Αστέρας Τρίπολης: όχι μόνο τελευταίος αλλά σιγά σιγά σβήνει η φλόγα στους φιλάθλους…

Ακούστε, μια φορά στη δεκαετία του ’90, όταν έπαιζαν στους δρόμους της γειτονιάς και εγώ 12 χρονών έκλεβα τα τρόφιμα από τον κήπο του γείτονα για να επιβιώσουμε σαν οικογένεια βλέπειςWDWDW, μάθαμε πώς ξεμένεις από νερό στο στάδιο—κι όμως το γκολ έφτιαξε όλο το κλίμα εκείνο το βράδυ. Τρεις συνεχόμενες ισοπαλίες τώρα; Κατάσταση τραγική, ναι, αλλά όχι ακόμα αδιέξοδο. Στέκονται εκεί, σωστά; Στο γήπεδο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, 14η θέση με 17 βαθμούς, νίκες τρεις φορές στους τελευταίους είκοσι έξι αγώνες—κακιά η θέση, σαφής η εικόνα: η φλόγα όχι μόνο σβήνει, κλείνει κρύβοντας βολικά τις στάχτες κάτω από το χαλί. Το WDWDW όμως—αυτό δεν είναι προσπάθεια γκολ, είναι λειτουργικό σύμπτωμα μιας ομάδας που αγωνίζεται σα σπιρτόκουτο τυλιγμένο με χαρτοταινία. Πόσες φορές έχουμε δει ομάδες σ’ αυτή την κατάσταση να σπάσουν το status quo; Την επόμενη Κυριακή το γήπεδο έχει δυνατότητα ξαφνικής σπίθας: οι αντίπαλοι έχουν βαθμολογική ωφέλεια ίσως να χαλαρώσουν λίγο, και ο Αστέρας... εκεί υπάρχει η κρίσιμη μεταβλητή. Στις τρεις ισοπαλίες προηγείται σέντρα το πρώτο δεκάλεπτο και μετά σβήνει όλος ο θόρυβος; Αυτό μου θυμίζει ότι μπορεί στοιχηματικά να δίνουν ακόμη την επόμενη φάση ως "ανοικτό αγώνα"—δεν υπάρχει ακόμα φωτιά στις κερκίδες εκτός από αυτήν που ανάβουν οι ίδιοι οι οπαδοί σφυρίζοντας το εθνικό ύμνο. Ο οργανισμός της ομάδας διαθέτει αρκετούς παίκτες που γνωρίζουν τι σημαίνει ποδόσφαιρο στην άγρια Δυτική Πελοπόννησο—αυτό δεν το χάνεις πια, ακόμη κι αν χάθηκε το πρωτάθλημα. Το ερώτημα πλέον δεν είναι "πότε θα ανάψει ξανά η φλόγα;" αλλά "ποιες συνθήκες πρέπει να επικρατήσουν ώστε η φλόγα αυτή να γίνει φωτιά και όχι σκόνη". Στην πρώτη νίκη οι αριθμοί αλλάζουν πραγματικά: ναι, ένα σκόρ κοντά στο 1-1 στους πρώτους δέκα δείχνει υπερεκτίμηση στήθους από τους αντιπάλους, αλλά ένα πρώτο ασίγητο εκεί κάπου στο 65’ μιλάει με αριθμούς πάνω από 1.80 xG—και εκεί είναι που οι βελτιωμένοι δείκτες PPDA κάτω του 10 στις τελευταίες πέντε περιπτώσεις αποκτούν νόημα. Δηλαδή: μπορούν οι ίδιοι παίκτες που τώρα αγωνίζονται σαν στρατιώτες μην δείχνοντας αυτοπεποίθηση, κάποια στιγμή ξαναβρουν το κουράγιο τους; Για όσους έχουμε δει ομάδες να ανασάνουν από το σκοτάδι ξέρουμε ότι το πιο επικίνδυνο λάθος εδώ είναι να γίνουμε εμείς οι ίδιοι οι νεκροθάφτες της ομάδας πριν ακόμα βγάλει ο συμπαίκτης εκείνος τον τελευταίο βήμα προς την περιοχή.

Τι είναι αυτά τα WDWDW λοιπόν;;;;;; 😭🔥 Σοβαρά τώρα; Κάποιοι από πάνω λένε ότι είναι προσπάθεια γκολ και άλλοι μιλάνε σαν ντοκιμαντέρ του BBC... Άκου εμένα: αυτό δεν είναι προσπάθεια για τίποτα ρε. Αυτοί εκεί πέρα μπαίνουν στο γήπεδο σα σπουδαστές που περιμένουν το κουδούνι του διαλείμματος να τελειώσει το μάθημα. Τρεις ισοπαλίες, πέντε γκολ received μέσα σ’ ένα δεκαήμερο—τι λέει αυτό;;;; Δες το έτσι: τρεις αγώνες, τρεις φορές πρώτος δεκαλέπτο έχουμε σέντρα σαν... σαν ομάδα που βλέπει ταινία τρόμου στης Φούτμπολ League Κύπρου. Μετά; Σιγή. Από εκεί και πέρα σβήνουμε σαν ηλεκτρική σκούπα χωρίς μπαταρία. Και μην τρέχεις να μου πεις ότι "μπορεί την επόμενη Κυριακή"—τι επόμενη Κυριακή;;; Την έχουν τρώνε από μέσα τους αυτοί οι παίκτες. Στην Tripoli ξέρουν τι σημαίνει να στέκεσαι στη θέση ενός πρωταθλητή όταν το γήπεδο έχει περισσότερη ησυχία από νεκροταφείο την ώρα του μεγαλόπρεπου Ύμνου. Για το stake: Αν ο πράκτορας βγάλει κάποια φορά εκείνες τις αποδόσεις για πρώτη νίκη σπίτι ώστε να μπορέσεις να βγάλεις δύο μπουκάλια μπύρα με κέρδος δίχως να σκέφτεσαι δευτερόλεπτο, πάρε το σα σωτήριο δάνειο επειγόντως. Γιατί μετά από τρεις ισοπαλίες σειρήνες, τι άλλο περιμένεις;;; Να τους δεις στο κλαμπ να μοιράζουν flyers για την επόμενη χοροεσπερίδα;;; 🍺 Ακούς την οικογενειακή ιστορία που σου λέω εγώ τώρα: Στην Καβάλα, όταν η ομάδα σου αρχίζει τις τρεις συνεχόμενες ισοπαλίες σανWDWDW ξεκινάμε την κατανάλωση ζεστού μουσταλευριού πριν καν τελειώσει ο αγώνας. Και όταν τελειώνει; Σβήνουμε όλα μαζί—πιστεύω στον Αστέρα όσο... όσο πιστεύω στο δικό μου bankroll όταν τρίβεται στο πάτωμα από τις τελευταίες απογοητεύσεις.

Εεεε… 😅 τι είναι αυτό το WDWDW;;;; Μπορεί να κάνω λάθος… αλλά τόσες πολλές ισοπαλίες μαζί σαν πρώτες 十🔥 十 δεν δείχνει προσπάθεια γκολ…;;;;; Ή περίμενα κάτι άλλο;;; Δεν το καταλαβαίνω καθόλου… 😭

πού τό βρήκες αυτό το «WDWDW» παιδί μου;;; 😄 βγάζω από την τσέπη μου παλιά τεκτονική κάρτα σαν απομεινάρι του 1982 όταν ο γέρος ο Αντώνης έκανε το πρώτο του πέναλτι στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη — εκεί πονούσαν ακόμα οι τραχιές ξυλοθεραπείες των «επόμενων ομάδων» πριν καν αρχίσει το δράμα. WDWDW λέγεται η κατάσταση εκεί που μπαίνεις στον αγωνιστικό χώρο σαν ομάδα φτιαγμένη από αλουμίνιο καπάκι νερομπογιάς — πρώτες δέκα λεπτά στέλνεις σέντρες σαν γατούλα που γρατζουνάει κουτί για ψωμί, μετά σβήνεις τελείως σαν φλάουτο χωρίς αέρα. Τρεις φορές τώρα την έχουμε δει στον Αστέρα: πρώτο δεκάλεπτο κυκλοφοριακή συμφόρηση στο κέντρο (5 σέντρες μόνο στο πρώτο μικρό διάστημα), μετά; Τα πάντα γίνονται αργό σιγοκουβέντο σαν πέντε άτομα να ψάχνουν τσίχλα κάτω από τον πάγκο του gym του σχολείου. Παράδειγμα όχι από αστρονομικά νούμερα: πριν δυο χρόνια στον ίδιο αγωνιστικό χώρο, στις τρεις πρώτες φάσεις του αγώνα ήταν σέντρες κάθε είδωλους — εκείνοι έπειτα έκαναν το γκολ στο 35’, αλλά στις επόμενες τρεις φάσεις δεν θύμιζαν ούτε πως έχουν πόδια. Εκεί λοιπόν είναι η ουσία του WDWDW: πρώτη δεκάλεπτη δίνει την εντύπωση ότι προσπαθείς σκληρά· μετά γίνεται σαν η ομάδα σου ξέχασε ότι υπάρχει ένας δεύτερος ημίχρονο. Για τους τίτλους στους οποίους τρέχουμε εδώ μέσα λοιπόν: όταν βγάλει ο Αστέρας εκείνο το πρώτο ασίγητο στην πραγματικότητα αλλάζει πολλά — όχι επειδή χτυπάει τυχαία το γκολ, αλλά επειδή οι αριθμοί βγαίνουν από το δικό τους μυαλό. Στο προηγούμενο match έναντι του ΠΑΣ λοιπόν πριν τέσσερα χρόνια εκείνον τον αγώνα τον κέρδισαν οι πέντε πρώτοι δέκα λεπτά επειδή είχαν εκείνη την ψευδαισθητική έκρηξη — σήμερα εκείνο το πράγμα λέγεταιWDWDW και αμέσως μετά κλείνεις το ζουμ όπως κλείνει κανείς βίντεο παιδικού πάρτι στο κινητό του.

Αλήθεια τώρα... πόσες φορές στη ζωή μου έχω δει τρεις συνεχόμενες ισοπαλίες σαν πρώτες δέκα λεπτά σέντρες στο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη; Θυμάμαι το πρωτάθλημα της σεζόν 2017-18 όταν ακόμα έκανα τους λογαριασμούς της ομάδας σαν λογιστής — εκείνες τις μέρες ο Αστέρας είχε μια φάση που έλεγες ότι έμπαινε στο γήπεδο σαν ομάδα του Champions League, όχι σαν ομάδα της τέταρτης κατηγορίας υπόγειο. Και τελικά τι έγινε; Τρεις νίκες στις επόμενες πέντε αγωνιστικές σαν χιονόλυση — τότε η φλόγα ξανάβγαινε επειδή είχαν βρει δύο κουστουμιές φόρμας που έκαναν ζεστασιά μέσα στη βροχή. Αυτό εδώ το WDWDW δεν είναι τίποτα καινούριο — είναι η κλισέ ιστορία της φτώχειας που βγάζει λίγο αλάτι μέσα στη ζέστη. Την Κυριακή όμως υπάρχει ένα γεγονός που έχει σημασία: στον τελευταίο αγώνα εναντίον του Λεβαδειακού, οι αντίπαλοι είχαν μια συμπεριφορά σαν ν' αναζητούσαν σκόπιμα να μην πιέσουν έντονα τους οπίσθιους χώρους επειδή ήθελαν να πάει η μπάλα πάνω στους φορμάδες. Αυτό ακριβώς είναι το κρίσιμο σημείο: ενώ οι αντίπαλοι μπορούν να διαλέξουν να σβήσουν τον αγώνα επειδή έχουν χρόνο για χαλάρωση, στον Αστέρα δεν υπάρχει τέτοια επιλογή. Αν την Κυριακή κάνουν ξανά εκείνες τις πέντε σέντρες στο πρώτο δεκαλεπτό και μετά σβήσουν σαν αναμμένα κεράκια, το γήπεδο θα γίνει πιο κρύο από το νερό της βρύσης στον Αύγουστο — αλλά εκεί βρίσκεται η ελπίδα. Γιατί; Γιατί ένας αντίπαλος που ξέρει ότι μπορεί να αναπνεύσει ανάμεσα στις προσπάθειες του αντιπάλου, δίνει πάντα μια δεύτερη ευκαιρία. Στον Αστέρα όμως, αν χάσουν εκείνες τις σέντρες μέσα στο πρώτο δεκαπέντε, έχουμε αποδείξει ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι στο γήπεδο έχουν αποδεχτεί πως υπάρχουν μόνο σέντρες — χωρίς συνέχεια. Εκεί λοιπόν κρύβεται το ψέμα του WDWDW: πρώτα προσποιούνται ότι θέλουν, μετά υποκύπτουν επειδή ξέρουν ότι δεν έχουν τίποτα άλλο να προσφέρουν. Κι όμως... κάθε φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο στις ιστορίες των ομάδων της Δυτικής Πελοποννήσου, υπήρχε πάντα εκείνος ο ένας αγώνας όπου ξαφνικά ξεχνούσαν όλα αυτά τα κουρέλια και άρχιζαν να τρέχουν σαν άνθρωποι — όχι σαν σκιές με αριθμό. Την επόμενη Κυριακή λοιπόν, το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνει η πρώτη νίκη, αλλά πόσες σέντρες θα στείλουν αυτοί που τώρα σιωπούν σαν θραύσματα αγγείου στο πρώτο δεκαπέντε — πριν καν φύγει ο αντίπαλος που ήρθε για σέρβις.

Τι είναι αυτό το WDWDW;;; 😅;;; Πραγματικά δεν το κατάλαβα από την πρώτη φορά... Εμένα μια φορά στο γήπεδο του Δημοτικού Χανίων είχαμε έναν αγώνα που μετά από τρεις σέντρες στο πρώτο δεκάλεπτο... άλλαξε ο αέρας;;; 🌪️;;; Και ξαφνικά εκείνος ο μέσος έκανε ένα σούσουρο στον αντίπαλο και μπήκαμε τρία γκολ μέσα στο δεύτερο ημίχρονο. Την άλλη βδομάδα όμως πήγαμε και κάτσαμε νωρίς σπίτι... Εδώ όμως λοιπόν στον Αστέρα;;; 🔥;;; Τρεις φορές τώρα — δεν είναι ότι κάθονται απλά εκεί;;;;; Κάπου εκεί πάνω στο Θεόδωρο Κολοκοτρώνης πρέπει να υπάρχει κάποιο πνεύμα που λέει "δεν ξέρετε ακόμα πως γίνονται αυτά;;;" ;;; Κι εγώ λέω: πρώτα νίκη; Με τι;;; Με τις σέντρες;;; 😬;;; Γιατί οι αριθμοί δε λένε ψέματα — 17 βαθμοί σε 26 αγώνες λέγεται ραγδαία πτώση... αλλά όχι ακόμα νεκρός. Μακάρι όμως να υπάρχει κι εκείνος ο ένας αγώνας που κάποιος ξεχνάει τους υπολογισμούς και βάζει ένα γκολ σαν εκείνο το ξενοφοβικό γκολ που έκανα εγώ στην προπόνηση όταν ήμουν 15;;;

τι σόιWDWDW είν' αυτά λοιπόν;;;;;;;; παιδιά μου;;; 😄 ρίχνω ένα βλέμμα στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στη Tripoli κι ακόμα θυμάμαι πότε ο Αστέρας έκανε εκείνον τον αγώνα επί του Ολυμπιακού στον Κολοκοτρώνη — όχι γκολ, όχι νίκη, μα ένας γύρος πίσω στο χρόνο. Εκείνοι οι σέντρες στο πρώτο δεκαλεπτό ήταν διαφορετικές· ήταν σαν να άνοιγε κανείς τις πόρτες μιας παλιάς σιδηρουργείας την ώρα που η φωτιά πετάνε σπίθες στον αέρα. Μετά όμως; Μετά ζούσε ο κόσμος με την ανάμνηση εκείνης της στιγμής για χρόνια. Τώρα βλέπουμε τρεις φορές το ίδιο πράγμα σαν βίντεο στην τηλεόραση που έχει γυριστεί ξανά και ξανά: πρώτο δεκαπέντε λεπτά σέντρες κάθε είδωλους, μετά σβήσιμο σαν ηλεκτρικός θερμοσίφωνας χωρίς ρεύμα. Στο Θεόδωρο Κολοκοτρώνης μιλάνε οι αριθμοί δυνατά — 17 βαθμοί μέσα σε 26 αγώνες δε σηκώνεται εύκολα ο γλόμπος του σπιτιού σου μετά τις τρεις αυτές ισοπαλίες. Δε λέω ότι είναι μαγική λύση μία νίκη, μα όταν κάποιος στέκει σαν κούκλα αλειμμένη με γλίσχρα λάδι ενώ οι άλλοι γλιστράνε δίπλα του, τότε η ελπίδα γίνεται πιο ψεύτικη κι από τα ίδια τα γκολ αυτού του Αστέρα. Το αστείο εδώ είν' ότι όσοι τρέχουν για ставка μιλάνε για "ανοικτό αγώνα" — μα ανοικτός αγώνας ζητά λίγη αυτοπεποίθηση, κι αυτήν εκείνοι την έχουν αφήσει στη σκόνη του αγωνιστικού χώρου σαν τσέπη που χάθηκε στο αυτοκίνητο πριν πάρει βγάλει εισιτήριο. Στην Tripoli ξέρουν από ιστορίες σαν αυτήν: μερικές φορές η νίκη έρχεται όταν κάποιος ξαναθυμηθεί πως υπάρχει δεύτερο ημίχρονο — κι εκεί λοιπόν πρέπει να ψάξουμε τους αριθμούς που λένε αλήθεια. Δεν είναι θέμα ν' αλλάξει η φόρμουλα εκείνες τις πρώτες δέκα λεπτά, είναι θέμα να βγει κάποιος στον αγωνιστικό χώρο χωρίς να νιώθει σαν κάτι προγραμματισμένο να σβήσει μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Γι' αυτούς που λένεWDWDW σα βλακεία, το έχω δει στις γειτονιές του Λεκανοπεδίου — η προσπάθεια γκολ εκεί που δεν υπάρχει άλλο υλικό γίνεται σα να ψάχνεις ψωμί μέσα στο ψυγείο όταν εκεί μέσα έχει μόνο νερό. Μα εδώ στον Αστέρα υπάρχει κάτι πιο σημαντικό: η πόλη θυμάται ακόμα εκείνον τον αγώνα του 2012 όταν έκαναν γκολ στο τελευταίο λεπτό επειδή κάποιος βρήκε ξαφνικά την ψυχή του κι άρπαξε τη μπάλα σα να μην υπήρχε αύριο. Τώρα όμως βλέπουμε ομάδες σανWDWDW σβήνουν σα κεριά — κι όμως, εκείνος ο αγώνας του Λεβαδειακού πριν τέσσερα χρόνια στον ίδιο χώρο μας έδωσε μια υπόδειξη: όταν κάποιοι αντίπαλοι σβήνουν επειδή έχουν χρόνο, τότε η ομάδα εκείνουWDWDW μπορεί ξαφνικά να ξαναβρεί εκείνο το πρώτο δεκαπέντε σα ξεψυχισμένο σφυρίχτρα του αγώνα. Δεν πρόκειται για ставка, μα για μια αίσθηση: η πρώτη νίκη δεν είναι ζήτημα πιθανοτήτων πάνω στο χαρτί, είναι ζήτημα αν κάποιος εκεί μέσα θυμάται πως υπάρχει δεύτερο ημίχρονο. Κι εκεί ίσως κρύβεται όλη η αλήθεια γι' αυτό τοWDWDW που μοιάζει σα γελοία κατηγορία — στην πραγματικότητα εκείνοι που φοβούνται περισσότερο αυτή την εικόνα είν' όσοι έχουν βιώσει στο δέρμα πως όταν σβήνεις πρώτα δεκαπέντε λεπτά, μετά οι αριθμοί γράφονται μόνες τους μέσα στο σκοτάδι του αγωνιστικού χώρου. Την επόμενη Κυριακή ας περιμένουμε τρεις σέντρες — κι ύστερα; Ύστερα, είτε βγάζουν το ασίγητο εκεί στιγμή, είτε το ξαναγράφουμε στους λογαριασμούς σα μια ακόμα ιστορία για τις ταινίες τρόμου που στήνονται στο σπίτι του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.