Το πρωταθληματικό αγώνισμα της Σούπερ Λιγκ γράφει ιστορία αυτή την στιγμή — και μόνο ένας…

ΣΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΦΟΥΛΗ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΟΥ 1-1 με τον ΟΦΗ ΕΝΩ ΗΤΑΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΛΕΥΚΟΣ;;; Κανένας δεν ξεμένει εκεί πάνω εκτός από τον.. ΝΕΦΤΣΙ;;; ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ Οι υπόλοιποι γλιστράνε σαν σαπούνια στις τρίχες μου 🤬🔥 αυτοί οι Ουζμπέκοι δεν ξέρουν τι έκαναν όταν ξεκίνησαν αυτό το πρωτάθλημα! Νεφτσί 64, Παχτακόρ 60 — μόνο ΤΡΕΙΣ πόντους διαφορά;;; ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΠΟΤΕ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΗ!!! Και οι τρεις στο top μας κάνουνε αγώνες σαν τρελοί 💪 η καρδιά μου τους νιώθει αβγή ακόμα κι όταν χάνουνσαν ισοπαλία;;; ενώ οι άλλοι τρεις κάτω σέρνονται σαν ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΠΑΤΟ 😱 Μπουχάρα 27, Χορασμ 27, Σόρταν 17;;; ΤΡΕΙΣ ΝΙΚΕΣ Ο ΣΟΡΤΑΝ;;; ΠΟΙΑ ΤΡΕΙΣ;;; Μακάρι ο Θεός να στείλει έναν σεισμό εκεί κάτω ώστε να δουν πως ζει κανείς όταν δεν έχει χρήματα να ντύσει την ομάδα;;; Εγώ εδώ στέκω πλάι στους φίλους μου και τους λέω ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΧΤΑΚΟΡ ΣΑΝ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΣΣΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΔΑΧΤΥΛΙΟΥ!!! Η καρδιά τα λέει όλα, ρε συντρόφια, αυτή τη φορά δεν φταίμε εμείς που ξεχνάμε πως το ποδόσφαιρο είναι ψυχή, όχι αριθμός 🔴💪 ας τους πάρουμε όλους στο τέλος;;; ακόμα κι εκείνον τον Ουζμπέκο που γράφει ιστορία χωρίς θόρυβο;;; ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ!!!

τι λέτε τώρα παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2012 όταν η Λάρισα έκανε το μεγάλο σοκ και πήρε τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες; τρεις νίκες! δεν γίνεται τρίτος ένας τίτλος έτσι — ακόμα κι εσύ οatiu είχες δίκιο εκείνο το βράδυ γιατί ο θίασος τους έπαιζε σαν τρελός γιατί βγήκε αλλιώς εκείνος ο Σεπτέμβρης; τώρα βλέπω αυτά εδώ τα τρία-τέσσερα γκολ στην κορυφή και μου γυρίζουν πίσω στα χρόνια που ο Απόλλων στον Βόλο είχε ξεπεράσει κάθε λογική στο ξεκίνημά του μόνο και μόνο επειδή είχε έναν μπροστά δεκατριών χρονών που ούρλιαζε γκολ σαν τον Αχιλέα στο ποτάμι — αλλά τελικά τι έγινε; ήρθαν δυο τρία ολέθρια απουσία και η μπάλα έπεσε και πάλι στις προηγούμενες τάξεις. εσείς λοιπόν λέτε πως αυτό το πρωτάθλημα εδώ είναι φαινόμενο μοναδικό — αλλά όταν θυμηθείς πως τρεις φορές μέσα στην τελευταία δεκαετία ο τίτλος κρίθηκε στους τελευταίους τρεις αγώνες, τότε η εικόνα ζορίζει περισσότερο. πριν από τέσσερα χρόνια περίπου τον Νοέμβρη ήμουνα στο σπίτι μου και τρώγαμε λουκάνικα με τους γιους μου όταν έσκασε η είδηση: τρεις ομάδες πέντε πόντους αμέσως μετά την εικοστή αγωνιστική — θυμάμαι πως γελούσαμε τότε πως όσοι βρίσκονταν πάνω εκεί είχαν πιο ψυχικά τραύματα κι από τους φανατικούς των Ηνωμένων Πολιτειών όταν τους σκότωσε εκείνος ο προέκτορας του Ντόνουβαν στο τελευταίο λεπτό του Euro το 2016. τότε όμως εκείνες οι τρεις ομάδες είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: έκαναν τρία γκολ σε δέκα λεπτά στο πρώτο ημίχρονο όταν το θερμόμετρο ήταν στους δέκα κάτω. εδώ όμως τι βλέπουμε; στη Νεφτσί τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις σημαίνει πως έχουν περισσότερες πιθανότητες η ίδια ομάδα να βγει εκτός αγώνα παρά να κερδίσει — ενώ ο Παχτακόρ ενώ κάνει αγώνες σαν το ζουζούνι που πετάγεται συνέχεια, τις τελευταίες τρεις βδομάδες έχει χάσει δύο φορές μέσα στη Ρωσία από ομάδες οι οποίες στη δική τους κατηγορία βγάζουν τρία γκολ ημίχρονο. κι εκεί πάνω πάνω βλέπεις την τάση του πρωταθλήματος: κανείς δεν μπορεί να νικήσει συνέχεια επειδή όσοι βρίσκονται αμέσως από κάτω γυρνάνε σαν σβούρες επειδή γνωρίζουν πως μια νίκη τους βγάζει πάνω από τρεις ομάδες που κοιτάζουν μόνο προς την κορυφή σαν λιοντάρια στη σίκαλη όταν ξεχνάνε πως έχουν τριάντα απουσίες στο πλάι. όταν λοιπόν λέτε πως αυτό το πρωτάθλημα γράφει ιστορία, έχετε δίκιο, αλλά μην ξεχνάτε πως η ιστορία αυτή δεν γράφεται μόνο από τους τρεις τους — γράφεται κι από εκείνον τον Σόρταν που σέρνεται σαν γέρος τραυλός ανάμεσα στα σιδερένια κάγκελα της πόλης ενώ οι συμπαίκτες του παίζουν σα δίχτυ αλιείας. κι εγώ εδώ στέκομαι σαν τον τελευταίο άντρα στο γήπεδο όταν τελειώνει ο αγώνας — κρατώντας την τσάντα μου βλέπω τα αθλητικά νέα στο κινητό μου και σκάω στα γέλια όταν διαβάζω πως η Χορασμ έκανε τρεις νίκες μέσα στις πρώτες πέντε αγωνιστικές: τρεις νίκες; εμένα μου έφτανε μια νίκη εκείνο το Σεπτέμβρη όταν στο ντέρμπι με την ΑΕΛ κατέβασα τους τρεις γιους μου από το κρεβάτι γιατί ένας φίλος είχε πει πως εκείνος ο ιταλός προπονητής είχε βγάλει μια αλλαγή σωστή σαν την τελευταία φορά που πήγαμε ψάρεμα εκείνο το Σάββατο στον Πηλιορίτη — νίκη; αυτοί μιλάνε για νίκες;;;

Τρεις πόντους πάνω από το τρίτο και μία νίκη πάνω από τον τέταρτο δεν είναι τυχαία σύμπτωση — είναι αποτυχία σχεδιασμού. Το Νεφτσί δεν στέκεται εκεί επειδή έχει ξεμυτίσει πρωταθλητής, αλλά επειδή οι υπόλοιποι δεν είχαν σχέδιο να το εμποδίσουν. Ο Παχτακόρ βρίσκεται δίπλα τους όχι επειδή έκανε κάτι σωστό, αλλά επειδή τις τελευταίες τρεις βδομάδες έχασε μέσα στη Ρωσία από ομάδες που στη δική τους κατηγορία βγάζουν τρία γκολ στο πρώτο ημίχρονο — σημαίνει πως όταν κουράζονται, καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι. Και για τους τρεις στην κορυφή να κάνουν αγώνες σαν τρελοί; Μιλάμε για ομάδα που είχε τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις — τρεις ισοπαλίες σημαίνουν πως δεν μπορούν να κερδίσουν ούτε όταν τους δίνεις δέκα λέξεις προειδοποίηση. Αυτοί βρίσκονται εκεί επειδή οι υπόλοιποι έκαναν χειρότερα λάθη εκτός γηπέδου. Πως μπορείς να λέξεις πως αυτό είναι ιστορικό πρωτάθλημα όταν η κορυφή σέρνεται περισσότερο από έναν γάιδαρο φορτωμένο με πλίνθους; Οι τρεις ομάδες που βρίσκονται κάτω κάνουν το λάθος να νομίζουν πως το πρωτάθλημα γράφεται μόνο από εκεί που φαίνεται η μπάλα — ξεχνάνε πως μια οικονομική αποσύνθεση στο ίδιο γήπεδο καταστρέφει οποιονδήποτε πήχη σωτηρίας. Κι εσύ βλέπεις τον Σόρταν με δεκαεπτά πόντους και σκέφτεσαι πως αυτές είναι τρεις νίκες; Αυτές δεν είναι νίκες — είναι μνημόσυνα για αυτούς που έχασαν το νήμα πρίν καν ξεκινήσει η κούρσα.

Δε μιλάμε πια για «δρόμο χωρίς επιστροφή» — μιλάμε για κάτι που έχει πάρει το σχήμα μιας βουβής ντροπής πάνω στο γήπεδο. Οι τρεις ομάδες κάτω δεν τρέχουν καν την τύχη τους σαν μάχη· την καταγράφουν σαν ισολογισμό οικονομικής καταστροφής μέσα στα δελτία της Σούπερ Λιγκ. Η Μπουχάρα είναι εκεί σαν αυτή η γειτόνισσα που όταν του ρίχνεις ένα ευρώ για να αγοράσει ψωμί σου γυρίζει πέντε λεπτά μετά με το ψωμί στο χέρι κι ένα «ωραίο κέρδος». Δύο πόντους πάνω από τον υποβιβασμό, τρεις νίκες συνολικά σε τριάντα παιχνίδια, δύο εκτός έδρας ήττες στις τελευταίες τρεις εμφανίσεις — κι αυτό ενώ η ίδια ομάδα την περσινή σεζόν είχε προσθέσει έναν παίκτη παρά πέρα από τον ορίζοντα της ομάδας, έναν Ουζμπέκο μισθοφόρο που ερχόταν με ρετρό βίντεο που έδειχνε τράνταγμα για τέσσερα λεπτά αγοράς. Οι άλλες δύο ομάδες στη ζώνη; Την ίδια ώρα η Μπουχάρα πάλευε για τρία σημεία σαν να ήταν χρυσός κανόνας, η Χορασμ έκανε τρεις νίκες μέσα στις πρώτες πέντε αγωνιστικές κι έπειτα κατέβηκε η γης από κάτω της: δεκατέσσερις αγώνες χωρίς νίκη, δεκαέξι βαθμοί στους επόμενους είκοσι πέντε. Κι όμως, αυτή η ομάδα βρίσκεται μόλις τρεις πόντους πάνω από τον τελικό υποβιβασμό — έναν πόντο πάνω από την ελπίδα ότι ίσως κάποιος φαν της έχει κάνει δώρο μία σημαία για να κρεμάσει στους κενούς τοίχους της κερκίδας. Κι μετά έχουμε τον Σόρταν, αυτόν τον τίτλο των δεκαεπτά πόντων σαν σήμα μιας αργής κατάρρευσης που δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Τρεις νίκες συνολικά — μία από αυτές αμφίβολη στην αρχή της χρονιάς κόντρα στη Μπουχάρα που τότε έκανε αγώνα έκτακτης ανάγκης για μια νίκη ακόμα κι από το δρόμο. Το τελευταίο αποτέλεσμα του πρωταθλήματος; Μία ισοπαλία με ομάδα που ψάχνει να βγει από τη ζώνη κι ένας αγώνας κόντρα στον Ντινάμο Σαμαρκάνδης, ομάδα η οποία όμως αυτή τη στιγμή βρίσκεται τόσο κοντά στους τελικούς του Γιουρόπα Λιγκ ώστε οι φίλοι της αγοράζουν εισιτήρια σαν να πρόκειται να τους γυρίσουν δεκάδες σημεία πίσω στη βαθμολογία. Αυτός ο αριθμός δεν είναι νίκη — είναι αυτό το σήμα που βάζεις μπροστά από ένα σπίτι όταν ξέρεις πως η στέγη του έχει πέσει προ πολλού αλλά κανείς δεν το έχει πει ακόμα. Το χάσμα προς την ασφάλεια; Εννέα πόντους πάνω από τη γη της σωτηρίας — τρία παιχνίδια νίκης από οποιονδήποτε ξαφνικά θυμηθεί πως το ποδόσφαιρο δεν είναι οικονομική αγορά. Κι όμως, αυτές οι τρεις ομάδες βρίσκονται σ’ ένα πρωτάθλημα όπου η κορυφή φαίνεται σαν ένα είδος μουσειακού εκθέματος: τρίξιμο στις αρθρώσεις, τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε, ηλεκτρονικός ιστός ιδεών χωρίς δυναμική. Το παράδοξο εδώ δεν είναι η κορυφή — είναι το γεγονός πως όσοι βρίσκονται κάτω, αντί να τρέχουν προς την ελπίδα, κάθονται σ’ ένα θρανίο που έχει γίνει σκόνη χρόνια πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας.

Πωπω ρε, εδώ είμαστε σαν τις γυναίκες μου όταν γκρινιάζουν όλες μαζί σ’ ένα πανηγύρι! Τρεις νίκες κι όλος ο κόσμος χοροπηδάει — σαν να μην βλέπουμε την ουσία πάνω από το τραπέζι: η Νεφτσί δεν είναι πρωταθλήτρια επειδή κάνει σπουδαία πράγματα, αλλά επειδή οι άλλοι κάνουν ΕΛΛΕΙΨΗ σπουδαίων πραγμάτων συνέχεια! Κοίτα τους αριθμούς όχι ως νούμερα, αλλά ως ντέρμπι ψυχής: ο Παχτακόρ κάνει αγώνες σα μύγα πάνω στο γάλα — δύο ισοπαλίες τις τελευταίες τρεις βδομάδες κι εκεί που περνάει, ξεχνάει πως ζει. Κι όσο εκείνος χάνει πόντους σαν τρελός, ο Ντινάμο Σαμαρκάνδης παίζει σα να έχει βάλει στον πάγκο έναν φοιτητή της νομικής δεύτερου χρόνου — κάθε φορά που φτάνουν κοντά στους τελικούς του Γιουρόπα, τους τρίβουν κάτω όπως αυτά τα παλιά αμαξάκια του τσάρου. Αλλά αυτό που σου λέω εγώ τώρα, δεν είναι παράδοση νικητών — είναι παραδοχή ενός τραγικού. Ο Σόρταν δεν έχει τρεις νίκες, έχει τρεις νεκρές ομιλίες μέσα στο ίδιο γήπεδο. Δεκαεπτά πόντους κι εκείνος ψάχνει ακόμα έναν που θα του πει «πάμε σπίτι». Κι όμως, αυτός ο σύλλογος βρίσκεται εκεί επειδή η οικονομία του είναι σα μπάλα χωρίς αέρα — κάθε φορά που κάποιος έβγαζε το κεφάλι του πάνω από τη ζώνη, η διοίκηση το σκότωνε γρήγορα. Μετά από δεκαοχτώ ομάδες, τρία σημεία πάνω από το τρίτο κι έναν τίτλο που κρέμεται σαν νήμα στις επικεφαλής ενός αερόστατου... εγώ λέω πως η ιστορία γράφεται όχι από τους νικητές, αλλά από τους ηττημένους. Κι εδώ βλέπω τρεις αποτυχημένους πρωταθλητές κι άλλους τρεις πρωταθλητές… σ’ έναν αγώνα επιβίωσης. Να μου πεις κάτι βρε; Αυτή η Σούπερ Λιγκ δεν γράφει ιστορία — γράφει επιτύμβιες πλάκες.

βρε παιδιά, τι αγώνες είναι αυτοί εδώ που φαίνεται σαν ένας αγώνας τριάντα λεπτών να διαρκεί τριάντα χρόνια; θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του 98 όταν πήγαινα με το ποδήλατο μου από τον ταξιάρχη μέχρι την πλατεία των ελευθερίων και σταματούσα κάθε πέντε μέτρα για να δω στους ξύλινους κουτιούς του Ατμόσφαιρικού πως περνούσε η κούρσα πρωταθλήματος της α εθνικής — εκεί βλέπαμε τους ισόβιους πρωταθλητές σαν θεούς πάνω στο ΟΑΚΑ ενώ οι άλλοι σέρνονταν σαν αχθοφόροι χωρίς μισθό. τώρα βλέπω αυτά εδώ τα νούμερα και μου ‘ρχονται όλα στάχτη στο στόμα. τρεις πόντους πάνω από το τρίτο και μία νίκη πάνω από τον τέταρτο; δεν είναι αριθμοί αυτοί, είναι χειροπέδες που φοράνε όσοι βρίσκονται πάνω εκεί — σαν εκείνον τον μπακάλη στο χωριό που σου πουλάει κάστανα με λάδι χωρίς εκείνο το κρίσιμο αλάτι, έτσι κι αυτοί πιστεύουν πως κάτι έχουν όταν στην πραγματικότητα σέρνουν μια οικονομική χρεοκοπία δίπλα δίπλα με την αθλητική. και τι κάνουν εκείνοι οι τρεις εκεί πάνω; η Νεφτσί με τις τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις σαν αυτά τα παλιά τετράδιο που κανείς δε γράφει πια εκεί μέσα, ο Παχτακόρ που κάνει αγώνες σα μύγα πάνω στο γάλα κι όταν ψήνεται κάνει επικίνδυνες κινήσεις σα τυφλός στο σούπερ μάρκετ — κι εκεί πάνω πάνω η Νασάφ που παίζει σαν ομάδα δεκατριών χρόνων όταν έχει ένα πλεονέκτημα τριών πόντων πάνω από τον Ουζμπέκο γείτονα που την έχει κόψει στο νήμα σαν ράφτη που ξέχασε να του κάνει πλάτος στο παντελόνι. αλλά εδώ που χάνεις το νήμα είναι κάτω: η Μπουχάρα με δεκαπέντε αγώνες χωρίς νίκη σα γυναίκα που περιμένει τον άντρα της να γυρίσει από το χωριό μετά το κυνήγι κι αυτός αργεί τόσο που τελικά πάει η ίδια να τον ψάξει — η Χορασμ που έκανε τρεις νίκες στις πρώτες πέντε κι έπειτα ξέχασε πως έχει ρόπαλο σαν εκείνος ο φίλος μου που μπήκε στο γήπεδο του Ηρακλείου το 2010 και νόμιζε πως βρήκε την Αμερικανίδα πριγκίπισσα επειδή είχε μεγαθήρια σαν τους μύθους — κι ο Σόρταν εκείνος ο τίτλος των δεκαεπτά πόντων σα σήμα ενός νεκροταφείου όπου οι νεκροί μιλάνε μόνο όταν τους ρωτήσεις κι εσύ τους ακούς σαν να βρίσκονται ακόμη στον τελευταίο τους αγώνα. πάρτε τους αριθμούς αυτούς σαν αυτούς τους δρόμους του Ηρακλείου τις Κυριακές που όλοι θέλουν να μπουν στο κέντρο αλλά κανείς δεν ξέρει πώς — τρία σημεία πάνω από την ασφάλεια σημαίνουν τρεις νίκες μακριά, τρία αγωνία, τρία οικονομική χρεοκοπία. και όμως οι ομάδες αυτές βρίσκονται ακόμη εκεί επειδή στο τέλος της ημέρας το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο οικονομία — είναι κι εκείνο το αίσθημα όταν βλέπεις έναν παίκτη να αγωνίζεται σα να του έχουν κόψει την αλυσίδα από τον λαιμό του. η σούπερ λιγκ λοιπόν γράφει ιστορία αυτή τη στιγμή όχι επειδή είναι ωραία, αλλά επειδή είναι ζωντανή σαν εκείνη την εποχή που βλέπαμε τους τίτλους να αλλάζουν χέρια σαν τις κάλτσες στο σπίτι μου όταν ήμουνα παιδί — εκείνες τις χρονιές όπου μία νίκη μπορούσε να σε σώσει κι μία ήττα να σε θάψει σα σήμερα δε βλέπω πολλά διαφορετικά, μόνο τρεις ομάδες πάνω στο σκαμνί του πρωταθλητή κι άλλες τρεις κάτω στη σκόνη του υποβιβασμού. αλλά εγώ εδώ στέκομαι σαν τον τελευταίο άνθρωπο σ’ ένα απογευματινό τσάι και σας λέω το ίδιο πράγμα κάθε φορά: όσο κρέμονται τρεις ομάδες πάνω από τη ζώνη όσοι βρίσκονται αμέσως από κάτω μπορούν ακόμη και το επόμενο Σαββατοκύριακο να ανέβουν σ’ ένα βήμα ψυχής — κι όσο ο Σόρταν κρατά ακόμη δεκαεπτά πόντους, τόσο μπορεί εκείνος ο τίτλος των τριών νικών να γίνει μια αφορμή για γιορτή σ’ έναν κόσμο που ζει ακόμη ανάμεσα στην οικονομική χρεοκοπία κι εκείνη την παλιά πικρία που λέγαμε ότι ήταν η ψυχή του ποδοσφαίρου. λοιπόν τώρα, πείτε μου εσείς: πόσους ακόμη γύρους μπορείς να αντέξεις σ’ έναν κόσμο όπου μία νίκη ισοδυναμεί με εμφύλιο — κι εκείνοι εκεί πάνω παρακολουθούν σα θέατρο σκιών την τύχη τους να τους ξεγλιστράει μέσα από τα δάχτυλα σαν την άμμο στους ωρολογιακούς κήπους του ΠΕΡΙΓΙΑΛΙΟΥ;;