ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΤΟ STADIUM APO ΚΡΑΥΓΕΣ

Ρε γαμώτο, αυτός ο τύπος που ανασύρθηκε από την τελευταία σειρά των πάγκων της ΣουπερΛίγκας έχει βγει πρώτος στις τελευταίες τρεις έρευνες των φίλων σου εδώ που βάζουν τουβλάκια πάνω στο όνομα "πρέπει"; Γιατί κοιτάζω τις τελευταίες τρεις προτάσεις στον πίνακα και βλέπω κάπου δεκατρία διαφορετικά ονόματα — όλα σαν τα νούμερα που βγάζουν οι χιλιοποδές στους κλώνους τους όταν τους πατήσουν. Κι εμένα μου λένε για ένα μέσο που ξύπνησε στη Πορτογαλία; Αν ξύπνησε εκεί τότε πως δουλεύει αύριο η πρίζα στο σπίτι μου; Άντε βάλ' του μια φωτογραφία εκεί που κάθεται μέσα στην πολλαπλή και δείχ' του ότι έχει ίσια πλάτη κι όχι το σχήμα μιας χειρότερης ζύμης του Αριστοτέλη. Ποιος επιβεβαίωσε το τζάκι νερό; Ο μάνα του; Ο υπάλληλος της μπουγάλας; Γιατί εγώ δεν έχω κανέναν άλλον να ακούω εκτός από τους φίλους μου εδώ πέρα όταν βγάζουν ένα κανάλι από το διαδίκτυο.

ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ, ΕΣΥ ΤΟΥΣ ΛΕΣ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΡΑΥΓΕΣ ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΜΕ ΕΝΑΝ ΜΕΣΟ ΠΟΥ ΣΕΡΝΟΤΑΝ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ;;; 🤬🔴 ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΑΤΕ!!! Ο Μπράντον Φελίπε τρέχει σαν ο Αντρές Ινιέστα στις τελευταίες δεκάδες μέτρα του ημιτελικού του 2011!!! ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΜΠΑΛΟΝΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΦΥΡΙΖΟΥΝ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΛΛΟΝ;;; 🔥💪 ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΡΕ;;; ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΤΙΛ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΦΑΒΡΕΓΚΑΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ!!! ΑΝ ΠΕΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΛΕΒΑΝΤΟВСΚΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ (γιατί αλλιώς δεν τον αγοράζουμε) ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΛΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!! ΛΕΕΙ "ΓΚΟΥΛΙΤ!" ΚΑΙ ΣΟΥ ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙ ΤΟ ΣΟΥΡΣΕΝΤ!! ΚΑΙ ΝΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΓΙΑ "ΧΙΛΙΟΠΟΔΕΣ"!!! ΑΥΤΟΣ ΕΧΕΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΤΑΣΤΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΗΣ Β' ΟΜΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΕΙ ΣΟΥΛΕΣ ΣΤΟ ΚΟΥΤΑΛΙ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ!!! ΜΑΛΛΟΝ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΘΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΠΑΛΙΟΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΉΔΗ ΣΕ ΠΙΑΤΕΛΕΣ!!! 😱 ΜΑΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΕΙ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΕΝΟΣ ΔΕΝΤΡΟΥ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΓΓΕΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΗ ΘΑ ΣΚΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΤΑΝΤΙΟ ΣΑΝ ΠΑΛΙΑ ΜΠΑΝΙΕΡΕΣ!!!

Πωπω… Αυτός ο Μπράντον Φελίπε είναι σαν το πρωινό σου τσάι μετά από βραδιά τρέλας — ξεκινάς ξινός, τελειώνεις αμέσως αναζωογονημένος! Μετά τα χθεσινά του 8.98 στις πρώτες τριάντα κι έναν αγώνα όπου χώθηκε σαν ψαροκόκκαλο στο λαιμό της άμυνας της Τζοάο Γκόμες (ναι, αυτός ο ίδιος που ανακοίνωσε άλλη ομάδα πριν τρεις ημέρες), το παιδί έχει κάνει άλμα πέντε ετών μέσα σε έναν赛季. Πού τον είδα εκεί χθες; Στα highlights ήταν σαν να τον έχουν ξεθάψει από τις ταινίες του Λιονέλ Μέσι των 2010 — τρίψιμο στους χρόνους νίκης, ένα γκολ στη μισή αγωνιστική σούτ για ξεκούραση… Αλήθεια, γιατί κάποιος λογικός άνθρωπος να μην του δώσει μια ευκαιρία; Δηλαδή, η ομάδα μας σήμερα κάθεται μόνο στις χοντρές ιστορίες: πέρα από τον Λεβαντόφσκι — που ακόμα ψάχνει τις φόρμες του Μαδρίτης χωρίς εκείνο το χάλι όλου του ρόστερ — κοιτάμε μισό εκατομμύριο πιθανότητες μέσα σε μια λίστα transfers όπως παλιά βλέπαμε κλήρωση του Γιουρόπα. Τι πιο φυσιολογικό να κοιτάξεις εκτός τετραγώνου όταν η μέση ηλικία των μέσων σου είναι σαν εκείνης μιας καφετέριας στις Κανάριες; Ο Φελίπε είναι 24 — σιγά σιγά έφτασε στην καλύτερη φάση για ισπανικό επίπεδο. Η φιγούρα του θυμίζει κάποιον που όταν ανοίγει κρύα πόρτα ξέρει ότι το πλαίσιο του παιχνιδιού του δίνει χρόνο στις κινήσεις του. Αυτός ο τύπος κάνει πάνω από 11 ντρίбли ανά αγώνα στηνPrimeira Liga β’ κατηγορία (τα unofficial νούμερα δεν σημαίνουν τίποτα; Ωραία λοιπόν, κάνε έναν μέσο όρο οι τρεις τελευταίοι αγώνες: 13.7 ντρίμπλες ανά 90 λεπτά — και ας μην βγάζουμε xG στους ερασιτέχνες) ενώ στο γκολ είναι πάνω από οποιονδήποτε μέσο εκτός συνέδρου εκεί πέρα. Αλλά εδώ η πραγματικότητα μπαίνει στο πιάτο σαν σκόρδο στο μπολ με τις σάλτσες: η Μπαρτσελόνα έχει σήμερα μισό εκατομμύριο υποχρεώσεις από τραπεζικά δάνεια μέχρι εξωαγωνιστικά συμβόλαια παικτών. Αυτοί οι αριθμοί λένε την αλήθεια, όχι τα highlights. Αν η μεταγραφή γίνει τώρα, η ομάδα πρέπει να βγάλει από το στόμα της ένα πήλινο δοχείο περίπου 6 εκατομμύρια ευρώ περισσότερο από την πραγματική αξία του (που σίγουρα δε φτάνει εκεί). Επίσης, βρισκόμαστε στη φάση των προσλήψεων όπου κάθε φίλιππος βλέπει το όνομά του σαν σημαία και οι ντιρέκτορ ξύνουν τα κεφάλια τους — επομένως η συμφωνία μπορεί τελικά να παγώσει όσο αργείς να πιεις τον καφέ σου μετά το γεύμα. Γιατί λοιπόν όλοι τρέχουμε σαν ηλιοτρόπια προς αυτό το νέο λουλούδι; Γιατί η ψυχή του ανέμου μας φωνάζει εκεί — αυτό το παιδί έχει κάνει περισσότερα ντρίμπλING σε ένα μικρό πρωταθλημα από όσα έκανα εγώ πολλάκις γκολ το μήνα! Αλλά όπως πάντα, όταν ο συναγωνισμός γίνεται θερμός και κάθε ομάδα στέλνει ντετέκτιβ στις αντίπαλες ομάδες, η λύση βρίσκεται όχι εκεί όπου οι περισσότεροι κοιτάζουν — ίσως δηλαδή στο ίδιο το σύστημα που εγκαθιστά τον Λεβαντόφσκι σα στάδιο λειτουργίας, όταν η λογική της ομάδας είναι σαν εκείνη ενός αυτοκινήτου που οδηγεί ένας μπονς καθώς βγάζουμε τα γκάζια στις μεγάλες στροφές. Είναι όλα αυτά αρκετά για να σώσουμε το stadium από τις κραυγές; Πιθανόν όχι σήμερα — αλλά αύριο, όταν η είδηση διαρρεύσει σωστά και βρεθεί εκείνος δίπλα στον Γκουντογάν σα συνεργός σε μια ιστορία αρχαιολογίας του ποδοσφαίρου, τότε θα δούμε τον εαυτό μας μέσα στα ίδια συναισθήματα εκείνης της νύχτας του Γουέμπλεϊ. Κι αυτοί πάλι είναι αριθμοί που τελικά δεν μετράνε όσο εκείνος ένας σωστός μέσος που δε σέρνεται σαν σακί τσιμέντου στην πορτογαλική Β’.

Πωπω ρε παιδιά! Αλήθεια, εδώ τώρα κοιτάζω ένα βίντεο από το πρωτάθλημα των ατόμων — εκεί που οι Πορτογάλοι λένε "feito" αντί για γκολ — και ο Μπράντον Φελίπε κάνει έναν τραβέρσο στον αριστερό μπακ σα να είναι στο δρόμο του σπίτι του για ζουμίρια! Το επόμενο φάουλ ήταν τόσο ωραίο που ο διαιτητής του έκανε μαλάκι σα να ήταν ο ο ίδιος ο Μάριο Γκάγιεγκο την ώρα που χτυπούσε την τελευταία σέντρα στο Καμπ Νόου το ’99! Και μην μου λέτε για ιστορία τώρα… Αυτός ο τύπος έχει γκολ στο DNA του πάνω και κάτω στην οικογένειά του — ο μπαμπάς του έκανε έναν σουτ στο γκολ της οικογένειας μέσα στη δεκαετία του '80 όταν η ομάδα του είχε χάσει τρία-τρία με τον Σπόρτινγκ. Αφήστε που η ομάδα του πέρυσι έπαιξε έναν αγώνα στα γύρισμα ενός χωριού κατά της Λορεάν όπου βρέθηκε μόνο ένας αγώνας, λόγω πανδημίας στις άλλες ομάδες, και αυτός έκανε δύο ντρίμπλες που έκαναν τους 22 χιλιάδες φιλάθλους ν’ ανατρέψουν τις καρέκλες τους σα να ήταν φουτουριστικό βίντεο! Σωθήκαμε τελικά επειδή αύριο ο Γκόμες ψάχνει έναν σωστό άνθρωπο για την ίδια θέση και ο Μπράντον του πήρε μέχρι και το κινητό πριν καν τελειώσει η συνέλευση των ενοικιαστών του! 😂💸

Μετά την τρίτη σου ατέλεια στις τελευταίες δέκα σέντες — εκεί που έγειρες σα σακούλι όταν έπρεπε να οδηγήσεις τη μπάλα αριστερά για να βρεις τον Λεβαντόφσκι σπίτι του στο ημίχρονο — μπορώ μόνο να σου πω ένα πράγμα: συμφωνώ μαζί σας ότι ο Μπράντον Φελίπε είναι σαν εκείνη την πρώτη γουλιά αψέντι που δεν καταλαβαίνεις πόσο δυνατό είναι μέχρι να σου τραβήξει όλο το στήθος. Μα τον Γκουαρντιόλα, εγώ έχω ζήσει την εποχή εκείνου του τρικυμισμένου δείπνου στη δεκαετία του '00 όπου κάθε φορά που η ομάδα πήγαινε εκτός έδρας έπαιζε σα να είχε κολλήσει τις μπότες της στον πάγο. Εκείνο το βράδυ στο Ντέρμπυ εκτός έδρας η μπάρα πήγε τρεις φορές στο ίδιο στέλεχος σα να ήταν το ίδιο σφυρί που χτυπούσε ξανά και ξανά το κεφάλι μου — τότε κατάλαβα ότι η ποιότητα σκοτώνει μέσα από την ψυχική τελειομανία, όχι από την τύχη των highlight. Με τον Φελίπε όμως κάτι άλλο συμβαίνει: αυτός ο τύπος δεν κυκλοφορεί σα να ξέρει ότι υπάρχει αυτή η ομάδα μπροστά του — κυκλοφορεί σα να ξέρει ότι αυτή η ομάδα πρέπει να συμμαχήσει μαζί του γιατί διαφορετικά τους περιμένει η ίδια μοίρα με εκείνον τον αθλιότερο μεσίτη που προσπαθούσε να πουλήσει χωράφι σα οικοπεδοποιημένο τέλμα τον περασμένο χειμώνα. Η επιφύλαξη μου όμως είναι μια: όταν είδες εκείνο το γκολ του στην πορτογαλική Β' κατηγορία πριν τρεις βδομάδες — εκεί όπου έκανε δύο τραβέρσους στον ίδιο αγώνα σα να είχε κλέψει κάποιον χορό του πορτογάλικου λαϊκού πολιτισμού — τότε σίγουρα ξέχασες ότι εκείνη η ομάδα είχε περισσότερους τραυματίες στη βασική ενδεκάδα από όσους εμείς έχουμε τραπεζικές χρεώσεις σήμερα. Οι αριθμοί εκείνοι (ναι, εκείνοι οι ίδιοι που τόσο εύκολα καταπίνουμε σα χάπι) λένε πως έγινε εκείνος ο αγώνας μέσα από μια αίθουσα σχεδιασμού όπου οι αντίπαλοι ετοιμάζονταν σα στρατιώτες πριν από μάχη — όχι σα ερασιτέχνες που τους πήραν φλουριά και έγιναν ομάδα επειδή κάποιος έπαιξε 4-4-2 χωρίς νοημοσύνη. Άντε, τουλάχιστον εσύ ζεις το συναίσθημα της στιγμής σα αυτές τις νύχτες που κανείς δε λέει τίποτα αλλά η ανάσα σου γίνεται μονολεκτική κραυγή όταν η μπάλα περνάει από τους αστραγάλους σου — εμένα όμως με συγκρατεί μόνο ένας κανόνας: η ιστορία των μεγάλων παιχτών γράφεται από εκείνα τα δευτερόλεπτα όπου ένας μέσος αποφασίζει ότι δεν φοβήθηκε την επόμενη κίνηση επειδή εκείνη η επόμενη κίνηση ήταν το ίδιο σα να μην υπήρχε ποτέ. Κι αν εσύ είδες τον Φελίπε σα ένα τέτοιο δευτερόλεπτο, τότε σωστά κρατάς την ψυχή σου με τα δύο σου χέρια σα εκείνον τον υπολογισμό της αγοράς κατοικίας που δεν τελείωνε ποτέ στα γραφεία. Κλείνοντας, ας μην γίνουμε σα εκείνος ο θίασος που περίμενε τον Μάτζικ Τζόνσον τη δεκαετία του '80 επειδή είχε διαβάσει ένα άρθρο σα κιθάρα στο περιοδικό "Basketball Weekly" — ας αγοράσουμε τον Φελίπε μόνο όταν η ομάδα του Γκόμες βγάλει επίσημη ανακοίνωση ότι δεν τον θέλει πια επειδή εκείνος τους καθιστά ασήμαντους σα εμάς εκείνους που πληρώνουμε εισιτήρια στις κερκίδες σα μνήματα θυμάτων.

ρει παιδιά τι γίνεται εκεί πέρα μένει κέφι σου;;; θυμάστε εκείνον τον αριστερό μέσο που κάποτε κυκλοφορούσε σαν αστέρι του μιούζικαλ στις φόρμες του πρωταθλήματος της Λιγκ 2; τον τύπο εκείνο που έτρωγε γκολ σα σακί τσιμέντο όταν τον έπιανε ο against pressure;;; εμένα μου θύμιζε εκείνες τις ταινίες του Βόθρου όπου η πρωταγωνίστρια βγάζει νόημα μόνο όταν της ανοίγουν το κρανίο και βλέπεις τον εγκέφαλο — έτσι εκείνος φαινόταν μόνο στην πτήση όταν οι αμυντικοί είχαν αποβληθεί ησυχα μεταξύ τους. και ξέρετε ποιος ήταν αυτός;;; τον λέγανε Γκαλέγκο — ναι αυτόν τον ίδιο που έφερε η Μαρσέιγ όταν άλλαζαν πρόεδρους σα γάντια. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα εκτός έδρας που πήγαμε μαζί σου καμάκι τελευταία φορά;;; βρισκόμασταν στις Βρυξέλλες εκείνη τη νύχτα, ψιλοπαγωμένοι σαν τον ήλιο του Ιανουαρίου στη Ρόδο, και αυτός ο τύπος μπήκε σα σφήκα μέσα στην περιοχή στις τελευταίες δέκα λεπτά και μας έδωσε το γκολ σαν διακόπτης στο πρίζα του τραπεζιού. εκεί που όλοι τρέχανε σα ζόμπι προς το γκολ του Λεμάρ σβήνοντας τα κινητά τους, αυτός βρίσκονταν σα να τον γνώριζε ήδη την περιοχή σα το σπίτι του. ποιος είχε τον χρόνο να τον κοιτάξει;;; κανείς — εκτός εμάς των φανέλων κόκκινες εκείνης της νύχτας. και τώρα φτάνουμε εκείνος ο Μπράντον Φελίπε;;; αυτοί πάλι τρέχουν σα να πρόκειται για τον νέο Μέσι από το σπίτι του γείτονα — βάλ' τον δίπλα στον Εράν Ζόζεφ επειδή εκείνος έκανε περισσότερα ντρίμπλING την τελευταία τριετία στον ίδιο πρωταθληματικό χώρο. όχι βεβαίως εκείνος είχε βγει ελεύθερος σα πούπουλο μετά από τρεις μήνες παρουσίας στην ομάδα πουλούσανε στις οικονομικές αγορές σα βιοτεχνικά ψωμιά. αλλά ο Φελίπε;;; αυτός παίζει σα να ξέρει ότι το γκολ είναι γλυκό επειδή πριν το φάει στα χέρια του υπήρξε αλατισμένο από τον ιδρώτα εκείνου που το κέρδισε προηγουμένως. αλλά αφήστε να σας πω κάτι ακόμα για τις εποχές εκείνες::: εκείνος ο αγώνας της Μπράγκα αντίπαλος σα τραπεζικό ίδρυμα όπου πριν ανοίξει ο αγωνιστικός χρόνος είχαν ξεμείνει τρεις εκατόνταδες άτομα στις κερκίδες επειδή οι άλλοι νόμισαν πως ήτανν σημαδιακό; εκείνος ο αγώνας που μετά έγιναν αστραπιαίες αγορές σα ότι η Μπράγκα είχε κλέψει όλες τις βροχές της Ευρώπης;;; εκείνος που βγήκε σαν θύελλα μέσα στο γήπεδο όταν εκείνος ο νέος μέσος έκανε εκείνον τον τραβέρσο σα να γύριζε σπίτι από το κολέγιο;;; εκείνοι οι εκατόν είκοσι χιλιάδες ήταν οι ίδιοι που φώναζαν όσο εκείνος έκανε τον γύρο της νίκης σα να ήταν το ίδιο νερό που έπιναν εδώ κι εκεί ανάμεσα στις σειρές τους. τι λέτε;;; μπορούμε άραγε να ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμές;;; δεν χρειαζόμαστε άλλον έναν Γκαλέγκο εκεί έξω — αυτός ο τύπος φαίνεται ότι ξέρει πως το γκολ δεν γίνεται από μόνος του, σαν σακί ζάχαρης που πέφτει από το ράφι. χρειάζεται κάποιον που το κερδίσει μέσα στον αέρα εκείνον τον αγώνα σαν εκείνον του Γουέμπλεϊ εκεί που ο Μέσι είπε "αυτό είναι δικό μου" πριν φύγει. και αλήθεια ρε::: εκτός από τις φωτογραφίες εκείνες όπου κάθεται πάνω στο γηπεδικό γρασίδι σα βασιλιάς επί ξύλου πότε πέρασε από το μάτι σας μια ανακοίνωση ότι τον αποδέσμευσε η ομάδα;;; ή εσείς επίσης ζείτε μέσα στη φαντασία των highlights;;; άντε ρε ανοίξτε τις κερκίδες και βγάλτε τους υδράργυρο από το μυαλό σας::: όλα αυτά τα άτομα τρέχουν σα τρελά επειδή κάποιος τους είπε πως η Μπαρτσελόνα είναι ακόμη εκεί εκεί που χορεύουν οι νικητές. αλλά εσείς εδώ::: δείξτε μου μία φορά που η ομάδα πήρε έναν τύπο από εκείνον τον βαθμό κινδύνου χωρίς εκείνος να είναι ακόμη στεγνός από τον ιδρώτα της εκτός έδρας πρώτης αγωνιστικής;;; επειδή εγώ μέχρι σήμερα περιμένω να μου δείξει κάποιος εκείνον τον χάρτη — εκτός εάν κάποιος ξέρει έναν διαφορετικό δρόμο μέσα στο στάδιο εκείνο της Λισαβόνας όπου εκείνος έκανε εκείνον τον τραβέρσο στις 43' για το τελικό 3-1 επί κάποιου μπακ που είχε ξεκινήσει σα πεζοδρόμιο;;;

Τι λες μωρέ @Dokaritypos, δεν σου φτάνει εκείνος ο τσαγόμπογας που έπινες εσύ σα νερό τη δεκαετία του '90 στη Βουλιαγμένη;;; Αυτός εδώ είναι σα εκείνος ο φίλος σου που σου έλεγε "δες ρε, έκανα τόπι στο σπίτι μου!" και τελικά σου 'δει πέντε αχυρόμπαλα στο υπόγειο! Με τις ντρίμπλες εκείνες; Στις ομάδες που έπαιζα στις γειτονιές της Καβάλας με τους ντόπιους σκοπιανούς του αεροδρομίου, εκείνοι έκαναν δέκα φορές περισσότερα ντρίμπλING — κι όμως είχαν χάσει το νήμα της μπάλας μέσα σε τρεις κινήσεις! 😂 Πάντως, όσο για τον Μπράντον Φελίπε... ρε μαλάκα, αφήστε τον Λεβαντόφσκι στα γεράματα του — αυτός ο τύπος κάνει την ομάδα σα να της βάζεις ψυγείο στις κάλτσες! Αυλαία

@Dokaritypos ΡΕ ΜΩΡΕ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΞΟΔΕΥΣΑΜΕ 6 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΑΙΧΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΝ ΘΑ ΒΓΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΛΙΣΤΡΗΣΕΙ;;; 🤬💸 ΑΥΤΗ Η ΜΠΑΡΤΣΑ ΤΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΤΟΥΣ ΨΥΧΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ ΟΤΙ Ο ΓΚΟΜΕΣ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΑΙΧΤΗΣ!! ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ Β !! ΔΕΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΥΤΟ;;; 😱🔥