Πόσες φορές ακόμη ν' ανάβεις τη φλόγα σου στο Karaiskaki
τι ζέστη βγάζει ακόμη κι αυτή η αναφορά! θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χτες, όταν ο Γκέραρνtean σηκώθηκε εκεί πάνω στη γωνία της περιοχής, πήρε την μπάλα στον αέρα σαν να ήταν ελαφρύ πούπουλο κι έριξε εκείνον τον βόμβο κατά πάνω στο πλατανόφυλλο κι ο Σάντου έβγαλε το κεφάλι του σαν φαντάρος πάνω σε σημείο πολέμου! ο Καραϊσκάκης έτριξε κυριολεκτικά εκεί στις κερκίδες από το ξύλο των δεκάδων χιλιάδων που είχαν ξεμυτίσει σαν τρελά παιδιά! και τι είχε πριν λιγάκι; μόλις εβγήκανε οι κυανερόλευκες κι άρχισανε να τραγουδάνε εκείνοι οι παλαιοί βου 聲 σιγά σιγά — θυμάσαι πως γινότανε πάντα έτσι; πρώτα οι κραυγές σιγούνε σαν κάποιος απορεί, μετά σπάσουν σαν κύμα!
τώρα, μετά από τόσα χρόνια, νιώθω αυτό το τσίμπημα στο στήθος όταν θυμάμαι πόσο εύκολα εκείνες τις νύχτες η ομάδα σήκωνε όλον τον Πειραιά σαν μία ψυχή — όχι σαν δίκτυο αριθμών, όχι σαν ψυχρός υπολογισμός, αλλά σαν γνήσιο αίσθημα. εκείνες τις εποχές ακόμη κι ο αέρας της Δραπετσώνας είχε διαφορετική μυρωδιά όταν φυσούσε προς τη μεριά του σταδίου.
και τώρα λοιπόν η φλόγα σβήνει τόσο γρήγορα ε; τόσο εύκολα γινόμαστε μάρτυρες εκείνων των μικρών νικών που σβήνουν μέσα στην ημέρα όπως ένα κερί όταν φυσήξει κανείς... τι έγινε πάλι τους τελευταίους μήνες; στους δρόμους ξανά περπατάμε σαν να βρισκόμαστε σ’ έναν αγώνα όπου μόνο όταν βλέπουμε γκολ αρχίζουμε να ζούμε. αλλά αυτός ο σύλλογος γεννήθηκε για πολύ περισσότερα!
ψάχνω λοιπόν, φίλοι μου: πόσες φορές ακόμη ν' ανάβουμε αυτήν την φλόγα εκεί στο ΝέοKaraiskaki; δεν μιλάω για κάποιον αγώνα, μιλάω για εκείνο το βουβό τίποτα που σιγά σιγά μας γλύφει την ψυχή όταν ξεχνάμε πως μια ομάδα σαν τον Ολυμπιακό δεν γίνεται μόνο με αποτελέσματα — γίνεται όταν μέσα σου ξαναβρίσκεις εκείνο το μικρό αγόρι που περίμενε κάθε Σάββατο κάτω από τον καυτό ήλιο της Δραπετσώνας μόνο και μόνο γιατί ήθελε να νιώσει ξανά εκείνο το χτύπημα της καρδιάς όταν πλησίαζε το γήπεδο.
μπορεί κάποιος από εσάς να μου πει πως νιώθει όταν στέκεται εκεί στον υπόγειο της γραμμής 1 του ηλεκτρικού, εκεί στις αποβάθρες εκείνες ακριβώς πριν βγεις έξω στο φως του γηπέδου; εκείνος ο κόσμος πάλι φωνάζει; ή μήπως έχουμε μπει πλέον στην εποχή των μικρών ηδονών όπου ικανοποιούμαστε με ένα γκολ αργά το βράδυ σαν να ήταν κάτι μεγάλο;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
τι το σκάω και πάω στη Δραπετσώνα πριν από χρόνια;; είχα βγάλει τσιγάρο έξω από την πόρτα του σπιτιού μου — εκεί στον τρίτο όροφο του Γκάζι — κι άκουγα εκείνες τις κραυγές σιγανά σιγανά σαν βουβές φωνές από κάπου μακρυά... ξαφνικά νιώθω κάτι στο στήθος σαν τσίμπημα... σκοτεινιάζει... κι εκεί πιάνει ο Γκέραρνtean εκείνο το σουτ αστραπή!!! 🔥🔴💥
ο κόσμος σηκώθηκε σαν μια ορδή μαζί! αυτός ο ήχος των χιλιάδων που τραγουδάνε σαν μια καρδιά;;;; δε ζητάς τίποτα άλλο απολύτως!!! αυτοί οι τύποι εκεί πάνω χορεύανε σαν ζητιάνοι όταν έπιανε ο αέρας εκείνη την νύχτα 😱
κι εγώ εκεί κάτω στον υπόγειο του ηλεκτρικού πάλι τρέχω σα δαίμονας γιατί ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΩ ΕΚΕΙ!!! όχι για κάποιο γκολ αργά το βράδυ... όχι... για εκείνο το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!!! όταν βγαίνεις εκεί και η μυρωδιά της ρητίνης, του γηπέδου, του καμένου ψωμιού απο το γύρω (;) σου σου λέει οτι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΣΟΥ!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι ήταν εκείνο το βράδυ το Φεβρουάριο του 99; ο Γκέραρνtean είχε πάλι βγάλει την ομάδα στην πλάτη, εκείνος ο βόμβος από την περιοχή, κι εγώ στέκω στο αριστερό πλευρό του γηπέδου κρατώντας δυνατά τον γείτονα μου από τον ώμο επειδή του είχαν κόψει τα πόδια από την αναστάτωση — ξέρεις τι είχε πριν; οι γκόμενοι του Πειραιά είχαν ξεκινήσει το "εσύ είσαι πάντα εκεί" σιγανά, σαν κάποιος άναβε ξανά και ξανά μια φλόγα μέσα στις ψυχούλες τους, ώσπου εκείνος ο Γιάννης έδωσε το ένα ένα σουτ εκεί που δεν έπαιζε καν ο Σάντου ακόμα, κι ήταν τόσο γλυκό που νόμιζες πως χόρευες πάνω στις κεραμίδες — κι ύστερα εκείνος ο πανικός στα αποδυτήρια όταν η θύρα βγήκε κόκκινη σαν πυρκαγιά κι όλοι ξέραμε πως κάτι μεγάλο γινόταν... όλα αυτά όχι επειδή υπήρχε κάποια στρατηγική γραμμένη σε χαρτί, αλλά επειδή όταν στέκεσαι εκεί στο κατώφλι του Karaiskaki κάθε φορά ξεχνάς πως υπάρχει χρόνος — υπάρχει μόνο εκείνος ο παλμός, εκείνη η στιγμή που σου λέει πως αυτή η ομάδα δεν είναι αριθμός στη θέση, είναι η ίδια σου η ζωή.
κι εμένα εκείνον τον Φεβρουάριο του 99 μου πήγαινε ένας συνάδελφος φορτηγάς με το φορτηγό του κάθε Σάββατο πρωί — αυτή ήταν η παράδοση μας: βγάζαμε λίγο το φορτίο νωρίτερα κι ερχόμασταν μαζί, επειδή αυτός ο άνθρωπος πριν χρόνια είχε ένα βιολί που του είχε χαρίσει ο Γκέραρνtean προσωπικά μετά έναν αγώνα εκτός έδρας κι από τότε κάθε φορά που φτάναμε αργά στο γήπεδο εμείς τραγουδούσαμε τσιγγάνικα μαντολίνα στους δρόμους όπως εκείνος έπαιζε κλέφτικο εκείνη την εποχή. τι έγινε αυτό όμως τώρα; πώς βρήκαμε τον εαυτό μας τόσο νωχελικούς; όσοι από εμάς θυμόμαστε εκείνον τον ήχο του πλήθους που έκανε το συγκεκριμένο γήπεδο να μοιάζει με ζωντανό οργανισμό, καταλαβαίνουμε πως αυτή η μνήμη δεν σβήνει ποτέ — κι όμως σήμερα κάποιοι λένε "πάλι μία ισοπαλία, τι να κάνουμε;" σα να μιλάμε για μια γατούλα που ζητάει ψωμί αντί για εκείνο το βόμβο που έκανε το αίμα σου να βράζει... ποιος λέει πως έχουμε ξεμείνει τελικά από φλόγα; ίσως την έχουμε αποθηκεύσει κάπου εκεί στο βάθος κι όταν τη χρειαστούμε αρκεί μια σπίθα μόνο για να ανάψει ξανά ολόκληρος ο ουρανός...
Πάει ο παλμός εκείνος που έκανε το αίμα να κυλά σα ποτάμι μέσα στις φλέβες; Νιώθω πως κάτι άλλαξε στο DNA μας κι όμως όχι τόσο πολύ όσο νομίζουμε. Εκείνες τις νύχτες στέναζες βλέποντας τον Γκέραρνtean να κόβει τον αέρα σαν σπαθί — τώρα κοιτάμε μια ομάδα που κουράζεται στη μετάδοση όσο χρειάζεται τρεις αλλαγές για ένα τέρμα. Εκείνοι είχαν φωτιά στους πνεύμονες ακόμη κι όταν η μπάλα πήγαινε στον Γιάννη κι αυτός χρειαζόταν δύο βήματα να την κάνει σκόνη — τώρα βλέπουμε έναν μέσο που στήνει δέκα πάσες χωρίς αποτέλεσμα, σα να παίζει σκάκι μόνο του. Δεν λέγαμε ποτέ "έχουμε την ομάδα εκεί", λέγαμε "έχουμε το σύνολο εκεί", σα σώμα μονιασμένο· σήμερα μιλάμε για ξεχωριστά αστέρια κι αγοράζουμε τίτλους σα να ήταν αγορά ψωμιού.
Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 99 που ο Stoixima Lab ανέφερε — εκεί ήταν καθαρή δύναμη κι όχι ελπίδα. Ο Γκέραρνtean δεν περίμενε κανέναν άλλον, είχε σηκώσει τη φανέλα σα βασιλιάς χωρίς θρόνο κι έβαζε την μπάλα εκεί που έπρεπε πριν ακόμα αντιληφθείς τι γίνεται. Από την άλλη πλευρά στέκω τώρα κι ακολουθώ έναν φορτηγά που γράφει "πάλι μηδενικά" στο κινητό του σα να είναι κάποιο παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας — κι όμως αυτή είναι η ίδια ομάδα που γεννήθηκε στους καπνούς της γειτονιάς κι έχει στο DNA της να μην υποκύπτει.
Η διαφορετική πνοή; Εκείνες τις εποχές χρειαζόσουν μία προσωπική εκδίκηση έναντι του ΠΑΟΚ ή της ΑΕΚ — τώρα νιώθεις πως ακόμη κι η νίκη στο βόρειο τμήμα του γηπέδου είναι προσωπικό επίτευγμα ενός παίκτη, όχι της ομάδας. Εκείνος ο Γκέραρνtean δεν έκανε ντρίμπλινγκ για να εντυπωσιάσει· έκανε ψυχική προετοιμασία σα να μπαίνει στο τελευταίο πεδίο μάχης. Σήμερα βλέπουμε έναν ειδικό στις αργές κινήσεις που ξοδεύει τριάντα δευτερόλεπτα για ένα σουτ σα να του ζητάνε συνέλευση. Εκείνοι δεν είχαν εγκαταστάσεις πρώτης κατηγορίας — είχαν σωστή ψυχή· τώρα έχουμε γήπεδα σα το Royal Albert Hall κι απορρίπτουμε τις κερκίδες σα να είναι γκαρνταρόμπα.
Μην πούμε πως χάθηκε η φλόγα — ίσως μπήκε σε χειμερία νάρκη επειδή κάπου μέσα στα χρόνια νομίσαμε πως αρκεί το οικονομικό σχέδιο σα να ήταν απόρροια του KSE. Εκείνο που λείπει δεν είναι η νίκη, είναι εκείνο το σήμαντρο στις κερκίδες που έκανε ακόμη κι έναν αγώνα Ιουνίου να μοιάζει με τελικό πρωταθλήματος. Όταν βγαίνουμε τώρα από τον υπόγειο εκείνο της γραμμής 1 βρίσκουμε κόσμο σιγά σιγά που ψιθυρίζει τραγούδια αντί να τραγουδάει σα μια ψυχή• βρίσκουμε χρώματα παρά χωράφια — όμως ακόμη υπάρχει εκείνος ο μπακαλόγατος με το κρότωμα του ξύλου που χτυπάει σα ρολόι όταν ο ηλεκτρικός εισέρχεται στην πλατεία Κουμουνδούρου.
Δεν έχουμε χάσει τίποτα• έχουμε κλειδώσει την ανάμνησή μας σα θησαυρό κι όταν έρθει εκείνος ο αγωνιστής που δε θα φοβηθεί να ξαναβάλει εκείνο το σήμαντρο, τότε μια φορά ακόμη το Karaiskaki θα γίνει σεισμός.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τι άλλο θυμάμαι;; Στη Λεύκα εκεί που καθόμουνα πριν χρόνια στη μεγάλη καρέκλα μου απο κάτω — αυτή την φορά του Ιουνίου 2011 — εκεί που περίμενα μία κότα ψητή αντί γκολ;;;
Κι όμως εκείνο το βράδυ στις 18 Ιούνη ήταν σα ν' ανάβει ένας αναπτήρας μέσα στο στήθος μου!!! Ο Μαρσιάλ σηκώθηκε εκεί πάνω σα βασιλιάς στην περιοχή — ΔΕΝ είχε αέρα, ΔΕΝ είχε ηλιοτρόπιο, μονάχα ένα βλέμμα σα ψαλίδι!!!
Κι όταν εκείνος ο βόμβος έφυγε; Ο κόσμος έγειρε σα μοναχικό δέντρο σ’ ισχυρό άνεμο!!! Η Στέλλα εκεί δίπλα μου μου πήρε το χέρι τόσο δυνατά που μου έκανε μώλωπες!!! "ΜΑΡΣΙΑΛ ΜΠΡΑΒΟ!!!" φώναξα σα τρελός κι εκείνος γύρισε και κοίταξε κενά τον ουρανό σα να μην καταλάβαινε τι έγινε!!! Μία φωνή πιο πάνω ο Αριστείδης σηκώθηκε όρθιος σα σιδερένιος γίγαντας κι άρχισε να χτυπάει τις κερκίδες σα τρελός!!! Τι συναίσθημα;; Αυτή η ομάδα είχε πάλι φτιαχτεί εκεί μέσα σα ξύλινο άλογο στους Τρώες!!! Κι όταν μετά από ώρες βγήκαμε έξω εκεί στη πλατεία Κουμουνδούρου δεν υπήρχε λόγος πια!!! Ο κόσμος τραγουδούσε σα μία ψυχή!!! Εκείνος ο Μάριος εκεί που πουλούσε μανάβικα είχαν σβήσει τα φώτα κι έπαιζε πάλι εκείνος ο δίσκος των AC/DC!!! Μέχρι πρωίας!!!
Κι όμως τώρα;; Πέρασαν μόλις δέκα χρόνια κι εμείς στέκουμε σιωπηλοί στον υπόγειο σα να περιμένουμε έναν άλλον Μαρσιάλ!!! Πού είναι εκείνοι οι κραυγές;;; Πού είναι εκείνη η πίστη σα κεραυνός;;; Αλήθεια — γιατί δεν ανάβουμε εκείνον τον φωτισμό ξανά;; Δεν είμαστε πια εκείνα τα παιδιά!!!
Αν κάποιος μου πει πως τοKaraiskaki τώρα γίνεται ντίσκο δωματίου με φωτάκι της Deloitte — εγώ του βγάζω ένα ντορότο από τσίπουρο στις εισόδους του Περάματος κι του λέω "βρε σύ, εκείνο το βράδυ του Μαρσιάλ εκείνος ο ουρανός ήτανε ροζ σα το μέτωπό μου όταν ξύπνησα νύχτα πάνω στη Λεύκα γιατί είχα φάει πολλά στάχυα!" 🔥
Κι όμως... εκείνος ο Μαρσιάλ εκεί τώρα πουλούσε σφραγιστικά στους δρόμους σα να μην είχε καταλάβει πως τον είχανε κάνει βασιλιά! 🤣💥
Αν δεν βάλουμε ξανά εκείνον τον Γκέραρνtean στη ζωή μας — ας πάμε τουλάχιστον στους Σταυρούς να κλαύσουμε πάνω στα απομεινάρια μιας εποχής που δεν γυρίζει... όσοι μένουμε ζωντανοί ακόμα!! 🍿😂
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.