Πώς ο Λεβαδειακός μου πήρε όλα τα σηκώνει και δεν κάνει τίποτα απολύτως

Τι να σου πω ρε φίλε... Χτες είδα ένα σκυλί να γλείφει τον κώλο του ενός τύπου στον δρόμο. Αυτός ο τύπος είχε στοιχηματίσει πως ο Λεβαδειακός θα έκανε κι άλλα τρία γκολ εκείνο το βράδυ. Του λέω "παρτ' του" κι αυτός μου κάνει χαμόγελο σαν τα δικά μας αστέρια εδώ και του γλείφει. Μετά είπα να φύγω μακριά όσο ακόμα μπορούσα ν' ακούω μόνο τον εαυτό μου να γελάει... 😭🤣 Κι ο Λεβαδειακός; Μα τι νάταν ρε τώρα... Μετά από τρεις νίκες σου κάνει τρεις τραυματισμούς βασικών, τρεις ήττες εκτός έδρας και ένα γκολ εκτός δικής σου εγκατάστασης σα να' τσαι την ΑΣΛΕΦΚΟΝΑ του πρωταθλήματος. Κι εμείς περιμένουμε ακόμα το μεγάλο ξεσαλωμό που δεν έγινε ποτέ... 🍿

βρε παλικάρι μου, στοιχηματίζεις λοιπόν και εσύ τώρα; μου θύμισες τους πρώτους μου φίλους που έκανα στα 20 και πόσο σιγά σιγά κατάλαβαν πως ο ποδός δεν είναι μόνο κίτρινο φανελάκι και τσίχλες για τα δόντια του γκολκίπερ. δες το έτσι: είχες ένα σακούλι πέντε βόλους από δύο-μιάμιση πρώτος στα ματς του Λεβαδειακού εκεί στις αρχές της χρονιάς. καλά έκανες, η ομάδα είχε χρώματα, ένας στρατιώτης σαν τον Αντώνη Νικοπουλίδη στο τέρμα της ομάδας σου, τον πήρες μαζί σου στους δεκαπέντε τελευταίους αγώνες σαν φυλαχτό σου. βλέπεις όμως τώρα τι έγινε; τρεις νίκες στη σειρά κι ύστερα από αυτές ήρθαν οι πραγματικοί σεισμοί: τρεις εκτός έδρας ξεπουλήματα σαν γυμνάσιο δίχως λάδι στις ρόδες του. και μην μου λες πως αυτό είναι τυχαίο σκασίματα. ο Λεβαδειακός εκεί στο Stadio Levadias είναι σπίτι του· εκεί οι αντίπαλοι του κάθονται σαν σπουδαστές σε γιορτή γκρούπ προς δικούς τους λόγους, εκεί φοράνε φόρμες σα μαντίλες γύρω από το λαιμό. εκτός έδρας όμως; εκεί η ψυχολογία κάνει πέντε διαστάσεις όπως του Άϊνσταϊν στην αρχή της χρονιάς. κατέβαινε στις ξένες περιοχές σα στο μεταξύ να τους είχε αγοράσει η κυβέρνηση της Μολδαβίας τρεις κεντρικούς αμυντικούς και δύο επιθετικούς. τώρα λες πως όλα αυτά είναι προσωρινά προβλήματα. προσωρινά; παιδί μου, εγώ από Ρόδο σ' έχω δει πιο προσωρινά προβλήματα σ' ένα νεροτσουκάλι του Αυγούστου. όταν η ομάδα σου μετά από τρεις νίκες ανοίγει το δρόμο της 5ης θέσης με τον Λεβαδειακός που αγωνιζόταν σαν στρατός περιορισμένος σ' έναν λόφο από ελπίδες, τότε αυτά που ακολούθησαν ήταν σα να του έφερνες ένα κινητό εκείνου του καιρού με φορτιστή σα στανιό. κι έτσι καταλήγεις εκεί που βρίσκεσαι σήμερα: δελτίο λευκό σαν τη ντουζίνα πλαστικά ποτήρια που έχεις ακόμα από τις γάμους των πρώτων ξαδέλφων σου. όχι πως δεν σ' αγαπάω αυτόν τον Λεβαδειακός — τον βλέπω κάθε Κυριακή σα να είναι η παλιά αγαπημένη σου που παντρεύτηκε άλλον κι εσύ έπρεπε να δεις τη ζωή σου από τα παράθυρα ενός φορτηγού που κράτησε μόνο δεκαοχτώ χρόνια. μια χαρά όμως έχω δει κι εγώ χειρότερα— το αστείο είναι πως εκείνοι οι βόλλοι των δεκαπέντε πρώτων αγώνων έγιναν αργότερα όσοι βρήκες στο δρόμο σου σα προικιά. ξέρω πως τώρα σου φαίνονται όλα σα ένας γρίφος χωρίς λύση· εγώ όμως έχω μάθει πως στο ποδόσφαιρο κάποια γρίφια έχουν λύση μόνο στα δεκαπέντε λεπτά των συμπληρωματικών. κράτα μερικά σιδεράκια ακόμα στη ζώνη σου — μήπως τύχει και γυρίσουν τα πράματα εκεί που ξέρεις ότι μπορούν ν' αλλάξουν έτσι ξαφνικά σα τον καιρό στη Ρόδο τον Αύγουστο.

Ρε καημένοι μου, βγήκα χθες βράδυ από το το πρακτορείο σα ζόμπι μετά το τρίτο ξανθό που μου πέταξαν οι Μπάγερν εκτός έδρας ενώ σου έκανα μπάζιλ στους μπακ και μέσα μαζί. Θυμάμαι εκείνες τις τρεις νίκες στις αρχές Μαρτίου σα χθες — ο Λεβαδειακός σου ζούσε κάτι σα νότια Αμερική εκεί στις αρχές της χρονιάς: verdedig като τείχος, πάσες σαν ηλεκτρικό ρεύμα, ήθελες να τον πάρεις μαζί σου σ' όλα τα δελτία μέχρι να τελειώσει η χρονιά. Και μετά; Μετά σου κάνουν τρεις εκτός έδρας ήττες σα πρώτες τρεις αγώνες του πρωταθλήματος εκεί στον τοίχο της εθνικής ομάδας. Ο τύπος που είχε βάλει τους μπακ σε double chance εκεί στα ημίχρονα λες πως δεν είχε ξαναδεί τόσο μεγάλο ποντάρισμα πάνω σε δύο αμυντικούς σα τους δικούς μας εκεί που είχαν μάθει από τον αντίο Νικοπουλίδη πως υπάρχουν σημεία στο γήπεδο που δεν αφήνουν κανέναν να περάσει. Τώρα όμως τα ίδια σου λένε "προσωρινά προβλήματα". Ρε σεις βλέπετε προσωρινά προβλήματα όταν σου λέει κάποιος πως έχει τρεις τραυματίες βασικούς στις πιο κρίσιμες στιγμές; Εγώ εκείνο το Σάββατο στον αγώνα με την ΑΕΚ έμεινα μισή ώρα στο μπαρ του το πρακτορείο κοιτάζοντας το rate γκολ φιλοξενίας σα βλάκας που προσμένει να γίνει θρύλος — ενώ η ομάδα σου είχε μόλις γίνει η απόλυτη sentient κακία του πρωταθλήματος. Και να φύγω τώρα — εγώ εδώ έχω δει αυτό το γκάμο τρύπημα. Την άλλη βδομάδα βάζω ξανά Λεβαδειακός +0.5/亞洲讓球, διαβάζω τις κινήσεις των ασιατών σαν μωρό και μου βγάζουν πάλι τον κόσμο ανάποδα. Την επόμενη φορά όμως θα κρατήσω μερικά σιδεράκια στη ζώνη — γιατί εκείνο το νερό τής εθνικής ομάδας μπορεί κάποια στιγμή να γυρίσει πίσω σαν τον καιρό στη Ρόδο τον Αύγουστο. Καλή συνέχεια ρε παιδιά, ελπίζω οι επόμενοι τρεις να βγουν σωστοί. 💸🔥😭

Κι εγώ έτσι περάσανε δυο βράδια στο BK μου πάνω που θυμήθηκα πως ο Λεβαδειακός εκεί στις αρχές έκανε τρεις-τέσσερις νίκες σα να ήταν ΑΣΛΕΦΚΟΝΑ μόλις άρχιζε η χρονιά! Κάθε φορά που έβγαινα εκτός έδρας στους δικούς μου τους αγώνες έλεγα "ρε τώρα αυτή η ομάδα ξέρει τι κάνει", μέχρις ότου έπεσε πάνω μου η μεγάλη πραγματικότητα: τρεις συνεχόμενες ήττες σα το πρωινό μου τσάι όταν κάτι έχει βράσει παραπάνω και δεν ξέρεις πώς να το πιείς... 😅 Μου'χει τύχει κι εμένα έτσι να πιστεύω πως όλα πήγαιναν σωστά — όπως εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα όπου οι φιλοξενούμενοι πήραν ξανά ισοπαλία στο τελευταίο λεπτό ενώ εμείς στο τραπέζι γελάγαμε σαν να είχε βγει το προγνωστικό μας σούπερ τελικά. Μα τώρα πώς γίνεται κάποιος να πιστεύει πως όλα αυτά είναι προσωρινά όταν βλέπεις την ομάδα σου να χάνει εκτός έδρας σα να της έχουν κάνει spell; 🔮 Πιστεύω πως η φάση με τους τραυματισμούς είναι μεγάλο μέρος του προβλήματος — γιατί εσύ μπορείς να πεις "προσωρινά προβλήματα" όταν κάνει ζέστη στο στάδιο, όμως όταν βλέπεις τρεις βασικούς από την ομάδα σου εκτός δράσης στις πιο κρίσιμες στιγμές, τότε εκεί αρχίζει το αληθινό thriller... 🎬 Μη γελάτε όμως όσοι λέτε πως όλα αυτά είναι μόνο προσωρινά... εγώ πάντως μετά τις τελευταίες τρεις ήττες βγήκα από το πρακτορείο σα να μου είχαν κλέψει ακόμα και τα λεφτά από την τσέπη! 💸😭

αυτό το καλοκαίρι στη Λεβειά, όταν ο Λεβαδειακός έκανε εκείνες τις τρεις νίκες στις αρχές Μαρτίου σαν αστραπή στο γκρίζο ουρανό της πόλης, θυμάμαι έναν γέρο στο καφενείο του Τάκη που είχε βάλει σ' ένα δελτίο έναν τίτλο του τύπου "πέντε νίκες σε έξι αγώνες" — μας τα 'πιε όλα εκείνη την εβδομάδα σιγά σιγά στον τοίχο του καταστήματος όπου μάζευε τα κέρδη του. εκείνος έλεγε συνέχεια πως ο Λεβαδειακός ήταν σαν ένα φυτό που είχε ξεγλιστρήσει μέσα από μια χαραμάδα ανάμεσα στα κεραμίδια του ανθρώπου της εθνικής ομάδας και έκανε τον δρόμο του μόνος του χωρίς κανέναν νεροχύτη να τον ποτίσει στις δύσκολες μέρες. μετά όμως ήρθαν οι τρεις εκτός έδρας αγώνες σαν τις τρεις στάλες αίματος πάνω στο τραπέζι του Τάκη — και ξαφνικά όλοι μας γίναμε νοικοκυραίοι που ξεχνούν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο νίκες στις τις βιτρίνες των πρακτορείων, αλλά και πόνοι στις κλειδώσεις των σπιτιών όταν βλέπεις την ομάδα σου σα σαμάρι να κουβαλάς χωρίς κανένα σημάδι στο χέρι πως αντέχει ακόμα. αυτή η πόλη πάνω στη χαρά δεν είχε δει ποτέ τόσο γρήγορο ξεπούλημα της ίδιας της ψυχής της — όχι μόνο στις κερκίδες, μα και στα σπίτια όπου κανείς δεν τόλμησε πια να βάλει κανέναν τίτλο πριν δει πως η ομάδα μπορούσε πάλι να κλειδώσει την πόρτα της νίκης πίσω της χωρίς να ξοδέψει όλους τους κλειδίδες της εμπιστοσύνης στον εαυτό της.

😅Μα τι κρίμα ρε παιδιά... Πρώτα-πρώτα πιστεύω ότι αυτή η περιγραφή είναι τόσο γνώριμη επειδή όλοι μας έχουμε πέσει σε κάποιον αγώνα που σου λέει "κάτσε να δεις πως γίνεται τώρα" κι ύστερα σου βγάζει το τρίποντο έξω σα να του το είπε η ίδια του η γιαγιά! 😭💸 Θυμάμαι πριν λίγους μήνες στο αυτομάτικο της γειτονιάς μου βγήκε μια ομάδα με τρεις συνεχόμενες νίκες σα τρελή κι εγώ τα έβαλα όλα εκεί — όχι μόνο στα ποντάκια, αλλά και στις ιστορίες των φίλων μου σα να τους έκανα χάδι. Μετά όμως έγινε αυτό που γίνεται πάντα: τρεις εκτός έδρας ήττες σα να τους είχαν σκοτώσει εκείνοι οι ίδιοι τους αντιπάλους! 😔 Κι εγώ λοιπόν μέχρι πρότινος έλεγα "προσωρινά προβλήματα", αλλά τώρα βλέπω πως μπορεί και να είναι κάτι πιο μόνιμο... σαν εκείνο το παλτό που φοράς κάθε χειμώνα και μετά βρίσκεις ξαφνικά μια τρύπα στη θέση που ήταν η ψυχή σου... 🕳️😅 Ακόμα δεν ξέρω τι ήταν τελικά λάθος — τους τραυματισμούς; το μπάτζετ; την ψυχολογία; — αλλά σίγουρα κάτι περισσότερο είναι από ένα τυχαίο σκασίματα...

ξέρεις τι μου 'ρχεται στο νου κάθε φορά που βλέπω τον Λεβαδειακό μετά τις πρώτες τρεις νίκες; εκείνες τις ανοιξιάτικες Κυριακές στο Stadio Levadias όπου οι αντίπαλοι έφευγαν σα μαθητευόμενοι αρχιτέκτονες με τους υπολογισμούς τους σβησμένους — όχι μόνο επειδή η ομάδα αγωνιζόταν σα μονάδα, μα επειδή εκεί κάτω στον Βόλο ξέρεις πως κάθε γκολ σου ήταν σα κέρασμα στον επόμενο πότη στο ταβερνάκι του Γιάννη πίσω από το γήπεδο: "πάρ' το, ζεστό ακόμη". και μετά ξαφνικά σου κάνουν τρεις εκτός έδρας ξεπουλήματα σα να τους είχε μετρήσει ο αντίπαλός τους στα δάχτυλα εκείνες τις τριβές στους στρόφους των αθλητικών του υποδημάτων. εκεί κάτω στη Λάρισα, στην Πάτρα, εκεί όπου η πόλη έχει ακόμα την αύρα εκείνου του σαλονιού που δεν κλείνει νωρίς για κανέναν — εκεί σου φεύγει κάθε ψευτιά από τον οργανισμό σου σα να πιεις τρεις παγωμένες μπύρες χωρίς πάγο μέσα Ιουλίου.

Γεια σου παιδιά... Μα τους λυπάμαι αυτούς τους τρεις τραυματίες 😔 αυτοί είναι αυτοί που έκαναν την ομάδα σα σιδερένιο τείχος στις αρχές — σαν εκείνο το βράδυ στο Στάδιο Λεβιάδας όπου ο Νικοπουλίδης ετοιμαζόταν σα φάντασμα στην περιοχή σου μέχρι κάτω από τα δοκάρια τους σιγά σιγά. Εκείνοι ξέρεις, εκείνοι έδωσαν την ψυχή τους σαν οι ίδιοι ήταν η ομάδα αυτή. Μετά όμως... μετά ήρθαν τα πάντα σα μια σειρά καταστροφής. Θυμάμαι εγώ μία Κυριακή στο Γήπεδο του Απόστολου Νικολαΐδη, εκείνοι οι τρεις εκτός έδρας αγώνες έγιναν σα να τους είχαν γράψει στον τοίχο σκόνη πριν καν ξεκινήσουν. Ξαφνικά όλα έγιναν μικρά σα παιχνίδι μπουσέ και όλες οι ασπιρίνες σου φαίνονται κενό γράμμα. Εγώ προσωπικά εκείνες τις τρεις νίκες μού 'φεραν κάτι σα ένεση ελπίδας στο πόδι μου — σα εκείνο το πρώτο ποτό μετά τον αγώνα που πίνεις χωρίς να νιώσεις κρύο ακόμα. Αλλά μετά; Μετά ένιωθα σα να μου είχαν βγάλει τα πνευμόνια με πένσα. Κάποιες φορές λοιπόν δεν είναι προσωρινά προβλήματα — είναι σα το κρύο του Ιανουαρίου εκεί στους Σέρρες, όταν ξυπνάς και ξέρεις πως αυτό το ψύχος δεν το έφτιαξαν τρεις ήλιοι μαζί. Καλή συνέχεια 🙏

τι να σου πω ρε βρε παιδιά, εκείνες τις τρεις νίκες στις αρχές Μαρτίου σαν τις έδινε ο Λεβαδειακός στο γήπεδό του στου Λιβαδίου οι φίλοι του, θυμάμαι έναν άλλο ντράιβερ που κάναμε μαζί το δρομολόγιο Πειραιάς-Λιβαδειά εκείνον τον καιρό κι είχε βάλει πέντε τόμους από εκδρομές μπέιζμπολ στη θέση του καθίσματος επειδή πήγαινε για πέντε χρόνια στην Αμερική να δουλέψει σ' έναν πύργο πετρελαίου — κι αυτός εκείνη την εβδομάδα ξέχασε τα πάντα, ακόμη κι ότι έχει οικογένεια στη Φλόριντα, καθώς έκανε μόνο δελτία με τον Λεβαδειακό πλάι στους άλλους τίτλους σαν να ήταν η ιεροτελεστία ενός ανθρώπου που τελικά βρίσκει έναν λόγο ν' αγαπήσει κάτι ξανά χωρίς να ψάχνει λόγους. κι ύστερα τι έγινε; έπεσαν οι τρεις εκτός έδρας αγώνες σαν τις τρεις πρώτες στάλες βροχής πάνω στο τζάμι του φορτηγού μου εκείνο το βράδυ στον αυτοκινητόδρομο προς Λάρισα — ακόμα ακούω τον υαλοκαθαριστή να μου λέει "δες εκεί πάνω", δείχνοντας εκείνον τον ουρανό σκληρό σαν σίδερο, ενώ εγώ μόλις είχα ξοδέψει πάνω από διακόσια ευρώ στα φιλοξενία κι έψαχνα ακόμη την επόμενη κίνηση σα τυφλός που ξέρει πως υπάρχουν άλλα δέκα δρόμοι όμως κανείς δεν έχει σήμα. τώρα μου'ρχεται κάτι αλλιώτικο εκείνος ο γέρος ο Θανάσης στον καφενέ του Τάκη εκείνο το πρωινό μετά την τρίτη ήττα — είχε βάλει όλα τα κέρδη σ' ένα μονό τίτλο πέντε φορές στο τεστ ποιος είναι ο αρχηγός της εθνικής ομάδας που έκανε γκολ στη Λεβειά επί τριάντα χρόνια, κι όταν του είπε ο υπουργός του τοπικού αγώνα πως κέρδισε, αντί να χαρούν έφυγε σιωπηλός σα να του είχαν πει πως το δέντρο που είχε φυτεύσει εκεί στα δεκαοχτώ του δεν θα βγάλει ποτέ ξανά πράσινο φύλλο. αυτοί είναι οι Λεβαδειακοί όταν χάνουν — δεν γκρινιάζουν, δεν βρίζουν τον διαιτητή, απλώς σηκώνουν την πόρτα του γηπέδου εκείνων των παιδιών σα μια βαριά μεταλλική θύρα αποθήκης που δεν ανοίγει ποτέ τελείως. εσείς τώρα λέγατε "προσωρινά προβλήματα", εμένα όμως μου βγαίνει ένας φόβος παλιάς νοσταλγίας — σα εκείνον τον παλιό τζόκερ της πόλης που είχε στήσει μια πινακίδα στον κεντρικό δρόμο που έγραφε "Ο Λεβαδειακός ζει!" και την επόμενη μέρα η ίδια πινακίδα έκανε πετάχτηκε σα μια κουρελιασμένη σημαία πάνω στους αγγλικούς πυροβολισμούς επειδή κανείς πια δεν είχε θάρρος να την αγγίξει. θα πάω την επόμενη φορά πάλι στο BK μου σιγά σιγά σα εκείνον τον άνθρωπο που φοβάται πως ανάμεσα στις εκατοντάδες τίτλους υπάρχει κι εκείνος ένας τελικά που όχι μόνο δεν βγαίνει νικητής αλλά σου κάνει και φαρμάκι στην ψυχή — εκεί όπου κάποτε υπήρχε χαρά τώρα υπάρχει μια υπογραφή σα ξεθωριασμένη σφραγίδα ενός γραφείου δημοσίων σχέσεων που έκλεισε χρόνια πριν. αλλά θυμάστε εκείνο το ραντεβού στο γήπεδο με τους πέντε αυτούς φίλους, πριν ακόμη αρχίσει αυτό το μπάζιλ; είχαμε βάλει όλα εκείνα τα βαριά παιχνίδια στα εκτός έδρας φιλοξενίες σα να γινόντουσαν πάνω στο δικό μας πεδίο μάχης — κι όταν τελικά έπεσε το πρώτο γκολ υπέρ του αντιπάλου εκείνος ο φίλος μου είχε βγει στον διάδρομο ψάχνοντας κάποιον ξυπόλητο πάνω στο χαλί σα να του είχαν κλέψει την τελευταία επιλογή ν' αρέσει κάτι ξανά. εκείνος ήταν ο πραγματικός τίτλος εκείνης της ημέρας: όχι οι τρεις νίκες, όχι τίποτα άλλο, μονάχα ένα σκοτεινό δωμάτιο σ' ένα ξενοδοχείο δίπλα στο γήπεδο όπου κάποιος ξύπνησε τον ίδιο του τον εαυτό. κάντε λοιπόν αυτό που έκανα κι εγώ πριν από χρόνια στον Πειραιά όταν οδηγούσα φορτηγό φορτωμένο πάνω από τρία τόνους πέτρας κι ένιωθα πως η πλάτη μου θα σπάσει — κράτησα το τιμόνι σφιχτά μέχρι την επόμενη δεξιά στροφή και τότε άλλαξα λωρίδα χωρίς σήμα σα κάποιος που αποφασίζει πως δεν έχει νόημα να περιμένει τον πράσινο σηματοδότη όταν ήδη ξέρει πως ο δρόμος της επιστροφής έχει κλείσει. ο μπούκης