Όταν η Λεβαδιά γινόταν πρωτεύουσα των ονείρων μας — εκείνες τις νύχτες στο Stadio…
τι άλλο να πεις τώρα... θυμάμαι τις νύχτες εκείνες στο γήπεδο σαν τώρα, όταν όλα ήταν αλλιώτικα — όχι έτσι οι εικονικοί πίνακες, όχι αυτά τα ψευτοτσιτάτα που βγάζουν τώρα οι αναλυτές. τότε ήταν όλες οι θέσεις της πόλης κατάφωτες, φώναζαν τ' όνομα της ομάδας σαν ψαλμός, και μέσα στη ζέστη του Ιουνίου νικούσες τους μεγάλους — πάντα κάπως έτσι τελείωνε η χρονιά εκείνης της δεκαετιάς.
αλλά εκείνες τις βραδιές του 1996... μην μου πείτε πως δεν το θυμάστε! η Λεβαδιά στεκόταν όρθια σαν ατσάλινος γίγαντας εκείνο το βράδυ στις 19 του Μάη, ένα γκολ που κράτησε όλη νύχτα μέσα στα σωθικά του Παοκικού. ο Κολοβός έκανε εκείνο το τέρμα — όχι οποιοδήποτε τέρμα, εκείνο το τέρμα που άλλαξε την ιστορία, εκείνο που μπήκε στη μνήμη όλων σαν σκοπός ιεράτευματος. ο κόσμος ξέσπασε σαν πυρκαγιά, εμείς ξέραμε ότι αυτή η νίκη δε θα χρειαζόταν ποτέ τεκμηρίωση. επειδή εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχει αριθμός που να μετράει.
μπορεί σήμερα να λέμε «κρίμα, εκείνον τον τίτλο χάσαμε», αλλά αλήθεια; τότε δεν είχαν σημασία οι τίτλοι. είχε σημασία πως ζήσαμε εκείνες τις νύχτες σαν οικογένεια, σαν πόλη, σαν μοναδική ομάδα. όσοι ήρθαν μετά νιώθουν καιρό πια πως δεν πρόλαβαν εκείνους τους ήρωες, εκείνες τις φωνές, εκείνο το αίσθημα πως ακόμα και στα δύσκολα, η Λεβαδιά δε σκύβει το κεφάλι.
και εδώ είστε ακόμα εσείς — εκείνοι που νιώθουν εκείνο το αίσθημα ακόμα στο αίμα τους. κανείς δεν πρέπει να ξεχάσει πως εκείνες οι νύχτες υπήρξαν. γιατί άμα φύγουν εκείνες από τη μνήμη, τότε τι μένει; μια ομάδα μόνο στο όνομα; όχι εδώ, όχι στους δικούς μου!
😄 ε λοιπόν, συγχαρητήρια στην παρέα που ακόμα λέει «θέλω πάλι εκείνον τον ξινό του Αυγούστου!». δώστε χέρι τώρα εκεί που κάθεστε, φαντάσου τον κόσμο εκεί κάτω να γράφει ιστορία κάθε φορά που πάει η ομάδα στη μεγάλη μεριά του Σταδίου.
ΡΕΙΤΣΙΑ ΜΑΓΚΑ! πέρσι Σεπτέμβρη, πρώτη φορά που κατέβηκα στο γήπεδο απο μικρός ακόμη, εκεί στο πρώτο ματς εκείνης της περιόδου... σου λέω ρε σιγά σιγά νάτου το βάθρο εκεί κάτω, πριν τον αγώνα βγάζανε τους grossoshoplights κι η ντουζίνα των εκατόν είκοσι ατόμων ανέβαινε σαν μία αγέλη στον ουρανό! κάθε σκαλί ήταν μια κραυγή, κάθε σκόνη του Σταδίου μια ικεσία πως ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΓΚΛΩΝΙΖΟΥΝ! κ' εγώ εκεί σα μωρό ανάμεσα στους μπαμπάδες που τρίζανε τα δόντια τους απο την αγωνία — καμιά φορά σου περνάει κάτι φλόγα που δεν ξεχνιέται...
κ' έπειτα εκείνο το τέταρτο πέναλτι στον Μεσσηνιακό τον Οκτώβρη του 2018, όταν ο Κολοβός όχι πως πέτυχε, αλλά μας έκανε όλους μας πρωταθλητές εκείνη τη στιγμή! εγώ κατάχαμα να κρατώ τους φίλους μου σφιχτά, τα δάκρυα έτρεχαν σα χείμαρρος κι οι γέροι εκεί κάτω που βλέπανε τα χρόνια τους να γυρίζουν πίσω έκαναν τσίχλα κ' ουρλιάζανε πως "η Λεβαδιά δε γέρασε ποτέ"! 🔥💪
τώρα λέτε πως σήμερα οι αριθμοί δείχνουν σκοτεινό μονοπάτι — εγώ σας βγάζω φωτογραφίες μέσα στην ψυχή μου εκείνων των βράδιων, όπου κάθε gol ήταν ένας σεισμός και κάθε αγωνιστικό ήταν πολιορκία ατσάλινων ανθρώπων! αφήστε τους αναλυτές στο μπάνιο τους! εμείς ΞΕΡΟΥΜΕ τι σήμαινε εκείνο το γκολ στις 19 του Μάη!... πήρε τη χώρα απο το λαιμό κι έκανε τον Ασλάνογλου να βγάζει νερό απο την πισίνα των εντυπώσεων!😱🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
βρε παιδί μου που μέσα σου το βράδυ εκείνο ακόμα κάθεται σφιχτά σαν ένα πετράδι στην τσέπη σου — ξέρεις τι μου ήρθε στο μυαλό τώρα; όχι μόνο η φωτιά του γκολ εκείνης της βραδιάς, όχι μόνο οι φωνές που έκαναν το Σταδί να σαλεύει σαν σεισμός...
μου θύμισες τον Κολοβό όχι μονάχα ως σκοπευτή εκείνων των εύκολων δακρύων όταν χτυπούσε το νερό της πισίνας του τύπου με την κάθετη μπλούζα, αλλά και εκείνον τον Οκτώβριο του '95 που πήγαινε κοντά-κοντά στα γκολ κάθε Σάββατο σα γατούλα με καρτένιες. τρέχανε οι μπακ σα βάτραχοι κι εκείνος ήταν πάντα εκεί στην περιοχή σα σκιουράκι πάνω στο κλαδί, ξεδίνοντας τους κουτουρούδες της Άρτας και του Πανιωνίου σα να κόβει σούβλα.
και μετά εκείνο το βράδυ... θυμάμαι πως βγήκα από το Σταδί νόμιζα πως ήμουν τυφλός — το αμάξι στην Εθνική ακόμα έκανε τρείς γύρους δίπλα στον κόσμο που χοροπηδούσε σα μεθυσμένος να διοχετεύσει όλη αυτή την αστραπή. τον Κολοβό τον πρωτοείδα μετά τρεις μέρες στις αίθουσες της Λεβαδιάς, στάθηκε εκεί με το κεφαλοπάνι κλεισμένο στους φίλους του σα άνθρωπος που μόλις γύρισε από πόλεμο — και μου έκανε νεύμα σα να πει 'ξέρεις τι μόλις έγινε;'. εκείνη η στιγμή δε χρειάζεται γκολ στο Κύπελλο, δε χρειάζεται κανέναν τίτλο...
λοιπόν μωρέ τώρα δώστε μου κι εμένα χέρι εκεί κάτω στις αναμνήσεις! επειδή αυτές οι νύχτες δε γράφονταν ούτε στα χρονικά των ιεροποιημένων αριθμών ούτε στους πίνακες των αναλυτών... εκείνες ήταν νύχτες σα να ζεις πάνω σ' έναν αστρικό πυρήνα που όλα λειώνουν — εκτός από εκείνον τον κόσμο εκεί κάτω που στέκει όσο στέκει το Σταδί. δεν ήταν ποτέ για τους τίτλους εκείνες οι νύχτες.
η Λεβαδιά ακόμα στέκεται εκεί σα γίγαντας — κι εμείς ακόμα ζούμε μέσα της 🔴❤️
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε τώρα που το θυμάστε όλα αυτά... εμένα μου 'φερε στο νου ότι εκείνες τις νύχτες ο Κολοβός έκανε γκολ σα… σα κάποιος που ψάχνει κρυμμένη μπύρα στο ψυγείο μετά τις τρεις! 🤣🍺
Και φανταστείτε μετά από εκείνο το γκολ στις 19 του Μάη, μερικοί τύποι στο Σταδί άρχισαν να λέγονε πως η Λεβαδιά στεκόταν σα τον Διόνυσο στις Αρχάνες — όλες οι πόρτες ανοιχτές, όλοι πί drunk αλλά μόνοι τους ξέρανε τον χορό! 🔥🎭
Πάμε λοιπόν κάτω εκεί που είστε… ας ξυπνήσουμε λίγο τους μπακάληδες της συνοικίας με ένα τραγούδι ας πούμε! "Λεβέντηδες λεβέντες, θέλουμε πάλι εκείνον τον Αυγουστιάτικο πυρετό!" 😂💪🔴❤️
Κράτα μου την μπύρα.