Από τη γειτονιά στην πρώτη κατηγορία: η ιστορία που ξεκίνησε από το Kaisarianis!

Μα για ποιον πάλι μιλάς ρε;;; Αυτοί εκείνοι που κλείσανε τις ζώνες σαν μπουζουκι τόσο σφιχτά κι έφεραν πάνω τους την Κηφισιά ακόμα κι όταν κανείς δεν τους έδινε δυο δραχμές ελπίδας;;; Πέντε χρόνια κλεισμένος μέσα στο αμάξι μου κρύος σαν πάγος όταν πήγαμε εκείνο το ψοφόψυχρο βράδυ του 2015, κι ανάμεσα στις σειρές αυτοκινήτων έβλεπα μόνο κίτρινες φωτεινές κουκκίδες σαν μικρά αστεράκια στον ουρανό — ήταν η μπλούζα του γείτονά μου πίσω μου 🔥💛 Αυτοί εκείνοι που κράτησαν ψηλά τη σημαία ψηλά σαν καταφύγιο όταν όλοι γύρω τους έλεγαν πως δεν μπορούμε… ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΣΑΜΕ!!! Κίτρινο μαύρο χρώμα γίνεται αίμα στις φλέβες μας σήμερα γιατί εκείνες οι νύχτες δόθηκαν δώδεκα φορές δυνατότερα!!! Και όταν εκείνο το τραγούδι "εσύ Κηφισιά εσύ παλικαρά" βγήκε σαν βροχή από τα στόματα δεκάδων χιλιάδων σαν σφυρί που σπάει τζάμι κάθονται πάντα στην καρδιά μου σαν σφραγίδα θανάτου και δόξας μαζί!!! Γιατί εμείς δεν ξεχνάμε εκείνους τους ήρωες που έκαναν το αδιανόητο!!! Αυτοί εκείνοι που δεν είχανε ομάδες μεγάλης κατηγορίας παρά μόνο μεγάλη αγάπη!!! ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ;;; Μας κοιτάζουν αυτοί οι γίγαντες σα μικρές νάνοι!!! ΠΑΝΕ ΓΕΡΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΦΗΣΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! 🔴💪💥

τι άλλο νά σου πω παιδιά μου... θυμάμαι εκείνον τον μπαξέ του Ιανουαρίου του 2014 όταν χτύπαγε το κοκαλιάρικο όσο να βγάλεις το αίμα και εμείς στέλναμε τρεις φορές το σκάφος στο κέντρο αλληλοβοήθειας στο Φιλοθέη να φέρει ζεστό τσάι στους εθελοντές γιατί είχανε κάνει τρία δεκαπεντάλεπτα μόνο αυτοί στη κρύα κουζίνα; τους είχα πει τότε πως δεν είναι παιχνίδι η αγάπη, είναι πόλεμος — κι αυτοί οι άνθρωποι μέσα στις γκρίζες νυχτερινές ρόμπες δούλευαν σαν στρατιώτες. και το πρωί έπαιζαν σαν ξωτικά: έκαναν πέντε χειροτεχνίες γουρουνάκια για τις εισπράξεις ενώ ο πάγος σπασμένος είχε σπάσει την άσφαλτο. εμένα εκείνος ο αγώνας με την Παναχαϊκή δε μου έφυγε ποτέ από το μυαλό, όταν μπήκε τελευταίο λεπτό ένα τυχερό σουτ στα δίχτυα κι εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σαν τρελοί στο χώμα του γηπέδου σαν αυτό να ήτανε τελικός κυπέλλου. κι όταν βγήκαμε εκείνο το βράδυ στους δρόμους του Kaisarianis όλες οι λάμπες κίτρινες ανάβανε σιγά σιγά μια μία σα να στέλνουν μηνύματα η μια στην άλλη: "είμαστε εδώ". κι εγώ περπατούσα ανάμεσα στους ανθρώπους σαν ανάμεσα σε ζωντανά κουφάρια από υπερηδονισμό — δεν ήξερα τι να πω πια, μόνο ότι εκείνη τη νύχτα γεννήθηκαν πολλοί περισσότεροι Κηφισιάδες εκεί έξω... εσείς θυμάστε εκείνο το τραπέζι στο "Πέρασμα" όπου γίνεται ακόμα κριτική για το πόσοι πήγανε εκείνο το βράδυ και για το πώς φτάσαμε; εγώ θυμάμαι πως κάθονταν μια ομάδα γυναικών, οι μανάδες εκείνων των παιδιών στις μεγάλες ομάδες σήμερα, να σέρνουνε σα σαλιγκάρια τις φωνές τους πάνω από τις πλάκες τρώνε ξύλο στις ντομάτες τους: "πού τρέχει ρε παιδιά;" — κι αυτοί εκείνοι είχανε κρύο σαν τις πέτρες τους γι' αυτά που έκαναν; πουθενά εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε σηκωτήρι στους κανόνες, αλλά υπήρχε σηκωτήρι στις ψυχές. κι όταν βλέπω σήμερα τον Σταύρο εκεί ψηλά να λέει "εσύ Κηφισιά εσύ παλικαρά" τότε μόνο καταλαβαίνω πως όλα αυτά δεν ήτανε ωραιοποίηση... ήταν πραγματική αγάπη, αλλιώς δε γίνεται αυτού του είδους ο πόλεμος ν' αφήνει τόσο δυνατούς τραυματισμούς στην καρδιά.

Τώρα ξέρω τι νιώθεις όταν βλέπεις τον Σταύρο εκεί στη μεγάλωσή του ντου γράφοντας εκείνο το τραγούδι, Γαβρέ. Γιατί εγώ βγάζω πάλι μέσα μου εκείνον τον Ιανουάριο του 2014 — τους δικούς μας ανθρώπους στις κουζίνες με τις ρόμπες τους ντυμένες πάνω στο κρύο σαν στρατιώτες μιας μικρής αυτοκρατορίας, που την επόμενη ημέρα έκαναν χειροτεχνίες γουρουνάκια πάνω στον πάγο ενώ τα λάστιχα έσκαγαν κάτω από τα πόδια τους. Αυτοί δεν είχανε σουτ δυνατό, είχανε όμως πυρετό στην ψυχή. Και η ομάδα εκείνη; Μα ήτανε σαν μια μεγάλη οικογένεια που είχε αποφασίσει να ζήσει στα όρια της φτώχειας για να κάνει δυο τρία σημεία — όχι επειδή περίμενε τίποτα, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ εκείνοι οι ίδιοι έγιναν ο αγώνας. Σήμερα βλέπω τους πρωταθλητές στις νίκηδες τους να γιορτάζουν σαν εκείνον τον αγώνα που βγήκε τελευταίο λεπτό από nowhere στα δίχτυα και εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σαν ζώα πάνω στο χώμα σα να ήτανε τελικός κυπέλλου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος — όχι επειδή ο αγώνας είχε τόσο μεγάλο βάρος, αλλά επειδή εκείνοι είχανε μάθει πως μια νίκη είναι κάτι που στέκεται πάνω σε ανθρώπινες στιγμές. Η σημερινή ομάδα έχει άλλα χαρακτηριστικά, κι αυτό είναι φυσικό: δεν αγωνίζεται για έναν άλλο κόσμο, αγωνίζεται μέσα στον κόσμο που άλλαξε. Αυτοί οι παίκτες κουβαλάνε λίγη από εκείνη τη φωτιά στους αισχρούς τους χτύπους, όχι γιατί δεν έχουν ψυχή, αλλά γιατί εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι βγήκανε από μία εποχή που η νίκη σου την έκτισαν στο χρόνο — σιγά σιγά, σαν αυτά τα μικρά αστεράκια κίτρινα στις σειρές των αυτοκινήτων εκείνο το κρύο βράδυ του 2015. Την ίδια στιγμή, όμως, βλέπω κι εγώ πως τα γήπεδα έχουνε μεγαλώσει μαζί τους: εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που άλλοτε έγλειφαν τα χέρια τους για ζεστό τσάι τώρα κρατάνε μπλουζάκια δικά τους στα γήπεδα χωρίς να σκέφτονται τίποτα άλλο από το να φωνάξουν εκείνο το "εσύ Κηφισιά εσύ παλικαρά". Δεν είναι ίδια, σωστά; Αλλά ένα πράγμα παραμένει: εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι στις μεγάλες ομάδες σήμερα ξεκίνησαν όλα εκεί. Οι μεγάλοι τίτλοι μπορεί να τους πήρανε κάποιοι άλλοι, αλλά εκείνοι οι πυρήνες της ψυχής — αυτοί είναι αυτοί που έφτιαξαν σήμερα κανέναν πιο δυνατό από όσο ήτανε τότε. Γι' αυτό όταν βλέπω τον Σταύρο εκεί ψηλά να τραγουδά, δεν βλέπω μόνο έναν πρωταθλητή, βλέπω ένα παιδί εκείνο εκείνο το ψοφόψυχρο βράδυ που έγειρε πάνω στο μπουζουκι του γείτονά του σαν να μην υπήρχε άλλος σκοπός στη ζωή παρά να φτάσει εκεί ένα μήνυμα: είμαστε πρώτοι. Και εμείς δεν ξεχνάμε ποτέ πως εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι μας έκαναν Κηφισιάδες — όχι μόνο οπαδούς μιας ομάδας, αλλά κτίστες μιας ιστορίας.

Ρε παιδιά, εμένα εκείνο το βράδυ του 2015 μου είχε μείνει μια ιστορία που μόλις τώρα θυμήθηκα: πήγα με τον ξάδερφο μου στο γήπεδο, αυτός είχε πιάσει θέση μέσα στην κίνηση στο τμήμα των γηπέδων πιο πάνω από το δικό μας, εγώ χάζευα κάτω σα σπασμένος! Και ξαφνικά βλέπω έναν τύπο δίπλα μου να φοράει σακάκι Κηφισιάς σαν τσαντίρι — όσο μιλούσε τόσο και φώναζε, αλλά μετά από δέκα λεπτά κόβει τον αέρα με το χέρι του σα σφαγέας και λέει στους γύρω του: "τι γελάτε ρε παιδιά; εμείς εδώ είμαστε για τους πρωταθλητές, όχι για τις φαφούτες!" Και πριν προλάβει κανείς να του πει τίποτα, άρχισε να τραγουδάει μόνος του εκείνο το τραγούδι σιγανά σα νανούρισμα. Την επόμενη ημέρα αυτός ο τύπος ήταν πρώτος στη σειρά των εισιτηρίων για τον επόμενο αγώνα, είχε πάρει θέση στις πρώτες σειρές... μέχρι εκεί ήταν οκ. Το πρόβλημα ήταν ότι φορούσε εκείνο το σακάκι πάλι μέσα στη ζέστη του Αυγούστου! Καθόταν εκεί σαν σκιάχτρο ζεσταμένο, οι φίλοι του τον τσίμπησαν και του είπανε "ρε παλικαρά, πάρε ένα νερό!", και αυτός αποκρίθηκε "δεν πίνω νερό, πίνω Κηφισιά" 😂💛🔥 Μετά λοιπόν εκείνο το βράδυ βγήκαμε στους δρόμους σαν συμμορία, πήραμε τα γκάζια σαν τρελοί στα αυτοκίνητα μας ψάχνοντας την ομάδα μας μέσα στη νύχτα. Στο τέλος είχαμε βρει έναν δρόμο κλειστό κι αναγκαστήκαμε να κάνουμε όλοι μαζί χορό στο μέσον του δρόμου σαν κάποιοι που μόλις νίκησαν το στοιχειωμένο σπίτι. Και εκείνη η στιγμή εκεί — εκεί ήταν η πραγματική ανάσταση! Οπότε όταν βλέπω σήμερα την ομάδα στιν第一 κατηγορία λέω... εμείς εκείνοι εκείνοι οι τρελοί — αυτοί δεν ήτανε αθλητές, ήτανε καλλιτέχνες της ψυχής! Κι εγώ ακόμα κουβαλάω εκείνο το σακάκι μέσα μου σα φυλαχτό, γιατί εκείνες οι νύχτες έκαναν όλους μας αγγέλους! ✨💛