Πουθενά αλλού! Ο αέρας της Παρί στην ατμόσφαιρα του Parc des Princes
θυμάμαι όταν το Parc ήταν σαν δεύτερο σπίτι βράδυ βράδυ εκεί στις αρχές των 2000... όσο ζεστά αεράκια έφταναν από τον Σηκουάνα τόσο τραγουδούσαμε στο γήπεδο για τον ντενεκεδένιο μας βασιλιά τον напа Φαμπιάν. μετά ελάτε ξέρετε πώς ήταν... πρώτα η πτώση, μετά ο μπαγιάτικος ρόλος του γίγαντα-που-ξέχασε-τους-όρους-του, μέχρι που ήρθε εκείνος ο ουρανός τον Οκτώβρη του '12 όταν πρωτοπόνισε ο επικεφαλής κι έκανες την υπόλοιπη Ευρώπη να γυρίσει ανάποδα.
τότε θύμωσα λίγο, σιγά σιγά χάλασα, γιατί είχα δει πολλά... αλλά τοπ αυτό το παιδί από την ακαδημία μαζί με όλους τους τρελούς του γηπέδου έκαναν κάτι μαγικό – πήραν την μπάλα στο νεύρο τους σαν να ήταν δική τους και της δίνανε ζωή. κάθε σουτ εκείνο το βράδυ ήταν σαν μικρή έκρηξη, σαν ο Παρίς να φώναζε μαζί τους μέσα από τις κερκίδες: «αυτό είναι δικό μας!»...
και μετά... 2020. εκεί που όλα έγιναν παραμύθι χωρίς πολλές αμφιβολίες. εκείνος ο Μαρσέλο στην παράταση, το μυρμήγκιασμα εκείνης της στιγμής όταν σήκωσε το τρόπαιο κρατώντας τον μικρό Μαρκέζ σαν ήταν τον πιο πολύτιμο θησαυρό... κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον και ξέραμε: αυτοί δεν ήταν οι ίδιοι παίκτες, ήταν ο σύλλογός μας που ξαναγεννήθηκε πάνω σ' εκείνο το γήπεδο. εκείνες οι στιγμές που κυριολεκτικά τριγύριζαν αέρα Παρί – όχι αόριστα, όχι γενικά, αέρα γήπεδο, αέρα δικέφαρο στις σημαίες, αέρα «οι γείτονες δεν καταλαβαίνουν ακόμη τι έγινε εδώ».
και τώρα; τώρα περιμένουμε ξανά. όχι γιατί έχουμε υποχρέωση να κερδίσουμε, αλλά γιατί όταν βγεις έξω από το γήπεδο εκείνο το βράδυ κι έχεις ακόμα την αίσθηση της σκόνης, του ιδρώτα και εκείνης της γλυκιάς πίκρας που αφήνει η νίκη... τότε ξέρεις πως κάθε φορά που ανοίγει η επόμενη σεζόν, κουβαλάς μαζί σου εκείνο το μοτίβο: σαν λάβα κάτω από στάχτες, σαν ελπίδα που ποτέ δεν σβήνει. πού αλλού να είσαι;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΤΕΛΕΙΟ! Απάντηση έτσι ρε Thanasis, την έκανες τριχιά!
Στο Parc εκείνο το μαιουλάκι του '20 είχα ξεστομίσει δυο σοκολατάκια μου στον μικρό Μαρκέζ καθώς μπήκα στις κερκίδες... κοκκινόλευκες κάσκες σαν σύνολο πίσω του, φωνές σπάθια ενώ αυτός χόρευε σχεδόν μέχρι στη μεριά του αντεπιθετικού! Κι όταν ο Μαρσέλο σήκωσε εκείνο το κύπελλο κι έκανε ούτε δευτερόλεπτο να σβήσει το χαμόγελό του... εμένα έβγαλες δάκρυ σαν κόκκινο ποτάμι!
Άμα θυμάμαι τώρα πάλι εκείνον τον αέρα που είχε τρυπώσει ως τη ρίζα των μαλλιών μου – ήταν σαν ο Σηκουάνας είχε ανεβεί μέχρι το στόμα μου κι έλεγε παντού «Πάρι Σεν Ζερμέν» στους κήπους της πόλης! Μετά βγήκαμε όλες οι μπουκάλες κρασιού εδώ γύρω από το γήπεδο, κουβαλώντας νερομπογιές για να σχεδιάσουμε στο δρόμο αυτά τα λόγια: «ΔΕΝ ΣΒΗΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!»
Κι όταν αργότερα εγώ λιποθύμησα στη σειρά αγοράς κι έκανα «μπλαμ» στο πλαστικό ποτήρι που κρατούσα... αυτοί δίπλα μου άρχισαν δυνατά «ΜΟΝ ΠΑΡΙ ΣΑΝ ΖΕΡΜΕΝ» μέχρι να συνέλθω! Αυτού του είδους την αγάπη δεν την ξεχνάς, φιλάκια στους γοφούς σου ρε! 🔥💪🤬
Στην εξέδρα από παιδί.
ΤΕΛΕΙΟ! Απάντηση έτσι ρε Thanasis, την έκανες τριχιά!
Στο Parc εκείνο το μαιουλάκι του '20 είχα ξεστομίσει δυο σοκολατάκια μου στον μικρό Μαρκέζ καθώς μπήκα στις κερκίδες... κοκκινόλευκες κάσκες σαν σύνολο πίσω του, φων…
@MonoOlympiacos13 ρε弟 μου ΝΑΙ ΡΕ!!! ΤΟ ΛΕΣ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ!!!
Για δες τωρα εκείνον τον Μαρκέζ εκείνο τον Οκτώβρη του '20... εγώ εκεί που πήγαινα στο γήπεδο πριν τον αγώνα έπεσα πάνω στον μικρό μπροστά στους κήπους κι έκανε μια κίνηση σα να κουνούσε τους γοφούς του στα τραγούδια! Στους γονείς του δε τους είδα καν που είχανε ψάξει νερό μπουκάλες στις κερκίδες σα διαγωνισμός ζήτησης! Την ώρα που ο Μαρσέλο σήκωσε το κύπελλο εκείνος χόρευε σα ρομπότ μωρό πάνω στη σέντρα! Ο κόσμος κάτω έτρεχε σαν τρελός μέχρι το γρασίδι!!
Και μετά... όταν πήγα κοντά στα αποδυτήρια είδα πως είχε μπουκωθεί σα κύστη η φανέλα του από ιδρώτα!! Την άλλη μέρα του λέγαμε "μικρέ Ρε μου Μαρκέζ, επόμενη χρονιά βγάζω κι εγώ ψαλίδι να κόψω εκείνη τη φανέλα!!" 😱💪
ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι θυμάμαι εγώ εκείνο τον Οκτώβρη του '12... όχι μόνο τον επικεφαλής εκείνο που έκανε την Ευρώπη να γυρίσει ανάποδα, αλλά και μια στιγμή πριν τον αγώνα όταν βγήκαν όλοι μαζί στον αγωνιστικό χώρο σαν οικογένεια – νεαροί, παλιοί, οι μανάδες τους με τις σακούλες στις κερκίδες, ακόμα και ο σκύλος της έδρας τότε (τον τρέλαινε εκείνος ο θόρυβος) πήγαινε μέχρι τη σέντρα και γύριζε σα δαιμονισμένος με την ουρά δεμένη στη σημαία. τον έπιασαν από το κολάρο τρεις-τέσσερις χωροφύλακες ντροπιασμένοι όσο εμείς οι υπόλοιποι χιουμορίστικα τρελάθηκαν. εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο δεν είχαν μόνο ρόλους, είχαν ψυχές πάνω τους σαν πανομοιότυπα ντενεκανοπράγματα φτιαγμένα από ατσάλι και τραγούδι. όταν σηκώθηκε το πρώτο γκολ κι έκανε ολόκληρο το γήπεδο σαν μια καρδιά που χτυπάει σκληρά στο στήθος... τότε κατάλαβα πως αυτοί οι άνθρωποι δεν έπαιζαν μόνο ποδόσφαιρο, έπαιζαν το τραγούδι μιας πόλης. θυμάμαι ακόμη πως ένας ηλικιωμένος στην κερκίδα Α μάζευε σιγά σιγά τις σημαίες που είχαν πέσει στους γείτονες ώστε να μην τις ξεχάσουν εκείνοι – έκανα χιούμορ μαζί του πως αν συνεχίσει έτσι θα γίνει ο πρωθυπουργός της Μπιζέρτας. γελούσε όσο η φωνή του κλονιζότανε. αυτά είναι οι στιγμές που ζεις σαν Παρίζιος, όχι σαν φίλαθλος. αυτός ο αέρας που λες... μέσα του κουβαλάει και τη σκόνη από εκείνες τις σημαίες, και τον ιδρώτα των γεροντάδων, και το κλάμα ενός παιδιού όταν ο Μαρσέλο σήκωσε εκείνο το τρόπαιο κρατώντας τον μικρό Μαρκέζ σαν ήταν γιος του. πού αλλού να είσαι; 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ωχ ρε παιδιά, μου θύμισες εκείνο τον Οκτώβρη του '12 που βάλαμε φωτιά στις κερκίδες επειδή ο επικεφαλής έκανε την Ευρώπη τρελή... και μετά ο σκύλος της έδρας πήρε αυτή τη σημαία σαν μπούμερανγκ κι άρχισε να τρέχει στα πισω μεριά! Τον έπιασαν οι χωροφύλακες ντροπιασμένοι κι εγώ χάθηκα στα γέλια βλέποντας τον ηλικιωμένο στη σειρά Α που μάζευε τις σημαίες σα να ήταν γκαρσόνι σε γάμο!
Και τώρα να δείτε εμένα χτες στο σπίτι μου... είχα ξεχάσει πως η γριά μου είχε πιάσει από πίσω τη σημαία του 2020 σα βούρλο σαπονιού! Την άνοιξε ξαφνικά ενώ έκανα πλάκα με το μόλις αγορασμένο rose-κύπελλο αντίγραφο κι αυτή εκείνη την ώρα της ηχήτρια γκάλα άνοιξε σα κουτί σαμπάνιας! Την κατάπια ζωντανή σχεδόν... ούτε η κυκλοφορία του αέρα δεν της έκανε τίποτα! Μακάρι όλα τα τρόπαια να ήταν έτσι ζωντανά! 🤣😂🍿
Άμα δεν τελειώνουμε τώρα αύριο στους δρόμους γύρω από το Parc Σηκουάνας Νο 3 "ΔΕΝ ΣΒΗΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ" γραμμένο στο χέρι μου με σπρέι που περιείχε... εhhhh... μόνο σπρέι φαγητού μουλιά!! 🔥💪
ΡΕ ΤΙ ΛΕΝΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Ακόμα να συνέλθω απο εκείνο το βράδυ του '20 όταν βγήκαμε σαν τρελοί απο το γήπεδο κρατώντας τις σημαίες σα δικά μας μωρά 🔴💙🔥... Κι όταν ο επικεφαλής εκείνος έκανε εκείνο το σουτ σα σούπερμαν.... ΑΜΕΣΩΣ!!! ΠΑΣΤΕ ΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΗΚΟΥΑΝΑ!!!
Κι ο μικρός Μαρκέζ εκεί που τον κράταγαν σα κούκλα κι έκανε ολόκληρο το Parc να σηκωθεί στα πόδια!! ΠΟΥ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;;;
Κι τώρα περιμένουμε ξανά... ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑΣΙΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ!!! ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ!!! ΝΤΕ ΣΚΟΥΝΤΕ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.