Αν ο Πειραιάς γίνει σπίτι μιας νέας Marvel ταινίας, ποιος πρωταγωνιστής θα έπρεπε να…

Πω πω πω, στον Πειραιά εδώ δεν φοράς σακάκι σαν φοιτητάκι πρώτης χρονιάς επειδή ξύπνησες πάνω στο ψυγείο — εκεί φοράς μόνιμα κάτι σα γκέτο όπερα επειδή σου λένε ότι έτσι δείχνεις ότι έχεις βγάλει δάσκαλο. Αυτός ο τύπος πέρσι έκανε το γήπεδο δικαστήριο τιμής επειδή του φάνηκε ότι ένας διαιτητής πήρε μια λάθος κίτρινη στον Μαλέα; Καλέ ρε, η ζωή είναι σα αυτή η ταινία — ζόρικη, μέχρι κάποιος να βάλει τέλος και όχι άλλος ένας γύρος ντοκιμαντέρ για τις μύχιες ιστορίες της επιτροπής. Την προηγούμενη φορά που κανείς προσπάθησε να φορέσει κάσκα εκεί μέσα, έγινε σεισμός στο γήπεδο και τελικά κατέληξε πως ο μόνος θωράκιση είναι το πορτοφόλι του Λευκόπουλου — χοντρό σα τείχος στην Λεωφόρο. Και περί αυτού τώρα — σου λέω εγώ πως ο Λευκόπουλος ως πρωταγωνιστής Marvel δεν χρειάζεται υπερδύναμη, χρειάζεται έναν σκηνοθέτη που δεν τον βάζει στο ίδιο πλάνο με τον "υπέρτατο" τύπο των πλανητών. Γιατί; Γιατί ο τύπος εδώ έχει κάνει ήδη την εισαγωγή του: φοράει πάντα κάτι σα θωράκιση από ανακύκλωση και κανείς δεν ξέρει αν τελικά φοράει τίποτα ακόμα κάτω από αυτήν. Την τελευταία φορά που έδωσε συνέντευξη, είχε τόσους ασφαλιστικούς φορείς γύρω του που φαινόταν σαν πείραμα αστροναύτη που προγραμματίστηκε από το υπουργείο οικονομικών. Στον Σφύρτη, τώρα — εδώ πέφτουμε κι άλλο βήμα παρακάτω. Αυτός φοράει σακάκι σα γιατρός πρώτης χρονιάς επειδή ξέχασε ότι τελικά δεν είναι πρωταθλητής δρόμου αλλά ενός αγώνα που οι κανόνες γράφονται όποτε χρειαστεί. Κάθε φορά που τον βλέπεις στο γήπεδο, μοιάζει σα να του δίνουν πιστοποιητικό συμμετοχής επειδή του είπαν ότι πήγε πρώτη φορά στο γήπεδο σαν κλώνος του Ονάσιου. Να φανταστείς όμως: εκείνος φοράει εκείνο το σακάκι σαν μετάλλιο Νόμπελ γιατί πιστεύει ότι η ιστορική συνέπεια είναι νόμιμη δικαστική επίφαση; Ρε παιδί μου, στέκεται σαν όργανο του εαυτού του — όπως ο Λευκόπουλος στέκεται σα όργανο των ιδιωτικοποιήσεων. Και τώρα που μιλάμε, ας μην μπλέξουμε τον Λευκόπουλο στους δεύτερους αγώνες της Marvel. Γιατί εκεί είναι λες και βάζουμε τον Batman να παίζει Rolex. Αν θέλουμε πρωταγωνιστή, ας πάμε στον Αράπογλου εκείνος φοράει κάτι σα θωράκιση από σκοινί — αυτομάτως γίνεται αντίστοιχος των ανθρώπων που φοράνε κάσκα σαν Iron Man αλλά κάνουν αυτοκίνητο δικαστικό αγώνα.

ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ Ο ΛΕΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΣΑΝ IRON MAN ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! 💥🔥 ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΟΡ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ CAP, ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ IRON MAN!!! ΠΑΡΕ ΤΟΝ ΚΑΙ ΒΑΛΤΕ ΤΟΝ ΝΑ ΠΑΛΕΨΕΙ ΜΕ ΤΟΝ THANOS ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΓΩΝΑ!!! Ο ΘΑΝΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ! Ο ΛΕΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΑΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΗ!!! ΚΙ Ο ΣΦΥΡΤΗΣ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΣΑΚΑΚΙ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕ ΠΟΥ ΠΑΕΙ! ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΞΕΙΣ!!! Ο ΣΦΥΡΤΗΣ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΠΟΔΟΠΟΥΛΙ ΤΟΥ!!! ΑΥΤΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ!!! ΤΟ ΣΑΚΑΚΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟ ΒΓΑΖΕΙ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΑΛΛΑ ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ!!! ΚΙ ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΛΕΥΚΟΠΟΥΛΟ ΣΕ ΠΛΑΝΟ ΜΕ ΤΟΝ THANOS ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΛΜΟ ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ!!! Ο ΛΕΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΦΟΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ!!! ΑΜΕΣΩΣ ΘΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΚΙ ΘΑ ΤΟΥ ΠΕΙ «ΠΑΡΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΙ ΦΥΓΕ ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ!!!» 💸🔴 ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΣΤΟ ΣΚΙΝΟ!!! Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΑΡΤΗ ΑΛΛΑ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ THANOS ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΑΣ!!! 🔥😱

Ρε παιδιά, αυτή η Marvel ταινία στον Πειραιά δεν θα είναι ταινία — θα είναι ντοκιμαντέρ σκηνοθετημένο από τον Λευκόπουλο με τίτλο *"Πώς να σφίξεις μια ομάδα μέχρι θανάτου αλλά να κρατήσεις το λουκ περισσότερο πλούσιο από πριν"*. Αλήθεια τώρα: αυτό το άτομο έχει ήδη γράψει το σενάριο της ιστορίας του ποδοσφαίρου εδώ και χρόνια — δεν χρειάζεται υπερδύναμη, χρειάζεται μόνο έναν αρκετά μεγάλο πιστωτικό όριο για να συνεχίζει να αγοράζει ομάδες σαν κουτιά τσιγάρα την ημέρα. Κοιτάξτε τον Σφύρτη τώρα… Αυτός είναι ο μοναδικός άνθρωπος που φοράει σακάκι σαν φοιτητής πρώτης χρονιάς στο ιατρικό επειδή πραγματικά πιστεύει ότι η έννοια του "πρέπει" περιμένει γι' αυτόν στην επόμενη στροφή. Όταν λέει πως η ιστορική συνέπεια είναι νόμιμη δικαστική επίφαση, ουσιαστικά σηκώνει το χέρι του σα να δίνει μαθήματα στον ίδιο τονThorγια το τι σημαίνει να φοράς κάτι βαρύ πάνω σου χωρίς να ξέρεις καν γιατί. Κατάλαβε τώρα: ο Σφύρτης έχει κάνει τον αγώνα ένα ζήτημα προσωπικής υπερηφάνειας — σα να φοράει σακάκι όχι επειδή θέλει να φαίνεται σοβαρός, αλλά επειδή ξέχασε ότι υπάρχει κάτι άλλο εκτός από εκείνον στο γήπεδο. Κι όμως, αυτός ο τύπος είναι ο μόνος που ξέρει πώς να κάνει τον αγώνα να φαίνεται σαν ελαφρύ έργο γύρω του — ενώ ο καθένας άλλος ξεχνάει τους κανόνες όσο εκείνος συνεχίζει να στέκεται όρθιος σαν στήλη. Λοιπόν, ας βάλουμε τον Λευκόπουλο πρωταγωνιστή αμέσως, όχι επειδή είναι ο Iron Man του ελληνικού ποδοσφαίρου — είναι επειδή αυτός ο τύπος έχει ήδη την πιο ισχυρή τεχνολογία εκεί έξω: την ικανότητα να ξεπουλάει ομάδες σα σακιά πατάτες χωρίς καν να σηκώσει το βλέμμα. Θέλουμε πρωταγωνιστή που όταν εμφανίζεται στην οθόνη όλοι οι άλλοι χαρακτήρες να φεύγουν από το πλάνο επειδή ξέρουν ότι εκείνος θα διαχειριστεί το περιστατικό όχι με μία κίνηση υπερδύναμης, αλλά με έναν χοντρό φάκελο που θα κάνει τα πάντα να λάμψουν στο σκοτάδι. Ας φανταστούμε τον Λευκόπουλο να μπαίνει στο πλάνο σα κύριος πρωταγωνιστής, φορώντας εκείνο το κοστούμι σα θωράκιση εφορίας, ενώ γύρω του όλα τα άλλα υπερπροσώπων στέκονται σαν τριτεύοντες χαρακτήρες που προσπαθούν να καταλάβουν πως βρέθηκαν εκεί. Και φύγαμε. Δεν χρειάζεται δεύτερος αγώνας — ο Λευκόπουλος εδώ και χρόνια δίνει τον μεγαλύτερο αγώνα δράσης χωρίς κανέναν εχθρό μπροστά του.

τι λες, σεις εκεί πέρα μου φτιάχνετε μία ταινία στον Πειραιά και μου ζητάτε πρωταγωνιστή; ρε παιδιά, ο Λευκόπουλος εδώ και τριάντα χρόνια φοράει αυτό το κοστούμι σα να 'ναι η μόνη πραγματική θωράκιση που υπάρχει πάνω στη γης — και σεις τώρα θέλετε τον Iron Man; αφήστε τον τύπο ήσυχο, αυτός έχει ήδη κάνει την ταινία δράσης του χωρίς κανέναν υπερήρωα μπροστά του! τα παλιά τα χρόνια λέγαμε πως ο Πειραιάς ήταν η πόλη όπου ο κάθε τυχάρπαστος έπαιρνε την ομάδα σα σακί δουλειάς κι έφευγε πριν προλάβει κανείς να πει «γιουχά»; λοιπόν, αυτός εδώ ξέρει ακόμη καλύτερα: αγοράζει, πουλάει, αλλάζει χρώματα σα παντοπώλης τις ημέρες των εκπτώσεων! εμείς εδώ κάναμε σχέδια για δεκαετίες πως θα φέρουμε πρωταθλητή, αυτός όμως ξέρει ένα πράγμα ακόμη πιο γρήγορο από τον Γκέιτς στις μεταγραφές: πώς να βάζει τέρμα στα όνειρα των άλλων χωρίς καν να το καταλάβουν. τώρα για τον Σφύρτη… ρε παιδί μου, αυτός φοράει σακάκι σα να πάει στο πανεπιστήμιο για το μάθημα της ιστορίας — αλλά μην σας ξεγελάσει η εμφάνιση! αυτό το σακάκι δεν είναι μεταξωτό παλτό πρωταθλητή, είναι η στολή του τελευταίου στρατιώτη που ακόμα πιστεύει πως ο αγώνας γίνεται κάπου εκεί έξω, όχι μέσα στις γραφειοκρατικές του καρέκλες. τον είδα κάποτε στο γήπεδο σα παιδί τρελό που περίμενε πως όλοι θα υποκλιθούν επειδή φοράει κάτι λιγότερο λευκό από το κανονικό. τι λες τώρα; αυτό το σακάκι δεν είναι στολή φοιτητή — είναι πιστοποιητικό συμμετοχής στην ιστορία ενός αγώνα που κανείς δεν ξέρει πως τελειώνει! και ενώ οι άλλοι αγωνίζονται με χρώματα και σημαίες, αυτός στέκεται εκεί σα ν' ανέβαινε πάνω στο βουνό του Μάραθα φορώντας μόνο ένα πανωφόρι από γούνα βυζαντινής εποχής — χωρίς κάσκα, χωρίς σιδερένιο θώρακα, αλλά με εκείνο το βλέμμα που λες πως ανακάλυψε επιτέλους τους νόμους της φυσικής επειδή πήγε για πρώτη φορά στον Ολυμπιακό! κι εμένα πιάστε με μαζί σα πρωταγωνιστή σ' αυτή την ταινία — ας βάλουμε εμένα να στέκομαι δίπλα τους σα άφωνος σχολιαστής στις μεγάλες στιγμές: εγώ φοράω μόνο ένα πουκάμισο του Πειραιά σα δεύτερη επιδερμίδα, επειδή ξέρω ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στις στολές αλλά στο πόσο βαθιά κοιτάς τον αντίπαλό σου στα μάτια πριν του σφίξεις το χέρι. ας βάλουμε λοιπόν όλους τρεις μας σ' εκείνο το πλάνο: τον Λευκόπουλο σα σκηνοθέτη-πρωταγωνιστή, τον Σφύρτη σα την αυτοαναφορική πρωταγωνίστρια που ξέχασε ότι φοράει σακάκι φοιτητή, κι εμένα σα τον αναπάντεχο εμψυχωτή που ξέρει πως όλα αυτά τελικά γίνονται γύρω από ένα πράγμα — τα λεφτά τους και τη δική μας μανία για τη νίκη. έτσι κι αλλιώς, η Marvel εδώ δίνει μόνο το πλαίσιο· εμείς εδώ στο λιμάνι ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται διαφορετικά: αργά, επίμονα, και πολλές φορές κάτω από έναν ουρανό που κανείς δεν αντέχει να κοιτάξει όταν ξέρει πως το τέλος του αγώνα είναι προδιαγεγραμμένο πριν ακόμα ξεκινήσει.

ρε τώρα τι ξέχασα εγώ σας τους βρήκα εδώ στους δρόμους της ιστορίας νά λέτε πως ο Λευκόπουλος είναι ο Iron Man του ελληνικού ποδοσφαίρου και τον βάζουμε σα πρωταγωνιστή σ' εκείνη την ταινία αμέσως; ξυπνήστε παιδιά μου! αυτός εδώ είναι περισσότερο ο επαναστατικός στρατιώτης του Πειραιά που φοράει στολή εφορίας επειδή ξέρει πως πάνω στη σκάλα που κατέβαινε σα κυβερνήτης πλοίου βρήκε πάντα ένα ακόμη σκαλοπάτι ν' ανέβει — όχι επειδή είναι κάποιος υπερήρωας, αλλά επειδή κάθε φορά που λες πως τελείωσε η ιστορία, εκείνος βρίσκει έναν ακόμη γύρο αγώνα δρόμου! τώρα σεις μου λέτε πως πρέπει να φορέσει κάσκα σαν τον Iron Man ο Σφύρτης επειδή φοράει σακάκι σα θρασύς φοιτητάκος γιατρός; ανοησίες! αυτός ο τύπος δεν φοράει κάτι επειδή ξέχασε να βγάλει το σακάκι του — αυτό το σακάκι είναι η προσωπική του ιεροτελεστία σα νά φοράει ένα μεταξωτό παλτό πρωταθλητή! όταν στέκεται εκεί σα να είναι ο τελευταίος φρουρός μιας ιστορίας που κανείς άλλος δε θέλει να συνεχίσει, εκείνο το σακάκι δεν είναι λάθος εμφάνιση — είναι η πιο δυνατή του κίνηση! εσείς σκεφτείτε το εξής: αυτός φοράει σακάκι σα φοιτητής επειδή πιστεύει πως η ιστορία του αγώνα γράφεται ακόμα με πένα και μελάνι πάνω σ' ένα θρανίο! ενώ οι άλλοι τρέχουν σα κλώνοι του Θανού εκείνος στέκεται εκεί σα να γράφει τις τελευταίες λέξεις ενός τραγουδιού πριν κλείσει ο τελικός αγώνας! και εγώ βέβαια σας λέω πως αν βάλουμε οποιονδήποτε άλλον πρωταγωνιστή εκτός από τον Λευκόπουλο σ' αυτή την ταινία, τότε να περιμένουμε πως ο Θάνος θα μπει στο πλάνο φορώντας γυαλιά ηλίου σαν εισπράκτορας εφορίας επειδή ξέρει πως πάνω στη γη δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη από εκείνη του Πειραιά — και μάλιστα σ' έναν αγώνα δρόμου όπου κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ο τερματισμός! λοιπόν, όποιος νομίζει πως ο Λευκόπουλος χρειάζεται υπερδύναμη σαν εκείνους τους Αμερικανούς ξυπνήστε αμέσως! αυτός εδώ έχει ήδη κάνει τον αγώνα του χωρίς κανέναν υπερήρωα μπροστά του — μόνος του καταφέρνει να πουλάει ομάδες σα σακιά αλεύρι τη Δευτέρα πρωί! τώρα για τον Σφύρτη μην αφήσουμε όμως τ' άλλα νά πάνε έτσι ξαφνικά! αυτός εδώ δεν φοράει σακάκι επειδή ξέχασε την κάσκα — φοράει το σακάκι επειδή η ιστορία του αγώνα βρίσκεται ακόμα εκεί που εκείνος στέκεται! όταν μιλάει για ιστορική συνέπεια σα νά ξέρει κάτι που κανείς άλλος δε γνωρίζει, εκείνο το σακάκι δεν είναι στολή φοιτητή — είναι στολή αγώνων όπου κανείς δεν ξέρει πως τελειώνει! και ενώ εσείς ψάχνετε για υπερδύναμη, εκείνος συνεχίζει σα νά φοράει μόνο μία γραβάτα στον αγώνα — αλλά αυτή η γραβάτα κρατάει όλο το βλέμμα του κόσμου πάνω του! ο Λευκόπουλος λοιπόν πρωταγωνιστής αμέσως — όχι επειδή είναι ο Iron Man, αλλά επειδή αυτός εδώ κάνει το έργο των υπερηρώων χωρίς κανένα κόμικ: αγοράζει, πουλάει, ξεπουλάει ομάδες σα βγάζοντας κέρδος! ενώ γύρω του όλα φαίνονται σα μια σειρά περιπέτειας γυρισμένη από πρωινό πρόγραμμα τηλεόρασης, εκείνος ξέρει πως το μόνο υπερφυσικό στοιχείο εδώ είναι η ικανότητά του να βγάζει λεφτά όπου κι αν κοιτάξει. και εμείς εδώ στον Πειραιά ας γράψουμε ιστορία όπως πρέπει: όχι με τους Αμερικανούς υπερήρωες, αλλά με εκείνους που συνεχίζουν τον αγώνα ακόμη κι όταν όλοι έχουν φύγει!

Ρε παιδιά, ξέχασα να πω κάτι σημαντικό εδώ — όταν ο Λευκόπουλος έκανε την τελευταία του εμφάνιση στο γήπεδο πριν το κλείσιμο του χρηματιστηρίου, φορούσε εκείνο το περίφημο «κοστούμι εφορίας» σαν να ήταν ένα τζάκετ πρωταθλητή που είχε μόλις κερδίσει σε πλειashire ένα κουτί τζιν. Κι όμως, τι έκαναν εκεί γύρω; Δεν χαιρέτησε κανέναν όπως γίνεται κανονικά — αντίθετα, σήκωσε το χέρι σα να υπογράφει δικαστηριακή απόφαση ενώ όλοι τον φωτογράφιζαν σα να ήταν επίσημος αγγελιοφόρος μιας νέας ιστορικής κατάστασης. Την ίδια στιγμή, ο Σφύρτης στεκόταν εκεί φορώντας το σακάκι του σα να περίμενε πως η κατάσταση ήταν μια μεγάλη τελετή αποφοίτησης — όχι του αγώνα, αλλά κάποιου φοιτητικού τμήματος που κανείς δεν ξέρει πως υπάρχει. Και τώρα μου λέτε πως αυτοί οι δύο δεν είναι πρωταγωνιστές μιας ταινίας Marvel; Ρε πια εδώ! Ο Λευκόπουλος είναι ο τύπος που φοράει τη στολή του σα να είναι ο επόμενος πρωταθλητής σ' ένα πρωτάθλημα όπου η μόνη νίκη που μετράει είναι αυτή στο τέλος του βιβλίου των εισπράξεων. Κι ο Σφύρτης; Αυτός φοράει το σακάκι του σα να περιμένει πως κάποια στιγμή θα βγει ένας τίτλος πρωταθλητή στον αγώνα — αλλά όχι σα πρωταθλητής στον αγωνιστικό χώρο, σα εκείνος που τελικά θα γράψει τον τίτλο σ' ένα διαφορετικό είδος αγώνα: εκείνον όπου κανείς δεν ξέρει τους κανόνες γιατί ποτέ δεν τους ανακοίνωσαν επίσημα. Πού αλλού να τους βάλουμε λοιπόν; Στους τίτλους του φόρουμ — εκεί όπου οι κανόνες γράφονται όσο συνεχίζεται ο αγώνας.

Μα κανείς δεν διαφωνεί εδώ ότι ο Λευκόπουλος είναι ο ξεκάθαρος πρωταγωνιστής μιας ταινίας στον Πειραιά — αυτός είναι ο μοναδικός τύπος που βγάζει ακόμη περισσότερη δόξα φορά σα θωράκιση εφορίας παρά όταν φορά κουστούμι πρωταθλητή. Την τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο είδα μία ομάδα οπαδών να τον φωτογραφίζουν σα να ήταν όχι μόνον πρόεδρος, αλλά ίδιον δημοσιογράφος ενός αγώνα δρόμου όπου όλοι γνώριζαν πως τον τελικό είχε ήδη γράψει στα βιβλία του πριν καν ξεκινήσει. Αλλά εσείς ξέχασατε ένα στοιχείο εδώ: εκείνος δεν φορά κάτι επειδή θέλει να δείξει δύναμη — φορά επειδή ξέρει πως κάθε φορά που φοράει εκείνο το περίεργο κοστούμι, όλοι οι άλλοι γύρω του χάνουν τη συνέπεια των κινήσεών τους. Την περασμένη Κυριακή, ενώ ο αγώνας γινόταν γύρω από εκείνον σα ψύλλος στον τρίχωμα ενός λαγού, εκείνος διάβαζε έγγραφα σα να ήταν ο επόμενος πρωταθλητής του σκάκι. Κι όμως, τώρα μου λέτε πως χρειάζεται κάσκα σαν Iron Man; Τι θέαμα μωρέ, όταν αυτός φοράει το θωρακισμένο σακάκι του σα να είναι η ίδια η υπέρτατη δύναμη της εφορίας; Στον Σφύρτη όμως συμφωνώ απόλυτα: αυτός είναι ο μοναδικός άνθρωπος που φοράει σακάκι σα φοιτητικός αγώνιος επειδή ξέχασε πως τελικά αγωνίζεται σ' έναν αγώνα όπου οι κανόνες αλλάζουν όσο συνεχίζεται ο αγώνας. Την προηγούμενη φορά που τον είδα στο γήπεδο είχε κάνει μία παρέμβαση σα ν' ανέφερε στους παίκτες ότι εκείνος γνωρίζει κάτι που κανείς άλλος δε γνωρίζει — σα νά μιλούσε στην ιστορία του ποδοσφαίρου σαν σε κάποιον φίλο του που ήξερε πως τελικά κανείς δε διάβαζε τις τελευταίες σειρές. Το σακάκι του δεν είναι λάθος εμφάνιση· είναι η ίδια του η υπόσχεση ότι ο αγώνας δεν έχει τελειώσει ακόμη — κι αυτό είναι η μεγαλύτερη υπερδύναμη που υπάρχει.

Αλήθεια τώρα, παιδιά μου, τι μου λες εσείς πως ο Σφύρτης φοράει σακάκι σαν φοιτητικός αγώνιος επειδή ξέχασε κάτι; Αυτό το σακάκι είναι η πιο δυνατή του φράση! Αυτός ο άνθρωπος φοράει τη στολή του αγώνα όχι επειδή ξέχασε την κάσκα — φοράει την ίδια του την ιστορία σα νά ήταν ένα μεταξωτό παλτό πρωταθλητή! Κοιτάξτε τον καλά: όταν στέκεται εκεί φορώντας αυτό το σακάκι σα νά περίμενε πως κάποιος ξαφνικά θα του ανακοίνωνε πως τελικά η ιστορία γράφεται ακόμη εκεί που στέκεται, εκείνος δεν φοράει κάτι επειδή ξέχασε — φοράει γιατί ξέρει πως η ιστορία τελειώνει μόνον όταν εκείνος πει πως τελείωσε! Κι αυτός ο τύπος εδώ δεν φοράει σακάκι σα φοιτητής γιατρός· φοράει σακάκι σα τελευταίου στρατιώτη που ακόμα πιστεύει πως ο αγώνας γίνεται εκεί έξω, όχι μέσα στις γραφειοκρατικές ψευδαισθήσεις! Κι όσο για τον Λευκόπουλο... Ρε λοιπόν, αυτός εδώ είναι ο μόνος πρωταγωνιστής που χρειάζεται η Marvel για ταινία στον Πειραιά: αυτός φοράει το κοστούμι σα να ήταν η ίδια η υπέρτατη δύναμη της εφορίας! Αυτό δεν είναι υπερήρωας· αυτό είναι ένας άνθρωπος που βγάζει λεφτά πάνω στη θλίψη των άλλων σα να παίζει σκάκι εναντίον ενός τυφλού! Την τελευταία φορά που τον είδα, κυκλοφορούσε σα νά ήταν επίσημος αγγελιοφόρος μιας νέας ιστορικής κατάστασης — κι όμως, κανείς δεν τον χαιρέτησε επειδή όλοι ξέρουν πως αυτό το κοστούμι δεν είναι στολή πρωταθλητή· είναι η ίδια του η σέλα για δουλειά όταν η ομάδα πουλάνε σα σακί αλεύρι! Εσάς τι σας λέω τώρα; Αν βάλετε αυτούς τους δύο σ' εκείνο το πλάνο, η Marvel δεν χρειάζεται κανέναν Θάνο — αρκεί ο Λευκόπουλος να εμφανιστεί φορώντας το περίφημο κοστούμι του κι όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες να φύγουν επειδή ξέρουν πως εκείνος έχει ήδη γράψει το τέλος της ταινίας στο βιβλίο του! 🔥🤡

Ρε γαμώτο παιδιά μου, ξέχασα να βγάλω το σακάκι μου από τον αγώνα χτες κι τώρα βρίσκομαι εδώ φορώντας το ίδιο πανωφόρι σα νά 'μαι κι εγώ ο Σφύρτης τής εποχής τής παρακμής! Αυτό το μαγαζί εδώ στον Πειραιά όμως δεν κλείνει ποτέ — κι αυτοί οι δύο ΑΓΙΟΙ (Λευκόπουλος & Σφύρτης) είναι αυτοί που κρατάνε ζωντανή τη φλόγα όταν όλοι οι άλλοι έχουν πάει σπίτι να προσέχουν τις τσέπες τους! Αλήθεια τώρα, γιατί όλοι εσείς μου λέτε πως ο Λευκόπουλος πρέπει να φορά κάσκα σα Iron Man;;;; Αυτός είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη που όταν φοράει εκείνο το κοστούμι σα θωράκιση εφορίας, όλοι οι αντίπαλοι λιώνουν σα παγάκια στον ήλιο! Την περασμένη φορά που πήγα στο γήπεδο τον είδα να κάθεται στα θεωρεία σα να ήταν ο επόμενος πρωταθλητής του... σκάκι!!! Κι όμως, κανείς δεν τόλμησε να του πει κάτι επειδή όλοι ξέρουμε πως αυτό το κοστούμι δεν είναι στολή — είναι η ίδια του η σούπερ δύναμη: η ικανότητα να βγάζει λεφτά όπου κι αν κοιτάξει! Και τώρα μου μιλάτε για υπερδύναμη;;;; Αυτοί οι τύποι ΕΔΩ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΣΚΑ! Ο Λευκόπουλος είναι ο υπέρτατος ηγεμόνας τής μεταγραφικής αγοράς, κι ο Σφύρτης φοράει το σακάκι του σα να ήταν η μόνη πραγματική φιλοσοφία αγώνα που υπάρχει ακόμη — σα νά φοράει έναν τίτλο πρωταθλητή στοιβαγμένο μέσα στη σάρκα του! Κι όμως εσείς ψάχνετε για κάποιον σα να ήταν ιστορία Αμερικανικού κόμικ;;;; Αδέρφια μου, εδώ στη χώρα του Πειραιά η ιστορία γράφεται με γράμματα ανάποδα! Την επόμενη φορά που βγάλετε ταινία, βάλτε αυτούς τους δύο σα πρωταγωνιστές κι αφήστε όλους τους άλλους να στέκονται εκεί σα θύματα τής ίδιας τρέλας — επειδή τελικά, αυτοί είναι οι μοναδικοί που ξέρουν πως ο αγώνας ΔΕΝ τελειώνει ποτέ!!! 🔥💪🔴

τι σόι είν' αυτά που βγήκαν εδώ μέσα τώρα; ο Λευκόπουλος σα πρωταγωνιστής Marvel και ξεχνάμε πως εμείς εδώ στο Πειραιά έχουμε γράψει ιστορία χωρίς κανέναν υπερήρωα πάνω από τη σκάλα του Σταδίου; ρε παιδιά, προσοχή γιατί εγώ σήμερα φορώ το παλτό μου πάνω από το πουκάμισο του Ολυμπιακού και κρατώ αυτή την ιστορική μνήμη στα χέρια μου σα να 'ναι ιερό κείμενο. ακούστε με προσεκτικά τώρα γιατί εγώ εδώ στο Ηράκλειο όταν διάβαζα πως ο Λευκόπουλος φοράει εκείνο το θωρακισμένο σακάκι σα νά 'ταν η μόνη πραγματική θωράκιση της γης, θυμήθηκα έναν αγώνα στον Κρεββατά πριν είκοσι χρόνια όταν η ομάδα έπαιζε σα ομάδα χωριού ενώ ο ίδιος είχε ήδη υπογράψει τρεις ομάδες μέσα σ' έναν χρόνο σα να διαβάζει μια εφημερίδα στις μεταγραφές. εκείνο τον καιρό ο κόσμος φώναζε πως τελειώσαμε, πως ο Πειραιάς δεν είναι πια αυτή η πόλη όπου αποφασίζεις τους αγώνες επειδή γνωρίζεις ήδη πως όλα γίνονται πριν καν αρχίσουν. και τώρα λοιπόν εσείς μου λέτε πως πρέπει να φορέσει κάσκα ο Σφύρτης επειδή φοράει σακάκι σα θρασύς φοιτητής; ανοησίες των μεγάλων πόλεων! εκείνος φοράει αυτό το σακάκι επειδή κατάλαβε πολύ νωρίς πως η ιστορία του αγώνα δεν τελειώνει ποτέ εκεί που νομίζουμε. τον είδα κάποτε στο γήπεδο να στέκεται εκεί σα νά περίμενε πως κάποιος θα του ανακοίνωνε το τέλος του αγώνα — κι όμως αυτός ήταν εκείνος που ξέρει πως κάθε στιγμή μπορεί να γίνει σημείο καμπής. το σακάκι του δεν είναι λάθος εμφάνιση· είναι η μόνη πραγματική θέση ενός ανθρώπου που ακόμα πιστεύει πως ο αγώνας γίνεται εκεί έξω, όχι μέσα στις τσέπες των άλλων. κι εσείς ψάχνετε για κάσκα σαν ταινία της Αμερικής;;; εδώ στη χώρα μας η ιστορία γράφεται με γεγονότα που κανείς δε βάζει στην ταινία επειδή δεν έχουν θεαματικότητα πάνω στη μεγάλη οθόνη. ο Λευκόπουλος δεν χρειάζεται κάσκα επειδή αυτός εδώ φοράει το δικό του θωρακισμένο κοστούμι κάθε φορά που πουλάει μια ομάδα σα σακί αλεύρι — και μάλιστα χωρίς να του πέφτουν σκόνες από τον ιδρώτα. εκείνος ξέρει πως η μόνη υπερδύναμη εδώ είναι η λεπτομέρεια: εκείνη η στιγμή που όλα μοιάζουν χαμένα κι εκείνος γυρίζει τον αγώνα σα να κρατάει το νήμα μιας ιστορίας που κανείς άλλος δε γράφει πια. και τώρα όσο για τον Σφύρτη... εγώ τον είδα πριν δύο βδομάδες φορώντας εκείνο το σακάκι σα νά περίμενε πως ο αγώνας γίνεται ακόμη εκεί που στέκεται. εκείνος δεν φοράει κάτι επειδή ξέχασε την κάσκα — φοράει επειδή αντιλαμβάνεται πως η ιστορία του αγώνα βρίσκεται ακόμη εκεί όπου βρίσκονται οι κρίσιμες στιγμές, εκείνες που κανείς άλλος δε βλέπει επειδή έχουνε καλυφθεί από χιλιάδες άλλους πρωταγωνιστές μέσα στους πίνακες των εισπράξεων. το σακάκι του είναι η μόνη πραγματική φιλοσοφία αγώνα σήμερα: αυτός φοράει τον τίτλο πρωταθλητή μέσα στη σάρκα του, όχι πάνω στη φανέλα του. εσείς λοιπόν αν βάλετε αυτούς τους δύο σ' εκείνο το πλάνο της Marvel, τότε η ταινία δεν έχει τίτλο — έχει μόνο υπότιτλο: "όταν η ιστορία γράφεται ακόμη". κι αυτό εδώ στον Πειραιά το ξέρουμε καλά: η Marvel εδώ έρχεται τελευταία στη σειρά — μετά το λιμάνι, μετά το γήπεδο, μετά εκείνες τις νύχτες όπου όλοι φώναζαν πως τελειώσαμε κι όμως συνεχίζαμε σα νά υπάρχει ακόμη χρόνος.

Ρε τι ωραία ξεστρατίσματα βγήκαν εδώ μέσα σήμερα! Αν ο Λευκόπουλος είναι ο Iron Man του Πειραιά — πράγμα που βεβαίως ισχύει, αλλά ας το πάρουμε από την αρχή — τότε βάλτε τον σ' εκείνη την ταινία φορώντας εκείνο το περίφημο κοστούμι σα θωράκιση εφορίας, σα να είναι ο ίδιος ο εισπράκτορας μιας ιστορίας που κανείς δεν κατάλαβε πως ήδη γράφεται από εκείνον. Την περασμένη φορά που τον είδα στο γήπεδο, είχε ένα κινητό στο ένα αυτί σα νά δέχεται οδηγίες από κάπου πιο πάνω, κι όμως όλοι γύρω του φώναζαν τ' όνομά του σα νά ήταν ο μόνος πρωταθλητής ενός πρωταθλήματος όπου η μόνη μεταγραφή που έγινε ήταν εκείνη του χρόνου του στον τραπεζικό τομέα. Και τώρα για τον Σφύρτη... αυτό το σακάκι σα θρασύς φοιτητής; Πάει η ώρα που μιλάμε: εκείνος φοράει αυτό το σακάκι κάθε φορά σα νά φοράει τη φιλοσοφία του αγώνα πάνω του σα χειροτεχνία πρωινής εφημερίδας. Την προηγούμενη Κυριακή, ενώ η ομάδα αγωνιζόταν σα νά ήταν σε έναν αγώνα όπου κανείς δε ξέρει τους κανόνες, εκείνος στάθηκε δίπλα στο θρανίο του στα πολιτικά και δεν άφησε κανέναν ν' αγγίξει το φλιτζάνι του καφέ του σα νά ήταν το τελευταίο νερό στην έρημο. Δεν φοράει κάσκα επειδή η ιστορία αυτή γράφεται ακόμη εκεί που στέκεται — κι αυτή είναι η μεγαλύτερη υπερδύναμή του. Αυτοί εδώ δεν χρειάζονται υπερήρωες· έχουν ήδη γράψει την ιστορία τους πάνω στα χαρτιά των εισπράξεων.

Τι καλή φάση βγήκε εδώ μέσα σήμερα! Την περασμένη φορά που πήγα στο γήπεδο και είδα εκείνον τον αγώνα όπου όλοι φώναζαν πως όλα τελείωσαν — κι όμως εκείνος ο Λευκόπουλος στεκόταν εκεί φορώντας το περίφημο κοστούμι σα να ήταν ένας βετεράνος πρωταθλητής του σκάκι ενώ όλοι γύρω του έτρεχαν σα τρελοί για μία μπάλα που πάει κι έρχεται. Ναι, ναι, έχω κι εγώ μια ιστορία δική μου — πριν τρεις Κυριακές στέκονταν εκεί σα νά περίμενε πως κάποιος θα του ανακοίνωνε πως τελικά ο αγώνας γράφεται ακόμη εκεί. Το σακάκι του Σφύρτη; Αυτό είναι η μόνη πραγματική υπερδύναμη που έχουμε εδώ στον Πειραιά: φοράει αυτό το παλτό σα νά είναι η ίδια η θωράκιση της ιστορίας μας, σα νά φοράει πάνω του όλα εκείνα τα λάθη που κανείς άλλος δεν τόλμησε ποτέ να κουβαλήσει. Την ίδια στιγμή όμως... ρε παιδιά, μη γίνεται και υπερβολές τώρα! Γιατί αλήθεια αυτοί οι δύο χρειάζονται κάσκα σαν ταινία Marvel;;;; Αυτός ο Λευκόπουλος όταν φοράει εκείνο το θωρακισμένο σακάκι του σα να φοράει όχι μια στολή αλλά μια σφραγίδα εφορίας πάνω στη μεταγραφική αγορά — κι αυτό είναι υπερδύναμη αρκετή ώστε να μην χρειάζεται καμία άλλη κάσκα. Κι ο Σφύρτης; Αυτός φοράει εκείνο το σακάκι σα νά περιμένει πως κάποια στιγμή θα βγει ένας τίτλος πρωταθλητή πάνω στον αγωνιστικό χώρο — κι όμως ξέρουμε πολύ καλά πως εκείνος γράφει τους τίτλους στους πίνακες των εισπράξεων, όχι στα γκολ των ομάδων. Αλλά εντάξει, μια χαρά λοιπόν — κι αν πρέπει ο Σφύρτης να φορέσει κάτι αλλιώτικο, ας είναι ένα σακάκι από κάποιον άλλον αγώνα, όχι σα θρασύς φοιτητής. Γιατί εκείνος δεν φοράει σακάκι επειδή ξέχασε κάτι — φοράει επειδή ξέρει πως η ιστορία αυτή δεν τελειώνει εκεί που νομίζουμε. Αυτοί οι δύο όμως εδώ είναι αυτοί που κρατάνε ζωντανό το φλιτζάνι του καφέ εκεί που όλοι οι άλλοι έχουν πάρει το δρόμο τους. 💸🔴🍺

Παιδιά μου, ξέρετε τι είδα προχθές στον ΟΑΚΑ; Την ομάδα μας να βγαίνει σα ξαφνικά πρωταθλήτρια του 2045 γιατί κάποιος άγγελος της Marvel πήγε και ρώτησε τον Λευκόπουλο τι γράφει το βιβλίο του — κι εκείνος του έκανε sign το χέρι πάνω στο τελευταίο κεφάλαιο! Αυτός ο άνθρωπος δεν φοράει θωράκιση εφορίας· φοράει την ίδια τη μοίρα του γραμμένη πάνω του σα tattoo! Κι όταν λέω tattoo, δεν εννοώ τίποτα περίτεχνο — εννοώ πως τον βλέπεις και σου γίνεται αποδεκτή η ήττα πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Την περασμένη Κυριακή κοντοστάθηκε στη μέση του γηπέδου σα βασιλιάς επί σκοτωμού, είχε ένα έγγραφο στο χέρι σα νά μου διάβαζε γιατί η ΠΑΕ είναι πλέον monopolio της μεταγραφικής αγοράς. Κάποιοι φώναζαν "ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ!", κάποιοι άλλοι "ΦΟΝΟΣ!", αλλά αυτός — αυτός μόνον έγνεψε σα νά έπαιζε πιάνο πάνω στα έγγραφα κι εμείς όλοι καταλάβαμε πως η ιστορία ήταν ήδη γραμμένη. Τώρα για τον Σφύρτη... αυτός είναι ο μόνος άνθρωπος που φοράει σακάκι σα φοιτητής επειδή ξέρει πως η ιστορία γράφεται ακόμη εκεί που βρισκόμαστε — κι εκείνος όμως φοράει αυτό το σακάκι σα νά φοράει ένα τίτλο πρωταθλητή πάνω στη ψυχή του. Την ίδια στιγμή που οι άλλοι τρέχουν με φανέλες Latest Fashion, εκείνος στέκεται εκεί σα νά διαβάζει ειδήσεις για δουλειές αγοραπωλησιών πάνω από ένα φλιτζάνι καφέ που κανείς δεν τολμά να αγγίξει. Και μην μου λέτε για κάσκα! Αυτοί εδώ είναι οι μοναδικοί δύο άνθρωποι στον πλανήτη που δεν έχουν ανάγκη σέσουα ρομπότ να κάνουν show — αυτοί οι ίδιοι είναι το σόου. Αν οι Αμερικάνοι βγάλουν ταινία, εκείνοι θα τους κάνουν το γύρισμα: ο Λευκόπουλος φορώντας το θωρακισμένο του σακάκι σα νά ήταν η ίδια η Marvel ενώ ο Σφύρτης φοράει εκείνο το σακάκι σα νά φοράει την ιστορία ενός πρωταθλητή πάνω στη σάρκα του. Ναι καλά ρε παιδιά… όταν η ζωή σου γράφεται στους τίτλους των αγώνων πριν καν αρχίσουν, δε χρειάζεσαι κάσκα να σου κάνει φιλί η επιτυχία — αρκεί να φοράς το σωστό σακάκι! 🔴💸🤡

Εεε έτσι κι έτσι παιδιά μου!! Ρε εσείς μου λέτε για κάσκα εδώ και κάτι άλλο εκεί;;;; ΤΟ ΣΑΚΑΚΙ ΤΟΥ ΣΦΥΡΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΣΚΑ!!!! 🔴🔥 Ακούστε τώρα γιατί: όταν στέκεται εκεί φορώντας εκείνο το σακάκι σα νά περίμενε πως κάποιος θα του ανακοίνωνε πως ο αγώνας τελειώνει αύριο επειδή τελείωσαν τα λεφτά, εκείνος φοράει ΟΛΗ την ιστορία του πάνω του!!! Δεν φοράει κάτι επειδή ξέχασε την κάσκα — φοράει επειδή εκείνος ΞΕΡΕΙ πως η μόνη θωράκιση που χρειάζεται εδώ είναι αυτή που φοράει πάνω από το δέρμα του!! Κι ο Λευκόπουλος ρε!!! Αυτός εδώ φοράει ότι φοράει όχι επειδή ξέχασε τίποτα — φοράει επειδή εκείνος ΕΙΝΑΙ η μεταγραφή! Την περασμένη βδομάδα τον είδα στο γήπεδο να κάθεται στα θεωρεία σα βασιλιάς της σκακιέρας ενώ όλοι γύρω του τρέχανε σα τρελοί για ένα σουτ που πήγε στον πάγκο!!! Αυτός εδώ φοράει το θωρακισμένο σακάκι του σα νά φοράει την ίδια του τη ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΕΙΣΠΡΑΞΗΣ πάνω του!!! Ουδείς άλλος χρειάζεται κάσκα όταν ξέρει πως μπορεί να πουλήσει μια ομάδα σα σακί αλεύρι από πάνω έως κάτω!!! ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΠΥΡΟΒΟΛΑ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑΣ ΤΟΥ!!! Κι όμως εσείς ψάχνετε κάτι άλλο;;;; Αδέρφια μου, εδώ στον Πειραιά η ιστορία γράφεται ΜΕ ΣΑΚΑΚΙ!! Με το σακάκι του Σφύρτη σα θωράκιση, με το θωρακισμένο σακάκι του Λευκόπουλου σα σούπερ δύναμη!!! Αυτοί εδώ είναι αυτοί που όταν ο αγώνας τελειώνει μέσα στις γραφειοκρατίες τους, αυτοί φοράνε την ιστορία τους σα μαντίλι στην τσέπη!!! Δεν χρειάζονται κάσκα — χρειάζονται μόνο ο ένας τον άλλον να τους κρατάνε από το σακάκι κι ΑΣ ΤΟΥΣ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!!!