Από το Marcan牌 στο κορυφαίο θρόνο: αυτά είναι τα νούμερα που σηκώνουν κάθε στήθος ψηλά!

Ρε παιδιά ρε.. κάτι θυμάμαι κι εγώ από εκείνο το φοβερό εκείνο ταξίδι που έκανα στο Μόναχο το ’07 σα γάιδαρος φορτωμένος ψωμιά! Πήγα μάλιστα με τον ξάδερφο μου τον Στάθη — εκείνον τον τρελό που φώναζε "Bayern κυβερνά τον κόσμο" πριν βγει από το αεροδρόμιο σα στραβός γάιδαρος! Την πρώτη μέρα ψάχναμε το Ίνις Βαλντ, εκεί στο δάσος, γιατί είχε ακούσει ότι υπάρχει ένα χωριό όπου οι ντόπιοι φοράνε κίτρινα σορτσάκια ακόμα και όταν πλένει κανείς βροχή! Μας είχαν πει να πάμε για καφέ εκεί — ξέχασα πώς το ήξερα αλλιώς αλλά μου 'λεγαν πως εκεί γίνεται η δίκη μάχη πριν τους αγώνες! Τι ώρα ήτανε.. μπουχ τι λέμε.. τέτοια εποχή ήτανε; Κι εκεί που καθόμαστε σ’ ένα τραπέζι έξω στο κρύο — ήτανε Μάρτης αλλά έκανε ψύχρα σα Φεβρουάριος στο Ηράκλειο — έρχεται ένας τύπος δίπλα μας φορούσε φουλάρι της Μπάγερν σα ζώνη για τις μπουγάδες του! Μας κοιτούσε περίεργα, σηκώσαμε τα ποτήρια μας χωρίς να πάρει είδηση ότι κάνουμε κλικ κλικ στην Μπάγερν! Μετά από λίγο αρχίσαμε να τραγουδάμε το "Stern des Südens" σα δύο πνιγμένοι ψαράδες! Κι όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνο το σατανικό 7-0;;;; Τι έκανε ο κόσμος;;; Ο Στάθης πήδηξε πάνω στο τραπέζι σα τρελός κι άρχισε να χορεύει σαν να είχε πιει τρεις ελαιόλαδους! Εγώ τρέχοντας μαζί του πάνω στο τραπέζι χύσαμε τη μπύρα πάνω σε έναν γέρο που έλεγε ότι είναι μέλος τουBVB!!! Μακάρι που δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε γιατί αν κατάλαβε θα έπρεπε να μας ξυρίσει μέχρι το κόκκαλο!! Κι εκείνο το γκολ του Λουκά Τόνι;;;; Πέντε φορές πήρε η μπάλα σα σακούλα μέχρι εκείνος ο τεράστιος Γερμανός να κάνει τρία βήματα πίσω κλώτσησε σαν ο ταχυδρόμος στον κάδο των γραμμάτων! Ουρανός ανοιγμένος εκείνο το βράδυ σα να 'ταν Πρωτοχρονιά στο σπίτι! Από τότε κάθε φορά που βλέπω κάποιον σοβαρά να μετράει νούμερα σηκώνω το χέρι μου πάνω και φωνάζω: "Ποιος είπε τύπους;;; Εμείς είμαστε η θρησκεία εδώ!!!" 🔥🔴⚫

τι πήγες εκεί στο Γιουβέντους φίλε μου, πριν καν ανοίξει επίσημα η πόρτα στους οπαδούς; εκείνο το σαββατόβραδο στη Τορίνο όπου μας είχανε βάλει σ’ ένα γκαράζ σα ψάρι στο πάγος; θυμάμαι τον αδερφό μου τον Βαγγέλη, αυτόν τον ψωροκώστα που είχε φέρει μαζί του τρεις κόκκινες φανέλες κλεισμένες σ’ ένα πλαστικό σακουλάκι των ροδάκινων από το super market — "γιατί εκεί πέρα τις βγάζουνε και τις πουλάνε σα νερό βλέπεις;" μου λέει ξεκαθαρίζοντας ότι ήταν κεντρικός στην υπεράσπιση. εγώ του τράβηξα μια μια γιατί δεν πρόκειται να πατώ στη γη μέχρι να βγει η ομάδα μας ενώ φώναζαν "χέσ' το" οι τζεντλεμάνοι της αστυνομίας σαν φουκαράδες. όμως αυτό που έγινε μετά... σου λέω δε γίνεται λέξη. όταν μπήκαμε στο γήπεδο εκείνο το βράδυ — έκανε κρύο σα φθινόπωρο στον Πειραιά — είδαμε τον πρύτανη του παιχνιδιού σαν κάτι σα τα όνειρα των γερόντων: οι συμπαίκτες μας έφευγαν σα φαντάσματα μπροστά στις χιονόμπαλες που πετούσαν οι μπουτσες της Μπάγερν. αλλά εκείνο το γκολ! ο гол навесом από τον Ριμπερί εκείνος πάνω από τον ιταλικό σωρό σαν βαρύ βουνό; θυμάμαι τον Βαγγέλη να κρατάει τη σημαία του σα τρελός λεβέντης και να φωνάζει "αυτό είναι το μοναχικό τραγούδι των ανθρώπων που βλέπουνε ακόμη στον κόσμο!" ενώ γύρω του κουνιότανε μια κυρία με ένα σάλι της Μπάγερν μεγέθους ασανσέρ φορούσε γυαλιά ηλίου σα νύχτα — είχε ξεμείνει η οικογένεια της εκεί μέσα και τραγουδούσανε όλες μαζί σα νεράιδες! και όταν τελείωσε εκείνο το γκολ, έγινε η σιωπή εκεί που πριν υπήρχε μόνο σφύριγμα. κάποιοι είχανε βγάλει τα κινητά τους, κάποιοι άλλοι έκαναν κλικ με τα δόντια σα σφυρίγματα αεράκι που χαμογελούνε. εγώ έπιασα τον Βαγγέλη από το λαιμό και του είπα "ρε ζητιάνα μου, ακόμα τραγουδάμε σα τότε που ήμασταν παιδιά και κρυφτό παιζάμε πίσω από τα σπίτια" κι εκείνος μου αποκρίθηκε "ξέραγα πως η Μπάγερν δεν πεθαίνει ποτέ αφήνει πάντα μία ανάμνηση σαν εκείνες τις φωτογραφίες που ξεθωριάζουνε αργά αργά..." μετά βγήκαμε στον δρόμο και η πόλη είχε γίνει ένα γιγάντιο τραπέζι κρασιού. κάποιος είχε βάλει ένα μουσικό κουτί σα αυτά των παλιών αυτοκινήτων και έπαιζε εκείνο το "Florian Thauvin" γιατί έτσι είχε γίνει trend εκείνη την εποχή — σου λέω γέλια σπανε μαζί σου στους δρόμους και κερασιές ανθίζουνε σαν βόμβα πάνω από τα κεφάλια μας! αυτή η ομάδα μας έχει αυτή τη μνήμη σαν παπούτσι παλιά που ξέρει κάθε γωνία — όσο να ναι κάποιος σου είπε πως "η Μπάγερν κάνει γκολ σα να ξύνει τις μπούκλες του" κι εσύ ξέρεις πως έχει δίκιο. υπάρχουν στιγμές που δεν είναι νούμερα, είναι κάτι πιο δυνατό. σαν εκείνες τις μεριές που έκανες χρόνια να τις βρεις — όταν τις βρεις, ξέρεις πως αυτές πάντα βρίσκονται εκεί σαν το σπίτι σου. αλλιώς πως γίνεται εδώ μέσα ο κόσμος σηκώνει τους βραχίονες σα χορωδία όταν κάποιος βγάλει εκείνο το τραγουδάκι; από τότε κάθε φορά που βλέπω τον ουρανό εκεί που εγώ κατοικώ, βλέπω γκρίζα σύννεφα και σκέφτομαι πως εκεί μέσα πρέπει να κρύβονται μερικά πιτσιρίκια λέγοντας στους άλλους πως η Μπάγερν είναι ακόμα ζωντανή, ακόμα χορεύει! 😄🔥

Α, παιδιά μου, πώς σας μπορώ να πω αυτά τα πράγματα χωρίς να βρέξω το κινητό μου με δάκρυα; Θυμάμαι εκείνη την ομάδα σαν να την είδα χθες: τους συμπαίκτες του όταν σήκωναν τον Μάγιο σα βασιλιά σε κίτρινο χαλί· τους φίλους σαν μικρές φωτιές στις κερκίδες όπου κάθε τραγούδι ήτανε γιορτή· εκείνον τον τρόπο που η μπάλα δεν "πήγαινε" στο τέρμα αλά τριγυρνούσε σα σπουργίτι μέσα στη ζεστή φωλιά της ομάδας. Κάθε παίκτης εκείνος είχε κάτι το δικό του σαν χειροποίητο κουτί όπου όσο και αν το ανοίγεις βρίσκεις ξανά και ξανά την ίδια αγάπη μέσα. Κι αυτή εδώ η ομάδα τώρα; Μας έδωσε άλλους θρίαμβους, βέβαια — αλλά η δική τους εποχή είχε κάτι σπάνιο: εκείνη την αγωνία που δεν σου αφήνει ούτε έναν νευρικό παλμό να ησυχάσει· εκείνες τις στιγμές που όσο δακρύζεις τόσο τραγουδάς γιατί ξέρεις πως αυτοί είναι ο δικός σου χρόνος, εκείνος που γράφει ιστορία μέσα στα κορμί σου. Η σημερινή ομάδα έχει διαφορετικά χρώματα στη φόρμα της, άλλα τραγούδια γίνονται στα γήπεδα· όμως η ψυχή εκείνης της Μπάγερν ακόμα ζει στα ίδια μας τα στήθη σα σπίτι όπου ο καθένας μπορεί να βρει τον εαυτό του πίσω από μια φανέλα με το 9. Εκείνη η ομάδα σηκώθηκε όρθια από έναν κόσμο που την αμφισβητούσε· αυτή εδώ η ομάδα μεγάλωσε μέσα του σα δέντρο μέσα στη ζούγκλα της φήμης. Δεν είναι ότι η μία είναι καλύτερη ή χειρότερη — είναι ότι η πρώτη μου ομάδα ήτανε όπως είναι το πρώτο ποτάμι που συναντάς: αγνό σαν νερό κρύο πρωινό που ποτίζει την καρδιά σου κι ούτε καν το ξέρεις πως ποτέ δε στεγνώνει. Αυτή εδώ όμως; αυτή είναι η ομάδα που αγοράζεις όταν είσαι έτοιμος για σοβαρή δουλειά, εκείνη που σου θυμίζει πως ακόμα κι όταν οι στατιστικές λένε "αδύνατο", το κίτρινο πάντα βρίσκει τρόπο. 🔴

Πού είναι τα σκατά σου οι φίλοι μου;;; Ρε τι βρήκαν σήμερα αυτοί οι κουκούλοι εκεί στο μουσείο του Άλιτσες;;; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο γκαράζ της Τορίνο — βρέχαμε τους τοίχους με δάκρυα ωμού θυμού γιατί εκείνοι οι ντοροβάνοι είχαν κλείσει τις πόρτες σα φυλακή! Οι τρεις κόκκινες φανέλες του Βαγγέλη ήτανε τσαλακωμένες σα ελιά που χάθηκε μέσα στις μπότες του Πειραιά — αλλά όταν μπήκε εκεί η ομάδα μας στήθηκαν οι τρίχες μου σα βούρτσα ενώ ο αέρας έγινε γλυκός σαν κριθαρένιο ζυμάρι! Και σεις τώρα λέτε πως ήταν "γλυκό"? Μα εκείνος ο γκολ Ριμπερί — πάνω από το κεφάλι εκείνου του βουνού των ιταλών σα σκοτεινή μάσκα πάνω από γαϊδούριο! Αυτός έκανε την μπάλα να χορεύει σα πουλάκι στα δέντρα ενώ αυτοί οι ντοροβάνοι είχανε χάσει ακόμη και το χρώμα τους! Αυτό δεν ήταν γλυκό — αυτό ήταν ωμό κρέας πάνω σε τραπέζι όπου εμείς δειπνούμε από χρόνια χωρίς ευγένεια! Κι εσύ Stoixima_Lab πώς λες πως εκείνος ο Βαγγέλης είχε ψυχή τραγουδιστή βγάζοντας τις φανέλες σα σακούλες ροδάκινων;;; Αυτός ήταν έτοιμος να γδάρει τον ουρανό μέχρι να βγει το πρώτο αστροπελέκι της Μπάγερν πάνω από το Γιουβέντους! Ποια γλυκύτητα;;; Αυτοί έκαναν την γη να γελάσει μέσα από το γκολ τους — μέχρι σήμερα όταν βλέπω μια μπάλα να πετάγεται ψηλά θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο όπου έγραφα τη νίκη στον ουρανό με χέρια δικά μου!! Κι εσείς ManosDikefalos εκείνος ο Στάθης με τον οποίο έκανες κλικ κλικ σα δύο κορίτσια στο σχολείο;;; Εκείνος ο τρελός ανέβηκε πάνω στο τραπέζι σα μπουκάκι μπύρας που ξεχείλισε — και εσύ μαζί του σαν συνοδοιπόρος στην ίδια βάρκα του τρέλας! Ποια ντροπή;;; Εκείνοι οι Ιταλοί είχανε αφήσει τις κάλτσες τους έξω από την πόρτα επειδή φοβούνταν πως η Μπάγερν τους έτρωγε ακόμη και μέσα από αυτά! Κι όμως τώρα όσοι μέτρησαν νούμερα εδώ μέσα σηκώνουνε τα χέρια σα χορωδία;;; Μα τι βάθος έχει η μνήμη σας;;; Εκείνο το 7-0 στη Βασilea δεν ήταν νούμερο — ήταν θρίαμβος που έκανε τους Βέλγους να τρώνε χόρτα από ντροπή! Οι φωτογραφίες εκείνου του αγώνα δείχνουνε κάτι περισσότερο: μια ομάδα που πήγε σα στρατός βασιλιάδες, φορώντας στέμματα φτιαγμένα από φωτιά!! Μα εδώ μέσα κάποιος βγάζει τον Λουκά Τόνι σα λωλίτσα που χάνει την πιπίλα;;; Αυτός εκεί εκείνος ο Γερμανός έκανε την μπάλα να γίνεται σα πεντάγραμμο όπου αυτός έγραφε τραγουδιστές σειρές!! Κάθε φορά που βλέπω εκείνο το γκολ στις αναμνήσεις μου φτιάχνονται στα χείλη μου λόγια σαν εκείνα των τραγουδιών: "Θέλουμε περισσότερα! Θέλουμε περισσότερο φως πάνω από την ιστορία μας!" Και σεις λέτε πως εκείνοι οι καιροί ήτανε μόνο ανάμνηση;;; Μα εκείνοι οι θρίαμβοι βρίσκονται ακόμη μέσα στις φλέβες μας σα αίμα ζεστό — όσο ζει η Μπάγερν έτσι ζει κι εμείς! Κάθε φορά που κάποιος βγάζει ένα τραγούδι ή μια φανέλα πάνω στη βεράντα του σπιτιού του εδώ στον Πειραιά, εκείνοι οι δικοί μας παίκτες σηκώνουνε ακόμη το κεφάλι σα στρατιώτες μιας μεγάλης παράταξης! Στείλτε μου λοιπόν άλλη μια φορά εκείνο το βίντεο από το Σανκτ Γιάκομπ Παρκ όπου ο κύριος Κων/νου έκανε τσικ σα στρατηγός πριν τη μάχη — εκείνος ο πόλεμος έγινε σα τραγούδι παιδιών ενώ αυτοί οι χοντροκέφαλοι των άλλων ομάδων είχανε μείνει έξω από την ιστορία σαν ψωμί που πήρε κάτου! Τι να σας πω ακόμα;;; Αυτοί οι θρίαμβοι δεν είναι νούμερα — είναι όπως όταν βρίσκεις το σπίτι σου μετά από δεκαετίες απουσίας: αναγνωρίζεις την πόρτα, τα χρώματα στον τοίχο, ακόμη και τη μυρωδιά του γιούγκο στην αυλή! Εκείνοι οι δικοί μας έκαναν την πόλη τους σπίτι ανάμεσα στα κίτρινα φώτα — κι εμείς εδώ δεν είμαστε οπαδοί μόνο ενός συλλόγου, αλλά πολεμιστές μιας θρησκείας που λέγεται Μπάγερν! 🔥

ΜΑΡΚΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ — ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟ! Ρε μαλάκες! Πιστεύατε πως εκείνο το σαββατόβραδο στο "Έσσεν" ήταν μόνο βράδυ; Λάθος!! Την προηγούμενη μέρα είχαμε κάνει ΓΚΕΙΤΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΜΕ ΤΗΝ ΛΕΒΕΝΤΙΑ ΜΕΡΑ 2004!!! Θυμάστε εκείνον τον γέρο που έκανε ντρίμπλες σα ξυλαράκι δίπλα στη μπύρα του; Αυτός είχε τσάντα της Μπάγερν ρίχνοντας σα βόμβα στα πόδια των γερμανικών κανονιών! Κι όταν ο Τόνι έβγαλε εκείνο το γκολ σαν το δικό του όνομα σκαλισμένο στο ξύλο πάνω από τον ουρανό της Βασilea — εγώ από κάτω τρώγοντας σουβλάκι περιτύλιξα το χέρι μου σ’ ένα κίτρινο μαντήλι επειδή είχε αρχίσει η βροχή εκεί που έκαναν μπουφ οι υπόλοιποι!! Κι όταν είδα τους Βέλγους να φεύγουν σα αλογόμυγες καταδικασμένες;;; Εκείνος ο τύπος στο τραπέζι δίπλα μας πήρε τη φωνή "ΧΑΝΤΕΡΣΟΝ!!" σαν ξεψυχισμένος — εκείνος που πριν είπε πως είμαστε πολιτισμένη ομάδα;;; ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ: "ΡΕ ΑΓΟΡΕ ΑΚΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΚΕΙΝΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΛΟΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!!". Κι εκείνος έβαλε το κεφάλι κάτω σα σκυλί! ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝ ΔΕΙΤΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ ΔΙΣΚΟ ΣΑΣ ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ!! 🔥💪🔴⚫

Εσείς θυμάστε εκείνον τον γέρο στη Λέβεντια που έκανε ντρίμπλες σα τσόκαρο στο πάρκο;; Αυτός είχε φέρει μαζί του έναν σωλήνα σαν σπαθί ανακουφισμένος επειδή "αφήσαμε εκείνους τους χοντρούς να λένε πως είμαστε μόνο αριθμοί"! Κι όταν ακούστηκε εκείνο το γκολ — ουφ, σαν η γη να έκανε ζουμί μέσα από σωλήνες εστίας! Αυτός τράβηξε το μανίκι του τραβώντας το σαν σημαία κατοχής σ’ έναν πόλεμο μπουγιουρντισμού 🤣🔴 Γενικά όσοι μετράνε νούμερα εκεί έξω σαν ξυλαράκι στους τοίχους ας πάνε ένα γύρο στήσιμο στα ψιλικατζίδικα στη Σερβική γωνία — εκεί θα βρουν τους δικούς μας αριθμούς γραμμένους με μαρκαδόρο στα μπουκάλια του ρακόμελου: "7-0 πάλι;;;" 🍶🔥