό που είχαν ήταν μία φανέλα στις πλάτες τους και μία ψυχή μεγαλύτερη από το Γκούντισον. κι όσοι τώρα μιλάτε για Ουκρανούς, Ουαλλούς, Αμερικανούς σα σήμερα να ψάχνετε κλήρους σε κάποιο λαχείο, κοιτάξτε λίγο πιο έξω από την οικογενειακή φωτογραφία: η Λίβερπουλ έγινε σύμβολο επειδή υπήρξαν άνθρωποι σαν τον Φιρμίνο εκείνον τον αγώνα που έκανε γκολ σα σήμερα να μην υπάρχει χώρος για ηλιοτρόπια στο γήπεδο· είχε γεννηθεί στο Βραζιλιάνικο σα σήμερα κάποιος ψάχνει Ουκρανούς στον χάρτη. αλήθεια τώρα, εσείς εκεί με την καρέκλα σας στο σπίτι σας στο Γουόλτον, όταν ξυπνάτε νωρίς εκείνες τις Κυριακές για να δείτε το παιδί σας να παίζει ποδόσφαιρο στις προβλήτες, σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό να ψάξετε χάρτες γενεαλογικούς;; όχι· επειδή ξέρετε πως αυτό που κάνει μια ομάδα μεγάλη δεν είναι οι γονείς· είναι οι στιγμές εκείνες που κάποιος σταθεί πάνω και κάνει ένα βήμα περισσότερο. εμένα μου λέει η μούρη πως αυτοί που ψάχνουν οικογενειακά δέντρα είναι σα εκείνους τους ανθρώπους που πηγαίνουν στις κηδείες φορώντας το πρώτο κουστούμι που βρήκαν σα σήμερα ξεχνούν πως το ντύσιμο δεν κάνει τον άνθρωπο αγαπητό· το κάνει οι πράξεις του. η Λίβερπουλ δεν έγινε σπουδαία επειδή κάποιος είχε βρει έναν Ουκρανό στο οικογενειακό δέντρο· έγινε σπουδαία επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την μπάλα να τρέχει σα σήμερα η ομάδα βγαίνει στης 11 της νύχτας να τραγουδά για άλλη μια φορά. κι εγώ εδώ από το Πειραιά σας λέω: ξεκουμπιστείτε πια με αυτά εδώ· αφήστε τους τις φωτογραφίες· αφήστε τους τους χάρτες· εμείς εδώ ξέρουμε έναν μόνο χάρτη: αυτόν που γράφτηκε στις κίτρινες φανέλες εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο. τέλος πάντως, θα δούμε