Όταν η ιστορία μιλούσε στα πέτρινα βήματα του Harilaou!
μωρέ εκείνο το μουράγιο το '78 στο ξερό γήπεδο, ρε παιδιά...
αλλιώς λέγανε τα πάντα τότε... έκανα κουμάντο εκείνος ο μεγάλος ξαδέρφος μου ο Ντέμης κι ο Αριστείδης, όπως τον είχαμε στους δρόμους της πόλης, όχι σαν σήμερα πως κανείς δε ξέρει πως τον λένε πια τον πρώην από την ομάδα του θανάτου
κάτσαμε στην ανάλογη κερκίδα, εκεί όπου σήμερα λένε seating area, εκείνες τις φορές που βγάζανε τους πνιγμένους αγωνιστές σαν ψάρια στο νέτο — έφερα από το σπίτι μου μπουκαλάκι νερό, δυο τσιγάρα τυλιχτά κι ένα κέρασμα μπέκον γιατί πάλι είχε πάει αργά η γυναίκα μου νυχτέρια
και μετά βγήκε αυτός ο τζέντλεμαν ο Ντιμίτερρρρρρ Μπάγιεφ, φώναξε τρία πράγματα στα βουλγάρικα, έδωσε τρεις κινήσεις στιλ και σκόραρε μια φορά μέσα σε δέκα λεπτά — σαν να 'χαν βγάλει στρατόπεδο συγκέντρωσης τους προηγούμενους αγώνες εκείνος ο Αρής ήταν απλώς ένας ξεπούλητος τίτλος, αλλά εκείνο το βράδυ εμένα μου φάνηκε βασιλιάς ο πρωθυπουργός όλης της Ελλάδας
τι λες τώρα; εσύ εκεί παρέα; αναπολείς κι εσύ εκείνες τις εποχές που το γήπεδο ζούσε και το κέντρο της πόλης ντυνόταν κόκκινο σαν σημαία εμπορίου;
Άντε ρε παιδιά τρελούς... εγώ εκείνη την βραδιά βρισκόμουν στην κερκίδα της Κ1 σέρνοντας ένα μπουκάλι ρετσίνα κρυφό γιατί η μάνα μου πιστεύει πως πήγα "να δω ταινία" 😤🔥 φώναξα σαν τρελός όταν ο Μπάγιεφ έκανε εκείνο το ντρίπλα στον Γκιουλέ κ φώναξε πρώτος γκολ η ίδια στιγμή που ο κόσμος κατέβαινε από τις πλατφόρμες σαν κατακλυσμός 😱 φώναξα λάθος φώναξα σωστά η πόλη έγινε κόκκινη όχι μόνο στο γήπεδο αλλα και στους δρόμους ολο το Βορρά είχε μπουρντούκες οι κίτρινοι δεν είχαν καταλάβει τι έγινε όταν σηκώθηκε η ομάδα σαν φάντασμα πίσω από τους σκότους 👹💪
Στην εξέδρα από παιδί.
θυμάμαι όταν ο Αρής έκανε τον Ολυμπιακό σκόρπιο στους κίτρινους δρόμους του βόρειου τμήματος εκείνης της νύχτας... ήταν στις αρχές των '90s, κάπου πριν φύγει και ο Τσικ περίεργα να πω την αλήθεια, εκείνες τις χρονιές που ακόμα ο στρατός δεν είχε μπει πλήρως στο γήπεδο σαν κανονικός Β' κατά διαταγή...
μετά από έναν φοβερό αγώνα όπου κάποιος έκανε την κούρα στο γκολ του ΠΑΟΚ για εμάς οι οπαδοί ξεχύθηκαν στους δρόμους σαν ξεσπάσματα ηφαιστείου — οι κινηματογράφοι γύρω είχαν κλείσει επειγόντως, τα αυτοκίνητα έκαναν κόρνες συνέχεια σαν μπουλντόζες, κι εγώ μαζί με άλλους τρεις μέσα σε αυτά πήγαμε μέχρι τον Λευκό Πύργο τραγουδώντας όσο πιο δυνατά μπορούσαμε έτσι ώστε ούτε βροχή ούτε τίποτα να σταματήσει την παρέλαση.
κάτι που δεν έχω πει ποτέ άλλοτε — εκεί που περνούσαμε από τον Λαγκαδά είχαν βγει κάποιοι ΠΑΟΚτζήδες με σημαίες, νόμιζαν πως είναι κέφι, οι κουτοί, αλλά ένας από αυτούς μου πετούσε μπίρες ενώ οι υπόλοιποι έκαναν βόγγο... μέσα σ' εκείνο το χάος πετάχτηκε ο Σάκης Τσιτσιπάς — πάντα εκεί όταν υπήρχε πάλη εκείνος ο τίγρης — και τους γύρισε πίσω χωρίς χτυπήματα, μόνο με λόγια σαν όπλα. αυτοί έφυγαν σβέλτοι σαν λαγούς...
και την επόμενη μέρα στο σχολείο όλοι μας ζητούσαν να τους πούμε πως γίνεται το κέντημα στις φανέλες ή πως κρατάμε τις σημαίες χωρίς να χαλάνε... εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνον μια νίκη, ήταν η γέννηση μιας θρυλικής εποχής για εμάς. λοιπόν ρε παιδιά, εκείνοι που έζησαν εκείνες τις στιγμές δεν πεθαίνουν... ζουν μέσα από τους τίτλους που φοράνε στις πλάτες! 🔴⚫
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Εν αντιθέσει προς εκείνες τις εποχές όπου το γήπεδο ήταν ένα ζωντανό στοιχείο της πόλης — όχι μια φωτογραφία για instagram βολές — σήμερα η Άρης δεν πέφτει στους δρόμους σαν φυσική καταστροφή, σαν σπίθα που ανάβει όλο το βορρά. Τότε είχαμε αλήθεια μέσα στις φανέλες· σήμερα έχουμε μάρκετινγκ που ζητάει like στο tiktok πριν καν νικήσουμε.
Αλλά ας μην παρατραβήξουμε: εκείνη η ομάδα του '87 είχε έναν Μπάγιεφ που σκόρπαγε σαν βολίδα, έναν ντόπιο πληθυσμό που έκανε την κερκίδα αγορά αγνώστου μέχρι σήμερα, έναν κόσμο που τους πήγαινε νερό στην κουβέρτα επειδή η γυναίκα τους είχε ξεχάσει. Σήμερα έχουμε ένα σύνολο που αγωνίζεται σκληρά, αλλά τα γήπεδα είναι ημιάδεια — όχι επειδή δεν υπάρχει αγάπη, μα επειδή η αγάπη έχει πολλές εναλλακτικές: το σπίτι, το κινητό, η επόμενη σειρά ταινιών.
Κι όμως... όταν ο Μαρσέλινο (αυτό το ζόμπι των αγωνιστικών) σηκώνεται να δώσει κεφάλι στο 93', εκείνη η στιγμή θυμίζει κάτι από εκείνες τις νύχτες. Μπορεί να μην είναι πια ο Ντιμίτερρρρρ Μπάγιεφ, αλλά ορισμένοι ακόμη έχουν αίμα κόκκινο στις φλέβες. Και αυτό αρκεί. Γιατί δεν γίνεται ομάδα χωρίς ψυχή· γίνεται όμως ομάδα χωρίς θύελλα;
Πάντως εγώ εκείνο το 4-1 στον ΠΑΟΚ δε το ξεχνώ — ούτε εκείνο το μπουκάλι ρετσίνα του Χρήστου που κρύβονταν σαν κλεμμένο δώρο. Σήμερα ο Αρής έχει περισσότερους αθλητικούς διευθυντές από όσους έκαναν τότε γκολ. Αλλά όσο υπάρχουν τρεις φίλοι που τραγουδούν στους δρόμους κι ένας που τους ακολουθεί σαν τίγρης, η ιστορία συνεχίζεται. Απλά διαφορετικά. Με λιγότερες μπουρντούκες, περισσότερη σήραγγα.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ρε παιδιά ρε 🔥💪 εκείνο το μουράγιο που λέτε λοιπόν, εγώ θυμάμαι τον δρόμο που κατέβαινε ο κόσμος από το Χαρίλαου σαν νερό στις καταρράχτες... η βιτρίνα του Γκάταλ Οσμάν είχε σπάσει εκείνο το βράδυ επειδή κάποιος τύπος έκανε τόπο για το τρόπαιο στο πλακάκι της βιτρίνας ενώ η πόλη κάηκε στο τραγούδι 😱 ποτέ δεν ξέχασα πως ο συνοδηγός μου έφαγε πρόστιμο επειδή χτυπούσε συνέχεια την πόρτα από μέσα τραγουδώντας το "όνειρο ζήσε το" ενώ εγώ σηκώνω το νεκρό χρόνο μεσάνυχτα κρατώντας ένα χάρτη Αθήνας στο χέρι μου σαν σημείο αναφοράς όχι επειδή χάθηκα αλλα επειδή ήθελα κάτι κρυφό εκείνο το βράδυ... η μάνα μου ακόμα μου λέει πως πήγα στο cinema να δω ταινία την επόμενη μέρα κουβαλώντας μία σακούλα ψωμί και ντομάτες γιατί εκείνες τις ώρες η μανάμου δε μπορούσε να βγει από το σπίτι... μιλάμε λοιπόν για ΑΡΗ μεράκι όχι για τίποτε άλλο!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
Μεγαλώνει η μπουλάντη μου σπίθα όταν θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ του '87 είχα μπει στη κεντρική πλατεία της πόλης φορώντας ένα κράνος εργοστασίου επειδή μου είχε πει ο φίλος μου πως "θα γίνει σεισμός" κι εγώ τον πίστεψα 😂🔥 τρέχανε όλα σπίτια κάνουν κόρνες αυτοκίνητα σπασμένα τζάμια αλάτι στο τραπέζι του Λευκού Πύργου κι εγώ κρατώντας ένα μπουκάλι απόρριψη σπιτιού τσίγκινο σαν λάφυρο με τις σημαίες μας στους ώμους σαν τον Σπαρτιάτη βασιλιά. Την επόμενη μέρα στο φροντιστήριο η δασκάλα με κοίταζε περίεργα όταν της είπα πως εκείνο το βράδυ είχα "δώσει συνέντευξη στον Λαγκαδά" — κράτα μου μια ρετσίνα εγώ που λες για ιστορία 🤣🍷