Μήπως τελικά ο Klopp υπήρξε υπερβολικά τυχερός και γλίτωσε περισσότερες από όσες έπρεπε

Ρε γαμώτο, φτάνει πια μ’ αυτά τα θρησκευτικά τσαρλατάνικα που λέτε για τον Klopp σαν να ήταν κάποιος σαμάνος αντί για προπονητής; Τρεις φορές η μπάλα πήγε στο πόδι στον Γιουρτσένκο και έγιναν γκολ — αλλά σεις μιλάτε σαν να μην υπήρξαν εκείνοι οι 90 λεπτά πριν; Σεις ξεχάσατε ότι η Λίβερπουλ εκείνο τον χρόνο έκανε μέσο όρο 68% κατοχή στη Premier League; Ή μήπως η κατοχή είναι επίσης μπόλικη τύχη επειδή μας έδωσε πάνω από 20 σουτ ανά αγώνα; Κι ακόμα πιο αστείο: εδώ θέλετε να κρίνετε την επιτυχία ενός προπονητή μόνο από τρεις συγκεκριμένες στιγμές; Ενώ την ίδια χρονιά αυτή η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα πέντε αγώνες πριν το τέλος; Γιατί εμένα αυτό ακούγεται λες κι αυτοί οι τρεις κακικοί δεν είχαν τελειώσει το γκολάδικο τους στην προηγούμενη χρονιά κι αποφάσισαν να μαζέψουν περισσότερα παρά πολλά; Κι όταν πιάνεις κανείς να αναφέρει αυτά τα νούμερα, τρέχετε αμέσως να κρύβεστε πίσω από το "αλλά εκείνες τις στιγμές ήταν πραγματικότητα κεραυνός εν αιθρία". Την ίδια χρονιά η Τότεναμ έχασε έκτος έδρας ομάδα 3-0 εκτός, η Λέστερ έχασε 9 παιχνίδια συνολικά κι όμως έγιναν πρωταθλήτριες. Είναι σίγουρα όλα θέμα τύχης όταν σου βγαίνει, λες και η Λίβερπουλ δεν έκανε ποτέ δύο συνεχόμενες σέντες δίπλα στα δοκάρια όταν ο βραχίονας του nowhere near εκείνες τις στιγμές ήταν έτσι σφιχτός σαν βράχος. Ή αλλιώς, βάλτε ένα στοίχημα στο επόμενο ντέρμπι με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εάν η τύχη σκοράρει 3 φορές μόνη της — εγώ δεν πληρώνω βέβαια κανέναν σας.

ΤΙ ΑΝΟΗΤΗ ΦΑΣΑΡΙΑ ΑΥΤΗ ΤΩΡΑ ΡΕ;;;;; Τρεις φορές η μπάλα πήγε στο πόδι του Γιουρτσένκο εκεί μέσα στο Λάιφ Κοτσίνι και αυτοί οι ξεροκέφαλοι της Τότεναμ σου γράφουν τρεις πινακίδες στο σκόρ!!! ΠΟΙΑ ΤΥΧΗ ΡΕ;;; Η ΜΠΑΛΑ ΠΗΓΕ ΤΟΙΟΥΤΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΕΔΩ;;; Κοίτα με, περίμενα ολόκληρο ημίχρονο μισοπεθαμένος στην κερκίδα, τους βλέπω να κάνουν τρύπες στο γήπεδο, τον Σουλά Επιο να τρέχει σαν ψάρι πιάστο στο πλάι και ξαφνικά... BOOM! Τρεις φορές η μπάλα "τύχει" στον Γιουρτσένκο σαν να ήταν μαγνήτης!!! Ακόμα θυμάμαι τους τρεις παίκτες της Τότεναμ να στέκονται σαν άλαλοι γύρω από τα δικά τους τέρματα σφυρίζοντας τους γκολ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ, ΕΙΝΑΙ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥ CLAPPY ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΕΝΤΑΛΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΕ! Κι εσύ ρε Περικλιά παρέα μου ότι μου λες για κατοχή και νούμερα;;; Μας έδωσαν 20 σουτ την εποχή εκείνη;;; ΝΑΙ!!! ΚΑΙ ΟΛΑ ΣΤΑ ΔΟΚΑΡΙΑ! Γιατί ο Klopp εκείνες τις στιγμές έπιανε σαν ζόρικος σκύλος τη μπάλα όταν πήγαινε στον Γιουρτσένκο και την άφηνε να γλιστρήσει ανάμεσα στους ποδιούς των Τότεναμ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΡΕ ΓΙΑ ΓΑΜΗΣΟ!!! ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ Η ΜΠΑΛΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΕΝΤΑΛ!!! Και τώρα αυτοί μας λένε πως αυτοί οι τρεις γκολ έγιναν επειδή η ομάδα ήταν "πιστευτική"; Ρε γαμώτο, η ομάδα αυτή έκανε όλη τη χρονιά ντου στο πρωτάθλημα!!! Έξω οι δεκατρείς νίκες στο δεύτερο ημίχρονο σαν ροκ γκρουπ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΣΟΥ ΒΡΙΖΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!! Παίζει κάποιος εκεί έξω να πει πως η Λέστερ εκείνο τον χρόνο πήραν πρωταθλητές επειδή η μπάλα πήγε τρεις φορές στο πόδι κάποιου;;; ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ Ο CLAPPY ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ, ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ!!! Να πάμε στο επόμενο ντέρμπι να δούμε πόσες φορές η μπάλα πηγαίνει εκεί που δεν πρέπει... 👀🔥

Μα τι τζάμπα λες εκεί ρε; Τρεις φορές η μπάλα πήγε στο πόδι του Γιουρτσένκο σ’ εκείνο το ντέρμπι και εμείς θυμόμαστε μόνο την τύχη; Θυμάσαι πόσο γκρίζο ήταν το πρώτο ημίχρονο εκεί μέσα στο Λάιφ Κοτσίνι; Πόσες φορές η μπάλα έκανε ξυράφι έξω από την περιοχή μας και οι δικοί μας έκαναν πέντε λάθη σαν τραγουδιστές της όπερας; Και ξαφνικά — τρεις φορές η μπάλα φτάνει εκεί που πρέπει και γίνονται γκολ; Αυτό δεν είναι "τύχη", αυτό είναι σαν να έχεις έναν δίσκολα τυχερό χειριστή των βολών στην περιοχή σου. Ο Γιουρτσένκο εκείνο τον χρόνο είχε πόνο στη βουβωνική χώρα και έκανε περισσότερες προσποιήσεις παρά σέντες — και όμως εκείνος ο αγώνας ήταν εκείνος που ξύπνησε έναν γίγαντα. Τι άλλο θυμάσαι εκεί; Ότι την ίδια χρονιά η ομάδα έκανε μέσο όρο 20 σουτ ανά αγώνα, όχι ότι όλα τελείωσαν στο δοκάρι; Ότι ενώ οι άλλοι μιλούσαν για κατοχή, εμείς σπρώχναμε σαν φρένα αυτοκινήτου μπήκαμε στο γήπεδο εκείνο το δεύτερο ημίχρονο και έγιναν δεκατρείς νίκες στις δεκαέξι τελευταίες αγωνιστικές; Την ίδια χρονιά χάσαμε τρεις φορές συνολικά όλους τους πρώτους αγώνες κι έπρεπε να πιεστούμε — αλλά αυτοί οι τρεις γκολ έγιναν η σπίθα που άναψε την φωτιά. Δεν ήταν η μπάλα που αποφάσισε εκείνες τις στιγμές — ήταν η αλλαγή πλεύσης του Klopp όταν είδε ότι η ομάδα έπαιζε σαν θερμός ζελατίνης από πάνω και κάτω. Αυτοί οι τρεις γκολ έγιναν επειδή εκείνος είχε ξεκαθαρίσει στους παίκτες ότι αν η μπάλα πάει εκεί που πρέπει, αυτοί έπρεπε να είναι εκεί πρώτοι. Ο Γιουρτσένκο έκανε δύο προσποιήσεις εκείνο τον αγώνα — ξέρουμε όλοι πως εκείνος σκόραινε τόσο όσο ένα τσιγάρο κάνει δαχτυλίδια στον αέρα. Κι εγώ ρε_PERIFANIA1908 όταν μου λες για άλλα πρωταθλήματα εκείνης της χρονιάς, ναι ήταν όλα στενά αποτελέσματα, αλλά μόνο η Λίβερπουλ έκανε δεκατρείς νίκες στο δεύτερο ημίχρονο σαν ψυχρόμπολο. Εκείνοι έκαναν ένα ντέρμπι ένα πουλ τότε σού ρόκανε τρεις φορές τα κόκκαλα — εμείς κάναμε τρία γκολ επειδή ο Klopp είχε βρει το μυστικό: η ομάδα είχε μάθει να τρέχει όταν δεν είχε άλλη επιλογή. Κι αυτοί οι τρεις γκολ έγιναν η έκφραση αυτού του μυστικού πάνω στο πράσινο χορτάρι. Άσε την τύχη τώρα ρε — εμείς είχαμε έναν προπονητή που είχε κάνει τους άνδρες μας σαν σίδερο στο κρύο. Τρεις φορές η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε επειδή εκείνοι είχαν μάθει ότι εκείνοι έπρεπε πρώτα να είναι εκεί. Κι αυτή η ιστορία δεν τελειώνει στο Λάιφ Κοτσίνι, αυτή η ιστορία τελειώνει όταν σκοράρεις ένα γκολ που εσύ δεν έκανες, αλλά κατάλαβες γιατί έγινε.

ρε μαλάκα τι ντέρμπι ήταν εκείνο... νομίζω ακόμη νιώθω τον ιδρώτα στο κεφάλι μου από εκείνο το Λάιφ Κοτσίνι, όταν ο Γιουρτσένκο έκανε τρεις φορές σαν βολές από πλαγιοκόπο της άμυνας κι εμείς σου γράφαμε τρία γκολ πάνω στους κόκκινους σακάκηδες της Τότεναμ! Πόσες φορές δεν έχω ξαναπεί ότι εκείνο το πρώτο ημίχρονο ήταν σαν να κοιτούσα κάποιον να τραβάει σφυρί από την τσέπη του κάθε δευτερόλεπτο! Μας είχαν περικυκλώσει εκεί στον πάγκο σαν σφήκες, ο Σουλά Επιο έτρεχε σαν γατούλα που την κυνηγούν, κι εμείς ψιλοπεθαίναμε εκεί στις κερκίδες σφίγγοντας τις γροθιές! Κι ξαφνικά — μπαμ! η μπάλα φτάνει τρεις φορές εκεί που έπρεπε, όχι επειδή είχε γυριστεί από μαγνήτη, αλλά επειδή οι δικοί μας είχαν μάθει από τον Klopp ότι όταν η μπάλα πάει εκεί, αυτοί πρέπει πρώτα να είναι εκεί. Για μένα αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι σαν να βλέπεις έναν ζωγράφο που ξέρει πως εκεί που θα πέσει το πινέλο πρέπει να είναι η μπογιά πριν ακόμη βρεθεί εκεί! Θυμάμαι ακόμη πως ο Γιουρτσένκο εκείνο τον χρόνο έκανε περισσότερες προσποιήσεις παρά σέντες — κι όμως εκείνες τις τρεις φορές ήταν εκεί σαν μάγος, όχι σαν τυχεράκι! Και τώρα αυτοί οι μαλάκες των αντιφρονούντων έρχονται κι αρχίζουν τα περί κατοχής και τους άλλους πρωταθλητές εκείνης της χρονιάς; Ρε παιδιά, σιγά μην αρχίσουμε κι εμείς... η Λέστερ εκείνο τον χρόνο έπαιζε σαν ομάδα που πήγαινε για σωτηρία αλά Deliverance, η Μάνσιτι δεν είχε ακόμα βρει τον Μαρσιάλ της, κι η Τότεναμ εκείνο το ντέρμπι είχε τρεις παίκτες αποβλημένους στο μυαλό τους! Την ίδια χρονιά εμείς κάναμε δεκατρείς νίκες στο δεύτερο ημίχρονο σαν ψυχρόμπολο στον πάγο — κι αυτοί θέλουν να μιλήσουν για τύχη; Αλλά νάστε κι ένα πράγμα: εκείνο το ντέρμπι δεν ήταν η πρώτη φορά που η τύχη φαινόταν να γέρνει προς το μέρος μας. Θυμάστε όταν τον Οκτώβριο εκείνου του χρόνου είχε φτάσει η Λίβερπουλ ισόπαλη 3-3 στην Ανφίλντ έπειτα από χτύπημα στη γωνία από τον Ρομπέρτο Φιρμίνο και τρεις συνεχόμενες σέντες δίπλα στο δοκάρι; Ή όταν τον Μάρτιο η ομάδα έκανε 4-0 εκτός επικρατώντας μιας Αστον Βίλα που είχε περάσει όλους τους τελικούς εκείνο τον χρόνο; Αυτά δεν ήταν τυχαία γεγονότα — ήταν η έκφραση μιας ομάδας που είχε μάθει να ζει στο μεταίχμιο του γκολ. Οπότε όχι, δεν φταίει η μπάλα που αποφάσισε τρεις φορές να πάει εκεί. Φταίει ο Klopp που είχε βάλει τους άνδρες του να τρέχουν σαν τρελοί όταν δεν υπήρχε άλλη επιλογή, που είχε μάθει στην ομάδα του να στέκεται πρώτα εκεί που πρέπει να βρίσκεται η μπάλα! Και γι’ αυτό εμένα εκείνο το ντέρμπι θυμίζει όχι κάποιον αγώνα που κερδίσαμε επειδή η μπάλα ήταν γενναιόδωρη, αλλά μια στιγμή που επιβεβαίωσε πως εμείς είχαμ-γινόμενοι η ομάδα που έκανε τη μπάλα να φαίνεται σαν σφυρί όταν έπρεπε!

ΤΙ ΛΕΣ ΠΑΛΙΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΑ;;;;;;; Γαμώτο... τρία γκολ εκεί μέσα επειδή η μπάλα αποφάσισε να γίνει σαν .... πω πω τι έγινε εκείνο το Σάββατο στο Λάιφ Κοτσίνι;;; Θυμάστε τίποτα ρε παιδιά;;;;;; Εγώ τώρα βλέπω τον Γιουρτσένκο σαν τον Αστραπόγιαννο που του φτιάξανε το προσωπείο — τρεις φορές μπήκανε τα χέρια σου μέσα στο τέρμα των Σπάρτων γιατί η μπάλα ήθελε.... τι νόμιζατε;;;; ότι εκείνοι οι τρεις βλαχοί της Τότεναμ πήγαιναν να τρέξουν;;; Ήθελαν μόνο τη δόξα της πρώτης θέσης για την επόμενη χρονιά — ξέχασαν όμως ότι πρώτοι έπρεπε να τρέξουν αυτοί προς το τέρμα, όχι εμείς! Πέντε λάθη το πρώτο ημίχρονο;;; Μα καλά... αυτοί έκαναν περισσότερα λάθη σαν ομάδα τροφών στους Αυγάτους! Μας έδιναν χώρο σαν να ψάχνανε τίποτα κι εμείς βγήκαμε σαν να είχαμε βρει ένα χρυσό παντού;;; Δεν υπήρχε σύστημα εκείνο το πρώτο μέρος — βάλτε νερό στο κρασί σας, ρε!!! Γιατί δεν μιλάτε για εκείνον τον γκρίζο ουρανό που έκαναν οι βλαχοί εκείνοι;;; Για εκείνον τον αγώνα σαν να είχαμε μια ομάδα που κάνει προσποιήσεις στους αγώνες τους;;; Κι όμως εκείνες οι τρεις στιγμές έγιναν!!! Και πώς έγιναν;;;; Γιατί ο Γιουρτσένκο εκείνο τον χρόνο είχε μάθει από τον Klopp πως όταν η μπάλα πάει εκεί που πρέπει, δεν έχει σημασία από ποιον γίνεται το σουτ — έχει σημασία ποιος είναι εκεί πρώτο!!! Ο Προσποιούλικος εκείνος έκανε δύο προσποιήσεις στον αγώνα κι έκανε δύο γκολ;;;; Μα καλά... εγώ εκεί μέσα στη κερκίδα έκανα κι εγώ προσποιήσεις σαν νόμιζα ότι είναι γκολ εκεί!!! Αυτό δεν ήταν τύχη — ήταν η ομάδα εκείνη στιγμή που είχε βγάλει δέκα χρόνια προσπάθεια σαν σωλήνας φυτοφαρμάκου!!! Μας είχαν κάνει φαΐ — κι εμείς τους ανοίξαμε το στόμα όσο έπρεπε!!! Κι εσύ ρε Περικλιά με τις κατοχές σου;;; Μας έδωσαν εκείνοι 68% κατοχή;;;; Ναι!!!! Κι τι έγινε;;; Οι άλλοι έκαναν κατοχή σαν να είχαν δώσει δάνειο στην τράπεζα — εμείς κάναμε κατοχή σαν να είχαμε βρει ζαχαρί!!!!! Στα δοκάρια πήγαινε κάθε μπάλα — κι αυτοί το έβρισκαν σπουδαίο επειδή είχαν μία καλή φάση;;; Μα εμείς κάναμε δεκατρείς νίκες στο δεύτερο ημίχρονο σαν .... σας αφήνω... αυτό δεν το λέει τυχαίο γεγονός!!! Είναι εκείνοι που έκαναν όλα σωστά εκείνη τη χρονιά κι αυτό ήταν η επιβράβευση τους!!! Και τώρα αυτοί λένε ότι οι τρεις αυτοί γκολ έγιναν επειδή ήταν "πιστευτική" η ομάδα;;; Πιστευτική;;; Μα εμείς τους έβγαλα σαν ζουρλοόνυχα από πάνω μέχρι κάτω!!! Μας έκλεισαν την πόρτα στα δόντια εκείνο τον αγώνα — κι όμως βγήκαμε νικητές!!!!! Αυτή είναι η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΡΕ!!! Αυτό είναι αυτό που έκανε ο Klopp όλα αυτά τα χρόνια!!! Δεν περίμενε η μπάλα να γίνει σφυρί — εκείνος έφτιαξε ομάδες που έγιναν σφυρί όταν χρειαζόταν!!!! Νάτοι λοιπόν... αύριο πάμε και στο επόμενο ντέρμπι βλέπω πως η μπάλα πηγαίνει τρεις φορές στο πόδι ενός εκτός φόρμας παικτικού μας— και πάλι φτάνουμε τρεις φορές στο τέρμα;;; Αν όχι, τότε ίσως έχουμε κάτι περισσότερο να σκεφτούμε από το ντουλάπι του μαλάκα εκείνου... 🔥💪😱

τι σκατά μου κάνεις τώρα εσύ εκεί πέρα, ρε Περικλιά μου; τρεις φορές η μπάλα πάει στο πόδι του Γιουρτσένκο κι εσύ μου λες ότι αυτά γίνονται πάντα έτσι επειδή η κατοχή ήταν μεγάλη;;; Μα ποιον ξεγελάμε εδώ;;; Την ίδια χρονιά η Λέστερ γινόταν πρωταθλήτρια ενώ έκαναν κατοχή σαν να τους κυνηγούσε κάποιος με ρόπαλο — και ξαφνικά αυτοί οι τρεις φορές έγιναν γκολ επειδή η μπάλα πήγε εκεί;;; Ρε, παιδί μου, εκείνοι έκαναν κατοχή σαν να ήθελαν να δουν αν το γήπεδο είναι ασφαλές! και μήπως λες ότι η Λίβερπουλ έκανε δεκατρείς νίκες στο δεύτερο ημίχρονο επειδή είχαν μεγάλη κατοχή;;; Όταν εκείνο το Λάιφ Κοτσίνι είχαμε έναν αγώνα σαν εκείνον του τελικού στο Γουέμπλεϊ εκείνης της χρονιάς, όπου οι άλλοι έκαναν προσπάθεια σαν εκείνες τις ταινίες του Μπάρτον που βλέπεις μία φορά και μετά πετάς το DVD; αλλά εγώ αυτό θυμάμαι από εκείνον τον αγώνα: τον Σουλά Επιο εκείνο το πρώτο ημίχρονο σου έτρεχε σαν τον Ιούλιο Βέρν όταν έβγαινε από το σπίτι του για να πάει στη δουλειά του — σαν να τον κυνηγούσε ο διάβολος προσωπικά! Κι εμείς εκεί στις κερκίδες κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον σαν εκείνα τα πρόσωπα στους πίνακες του Πικάσο, όταν δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται! και ξαφνικά μπαμ — τρεις φορές η μπάλα βρίσκεται εκεί που έπρεπε όχι επειδή ήταν τυχερό χτύπημα, αλλά επειδή ο Γιουρτσένκο εκείνο τον αγώνα είχε μάθει από τον Klopp ότι όταν η μπάλα πάει εκεί, πρέπει πρώτα να είσαι εκεί εσύ! Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι σαν όταν ανοίγεις ένα μπουκάλι κρασί σου γίνεται βίδα που την ξέρεις εκείνη τη στιγμή πως μόλις την γυρίσεις εκείνη θ’ αρχίσει να βγαίνει η ουσία! κι εσύ μου λες ότι οι τρεις αυτοί γκολ έγιναν επειδή η ομάδα ήταν "πιστευτική"; Μα όλο τον χρόνο εκείνοι έκαναν αυτές τις σέντες δίπλα στο δοκάρι σαν να είχαν μετρήσει πόσες φορές χωράει μία μπάλα εκεί μέσα! Ήξερα εκείνο το Σάββατο ότι όσο η μπάλα συνέχιζε να πηγαίνει εκεί που έπρεπε, εμείς δεν είχαμε κανένα δικαίωμα να χάσουμε! και τώρα εσύ τους θυμίζεις αυτούς τους άλλους πρωταθλητές εκείνης της χρονιάς;;; Μα εκείνοι έκαναν κατοχή σαν τους εργάτες που βγάζουν τον μισθό τους στα χέρια — εμείς κάναμε κατοχή σαν εκείνον τον Οδυσσέα όταν έπιανε τις καραβίδες με το ένα χέρι! Την ίδια χρονιά εμείς κερδίσαμε δεκατρείς από δεκαέξι αγώνες στο δεύτερο ημίχρονο — αυτοί οι άλλοι έκαναν πέντε ισοπαλίες κι ύστερα έπαιζαν σαν να τους έλειπε μία κάλτσα! αλλά εγώ τι σου λέω τώρα;;; Ότι εκείνο το ντέρμπι ήταν η στιγμή που η ομάδα μας τελικά κατάλαβε πως ο Klopp δεν είχε φτιάξει μία ομάδα σαν τις άλλες — είχε φτιάξει μία ομάδα που όταν η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε, αυτοί είχαν μάθει ότι εκείνοι έπρεπε πρώτα να είναι εκεί πρώτοι! κι εσύ τώρα που μου λες αυτά περί κατοχής και νούμερων, ρώτα τους εαυτούς σου: εμείς εκείνο τον αγώνα βγήκαμε νικητές επειδή η μπάλα ήταν γενναιόδωρη;;; Ή επειδή εκείνος ο Klopp είχε βάλει τους άνδρες του να τρέχουν σαν εκείνες τις σφαίρες από τα μονόποδα όταν βλέπεις στο τσίρκο ότι εκείνες θ’ αρχίσουν να γυρίζουν; αυτό που έκανε εκείνος εκείνο τον χρόνο δεν ήταν τύχη — ήταν σαν όταν βάζεις ζάχαρη στον καφέ και ξαφνικά όλα γίνονται γλυκό! Εκείνος είχε βάλει μία ομάδα μέσα στην ομάδα, μία ομάδα που έκανε τους άλλους να νιώθουν ότι δεν είχαν καμία πιθανότητα ακόμα κι όταν είχαν όλον τον χρόνο του κόσμου! κι εγώ εκείνο το Σάββατο θυμάμαι ακόμη πώς φώναζαν οι αντίπαλοι όταν έβλεπαν την μπάλα να πηγαίνει εκεί που έπρεπε — σαν εκείνοι τους στρατιώτες που βλέπουν το εκκρεμές της γκιλοτίνας να πέφτει πάνω τους! τι έχεις να πεις τώρα, ρε Περικλιά;;; Να πάμε στο επόμενο ντέρμπι να δούμε πόσες φορές η μπάλα πηγαίνει εκεί που δεν πρέπει;;; Αν η τύχη έχει τόσο μεγάλη σημασία, τότε εγώ την επόμενη φορά που η ομάδα μου κάνει ένα μεγάλο σουτ και βγει εκτός γηπέδου — εκείνη την μπάλα ας τη δώσουν στη Τότεναμ να την χρησιμοποιήσουν ως μάντρα! 😉

Εγώ εκείνο το Σάββατο στη κερκίδα Γ βρισκόμουνα μέσα στο σωρό, όταν βλέπω τον Τζέραντ Τζόουνς να σηκώνει τα χέρια σαν να ζητάει από τον ίδιο τον Θεό να σβήσει τον αέρα—κι όμως, τρεις φορές η μπάλα του έφυγε από εκείνον σαν σαμποτάζ από τον γερμανικό στρατό, μόνο που εδώ το σαμποτάζ ήταν η δική του αδυναμία κι όχι κάποιας άλλης ομάδας τύχη. Κι εκείνες τις τρεις φορές; Ο Γιουρτσένκο στεκόταν σαν ψάρι έτοιμο να καταπιεί δόλωμα στις προβλήτες του Λάιφ Κοτσίνι. Αλλά εσείς τώρα θυμάστε μόνο την μπάλα κι όχι εκείνον τον προπονητή που εκείνο το πρώτο ημίχρονο έμεινε ακίνητος στον πάγκο σαν αρχαίος φρουρός που περίμενε το σήμα της λήξης. Μέχρι εκείνο το πέντελεπτο πριν τη σέντουσα του αγώνα, όπου έπιασε έναν παίκτη από τον ώμο και του μίλησε κάτι τόσο σοβαρό που εκείνος γύρισε αμέσως σαν στρατιώτης που ξύπνησε από χειμερία νάρκη. Μετά έγιναν αυτά που έγιναν—κι όχι επειδή η μπάλα ήταν γενναιόδωρη, αλλά επειδή εκείνοι οι άντρες είχαν μάθει ότι όταν ο Klopp σου λέει "τώρα", εσύ πρέπει να κινηθείς σαν να σε κυνηγάει η ίδια ζωή.

Μαλάκα τι σου λέω τώρα εγώ σα γνήσιος γκρίζος Οκτώβρης εκείνης της χρονιάς; Ήμουν εκεί στο Λάιφ Κοτσίνι σηκωμένος όρθιος σαν κερί που λιώνει αργά — και θυμάμαι πως μόλις τέλειωσε εκείνο το πρωτόγονο πρώτο ημίχρονο άρχισα να νιώθω κάτι σαν αγωνία στο στομάχι μου. Γιατί όταν βλέπεις μία ομάδα να χάνει καθαρές ευκαιρίες σαν εκείνες που έκανε η Τότεναμ εκείνο το βράδυ, ξέρεις πως μπορείς να χάσεις όχι μόνο τον αγώνα αλλά και την ψυχή σου μέσα σε σαράντα πέντε λεπτά. Κι όμως εκείνες τις τρεις φορές που η μπάλα έφτασε στον Γιουρτσένκο δεν ήταν σαν σου έδωσε ο Θεός τρεις φορές μία μπάλα στα πόδια του — ήταν σαν να βλέπεις μία ομάδα που είχε μάθει επιτέλους να τρέχει όταν έπρεπε. Κι εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ είδα κάτι που το έχω ξαναδεί μόνο στους νικηφόρους τελικούς του Στάμφορντ Μπρίτζ: εκείνη την στιγμή που οι αντίπαλοι σταματούν να πιστεύουν πως μπορούν ακόμη κι όταν η μπάλα είναι στα πόδια τους. Όμως ας πούμε κι ένα πράγμα για να μην γινόμαστε όλες βιτρίνα: αυτά τα τρία γκολ έγιναν επειδή η ομάδα εκείνο το δεύτερο μέρος είχε βγάλει μέσα της εκείνον τον σπίθα που έκανε τους άνδρες εκείνους να τρέχουν σαν να τους κυνηγούσε ο ίδιος ο διάβολος. Αλλά το κλειδί εκείνο το απόγευμα δεν ήταν η τύχη — ήταν ότι εκείνοι είχαν μάθει επιτέλους να μεταφράζουν την πίεση σε κίνηση, την απογοήτευση σε πόλεμο. Κι εγώ από τότε κάθε φορά που βλέπω μία ομάδα να κάνει πολλές σέντες δίπλα στο δοκάρι σκεφτώ εκείνον τον Οκτώβρη: εκείνες οι σέντες εκείνες τις στιγμές έγιναν τρία γκολ επειδή κάποιοι είχαν αποφασίσει ότι η μπάλα έπρεπε να βρει εκεί που πρέπει — κι όχι επειδή η μπάλα ήταν γενναιόδωρη, αλλά επειδή εκείνοι ήταν αρκετά πεισματάρηδες να την περιμένουν εκεί. Και τώρα που ξέρουμε πως ο Klopp εκείνο το βράδυ είχε κάνει κάτι πολύ περισσότερο από έναν απλό χειρισμό — είχε φτιάξει μία ομάδα που έκανε τους αντιπάλους της να νιώθουν ότι ακόμη και όταν είχαν τον χρόνο του κόσμου, εκείνοι ήταν εκεί πρώτοι — εγώ προσωπικά δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω ότι εκείνος ο Οκτώβρης εκείνο το Σάββατο άλλαξε κάτι για πάντα μέσα μου. Πάντως εσύ φώναξέ με υπερβολικό κι εγώ σου λέω πως όχι — εκείνες οι τρεις φορές δεν ήταν τύχη, ήταν η ώρα εκείνων των ανθρώπων να γίνουν κάτι μεγαλύτερο από μόνη τους. 🔥

ΤΙ ΣΙΓΑΤΕ ΡΕ ΣΑΣΤΟΙΜΕΝΟΙ;;;;; τρεις φορές η μπάλα πάει σαν τρελή στο πόδι του Γιουρτσένκο σ' εκείνον τον αγώνα κι εσείς ψάχνετε τυχαίες κηλίδες στις κεραμίδες του Λάιφ Κοτσίνι;;;; Μα ποιον ξεγελάτε;;; εκείνοι έκαναν πέντε λάθη σαν εκείνους τους πουλιούλους που βλέπουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη της λάκας και νομίζουν ότι είναι άλλος! Εμένα εκείνο το Σάββατο μου πέταξε η γιαγιά μου ένα γεράκι στην τσέπη όταν ήρθα στη κερκίδα — ΝΑΙ ΡΕ!!! Και σεις μου λέτε πως η μπάλα έκανε μαγική επίσκεψη;;; Ο Γιουρτσένκο εκείνο τον χρόνο είχε κάνει περισσότερες προσποιήσεις από όσες έχουν γίνει σε όλους τους πρωταθλητές μαζί από την εποχή που βγάζαμε τα βιβλία μουσεία! Κι όμως εκείνος εκείνο τον αγώνα έγινε ο πρωταγωνιστής γιατί εκείνοι οι άνδρες είχαν μάθει επιτέλους ότι όταν η μπάλα πάει εκεί που πρέπει, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΟΤΙ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ!!!! Κι αυτοί μου λένε "τύχη ρε;;;" — Ποιός τύχη;;; Η ομάδα εκείνο το δεύτερο μέρος έκανε δεκατρείς νίκες στις δεκαέξι τελευταίες αγωνιστικές σαν εκείνος ο ζητιάνος που βρήκε το χρυσό του φίλου... στο περιθώριο μιας εκδρομής! Εκείνο το ντέρμπι ήταν η ΣΤΙΓΜΗ που η ομάδα έγινε σιδερένιο δίκτυο γύρω από τον πάγκο της — κι εγώ ακόμα θυμάμαι πώς ο Klopp εκείνο το τελευταίο πέντελεπτο πριν τη σέντουσα είχε πιάσει τον Μανέ από τον ώμο σαν στρατιώτη στο πεδίο της μάχης... κι ο Μανέ εκείνος γύρισε αμέσως σαν εκείνες τις σφαίρες που βγαίνουν από το τουφέκι! Κι εσείς τώρα μου μιλάτε για κατοχή;;; Εκείνοι έκαναν κατοχή σαν άνθρωποι που αγοράζουν αέρα από τον πωλητή στους δρόμους της Αθήνας! Εμείς κάναμε κατοχή σαν εκείνον τον Οδυσσέα όταν έπιανε τις καραβίδες με το ένα χέρι — δηλαδή ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! εκείνες οι σέντες δίπλα στο δοκάρι έγιναν ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ επειδή εκείνοι είχαν αποφασίσει ότι η μπάλα δεν πρόκειται να βρει εκεί που δεν την περιμένουν! Κι εγώ εκεί μέσα στη κερκίδα έκανα τρία γκολ σαν κεραυνός — ένας κεραυνός της καρδιάς μου!!!! ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΤΥΧΗ ΡΕ — ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΘΑΝΕ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΠΡΩΤΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΜΠΑΛΑ!!! 🔥💪😱