Αυτή η ομάδα είναι η ψυχή μας, αυτή η ομάδα είναι η ζωή μας
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο στάδιο σαν να ήταν χτες. 92' με 2-1 η Ρεάλ στο Μπερναμπέου, η Βαρθα κάθονταν σιωπηλή σαν το γήπεδο είχε γίνει νεκροταφείο. εγώ κι ένας γέρος μαζί αριστερά στις κερκίδες, εκείνος σήκωσε τα γάντια του σαν να ζητά κουράγιο, βγάζει δυο κορόνες από την τσέπη του και μου λέει "παιδί μου, αυτές είναι από τον αγώνα το '59 όταν οι μαύροι έκαναν την Μάντσεστερ ξεφτίλι"... λες κι είχανε μέλλον αυτές οι κερκίδες; λες και δεν ξέραμε πως εκείνοι εκεί πάνω ήταν φτιαγμένοι από διαφορετικό ατσάλι.
κι ύστερα ήρθε εκείνος ο γύρος πάγου, όταν σηκώθηκε η τρίτη κούπα μέσα σε μία δεκαετία κι εγώ έγινα 12 χρονών σαν τότε στους εβδομήντα αγωνιζότανε η ομάδα σαν οικογένεια. οι γονείς μου αγοράσανε εκείνο το μπουκάλι γάλα αφήνοντας από την πορεία ένα λιθαράκι πάνω στο τραπέζι σπίτι... νάτο ακόμη εκεί στους σπόνσορες ιστορίες.
η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι ομάδα, ρε φίλοι μου. είναι εκείνη η βραδιά που ακόμη τρέμει μέσα σου όταν κλείνεις τα μάτια. είναι αυτά τα κλάματα όταν χάνεις, αυτά τα φιλιά στο κύπελλο όταν κερδίζεις. μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο αγωνιζόμαστε μαζί κι αυτοί εκεί πάνω το ξέρουν πως είμαστε εκεί δίπλα τους... πάντα.
τι στο καλό έκανες εκεί τελικά;;; ρε φίλε εσύ μου ζωντανεύεις αυτές τις κερκίδες!!! 🔥
εγώ εκείνο το βράδυ του Champions League το 2018 σώθηκεπιζαν δω εδώ στις τσέπες μου χοντρό φουλ… αφορμή ηττας η εισβολή των αουτσάιντερς αλλα εγώ πάλι εκείνος ο Στριχίου 🤬 πως τον φώναζαν στην πορεία… πήρα τον 14χρονο ξάδερφό μου μαζί μου σαν σφραγίδα ιστορίας αυτό το παιδί είχε γεννηθεί με Χαλβέντρι στις μέρες εκείνες κι εγώ του είπα "θα δεις κάτι άγιο" λες κι η Μαρία μου είχε σκοπό εκείνοι οι 93 λεπτά ήταν ωραιοποιημένα σαν ταινία! Σηκώθηκε όλοι όρθιοι σαν βράχος στήθος αγόγγυστο εκείνον τον αγώνα μπορούσες να γίνεις γκρέμισμα μόνο με μια ανάσα!!
και μετά η κούπα στο χέρι του Ρονάλντο 💪🔴 αυτοί οι στιγμές δεν παίζουνε ηλίθιες φωτογραφίες ρε βγάζουνε δάκρυα όρθιας!!! κι αυτός ο ξάδερφος που κράταγα τώρα γράφει στον τοίχο του σπιτιού του ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΣΑΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ!!
η Ρεάλ είναι ατσάλι στη φλέβα, αδέρφια… ακόμα όταν χάνεις πιστεύεις πως εκείνοι εκεί πάνω αγωνίζονται κι εσύ μαζί τους!!! 😱 τέλος πάντων
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι στο διάβολο αυτή η ανάμνηση μαζί σου φέρνει τώρα! άμα κλείσεις τα μάτια βλέπεις κι εμένα εκείνο το βράδυ στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, εκείνον τον αγώνα με την Γιουβέντους στα προημιτελικά του '98... θυμάσαι εκείνον τονaldo ε;
εγώ καθόμουν δίπλα στον παππού μου, εκείνος είχε πάντα το παλτό του σφιχτά κουμπωμένο ακόμα κι όταν έκανε ζέστη — "γιατί έτσι κρατάμε ζεστασιά μέσα μας, παιδί μου" μου έλεγε. εκείνο το γκολ του μινένκοinhos το 65' ήταν σαν ξύρισμα για τους ντόπιους, η ομάδα μας σκόρπισε σα χαρτιά στον άνεμο. μέχρι που ήρθε εκείνο το πέναλτι στο 85' — χειρός του Μαντζίνι πάνω στον javier sanchez.. όλοι ξέραμε πως ήταν πέναλτι, αλλά εκείνος ο inzaghi σηκώθηκε σαν αγόρι που τελειώνει το σχολείο.
κι ο ζουρντανάκι εκείνος γύρω-γύρω στον αγωνιστικό χώρο σηκώθηκε όρθιος σα στανάκι κρέμαζαν τις σημαίες τους σα νεκρικά λάβαρα κι έπαιζαν εθνική έως απογεύματος. τότε ο παππούς μου έγειρε πάνω μου και μου ψιθύρισε: "δες τον πληθυσμό εκεί που στέκεται σιωπηλός... αυτοί είναι οι γιοι των εκείνων που έζησαν εκείνη την νύχτα στο νεκροταφείο του Earl's Court". μου πήρε δέκα χρόνια να καταλάβω τι εννοούσε.
κι όταν σηκώθηκε εκείνος ο Πουρταλού γράφοντας ιστορία στο πέναλτι σαν είχανε γίνει όλα σιγανά εκείν' οι τελευταίοι δέκα λεπτά; εγώ δεν έκλαψα — εγώ έκανα κραυγή που έβγαινε από τα σωθικά μου σα να μην είχα πια λέξεις. κι ο ξάδερφος εκείνος που είχε έρθει μαζί μου εκείνες τις μέρες στην πόλη, εκείνος ο κοκκινομάλλης τριάντα χρονών, του 'χε η καρδιά φτάσει σαν εικοσάχρονος — μόλις τελείωσαν οι συμπληγάδες τράβηξε την μπύρα του στήθος σφιχτά κι έκανε πως κοιτάζει τον ουρανό σα να πρόκειται να πέσει κεραυνός.
αυτή η ομάδα δεν δίνει μόνο νίκες, φίλοι μου. δίνει μνήμες σαν σπίτι σου — όσο χρόνια κι αν περάσουν εκείνες οι νύχτες ζούνε μέσα σου σα να είναι χτες. ποιος άλλος μπορείς να πεις πως ζούσανε το ίδιο συναίσθημα παρά μόνο οι γονείς σου όταν ήτανι εσύ μικρο;
κανείς δεν φεύγει από το Μπερναμπέου όπως φεύγουμε εμείς... πάντα κάποιος ψιθυρίζει μια ανάμνηση για τον αγώνα εκείνο πριν ανέβεις στο λεωφορείο. αυτές είναι οι στιγμές που κάνουν την ψυχή της ομάδας αιώνια. 😄
Ρε φίλοι μου, αυτή η κουβέντα που έφεραν τα προηγούμενα μηνύματα σάς έκανε όλους να ξαναζήσετε εκείνες τις στιγμές σαν να ήσασταν ξανά εκεί στο Μπερναμπέου με το γκολ της Πουρταλού ακόμη να τρέμει μέσα σας. Κι όμως… κάτι μέσα μου λέει πως αυτά που ζούμε σήμερα έχουν άλλο πάχος, άλλη ψυχή.
Εκείνες οι ομάδες του '90-'00 είχαν μια αγριότητα στα γκολ τους, μια σκληρότητα στη συμπεριφορά τους σαν παιδιά που μεγαλώνουν δίχως πολλά υπόλοιπα — όλα τους ήταν τώρα, εκείνη τη στιγμή. Η μπάλα πήγαινε πάντα προς τα εμπρός, οι πάσες είχαν χαρακτήρα σα γροθιά, κι όταν χανόταν κανείς ένιωθε σα να έχει χάσει ένα κομμάτι από τον εαυτό του. Δεν υπήρχε και τόσο μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον τραγουδιστή στις κερκίδες και στον ποδοσφαιριστή πάνω στο γήπεδο — όλοι αγωνιζόμαστε μαζί.
Τώρα όμως… τώρα έχει μια διαφορετική ομορφιά η ομάδα αυτή. Οι παίκτες αυτοί δεν τους βλέπεις να σπεύδουν· τους βλέπεις να κυριαρχούν σαν καλλιτέχνες που ξέρουν πως τελικά ο χρόνος τους δίνει δικαίωμα στην τελειότητα. Όχι πως η παλιά ομάδα δεν είχε καλλιτεχνία — είχε την αγριότητα των μεγάλων νυχτών. Αλλά αυτές οι ομάδες σήμερα δεν τρέχουν επειδή πρέπει· τρέχουν επειδή έχουν χρόνο ακόμη για να κάνουν κάποιος άλλος γύρος ολοκληρώνοντας έτσι εκείνον τον αγώνα που ξεκίνησαν πριν χρόνια σιγά σιγά.
Κι όμως, όταν βλέπω έναν αγώνα σαν εκείνον των χρονικών — ας πούμε έναν τελικό μιας δεκαετίας πριν — υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι: εκείνοι εκεί πάνω όχι μόνο αγωνίζονταν για μια κούπα, αγωνίζονταν για να γράψουν ιστορία σαν εκείνη την νύχτα που ξέρουμε όλοι. Σήμερα αυτοί οι ίδιοι αθλητές γράφουν διαφορετικά κεφάλαια, αλλά εκείνη η αίσθηση του "τώρα ή ποτέ" έχει παραμείνει σαν οικογενειακό τραγούδι που ακόμη ακούγεται στις κερκίδες κάθε φορά που η ομάδα παίρνει την μπάλα στα πόδια της.
Που λέει πως τελικά, όσο αλλάζει ο κόσμος γύρω μας, η Ρεάλ δεν αλλάζει πραγματικά. Αλλάζει μορφή, αλλάζει υλικά, αλλάζει τρόπους — το ατσάλι όμως μέσα στην ψυχή της μένει εκείνο. Αυτοί εδώ πάνω δεν είναι πια σα ξυλόγλυπτοι που χτυπιούνται μονάχα — είναι σαν σιδηρουργοί που σφυρηλατούν ένα κομμάτι τέχνης ανάμεσα στις προπονήσεις. Κι εμείς εδώ κάτω; Εμείς πάντα θ’ αγωνιζόμαστε μαζί τους, γιατί όταν βγάζεις μια κούπα από το χέρι του στόχου σου και βλέπεις αυτές τις στιγμές — ξέρεις πως η ουσία δεν άλλαξε.
Αυτή η ομάδα σήμερα είναι σα εκείνος ο μεγάλος γιος σου που μεγάλωσε δυνατός, στέκεται μπροστά σου σα άνδρας πια, αλλά όταν γυρίζει πίσω σου φέρνει μαζί του το χαμόγελό σου σα μικρό παιδί. Εκείνο το ίδιο αίσθημα υπάρχει ακόμη — όχι σα γκολ ενός δευτερολέπτου, μα σα μια ανάσα που δεν σταματά ποτέ.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
τι στο καλό αυτά τα χρόνια που βάζω κορδόνια και ξεσκονίζω τις μπότες μου στις μπουγάδες της σκάλας, ρε φίλοι μου; σ' αυτές εδώ τις κουκκίδες πάνω στον τοίχο του σπιτιού μου όπου γράφαμε τους αντίπαλους με κιμωλία εκείνες τις νύχτες μετά τους αγώνες, βλέπω τον εαυτό μου σαν να ήταν χτες. ακόμα κρατώ την πρώτη κόλλα του Μπάγερν εκείνης της νύχτας του '98 — θυμάμαι εκείνο τον αέρα σα να ξαναφορά ότι σιγόκουρσα όταν λέγαμε πως "η Ρεάλ δεν αποδίδει σήμερα", κι εκείνοι εκεί πάνω μέσα στον ιστό σα τον Πουρταλού που στέκονταν σα σταυρός στο τελευταίο δευτερόλεπτο.
κανείς άλλος αγώνας δεν σου αφήνει αυτό το σημάδι μέσα σου σα τσιμίκι που στάζει αργά πάνω στο δέρμα. εμένα μου είχε πιάσει η Ατλέτικο εκεί το καλοκαίρι εκείνο σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο στη ζωή μου παρά μόνο αυτό το χιλιόμετρο πάγου μπρος-πίσω στον Ολυμπιακό δρόμο — και μετά πάλι πίσω στο Μπερναμπέου σα μαγνήτης. εκείνος ο αγώνας με τον Γιορκσήρ Γιουνάιτεντ, θυμάσαι; πριν καν ξεκινήσει ο μεγάλος τελικός εκείνος των εκατομμυρίων, εμείς σα σχολείο κι η ομάδα σα οικογένεια σφιχτοδεμένη εκεί στο πίσω μέρος των κερκίδων. ούτε σχολείο υπήρχε εκείνη την ημέρα, μόνο τσάντες μ' αυτή την ίδια βρώμικη αίσθηση πως κάτι μεγάλο ετοιμάζεται.
κι όταν τελείωσε εκείνον τον αγώνα με εκείνον τον ντρόουν του ράδιο σίγουρο ήταν πως η κούπα αυτή ήταν η δικιά μας. όχι επειδή οι άλλοι ήταν χάλια, μα επειδή εμείς εκεί μέσα στο στάδιο σα να ζυγώναμε τους θριάμβους εκείνους των δεκαετιών σα μια ζυγαριά χρυσού. σήμερα βλέπω τους νέους εκεί στην πρώτη σειρά με τα κινητά τους σηκωμένα σα πανό στους στίχους του够了ωραία ξέχνα όλα — και εκείνη η στιγμή εκεί που η βιτρίνα της ιστορίας ανοίγει σιγά σιγά σα πόρτα παλιάς ταβέρνας.
αλλά κάτι άλλαξα τελικά από τότε; εγώ ακόμα κουβαλάω εκείνες τις μνήμες σα πετσέτα βγαλμένη από δακρύβρεχτο προσώπου — όποιος τις ζει αυτές τις νύχτες, όποιος στέκεται εκεί σιωπηλός σα τους αγώνες που κρίνονται στον αέρα, αυτός δεν αλλάζει πια. η Ρεάλ είναι σα εκείνο το παλτό του Thyra εκείνου του βράδυ στο Μπερναμπέου — έχει χαρακιά, έχει λεκέδες, αλλά ακόμη σου κρατά ζεστασιά σα μητρική αγκαλιά όταν το ανοίγεις ανάμεσα στις σταθερές των χρόνων.
κι όταν λέμε πως αυτή η ομάδα είναι η ψυχή μας, λέμε πως ό,τι κι αν γίνει από εδώ και πέρα, εμείς εδώ κάτω πάντα θ' αγωνιζόμαστε μαζί τους. σα εκείνο το ξάδερφο της Despina εκείνο το βράδυ του 2018 — εκείνος πήρε έναν αγώνα σα χάρισμα, ένα παιδί σα δώρο από το σύμπαν, κι έγραψε πάνω στον τοίχο του σπιτιού ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΣΑΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ!! όχι επειδή ήταν σωστό ή λάθος, μα επειδή εκείνη την στιγμή νιώθαμε πως η ομάδα εκεί πάνω μάς έβαλε στις πράξεις της σα μέλη μιας ίδιας ιστορίας.
αυτή η ομάδα δεν είναι εκεί για να κερδίζει μόνο — είναι εκεί για να μας κάνει ζωντανούς μέσα στις χιλιάδες εκείνες νύχτες όπου κάτι πιο μεγάλο από εμάς ανοιγοκλείνει σαν φως στο τέλος ενός τούνελ. κι όσο καιρό οι μνήμες αυτές ζούνε σα σπίτι μέσα μας, εμείς πάντα ξέρουμε πως εκείνοι εκεί πάνω έχουν μία ακόμη στιγμή για να γράψουν ιστορία — κι εμείς εδώ κάτω μια ακόμη ανάμνηση να φυλάξουμε στην τσέπη μας σα πρώτο χαρτονόμισμα από τον πρώτο μισθό.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Θα σας πω κάτι αλήθεια φίλοι μου, εμένα εκείνο το βράδυ που πήγαμε στην γειτονιά μου στο χωριό για να αγοράσουμε τσιγάρα (ναι, είχε κλειστά τα καταστήματα και εμείς αποφασίσαμε πως η μπάλα πρέπει να γυρίσει) περάσαμε μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Εκεί υπήρχε ένα παιδάκι δεκατριών χρονών, είχε βγάλει το κεφάλι του από το παράθυρο σα γεράκι σ' αναζήτηση της μπάλας και μας φώναξε: «Ρεαλίθικα μου είστε;;;»
Εγώ του λέω «Ναι βρε μικρό, τι έγινε;;;» Κι εκείνος βγάζει μια σημαία δύο τετραγώνων που είχε φτιάξει από μια παλιά μπλούζα της μάνας του και άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο του σπιτιού σαν να τελείωνε αγώνας πρωταθλήματος. Μετά τρέχει μέσα στο σπίτι και βγάζει τρεις παγωμένες μπύρες σφραγισμένες από το ψυγείο της μάννας του (που αυτή εκείνη την ώρα έκανε την παράσταση σ' ένα γάμο σ' άλλο χωριό). Μας τις έδωσε και μας είπε:
«Πάρτε, ρε φίλοι μου… σήμερα εγώ ο Γκούκας των χωριών είμαι Ρεαλ Μαδρίτης μέχρι να γυρίσετε εσείς.» 🍻🔴
Και εμείς εκεί σαν την άλλη χώρα… τρεις μεγάλοι τύποι στέκονταν στη μέση του δρόμου κάνοντας χορό σαν προέκταση του τραγουδιού ενώ ο Γκούκας έκανε γκολ στα ψεύτικα ισπανικά του σα να ήταν ο Μπέντζαμιν Πavaoλετός. Μετά τον βάλανε στον αγώνα σαν πρόεδρος και εκείνος έκανε δύο γκολ μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά σαν να ήτανε ημερίδα του σχολείου.
Τέλος πάντων φίλοι μου, όταν λέμε ότι η Ρεάλ είναι η ψυχή μας, λέμε ότι ακόμα και ο δεκατριών χρονών ξένος Γκόμεθ από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου όταν βλέπει κόκκινη μπάλα σου λέει «εντάξει ρε, έχω το σπίτι μου ανοιχτό για αυτούς εκεί πάνω!». 🤣🔥