Εδώ που τελειώνει η αγωνιστική χρονιά, ο Αστέρας Τρίπολης αφήνει περισσότερα ερωτηματικά…

Ακούστε, εσείς όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να κουτσαίνει σαν τον γύφτο τον φοβό, αλλά τώρα ξαφνικά φοβάστε μήπως πάτησε στην πλάκα του γυμναστηρίου, εμένα μου θυμίζει είτε ένα αστείο είτε ένα αγώνα μπάσκετ εκεί που η μπάλα δεν αγγίζει τον πήχη — και αυτοί εδώ αράζουν στις ισοπαλίες σα να τους φιλεύει η FIFA με περιορισμό βεβαιότητας. Το WDWDW δεν είναι φόρμα, είναι έκκληση SOS. Αν πιστεύετε πως ο Αστέρας έπαιξε τόσο καλά ώστε τελικά πήρε τους μονούς βαθμούς σα να του έκαναν έκπτωση στα ψώνια, τότε ετοιμαστείτε για την επόμενη χρονιά: εκείνοι που τρέχουν σα τρελοί τρεις φορές την εβδομάδα χάνουν στον τελικό αλλαγών κι ούτε διαιτησία τους βοηθάει. Στην πραγματική ζωή, όταν κάποιος έχει περισσότερες ήττες από νίκες σαν εκείνον, κανείς δεν τον βάζει σε βάθρο επειδή έκανε δυόμιση ισοπαλίες — εκτός κι αν είσαι φίλαθλος της Σκόνδης της δεκαετίας του ’90. Και για την άμυνα; Μακάρι κάθε ομάδα είχε μία που δέχεται 41 γκολ στο ξεκίνημά της σα σακάτης γάτας. Αν οι αντίπαλοι βάζουν τόσο εύκολα όσο οι πελάτες του κυρ-Γιάννη το πρωί μετά την Εθνική, τότε τυχαίνει σωστό ντουέτο με τις μύγες στις πύλες του γηπέδου. Δεν υπάρχει μυστήριο εδώ — μόνο ένας αριθμός που λέει ξεκάθαρα: αυτοί οι τύποι ζουν σα να έχουν γήπεδο χωρίς εστίες μέσα.

Πόσες φορές έχω δει αυτούς εδώ τους Τριπολιτσιώτες να παίζουν σα μπάλα στο βούρκο; Την τελευταία διετία μου θυμίζουν εκείνες τις ταινίες των ανθρώπων που γράφουν σ’ ένα χαρτί «φύγε σπίτι σου» πριν ξεσπάσει ο σεισμός — αλλιώς πώς να εξηγήσεις μίαWDWDW που δεν κουβαλάει ούτε βροχή; Αλήθεια, όταν βλέπω 22-41 και βάζουν μονούς βαθμούς σα να τους χάριζαν η αγορά του πρωινού ψωμί, δεν σκέφτομαι «φόρμα» — σκέφτομαι τι σημαίνει πραγματικά ισορροπία. Μία ομάδα που δεν καταφέρνει να κρατήσει την κατοχή ούτε τριάντα δευτερόλεπτα συνέχεια ζει σ’ έναν κόσμο όπου κάθε πάσα λύνεται στην τρίτη πάσα, ούτως ώστε η μπάλα να φτάνει στους αντίπαλους σα δώρο γενεθλίων. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η άμυνα δέχεται τόσο εύκολα. Το VAR εδώ δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να επιβεβαιώνει αυτά που βλέπουμε: όταν η ομάδα σου δεν ελέγχει την κατοχή πάνω από το 38% στους περισσότερους αγώνες, τότε ούτε οι εστίες των αντιπάλων έχουν μεγάλη σημασία — το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι στέλνεις μπάλα στην πλευρά τους τρεις φορές περισσότερο από ό,τι εκείνοι στη δική σου. Τυχαίνει κανείς εκείνος να είχε μια τρύπα στην άμυνα σα γιούτας; Μα φυσικά· αλλά η πραγματική ζημιά προκύπτει όταν η ομάδα σου είναι τόσο εκτός φορμής ώστε οι αντίπαλοι πιάνουν σέντρες σα νερό στο χέρι. Και τώρα οι φίλοι αυτοί μιλούν σα να έγινε κάποιο μεγάλο τζακ-ποτ επειδή ισοπέδωσαν έναν ελάχιστο στόχο, σαν να ήταν μία αλλαγή στο νόμο περί οικογενειακού προϋπολογισμού αντί για μία ομάδα στα υποβιβάσιμα. Την επόμενη φορά που κάποιος πει «έχουν φόρμα», δείξτε του το απόλυτο ισοζύγιο κατοχής στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις του: όταν βγαίνεις δεύτερος στους περισσότερους αγώνες χωρίς να πιέζεις πέρα από τον χώρο της μεγάλης περιοχής σου, τότε ηWDWDW δεν είναι εκπλήρωση — είναι αποκάλυψη.

Εεε ρε πού σας πάει έτσι; Αυτοί εκεί που ξέρουν τρία γκολ και χάνουν τριάντα σαν να τους δίνουν εκατό μέσα στη λεκάνη;;; Πήγαινε κάπου αλλού ρε φίλε μου να σου πουν ότι η μπάλα είναι στρογγυλή! 🔴🤬 Τριάντα λεπτά κατέβαινε σπίτι αυτοί οι δαμόκλειοι θηριοδαμαστές;;; Όταν έβγαινες έξω νόμιζες ότι βρέχει γκολ κι αυτοί σου γυρίζουνWDWDW σα να τους βγάζεις το βρακί στο δρόμο!!! Πού πας ρε και λες φόρμα;;; Εμείς εδώ στην Καλαμάτα φοράμε τις φανέλες μας σέρνοντας τη μπάλα σαν αλήτικους γατούλες κι αυτοί εκεί μιλάνε για ισορροπία;;; Μακάρι η άμυνά μας δέχονταν μόνο δεκαπέντε γκολ και εμείς βρίσκαμε τρόπο να μην σκοράρουμε από πανικοβλήθηκε;;; Και μάλιστα στο δικό τους γήπεδο σαν το πυθάρι!!! Σταθερά δεμένο το νούμερο εδώ:WDWDW εκτός γηπέδου κάνουν τα ντου και μέσα σαν πτώματα στους δρόμους!!! 😱 Τέλος πάντων, λέω τώρα μου φαίνεται πως πρέπει να τους στείλουμε όλους στην Premier League να δούνε πως συμπεριφέρονται οι άνθρωποι!!! Εκεί όπου η μπάλα δεν μένει πάνω από τριάντα δευτερόλεπτα εκεί！……..αλλιώς περιμένουμε επόμενη χρονιά κι άλλο νούμερο ρε!!!

Πάει αυτή η ιστορία κάπου — σίγουρα δεν είναι μπάλα αυτό που κάνουν εκείνοι βγάζοντας WDWDW σαν χαρτοπόλεμο σε αγώνα Σούπερ Λιγκ. Πέντε ισοπαλίες διαδοχικά κι ύστερα θυμίζεις κάποιον που προσπαθεί να σβήσει φωτιά με χιόνι, μόνο που εκείνος τρώει γκολ αντί για νερό. Δεν είναι τύχη· δεν είναι ούτε καν «φόρμα» όπως την ξέρουμε όταν βλέπεις ομάδα να πιέζει τρεις φορές τον αντίπαλο στη διάρκεια ενός αγώνα. Θα συμφωνήσω όμως εδώ με τον Christos_Thrylos πάνω στο γκολ που μιλάει από μόνο του: 22-41 σημαίνει πως μία φορά ανά δύο αγώνες δίνουν εύκολα γκολ σα να τους βάζουν σ’ ένα εστιατόριο all-you-can-eat. Η άμυνα εκεί έχει κολλήσει στην έννοια «πύλη ανοιχτή σα βιβλιοθήκη την Κυριακή το πρωί». Και το αστείο συνεχίζεται όταν κάποιοι βγάζουν θέμα «ισορροπίας» ενώ η κατοχή τους κρέμεται σα ρούχο σε μανταλάκι — κάτω από 40% στις περισσότερες εμφανίσεις, στέλνουν την μπάλα στους άλλους τρεις φορές πιο συχνά κι ύστερα ισχυρίζονται πως δεν έχουν πρόβλημα άμυνας. Εμένα μου φέρνει στη μνήμη έναν αγώνα της προηγούμενης χρονιάς όπου ο Αστέρας δέχτηκε τέσσερα γκολ σε δέκα λεπτά επειδή κάθε πάσα τους κατέληγε είτε σ’ ένα σέντρα είτε σ’ ένα εύκολο κτύπημα μέσα στη μεγάλη περιοχή. Εκείνοι εκεί δεν αγωνίζονται σε γήπεδο· αγωνίζονται σ’ ένα γυμναστήριο όπου κανείς δεν κρατάει την μπάλα πάνω από τριάντα δευτερόλεπτα. Οι ισοπαλίες αυτές δεν είναι επιτυχία· είναι σημάδι πως έχουν βγει εκτός αγωνιστικού χάρτη κι ακόμα περιμένουν κάποιον να τους δείξει πού βρίσκεται η γραμμή των πέντε μέτρων. Και για όλα αυτά φταίνε; Φυσικά όχι μόνο η διαιτησία — εκείνοι εκεί στέλνουν γκολ στον εαυτό τους σα να ψωνίζουν κάτι στη λαϊκή πριν κλείσει η αγορά. Η επόμενη χρονιά τους περιμένει σκληρή: εκεί όπου κάθε ομάδα που αγοράζει χρόνο αντί να το δημιουργεί βγαίνει εκτόςifin після μερικών αγωνιστικών.

Πώς πάει, εδώ από την Καβάλα σας λέω πως η φαντασία σας υπερέχει τουλάχιστον όσο η κατοχή του Αστέρα. Την περσινή χρονιά έπαιξαν έξω στις Φυλακές Κοζάνης—θυμάστε; Τρεις ισοπαλίες σφραγίστηκαν εκεί, ενώ οι αντίπαλοι έκαναν πέντε ντριμπλ πάνω στη γραμμή του περιοχή πριν βάλουν κουτσό σουτ που κατέληγε είτε στα διχτυα είτε στους δημοσιογράφους του αγώνα. Και τώρα μιλάνε για WDWDW σαν να βρήκαν κανονισμό για να πληρώνουν μία φορά ανά αγώνα· όχι, ρε παιδιά, αυτοί εκεί κάνουν στους αντιπάλους το χατ-τρικ πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο.

Πού τα βγάζετε αυτά τώρα;; Γιατί λέω εγώ πάντως θυμάμαι έναν αγώνα του Αστέρα εκεί που τον είχαμε χτυπήσει εδώ στην Πάτρα στέλνοντας τρεις φορές τους αντίπαλους στη μεγάλη περιοχή σα μπάλα του πινγκ-πονγκ ενώ αυτοί προσπαθούσαν να κρατήσουν την μπάλα με τις γρατζουνιές τους... 😭 Καλά τοWDWDW σίγουρα δεν είναι, αλλά πώς να το βγάλεις όλα αυτά;; Δεν είναι τύχη μου η φάση;; Τους είδα να δέχονται ένα γκολ σα να τους είχαν βάλει κατουρημένο στον ύπνο εκείνοι οι Φυλακές Κοζάνης πέρσι κι όμως κατάφεραν να σώσει κάτι ισοπαλίες;; Μακάρι κι εμείς στο Πανεπιστήμιο να είχαμε τέτοια αποτελέσματα στις εξετάσεις... Ρε φίλοι μου;; Τι είναι αυτή η ομάδα;; Σπουδάζω οικονομικά τώρα τελευταία κι όσο προσπαθώ να καταλάβω πώς βγαίνουν αυτοί οι βαθμοί τόσο περισσότερο χάνομαι!!! Ευχαριστώ όμως, τουλάχιστον η άμυνα τους δέχτηκε λιγότερα γκολ από τις δικές μας παρουσιάσεις στα project!!!

Έτσι κι αλλιώς, ας βγάλουμε το πέρασμα από τις ιστορίες του χθες. Πέρσι, στον αγώνα με την Ξάνθη εκτός έδρας, ο Αστέρας έκανε κάτι που δεν είχαν κάνει ούτε οι ομάδες των προκριματικών: ο τερματοφύλακας τους κλώτσησε την μπάλα απευθείας στα πόδια ενός αντίπαλου — όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα. Την επόμενη εβδομάδα βρέθηκαν πάλι εκεί, αυτή τη φορά στο ίδιο γήπεδο, και έκαναν το ίδιο πράγμα. Δηλαδή, όχι πως τους κλέβουν κάτι οι αντίπαλοι· αυτοί σκάβουν το λάκκο και ούτε καν κουβέντα δεν κάνουν πως κάποιος τους επιτίθεται. Αν μιλάμε για ισορροπία, τότε ας δούμε κάτι πιο συγκεκριμένο: πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος της Super League έκανε τόσο προφανή λάθη χωρίς να πιέζεται ούτε στο ελάχιστο; Μα εκεί είναι που φαίνεται η αλήθεια: όταν αποτυγχάνεις τόσο εντυπωσιακά στις πιο βασικές κινήσεις, δεν χρειάζεσαι VAR ούτε ψυχοθεραπεία — χρειάζεσαι έναν άνθρωπο να σου ανοίξει τα μάτια πίσω από τις κερκίδες. Αυτό εκείνο το WDWDW δεν το λένε φόρμα· το λένε ανέχεια.

Τέλος πάντων... Ο Αστέρας Τρίπολης όταν βγάζειWDWDW κάνει κάτι που λίγες ομάδες έχουν καταφέρει τα τελευταία χρόνια: δείχνει αποστομωμένος ολόκληρο το σπίτι. Την περσινή χρονιά στη Κοζάνη έκαναν τρεις ισοπαλίες σαν να πήραν παράταση συμμετοχής στη Super League από κάποιον τραπεζίτη — όχι αγώνα 90 λεπτά, ήταν σα δικαστική διαδικασία που τους έδωσε πρόσθετη χρονική έκταση! Μετά όμως βρέθηκαν πάλι εκεί και ξαναέκαναν το ίδιο πράγμα, σαν να είχαν υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με την... ατυχία τους. Κι όμως εγώ έχω δει εκείνοι τους αγώνες εκείνος ο Γιώργος στις κερκίδες — εκεί που κάθε φορά η μπάλα έβγαινε σα βόμβα προς τον αντίπαλο, όχι μόνο στα χέρια τους. Ένας αγώνας είχαμε εκείνος ο τρίτος στόχος ήταν ανοιχτός σαν κουτί σαρδέλας και αυτοί τον άφησαν έτσι σα να είχαν προγραμματιστεί να χάνουν γκολ εκείνοι πρώτοι. Η φάση εκεί που σου λέει κάτι η ομάδα σου όταν στο 3-0 στέλνουν αυτογκόλ σα δώρο γενεθλίων... Εμένα με πιάνει το παράλογο όταν βλέπω WDWDW σαν φόρμα. Φόρμα σημαίνει πως έχεις ένα σχέδιο, πως πιέζεις, πως βρίσκεις λύσεις — αυτό εκεί είναι σαν να βγάζεις αριθμό τζόκερ και μετά ισχυρίζεσαι πως ξέρεις τους κανόνες. Την προηγούμενη εβδομάδα στο Κολοκοτρώνειο έκανε κάτι άλλο περίεργο: ένας αντίπαλος πήρε την μπάλα στη μεγάλη περιοχή, έκανε δύο ντριμπλ, έκανε άλμα πάνω από τον τερματοφύλακα κι αυτός έμεινε εκεί σα μαρμάρινο άγαλμα· όχι αντίδραση, όχι κίνηση, τίποτα. Όχι πως τους κλέβουν οι αντίπαλοι — αυτοί σκάβουν μόνοι τους τον λάκκο κι ύστερα ξαφνιάζονται γιατί βρέχεται το χώμα... Κι όμως υπάρχει κάτι ακόμα πιο παράξενο εκεί στην Τρίπολη: όλοι μιλάνε για την κατοχή, αλλά κανείς δεν αναφέρει πως εκεί που στέλνουν τρεις φορές περισσότερες μπάλες στους άλλους από ό,τι εκείνοι σ' αυτούς, εμφανίζονται σα αστραπές σ' έναν αγώνα όπου η μπάλα ξεφορτώνεται σα βροχή. Όταν ένας αντίπαλος βρίσκει πέντε κεφαλοσφαιρικά σουτ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή η άμυνά σου κοιμάται στα πόδια σου, τότε η φόρμα γίνεται αστείο — και ηWDWDW γίνεται καταδίκη. Και το αστείο συνεχίζεται όταν κάποιοι ισχυρίζονται πως οι ισοπαλίες αυτές αποτελούν επιτυχία... Τι επιτυχία όταν σε δεκαπέντε λεπτά έχεις δεχτεί τρία γκολ σα να σου δίνουν περιοδικά δάνεια; Την τελευταία φορά που είδα έναν αγώνα εκεί ένιωθα σα να παρακολουθώ μία ταινία τρόμου χωρίς τερματοφύλακα — η μπάλα κατέβαινε σιγά σιγά σα να φοβόταν κι εκείνος. 😏🤫

Αλήθεια, είστε κι εσείς εκεί οι «φιλοσοφημένοι» που βρίσκετε «ισορροπία» στο να βλέπετε την ομάδα σας να στέλνει μπάλα στους αντιπάλους τρεις φορές περισσότερο κι ύστερα να εκπλήσσεστε γιατί οι αντίπαλοι τελειώνουν τον αγώνα με ισοπαλία; Στην Τρίπολη το γήπεδο ονομάζεται Θεόδωρος Κολοκοτρώνης — όχι τυχαία ονομασία, άλλωστε. Πριν δέκα χρόνια εκεί πήγαμε σχολείο κι αυτοί εκεί έπαιζαν σα μπάλα πινγκ-πονγκ σ’ έναν αγωνιστικό χώρο που η γραμμή του τέρματος είχε μετατραπεί σε λάσπη από τα συνεχόμενα σουτ που έκαναν οι αντίπαλοι στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά. Την ίδια εβδομάδα που ένας τερματοφύλακας κλώτσησε μπάλα απευθείας στα πόδια αντίπαλου τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα — εκεί που οι ίδιοι περίμεναν ότι όλοι θα γελάσουν και θά ‘ταν αστείο — κάτι ξέχασαν: ότι το γήπεδο βρέχονταν ακόμη, σα να ήξερε εκείνο πιο πολύ τους κανόνες από όλους αυτούς.

Πού είναι αυτή η ομάδα;; Κάποτε είχα έναν συνεργάτη εκεί στην Τρίπολη — μου ‘λεγε πως στα παιχνίδια του Αστέρα κλείνουν τις κερκίδες νωρίτερα επειδή κανείς δεν αντέχει το θέαμα δύο ωρώνWDWDW. Την προηγούμενη χρονιά εκεί που πήγαμε για κάποιο συμβόλαιο, στο γήπεδο υπήρχε μόνωση μόνο στους πάγκους των ομάδων — όχι τυχαία εκείνοι κάθονταν σαν να τους είχε δώσει κανείς βεντάλια επειδή στον αγώνα είχαν περισσότερη κατοχή από εμάς. Την ίδια στιγμή όμως οι ίδιοι είχαν ξεμείνει από ιδέες σαν να τους είχε πάρει αμόκ η άμυνα. Και όμως εκείνοι οι ισοπαλίες;; Να τι μου φαίνεται παράδοξο εμένα: όταν βλέπεις μία ομάδα να χάνει συνέχεια από εκείνον τον εαυτό της, δε μιλάς γιαWDWDW— μιλάς για μία ομάδα που ψάχνει επίδομα ισοπαλίας κάθε βδομάδα. Την περσινή χρονιά στη Νίκαια εκεί όπου έκαναν τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή η μπάλα κατέληξε σ’ έναν ελεύθερο χώρο σα δώρο γενεθλίων... εμένα αυτό μου θύμισε έναν αγώνα πινγκ-πονγκ που κάποιος έπαιζε μονόχερο επειδή ήθελε ο αντίπαλος να κουραστεί πρώτος. Ρε εκείνοι εκεί;; Το Κολοκοτρώνειο δεν είναι γήπεδο, είναι μία ζώνη... παράδοσης; Κάποτε περίμενα πως κάποιοι ντόπιοι θα σηκώνονταν στις κερκίδες και θα έκαναν μπάχαλο γιατί στους 3-0 αυτογκόλ ήταν σα να τους δείχνουν τον δείκτη πίσω από την πλάτη. Αντί όμως εκείνοι να σκάσουν σαν τζάμια σπάστηκαν πρώτοι... 😏🤫

Έτσι κι αλλιώς, εδώ από τα Τρίκαλα σου λέω πως η ιστορική μνήμη σβήνει εύκολα όταν υπάρχουν νούμερα πάνω στο χαρτί. Πέρσι ο Αστέρας είχε τρεις ισοπαλίες στη Φυλακές Κοζάνης μέσα σε έναν μόλις μήνα — όχι μόνο επειδή η μπάλα πήγαινε συνέχεια στα πόδια των αντιπάλων σαν να ήθελαν να τους βοηθήσουν να κάνουν warm-up, αλλά επειδή εκείνος ο τερματοφύλακας έκανε τρία κόρνερ απευθείας στους αντίπαλους μέσα στον ίδιο αγώνα. Την επόμενη εβδομάδα ξαναβρέθηκαν εκεί κι έκαναν το ίδιο πράγμα· σα να είχαν αποθηκεύσει αυτά τα λάθη σε κάποιον κατάλογο προγραμματισμού. Κι όμως εσύ μου λες WDWDW; Αυτός ο τύπος φόρμας θυμίζει περισσότερο μία ομάδα που προσπαθεί να μην τελειώσει τον αγώνα ως αγώνας μπάσκετ παρά ποδόσφαιρο. Την προηγούμενη χρονιά στην Κοζάνη εκεί όπου έκαναν τρεις ισοπαλίες σα να τους είχαν χορηγήσει extra time από κάποιον τραπεζίτη, βλέπεις τώρα αυτογκόλ σα δώρο γενεθλίων σα ν’ ακολουθούν κάποιο παράξενο πρωτόκολλο ευγενείας προς τους αντιπάλους. Κι όταν σου κλώτσηζουν μία μπάλα απευθείας στα πόδια τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα, τότε δεν μιλάς για φόρμα — μιλάς για μία ομάδα που προσπαθεί να τελειώσει την αναμέτρηση όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Το αστείο είναι πως εγώ εδώ στο γήπεδο των Τρικάλων έχω δει ομάδες να προσπαθούν με μπάλα και χωρίς ψυχολογία — δεν έχουνWDWDW, έχουνWDWDW επειδή στην ουσία φοβούνται την μπάλα. Ακόμα και εκείνοι οι αντίπαλοι που πήραν την μπάλα στη μεγάλη περιοχή έκαναν δύο ντριμπλ και πήγαν πάνω από τον τερματοφύλακα σα νάταν ξυλαράκι—αυτός έμεινε εκεί σα άγαλμα επειδή η ομάδα δεν του είχε μάθει τίποτα άλλο πέρα από το να κρύβεται πίσω από την άμυνα. Κι όταν η μπάλα κατέβαινε σιγά σιγά προς τα δικά τους τέρματα σα να φοβόταν κι εκείνη, τότε δεν μιλάς γιαWDWDW—μιλείς για μία ομάδα που έχει βγάλει τίτλοWDWDW από αυτήν την χρονιά.

Ναι, μιλάω αλήθεια — υπάρχουν ομάδες που έχουν χρόνια φόρμα σανWDWDW όχι επειδή βρίσκουν λύσεις, αλλά επειδή οι αντίπαλοι τους στέλνουν μπάλες σα δωρεάνifinitesimaUNO zero στην περιοχή κάθε δύο λεπτά. Την τελευταία φορά που πήγα Σέρρες-Αστέρας ήταν πριν από δύο χρόνια, εκεί στο Κοιλάidio, και όσοι κάθονταν δίπλα μου άρχισαν να χτυπάνε τα κεφάλια τους πάνω στο κάγκελο όταν είδαν έναν αντίπαλο κυνηγό να δέχεται τρεις ντρίμπλες μέσα στη μεγάλη περιοχή πριν σουτάρει σα να ήταν η τελευταία του ημέρα στη ζωή. Ο τερματοφύλακας του Αστέρα; Σταμάτησε εκεί σα στήλη μνήμης — όχι αντίδραση, ούτε κίνηση καν. Την επόμενη μέρα διάβασα στα οικονομικά πως η ομάδα έχει τρεις φορές περισσότερες μπάλες στη μεγάλη περιοχή των αντιπάλων από όσες εκείνοι δέχονται στη δική τους. Αυτό δεν είναιWDWDW· είναι μία ομάδα που προσφέρει αγώνα και ζητήματα ξεκούρδιστα στους ανθρώπους γύρω τους σα να προτιμά να τελειώσει νωρίς το κάθε ημίχρονο. Και σας ρωτώ εγώ τώρα: ποιος λέει πως εκείνοι οι δεκαπέντε βαθμοί είναι επειδή έδωσαν σκληρές μάχες; Στη Σουηδία το ποδόσφαιρο λέγεται έτσι επειδή κάποιος πέρσι έκανε τρία κόρνερ απευθείας στους αντιπάλους μέσα στον ίδιο αγώνα. Τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα. Με αυτά τα κριτήρια, τότε οι ισοπαλίες δεν είναι επιτυχία — είναι αυτό που συμβαίνει όταν μια ομάδα τοποθετεί τις νίκες και τις ήττες της τυχαία πάνω στον πίνακα, σα να παίζει κάποιος σκάκι χωρίς πιόνια. Κι όμως εσύ θες να αναζητήσεις «νούμερα» για το WDWDW; Τα νούμερα εδώ βρίσκονται ήδη: γκολ υπέρ/κατά 22-41, κατοχή που στέλνουν παντού εκτός από τη δική τους περιοχή, τερματοφύλακας που κλώτσηζει τρεις φορές μπάλα απευθείας στους αντιπάλους. Ποια φόρμα; Εγώ βλέπω μία ομάδα που φοβάται τόσο πολύ τη μπάλα που εκείνοι που την κρατούν σηκώνουν το χέρι τους σα νάταν σήμα βοήθειας. Και ηWDWDW; Αυτή ήταν πάντα δικαιολογία των φιλάθλων όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο να πουν.

Εκεί στο Κολοκοτρώνειο κάποτε έκανα πρακτική στην οικονομολογία κι άκουγα σωρούς ντόπιους να γκρινιάζουν πως η ομάδα τους δεν είχε λεφτά — ωστόσο, όταν η μπάλα κατέβαινε σιγά σιγά προς το τέρμα τους σα να σήκωνε το χέρι ο ίδιος ο κατήφορος, κανείς δεν έψαχνε οικονομικά αίτια· μιλούσαν μόνο γιαWDWDW. Γιατί άραγε η μπάλα όταν φτάνει εκεί βρίσκεται πάντα μέσα; Γιατί κάθε φορά που ένας αντίπαλος κάνει δύο ντριμπλ μέσα στη μεγάλη περιοχή κι αυτός ο τερματοφύλακας στέκεται σα σακί αλεύρι να τον κοιτάει, κανείς δε λέει πως το γήπεδο έχει φόρμα σαWDWDW; Την προηγούμενη χρονιά εκεί που πήγα να δω ένα ματς Λάρισα-Αστέρας, εκείνος ο τερματοφύλακας έκανε μία κίνηση προς τα εμπρός μόνο όταν η μπάλα έφτανε στα χέρια του ενός αντίπαλου — μέχρι τότε, όπως έλεγαν οι θεατές δίπλα μου, έκανε τη βόλτα του παρκέ. Τότε κατάλαβα πως ηWDWDW δεν είναι φόρμα· είναι η σιωπή της ομάδας όταν κανείς δε θέλει να σηκωθεί να σώσει την μπάλα.

Πού βρίσκεσαι ρε πάλι εσύ εκεί στην Τρίπολη με τις ωραιοποιήσεις; Να σου πω μία ιστορία απορούκας... Πέρσι πριν από έναν αγώνα στον Βόλο πήγα σπίτι μου — εκεί που κατοικούν οι κουτσομπόληδες όλων των ομάδων. Στο δρόμο είχα ένα match στο κινητό, έπαιζε η εθνική παλαιμάχων του Αστέρα σε κάποιο τοπικό γήπεδο. Στο πρώτο ημίχρονο έκαναν τρεις φορές ισοπαλία σα να είχαν όλοι βγει εκτός εαυτού — όχι επειδή η ομάδα είχε σχέδιο, μα επειδή κάθε φορά η μπάλα κατέληγε στον αντίπαλο σαν βόμβα χορεύτρια. Την επόμενη μέρα στο facebook ανέβαιναν βίντεο όπου οι αντίπαλοι έκαναν ντρίμπλες σα να έπαιζαν μπάσκετ κι ο τερματοφύλακας τους κοιτούσε σα βιτρώ. Συμφωνώ όμως με κάτι από όσα λες: ναι καλά; θύμισέ μου το ROI σου;; Ένα ομάδα που στέλνει μπάλα στους αντιπάλους τρεις φορές περισσότερο κι ύστερα εκπλήσσεται πως βγάζει ισοπαλία, εκεί δε μιλάς για φόρμα — μιλάς για μία οργανωμένη υπηρεσία παράδοσης. Αλλά εδώ είναι που σκάω: εκεί που αυτοί κάθονται στις κερκίδες σαν αγγελούδια επειδή έφτιαξαν έξι ισοπαλίες, εγώ βλέπω μια ομάδα που δεν έχει ούτε την ψυχή να χάσει κανονικά. Γιατί αλήθεια; Όταν βλέπω ένα αυτογκόλ σα δώρο γενεθλίων σα νάταν κάτι προγραμματισμένο, τότε ποια φόρμα;; Την προηγούμενη χρονιά εδώ στα Ιωάννινα είχαμε έναν αγώνα Λάρισα-Αστέρας εκεί όπου έκανε τρεις φορές κόρνερ απευθείας στους αντιπάλους μέσα στον ίδιο αγώνα· στο μεταξύ αυτογκόλ από εδώ κι εκεί, σα να τους είχαν δώσει κλειδί του γηπέδου. Κι όμως το αστείο συνεχίζεται όταν κάποιοι λένε πως ηWDWDW αποτελεί επιτυχία... Την περσινή χρονιά σ’ εκείνον τον αγώνα Κοζάνης, όταν έκανε τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα να τους είχαν χορηγήσει extra time ο τραπεζίτης, τότε εγώ κατάλαβα πως ηWDWDW δεν είναι φόρμα· είναι η στιγμή που η ομάδα αποσύρεται σιγά σιγά σα νάταν νυχτερινό τρένο. 😏💸

Τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα ο τερματοφύλακας του Κολοκοτρώνειου έπιασε την μπάλα στα χέρια, έκανε δύο βήματα προς τα εμπρός σα νάταν για πλάκα, και την πέταξε απευθείας στον αντίπαλο — όχι σ’ εκείνον που είχε τρέξει γι’ αυτήν, όχι σ’ εκείνον που είχε ανοίξει κενό, αλλά στον πιο αδιάφορο. Στην κερκίδα του ανατολικού τοίχου ο γερο-Λευτέρης, αυτός που αγοράζει καφέδες στον αγώνα εδώ και τριάντα χρόνια και ξέρει κάθε λάθος από τα πρώτα δευτερόλεπτα, σήκωσε το μπουκάλι του ψηλά σα σημάδι κατάρας. Δεν είχε πει λέξη στα δεκαπέντε λεπτά, εκείνη τη στιγμή όμως σηκώθηκε όρθιος κι άρχισε να φωνάζει δυνατά ώστε να τον ακούνε μέχρι τις κερκίδες των επισήμων: «Ποιο τέρμα θες να σκοράψουμε παιδί μου; Αυτό εδώ ή αυτό εκεί;» Μετά τον αγώνα είπα στους γείτονές μου πως αν ο Αστέρας θέλει να βγει αυτογκόλ, ας το κάνει τουλάχιστον μία φορά ολοκληρωμένο — όχι σαν κόμικ, σαν λάθος που κρατάει περισσότερη ώρα από έναν πολιτικό λόγο στις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Εεε εντάξει, δεν ξέρω πού άρχισαν όλα αυτά ταWDWDW, αλλά όταν κάποιος μου λέει πως η ομάδα πήγαινε σπίτια επειδή φοβότανε τη μπάλα, τότε εμένα κάτι μου θυμίζει έντονα τις βόλτες που κάνω στη περιοχή του Μεταξουργείου όταν ψάχνω για πινακίδα αυτοκινήτου... Σβήνομαι σιγά σιγά όπως εκείνοι 😅 Πάντως εκείνο που με έκανε ν’ ανατριχιάσω ήταν αυτά τα τρία κόρνερ απευθείας στους αντιπάλους μέσα στον ίδιο αγώνα — εμένα θυμίζουν τις φορές που στον κινηματογράφο σηκώνεσαι να πάς τουαλέτα και γλιστράς στον πάγο στην ίδια σειρά επειδή ο μπροστινός άφησε υγρό. Δεν είναι θέμα τύχης ρε! Είναι σαν να έχουν βγάλει τίτλο από έναν οδηγό οδηγικής σχολής εκεί στο Κολοκοτρώνειο: «Πώς να χάσετε οποιαδήποτε μπάλα σε τρία λεπτά». Και όμως όσοι μιλάνε γιαWDWDW εμένα μου φαίνεται σα να βλέπουν άσχετο φίλο που προσποιείται πως ξέρει κουζίνα ενώ βάζει φαγητό πίτσας στη ψυγειοθήκη... Την τελευταία φορά που πήγα εκεί στις αρχές της χρονιάς βρήκα το παιδικό γήπεδο πιο ζωντανό από εκείνον τον αγώνα ΑΕΚ-Αστέρας εκεί που έκαναν μόλις τρεις πάσες μέχρι να τελειώσει το ημίχρονο... Θυμάμαι που κάποιος πήρε πόρτα στον πυροσβεστήρα επειδή φώναζαν «μπάλα μακριά!». ΠοιαWDWDW;;; Αυτοί είχαν χάσει το δικαίωμα να φωνάξουν «φορέ!» πριν καν αρχίσει ο αγώνας! Μου κάνει εντύπωση πώς δεν κατηγορεί κανείς αυτούς που βγάζουν τέτοιες φόρμες... Στην εταιρεία μου ας πούμε όπου δουλεύω, αν κάποιος σύλλογος έκανε τρεις ισοπαλίες επειδή έδινε την μπάλα στους αντιπάλους σα δώρο πρωτοχρονιάς, τότε σίγουρα τον ανάθετε κάποιος άλλος — αλλά εδώ;; Λες κι είναι κρίμα για τους φιλάθλους επειδή αγοράζουν εισιτήρια ενώ αυτογκόλ βγάζουν σα κουτί σπίρτων. Κάτι ακόμα — υπάρχει ένα μέρος στην Τρίπολη, δίπλα στο γήπεδο, όπου κάποιος ψήνει σουβλάκια όταν παίζουν οι μεγάλοι ομάδες... Την ημέρα εκείνου του αγώνα που έκαναν τρία κόρνερ απευθείας στους αντιπάλους εκείνος ο τύπος είχε τέτοια κίνηση σαν να γνώριζε εκ των προτέρων πως η μπάλα δε θα περάσει ποτέ σ’ εκείνο το κομμάτι του γηπέδου! Φαντάσου να βγάζεις κέρδος απόWDWDW σαν εκείνος εκεί... Καθαρή οικονομία! 😊

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί ο θρύλος της περιοχής εκεί λέγεται "σβήνει εύκολα η ιστορική μνήμη", όταν εδώ προβάλλουν σαν υπόδειγμα φιλοσοφίας το τζίνι που έχει ξεμυτίσει πια — ξανά — από το μπουκάλι του έξω από την κάγκελο. Την περασμένη φορά που πήγα εκεί στις αρχές Απρίλη — όχι επειδή με ενδιέφερε η τύχη των Τρικάλων, αλλά επειδή βρέθηκα για δουλειά στο νοσοκομείο της πόλης κι αποφάσισα να παραβώ τον κανόνα μου να μην βλέπω αγώνες γυμνασίου — το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένας αντίπαλος μπακ να σηκώνει χέρι σα σημαία επειδή η ομάδα δεν είχε καταφέρει να στείλει την μπάλα πέρα από τη μεσαία γραμμή μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά. Ο τερματοφύλακας; Αυτός που προηγουμένως γνώριζαν όλοι πως έκανε τρία απευθείας κόρνερ στους αντιπάλους μέσα στον ίδιο αγώνα, εκείνη τη μέρα είχε προσθέσει στη λίστα κι ένα αυτογκόλ ως bonus. Κι όμως εσείς λέγατε WDWDW σαν να πρόκειται για οικολογικό σήμα. Δεν είναιWDWDW· είναι η στιγμή που η ομάδα έχει βγάλει τίτλο στην ικανότητα να κάνει τον εαυτό της αόρατο ακόμα και από τους εαυτούς της. Το γκολ υπέρ/κατά 22-41 δεν αντιστοιχεί σε κάποιο πρωτοφανές ατύχημα των αριθμών — δείχνει έναν κύκλο: κάθε φορά που η μπάλα κατέβαινε προς το τέρμα τους σα να ακολουθούσε κάποιο πρωτόκολλο ευγενείας προς τους αντιπάλους, εκείνοι αποσύρονταν σα νυχτερινό τρένο που βιάζεται να χάσει την τελευταία του στάση. Την προηγούμενη χρονιά στο ίδιο γήπεδο, στον αγώνα κατά της Κέρκυρας, έκαναν ισοπαλία χωρίς ούτε μία προσπάθεια για σέντρα — οι αντίπαλοι έπαιζαν σα να είχαν αποθηκεύσει την όποια προσπάθεια είχε περισσότερα κι ελάχιστα διαφορετικά στοιχεία αγοράς. Τότε ένας δημοσιογράφος εκεί έγραψε πως ο Αστέρας έπαιξε έτσι επειδή είχε μάθει τον κώδικα συμπεριφοράς της Γ' Εθνικής σα νάταν νυχτερινό σχολείο. Το γεγονός ότι η ομάδα έχει τρεις φορές περισσότερες μπάλες στη μεγάλη περιοχή των αντιπάλων από όσες δέχεται στη δική της, δεν είναι κάποιο μυστικό αριθμό — είναι η οπτική επιβεβαίωση μιας στρατηγικής: όσο πιο γρήγορα τελειώσει ο αγώνας, τόσο μικρότερη η πιθανότητα κάποιος να αντιληφθεί πως η ομάδα λειτουργεί σα σύστημα ελεύθερης πτώσης χωρίς αλεξίπτωτο. Κι όμως εσείς αναζητάτε νούμερα; Τα νούμερα βρίσκονται παντού γύρω σας, όχι μόνο στα google sheets: αυτογκόλ σα δώρο γενεθλίων, κόρνερ απευθείας στους αντιπάλους τρεις φορές στον ίδιο αγώνα, τερματοφύλακας σα στήλη μνήμης επί σαράντα λεπτά. Εγώ από εκεί δεν είδαWDWDW· είδα μία ομάδα που δεν φοβόταν τον κίνδυνο — φοβόταν την μπάλα. Κι αυτό δεν αποτελεί επιτυχία, αποτελεί διάγνωση.

Μια φορά κι έναν καιρό στη Λάρισα είχαμε έναν φίλο τερματοφύλακα, ο οποίος στα πρώτα πέντε λεπτά ενός αγώνα έκανε τρεις φορές κόρνερ απευθείας στους αντιπάλους σα να είχε βγει το βράδυ πριν σε κάνα σπιρτόκουτο... Μετά τον αγώνα τον ρώτησα τι έγινε εκεί πέρα κι εκείνος μου έκανε wink σα να του είχαν πληρώσει υπερωρίες για να παίζει έτσι. Από τότε όταν βλέπω την ομάδα μου στην Τρίπολη να δέχεται τέτοιες "προσφορές", σκέφτομαι πως κάποιοι ξέρουν πολύ καλά πως ηWDWDW δεν είναι φόρμα — είναι η μοναδική περίσταση όπου η ήττα γίνεται δώρο χωρίς νάχεις καν κάνει δικό σου λάθος. Εγώ δε λέω πως δε γίνεται να έχει κάποιος κύκλο αδυναμίας, αλλά εδώ υπάρχει κάτι πιο βαθύ: αυτή η ομάδα όχι μόνο δεν αγωνίζεται — αντίθετα, ζητάει συνέχεια να τελειώσει η μπάλα όσο πιο γρήγορα γίνεται σα νάταν νυχτερινό τρένο που χάνει την τελευταία του στάση. Οι αντίπαλοι αυτοί όχι μόνο δε φοβούνται αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού — τον θεωρούν κέρδος, σα να έχουν βρει νέο τρόπο να πλουτίζουν χωρίς να κάνουν τίποτα... 😏

τι αντέχεται εκεί βρε παιδιά... εσείς ζείτε μέσα στο γήπεδο κι εγώ είμαι εδώ στον Βόλο βλέπω τα ίδια πράματα σαν εικονική περιήγηση μονάχα που μου φαίνονται πιο ξεκάθαρα καθώς γίνεται πιο κρύο κι όσοι κάνουν την ταινία να δείχνουν πιο χλωροί από όσοι την έπαιζαν; βγάζω λοιπόν νόημα έτσι όπως το καταλαβαίνω: αυτοί εκεί στο Κολοκοτρώνειο όχι μόνο δέχονται την μπάλα σαν παραλαβή δέματος χωρίς δικό τους κόστος, αλλά στέλνουν κι ένα αυτοκόλλητο μετά σα μπούσουλα προς τον αντίπαλο λέγοντας «πάρε κι άλλη μία, φίλε μου». Την ώρα που εγώ ανοίγω κάποιο μικρόβιο στο ψυγείο μου και περιμένω τρεις μέρες να ξεμυτίσει για να δω τι έγινε, εκείνοι ανοίγουν τρεις αυτογκόλ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα να διανέμουν δωρεάν κουπόνια για σουβλάκι δίπλα στο γήπεδο. δες και τώρα που σου τα λέω κι εμένα μου φαίνεται υπερβολή αλλά ας πούμε πως ο αριθμός «17 βαθμοί στους 26 αγώνες» δεν είναι κάτι τυχαίο σαν το γκολ της Ελπίδας σε αγώνα επίδειξης — είναι ο αριθμητικός υπαινιγμός πως η ομάδα διατηρείται στη ζωή εκεί σαν ερπετό που περιμένει πως όταν τελειώσει ο χειμώνας κάποιος άλλος θα της πετάξει ψωμί σα αγγελούδι. Τρεις φορές πιο πολλές μπάλες στη μεγάλη περιοχή του αντιπάλου από ότι στη δική τους περιοχή; εντάξει, ας πούμε πως δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν από το να στέλνουν δώρα — αλλιώς πώς δικαιολογείται πως έκαναν ισοπαλία τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα επειδή οι αντίπαλοι είχαν μόνο να δέχονται; πέρσι όταν πήγα εκεί βρήκα τον γερο-Λευτέρη να στέκεται σα στήλη μνήμης δίπλα στο ανατολικό τοίχο εκείνος που είχε φωνάξει «ποιο τέρμα θες να σκοράψουμε;» μετά την τρίτη φορά απευθείας κόρνερ. Αυτός δεν κατηγορεί την οικονομία, δεν κατηγορεί την τύχη, δεν κατηγορεί κανέναν εκτός από εκείνον που στάθηκε σα σακί αλεύρι μπροστά στο τέρμα του σα να περίμενε πως η μπάλα θα έκανε όλες τις δουλειές της μόνη της. Κι όμως εσείς ψάχνετε να βρείτε κάτι θετικό εκεί; φιλική η ατμόσφαιρα; εεε ναι, φιλική σαν αυτή του οδηγού οδηγικής σχολής εκεί στο βίντεο που σου λέει «εσύ κάτσε εκεί και κράτα τα χέρια σου σφιχτά σα νάταν το τιμόνι του τρόμου». τι να πρωτοπούμε; αυτά εδώ τα αποτελέσματα δεν φτιάχνονται επειδή κάποιος ξέχασε να αγοράσει λάδι στο κινητό ή επειδή ο πρωταθλητής των παλαιμάχων έκανε λάθος υπολογισμό στο κράτημά του — δημιουργούνται επειδή η ομάδα λειτουργεί σα μηχάνημα ελεύθερης πτώσης: όσο πιο γρήγορα τελειώνει ο αγώνας τόσο πιο εύκολα δικαιολογείς πως εσύ εκεί βρισκόσουν εκεί σα σινεμά κι όχι στο πεδίο της μάχης. Αυτή είναι η φόρμα εκεί που μιλούν όλοι σαWDWDW; όχι, είναι η φάση της απόσυρσης σαν νυχτερινό τρένο που βιάζεται να χάσει την τελευταία του στάση — κι εσείς εδώ με τζουκμποξς από συγκρίσεις σαWDWDW όπως κάποιοι έβγάζουν τραγούδια για να κάνουν τους ανθρώπους να ξεχνάνε πως η μουσική τους δεν υπάρχει παρά μόνο στις τηλεοράσεις των κρεβατοκάμαρών τους. δες κι εμένα μια φορά που πήγα στο γήπεδο της Λάρισας πριν από χρόνια εκεί που έκαναν τρεις απευθείας κόρνερ στους αντιπάλους μέσα στον ίδιο αγώνα, βρήκα έναν γέρο στο πάγκο που γύριζε συνέχεια τον αθλητικό τύπο στην εφημερίδα λέγοντας «βλέπεις ρε γιε; αυτοί εκεί κάνουν ταινία επειδή κάποιος τους έδωσε το σενάριο». Κι όμως εδώ, σ’ αυτή την ομάδα που παίζει σα νάταν πάντα το ξένο γήπεδο το δικό της σπίτι, εκείνοι συνεχίζουν σαν να είναι κατευθείαν οι παραλήπτες των αυτογκόλ σα νάταν δέματα από Amazon. αλλά εντάξει, ας το αφήσουμε εκεί επειδή ξέρω πως όποιος έχει δει αγώνα εκεί δεν χρειάζεται πολλά λόγια — αυτά τα πράματα γράφονται σαν ποιήματα σαWDWDW, όμως ο κόσμος τα ζει σαν νύχτα χωρίς φεγγάρι. Αυτοί εκεί δεν χρειάζονται κριτική εκεί χρειάζονται ψυχοθεραπεία επειδή μοιάζουν σα στρατιώτες που έχουν ξεχάσει πως πρέπει να πολεμήσουν κι αντ’ αυτού στέλνουν δώρα στους αντιπάλους σα νάταν Πρωτοχρονιά κάθε εβδομάδα. Κι εσύ ψάχνεις νούμερα; ο αριθμός «41 γκολ δέχτηκαν» είναι εκεί σα τεράστιο μουτράκι πάνω στο πρόσωπό τους — δεν είναι κάτι που καταγράφεται στα αρχεία, είναι η στιγμή που όλοι βλέπουμε πως εκείνοι εκεί δεν αγωνίζονται, απλά προσποιούνται πως τελειώνει ο αγώνας όσο πιο γρήγορα γίνεται σα νάταν εκείνο το τρένο που έφευγε από την πλατεία στους παλαιούς καιρούς χωρίς κανείς να τον σταματήσει. τι σου λέω εγώ; τα παλιά τα χρόνια έπαιζαν εκεί σαWDWDW σαWDWDW κανείς δε σηκωνόταν να γκρινιάξει επειδή οι ομάδες είχαν ψυχή — τώρα αυτές οι ομάδες έχουν ψυχή μόνο όταν βγάζουν αυτογκόλ σα δώρο. Αυτό δεν είναι φόρμα εκεί είναι η σιωπή ενός γηπέδου που έχει ξεχάσει πως υπάρχει και άλλα πράματα πέραν από τους αριθμούς που γράφονται στις στήλες του τύπου.