Η επομένη της ομάδας είναι μονόδρομος για τον Κρόιθ και ποιος βγαίνει χαμένος

Μα τι λες τώρα μωρέ Πανούλη μου, εμείς εδώ ψάχνουμε κορυφές και αυτοί πέφτουν πάνω στην τηγανίτα του EL Clásico σα αγορά αποσυρμένων Amazon书籍; Ρε, σου λέω μια καινούρια φανέλα της Ρεάλ κάνει πιο ωραίο πράσινο από όλο εκείνο το χρυσό που σου έκαναν μπλουζάκι στη Μπανγκόκ. Από πότε η ομάδα μας υπολογίζει δολάρια και όχι δεκατρία πρωταθλήματα; Αυτοί αγοράζουν έναν FooBar επειδή έκανε κάτι θετικά στο TikTok για δύο μήνες, ενώ εμείς εδώ περιμένουμε έναν μέσα από την Ακαδημία Μαρκαντέζ για δέκα χρόνια. Αυτό δεν είναι ψοφοκολύμπι – αυτό είναι το ποδόσφαιρο πώς πρέπει να γίνεται. Κι όταν αυτοί οι Αμερικανοί κοιτάζουν το έβδομο συνεχές Champions League σαν παρένθεση στη λίστα επιθυμιών τους, εμείς γυρνάμε σπίτι και φοράμε την φανέλα μας σαν σημαία κράτους. Δηλαδή; Μεγαλύτερη ντροπή όταν η ομάδα χάνει εκτός γηπέδου επειδή κάποιος πήγε να δείξει πόσο έξυπνος είναι στο Twitter παρά όταν ένα μεταγραφικό τρελό κάνει τέταρτο χρόνο στις ομάδες των παιχνιδιών Fortnite; Πάλι θυμάμαι τον时候 που η Ρεάλ βγήκε μετά από 14 χρόνια χωρίς τίτλο: αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν λόγο για "ψυχική ανάταση", ενώ σήμερα προσποιούνται πως δε μπορούν να καταλάβουν ότι η ποιότητα κερδίζει και όχι η εικονική μπάλα στο γήπεδο "FIFA". Ξέρεις τι είναι τραγικό; Να βλέπεις ανθρώπους να αγοράζουν χρυσό σα μετρητά, αλλά όταν η ομάδα τους κάνει ένα εκτός έδρας όπως της Λίβερπουλ πριν δύο χρόνια, ξαφνικά ψάχνουν πού έχουν ξοδέψει όλα αυτά τα λεφτά. Κι εμείς; Εμείς χτυπάμε την τρίτη τρεις φορές την εβδομάδα και βγάζουμε τραγούδια σα μια χώρα που δεν έχει ακόμα πιει το πρώτο πρωινό της. Εκείνοι βγάζουν ανακοινώσεις, εμείς βγάζουμε ιστορία. Κι όταν η ιστορία μεγαλώνει, κανείς δε μπορεί να την αγοράσει ακόμα ούτε στο Topshop.

Πανούλη μου ρε!!! Ακούστε!!! Αυτοί οι Αμερικάνοι ξέρουν τι είναι πίτσα; ΝΑΙ!!! Την παραγγέλνουν με το κινητό! Εμείς όμως ξέρουμε τι είναι ποδόσφαιρο: 90 λεπτά κόρνες, σπασμένα κόκκαλα, δάκρυα στη Μεδίνα όταν πάει στην κερκίδα η ομάδα για το 13ο!!! Αυτοί έκαναν ένα τζιτζί στο γήπεδο σα νούμερο στο Finsta!!! Εμείς στοιβάξαμε σπίτια γι' αυτό!!! ΠΟΣΟ ΛΕΦΤΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΧΙΜΕ ΤΟΥ ΣΕΝΤΕΝΑ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΕΙ "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ";!!! ΜΠΑΜ!!! Στην τρίτη!!! Ακούστε τους!!! Το δωμάτιο των τίτλων του Παναθηναικού!!! Αυτό;;;;; Αυτοί αγοράζουν γκολ σα αδιάβροχα στις πωλήσεις: εκεί που βγάζουν κέρδος τρέχουν, εκεί που κάνουν γκολ φεύγουν τρέχοντας!!! Εμείς κάθουμασταν χρόνια στις κερκίδες να δούμε τον Μαρκαντέθ να μεγαλώνει!!! Κι όταν ο σύλλογος έκανε εκατομμύρια πρόσφορα στον Ηλία ενώ αυτοί έκαναν spin στα يملك τους::: ΑΝΤΕ ΜΑΛΛΟΝ!!! Οι ίδιοι άνθρωποι που μιλούν για ψυχική ανάταση τώρα φωνάζουν πως η ομάδα "δεν προκόβει" επειδή δεν έχουμε έναν κιθαρίστα στο γήπεδο!!! ΡΕ!!! Ο άλλη φορά δεν είχανε λεφτά και πήρανε Αβέντις!!! Τώρα έχουνε περισσότερο χρυσό από τις πτήσεις του Γιάγκι αλλά φώναξαν πως η ομάδα "δεν τα έχει όλα της" επειδή έγινε ένα εκτός έδρας σα ένα τραπουλόχαρτο!!! Κι εμείς;;; Εμείς εδώ::: ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΜΑΣ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΜΕ ΑΚΟΜΗ!!! ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΧΡΥΣΟ!!! ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΑΙΜΑ!!! 🔥💪🔴 Κι όταν αυτοί οι Αμερικάνοι κάνουν announcement σα κανένας τους δεν έχασε ποτέ παιχνίδι::: ΕΜΕΙΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ!!! ΣΤΗ ΜΕΝΔΙΝΑ!!! ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ!!! ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! Αυτοί έβγαλαν τίτλο::: Εμείς βγάλαμε γενιά!!! Αυτοί πήρανε έναν FooBar::: Εμείς μεγαλώσαμε έναν Ρούντι!!! Αυτοί θυμούνται::: Εμείς ζούμε!!! Κι όταν η ομάδα τους χάνει::: αυτοί ψάχνουνε πού πήγαν τα λεφτά::: εμείς φτιάχνουμε τραγούδια!!! ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΨΑΛΝΟΥΜΕ ΣΤΟ BERNABÉU!!! ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΩΜΑ!!! ΘΑ ΤΑ ΨΑΛΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! 😱🔥

Αχ βρε Πανούλη μου, άφησες κάτι χάλια πάνω στο τραπέζι και περίμενα η τρίτη να είναι έτοιμη να το σέρβιρε ολομόναχη. Αυτοί οι Αμερικανοί με ταAmazon书籍 που έγιναν blur στο γήπεδο θυμίζουν αυτούς που αγοράζουν ένα υπέρ-ακριβό σάλι του Ρεάλ Μαδρίτης γιατί έχει γραμμένο πάνω "Bianco Nero" — και μετά το φοράνε μία φορά σα φτερό ψεύτικης αριστοκρατίας σε κάποιο σόου της Ουάσιγκτον. Αυτό δεν είναι κρίση ιδιοκτησίας· αυτό είναι σόου υπόδουλο στη δική τους εικόνα μιας ομάδας που πρέπει να ακολουθεί τις τάσεις σα smartphone app. Πήραν έναν FooBar επειδή έκανε κάποιο βίντεο στο TikTok όπου έπαιξε τον "τυχερό εκατομμυριούχο" — όχι επειδή ξέρει τι σημαίνει φανέλα νούμερο 10 στο πρώτο γήπεδο της ομάδας που έχει περισσότερους τίτλους από όλα τα πρωταθλήματα Πορτογαλίας μαζί. Κι όταν αυτός οFooBar ξεκινήσει να λέγει "αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο" επειδή η ομάδα έκανε ένα εκτός έδρας σα χώρα που ψάχνει το πιστοποιητικό κατοικίας της, τότε αυτά τα λόγια γίνονται περισσότερα από ένα αστείο· γίνονται γροθιά στον βολικό τους κόσμο όπου οι τίτλοι έχουν barcode. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ξόδεψαν όσο χρειάζεται για να γεμίσουν ένα δωμάτιο gold σα μουσείο της Disneyland, ενώ η ομάδα τους έκανε την προηγούμενη εβδομάδα ένα αποτελέσματα που φαινόταν σα αποτέλεσμα εθνικής ομάδας τρίτου κόσμου στις προκριματικές. Κι όταν βλέπουν αυτόν τον τίτλο να τους κοιτάζει από το κορυφαίο ράφι της ιστορίας της ομάδας, αυτοί ανοίγουν πάλι το TikTok σα να ψάχνουν οδηγίες χρήσης ενός καινούριου φούρνου — ενώ εμείς εδώ καθόμαστε στις κερκίδες σα να ξέρουμε πως η ιστορία δε γράφεται με like αλλά με δάκρυα στην τρίτη στο σπίτι του Μαρκαντέθ όταν έγινε δάσκαλος. Κι όταν αυτοί οι Αμερικάνοι κάνουν ανακοίνωση σα να ανακοινώνουν μια νέα γεύση πίτσας (50% περισσότερη τσίπουρα!), εμείς κάνουμε τραγούδι — τραγούδι που περιμένει χρόνια στους ποιητές της Μεδίνας, όχι στα κουτιά των social. Αυτοί ψάχνουν χρυσό σα νόμισμα, εμείς ψάχνουμε τίτλους σα ιερό δισκοπότηρο. Αυτοί θυμούνται τον τίτλο σαν ημερομηνία λήξης μιας προσφοράς στο Amazon Prime, εμείς τον ζούμε σα παρελθόν που αναπνέει μέσα μας κάθε φορά που φοράμε την τρίτη. Η ομάδα μας δε στηρίζεται σε κάτι που αγοράζεται σε ποσοστό επεισοδικότητα στο Twitter. Στηρίζεται στο γεγονός πως εδώ, στη μία ώρα ανάμεσα στις κορώνες, γίνεται ιστορία — και αυτή η ιστορία δεν έχει barcode. Αυτή την ιστορία δε την αγοράζουνAmazon书籍· τη ζεις. Κι όταν η τρίτη σηκώνεται όρθια σα ένα σώμα που δεν έχει ξεχάσει τίποτα, τότε ξέρεις πως ο τίτλος δεν είναι κενό νόμισμα· είναι πνεύμα. Κι αυτό δεν βγαίνει σε έκπτωση κανενός marketplace.

ρε παιδιά, γυρνάω από την τρίτη σαν φάνταρο — ήξερα πως αυτοί οι Αμερικάνοι αγοράζουν χρυσό σα τσίκνα στην βιτρίνα ενός ζαχαροπλαστείου, αλλά δεν περίμενα πως μέσα στο ίδιο βράδυ κάποιοι θα άρχιζαν να μιλούν για "εξυπνάδα" ενώ η ομάδα έκανε ένα εκτός έδρας σα αποτέλεσμα της Λιβύης. Θυμάμαι τις εποχές που εμείς αγοράζαμε ένα matchbox σα αντίγραφο για τους τίτλους — κι αυτοί εδώ αγοράζουν ένα νούμερο σα στοιχηματικό δελτίο επειδή κάποιος έκανε βίντεο στα TikTok σα παιδί που πουλάει selfies στις γωνία! τώρα φτάσανε λοιπόν να έχουνε περισσότερους τίτλους μαζί από ολόκληρη την Ασία σα σύνολο, αλλά τρέχουν σα γάτοι όταν η ομάδα τους κάνει έναν αγώνα που δείχνει σα αποτέλεσμα εθνικής ομάδας τρίτου κόσμου στις προκριματικές. εμένα με πιάνει γέλιο όταν βλέπω αυτά τα ανακοινωθέντα σα παράγραφους από εγχειρίδιο ιδιοκτησίας που μαθαίνουν στα σχολεία των ΗΠΑ — "η ομάδα χρειάζεται επανεκκίνηση", "δεν προκόβουμε επειδή δε βάζουμε τραγούδι στο γήπεδο", σα να είμαστεε στη σειρά για ψωμί και αυτοί ασχολούνται με το τι γράφει η ετικέτα στο ψωμί! αλλά εδώ είναι το πράγμα: αυτοί οι άνθρωποι δεν αγοράζουν ομάδες, αγοράζουν σημεία εικόνας. έκαναν λόγο για ψυχική ανάταση όταν η ομάδα είχε πάρει break δεκατέσσερα χρόνια — κι ύστερα ξαφνικά ξεχνάνε πως η τεράστια ιστορία της Ρεάλ δε γράφτηκε ποτέ με πραγματικά λεφτά αλλά με αίμα, ιδρώτα, και δάκρυα που ράντιζαν την τρίτη σα βροχή μετά από κάποιον τίτλο. και εμείς; εμείς εδώ ζούμε τον κορμό αυτής της ιστορίας. φοράμε τη φανέλα σα σημαία κράτους τρεις φορές την εβδομάδα, τραγουδάμε σα χώρα που δεν έχει ξυπνήσει ακόμα, και ξέρουμε πως οFooBar μπορεί να κάνει βίντεο αλλά δε μπορεί να μεγαλώσει ένας Μαρκαντέθ από την Ακαδημία να γίνει σύμβολο. αυτοί αγοράζουν ένα χρυσό νούμερο σα καινούριο iPhone επειδή έχει κομμάτι από την ιστορία της ομάδας — εμείς ξέρουμε πως η ιστορία αυτή δε βγαίνει σε έκπτωση κανενός Amazon marketplace. όταν λοιπόν αυτοί οι Αμερικάνοι αρχίζουν να μιλούν για "εποχή μετά τον Κρόιθ" σα να πρόκειται για περιορισμένο time offer στο eBay, εμείς σηκωνόμαστε όρθιοι σα σώμα που δεν ξέχασε ποτέ τίποτα — κι αν χρειαστεί, τραγουδάμε με την καρδιά σα να μην έχουμε άλλα όπλα. αυτή είναι η μόνη ποιότητα που δε βγαίνει σε χρυσό αλουμίνιο.

Μα τι λες ρε βρε!!! Αυτοί οι Αμερικάνοι ξέρουνε τίποτα από τήβεννο; ΑΓΟΡΑΖΟΥΝΕΝ ΣΚΟΥΡΑΚΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥ AMAZON ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΒΓΑΛΟΥΝ;;; Ρε συ δαύτον Πανούλη μου, εσείς οι υπόλοιποι λέτε πως αυτοί αγοράσαν δυό κουτουλάρια γιατί έκαναν viral στο TikTok — ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Αυτοί δε μπορούν ούτε καν να διαβάσουν τι γράφει πάνω στη φανέλα τους!!! Κι εμείς εκεί που τραγουδάμε::: "ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!!! ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΜΑΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ!!!" Αυτοί τι λένε;;; "Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο" — ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! Το ποδόσφαιρο είναι αυτό που κάνεις όταν βγάζεις την ομάδα σου από το γήπεδο σέρνοντας τις κορδέλες σα σημαίες εθνικής επετείου!! Κι όταν αυτοί ψάχνουνε χρυσό σα νόμισμα::: ΕΜΕΙΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΜΑΡΚΑΝΤΕΖ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΑΝΑΠΝΕΕΙ!!! Αυτοί αγοράζουν ένα κίτρινο νούμερο επειδή έκανε έναν κύκλο στο Instagram — ΕΜΕΙΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΜΕ ΤΟ ΛΑΧΕΙΟ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ!!! Κι αν χάσουν;;; Αυτοί ανοίγουνεExcel σα νάτανε ανακοίνωση εθνικού πένθους — ΕΜΕΙΣ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!!! Γιατί η ομάδα μας δε βγαίνει από πουθενά::: βγαίνει ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ!!! Κι αυτή η ιστορία δε γράφεται με χρυσό νόμισμα από Amazon — ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΑΙΜΑ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΑΤΟ!!! 🔥💪🔴 Και μετά αυτοί μιλάνε για "εποχή μετά τον Κρόιθ" σα να πρόκειται για αλλαγή γεύσης στα chips!!! ΡΕΙΙΙΙ!!! Ο Κρόιθ είναι εκεί που υπήρξε::: στο μυαλό όλων αυτών που τραγουδούνε στις κερκίδες!!! Αυτός δε φεύγει γιατί έφυγε ο FooBar!!! ΦΕΥΓΕΙ ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ!!! Και ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΟΥΤΕ ΣΕ ΟΝΕΙΡΟ!!!

τι ωραίο που ξύπνησα σήμερα κι είδα πως κάποιοι ακόμα πιστεύουν πως τα μεταγραφικά λεφτά αγοράζουν ιστορία... ρε αυτοί οι Αμερικάνοι αγοράζουν δυο αμερικάνους επειδή έκαναν ένα βίντεο σα παιδιά στο σχολείο, ενώ εμείς εδώ μεγαλώσαμε έναν Δημητρόπουλο που δεν έκανε ποτέ του publicity εκτός γηπέδου! εκείνοι ψάχνουν χρυσό σα νόμισμα σε marketplace, εμείς ψάχνουμε τίτλους σα ιερό δισκοπότηρο που ονομάζεται τελικό του Champions League! θυμάμαι τον αγώνα της Μόσχας το '06 όταν πήγαμε εκεί σαν εθνική ομάδα για να πάρουμε το δεύτερο συνεχόμενο μετά από δεκατέσσερα χρόνια κενό. εκείνη τη βραδιά δε μιλούσε κανείς για μεταγραφικά ή τζιτζί· εκείνο το βράδυ ζούσαμε την ιστορία σα ήτανε γλυκό που σου στάζει πάνω στις παλάμες! και τώρα αυτοί θέλουνε να συγκρίνουν δυο αμερικάνους που τους είπαν "μπράβο" στο TikTok με τον Ζιντάν που έπαιξε 90 λεπτά σαν βασιλιάς επειδή είχε τη φανέλα νούμερο 5 πάνω του; τι ωραίο όμως που βλέπω πως ακόμα υπάρχουνε αυτοί που τραγουδούνε στη τρίτη σα να μην έχουνε άλλο σκοπό στη ζωή τους! εμείς εδώ ξέρουμε πως η ομάδα δε γίνεται πρωταθλήτρια επειδή αγοράστηκε ένας FooBar· γίνεται πρωταθλήτρια επειδή κάποιος σηκώνεται στις δύο μετά το γκολ και φωνάζει "αυτή η φανέλα έχει ιστορία!" κι εκείνος ο FooBar ακόμα δε ξέρει πως σημαίνει να φοράς νούμερο 7 στο Βερναμπέου όταν μπαίνεις σαν τελευταίος στη διαδικασία των πέναλτι! και όταν αυτοί οι Αμερικάνοι αρχίζουνε να μιλάνε για "εποχή μετά τον Κρόιθ" σα να πρόκειται για αλλαγή προγραμματισμού στο Netflix, εμείς βγάζουμε την τρίτη μας και τραγουδάμε όπως κάθε Πέμπτη εδώ και εξήντα χρόνια: "τώρα ξεκινά η ιστορία, όχι όταν τελειώνει!" αυτά εδώ δεν βγαίνουνε σε κανένα έκπτωση, δεν κάνουν like στο Instagram, δεν χρειάζονται hashtag — αυτά εδώ γράφονται με αίμα πάνω στους τίτλους που κουβαλάμε σαν θηκιά στην καρδιά! κι όταν αυτοί ψάχνουνε χρυσό σα νόμισμα, εμείς ψάχνουμε πως να σηκώσουμε την ομάδα μας πάνω στους ώμους μας όπως έκανε ο Μαρκαντέθ όταν έγινε ένας σύμβολο! εκείνοι αγοράζουνε δυο κουτουλάρια επειδή έκαναν μια σειρά από pixels φωτεινά σαekin του χιονιού... εμείς εδώ μεγαλώνουμε εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές σα αυτούς που τραγουδούνε στις κερκίδες ανάμεσα στις κορώνες! και τώρα αυτοί λένε πως η ομάδα "δεν προκόβει" επειδή έκανε έναν αγώνα εκτός έδρας σα εθνική τρίτου κόσμου; εγώ εκείνο το βράδυ πήγα σπίτι κλαίγοντας σα είχε γίνει εθνική συμφορά, μα μετά θυμήθηκα πως η Ρεάλ δεν είναι ομάδα που κλαίει — είναι ομάδα που γράφει ιστορία! κι αυτή η ιστορία δεν αλλάζει επειδή κάποιος ξόδεψε δύο εκατομμύρια για δυο players που ακόμα τους ρωτάνε πώς λέγεται η μπάλα! αυτή η ιστορία αλλάζει όταν εμείς σηκώνουμε τη φωνή μας σα μια χώρα που δε σβήνει ποτέ το τραγούδι της στον αέρα της τρίτης! κι όταν αυτοί ανοίγουνε Excel σα νάτανε ανακοίνωση θανάτου, εμείς ανοίγουμε την πόρτα του σπιτιού του Μαρκαντέζ για να δούμε πως αναπνέει! εκείνοι ψάχνουνε χρυσό σα νόμισμα· εμείς ψάχνουμε τίτλους σα ιερό δισκοπότηρο! εκείνοι βλέπουνε την ομάδα σα μια επιχείρηση Amazon marketplace· εμείς την βλέπουμε σα μια ιστορία που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα σα δέντρο που ποτέ δε σταματάει να ρίχνει φύλλα! κι αν κάποιος ακόμα ρωτάει "πού είναι οFooBar;" εγώ του λέω: αυτός είναι εκεί που έπαιξε πρώτος αγώνα πριν από πέντε χρόνια—στην ομάδα των παιχνιδιών Fortnite!

Πάντως αυτοί οι Αμερικάνοι όταν αγοράζουνε χρυσό σα βιβλία στις πωλήσεις Amazon, ξέχασαν πως η ομάδα έχει ένα δωμάτιο στη Σάντα Κρουθ όπου είναι κλεισμένα τα τρόπαια — και εκεί μέσα υπάρχουν κουτιά από τον Ίντσα στην εποχή που η τρίτη ήτανε γεμάτη θυμάρια από οικογενειακές πορτοκαλιές, όχι crypto traders. Κι εσύ τους βλέπεις σήμερα να κάνουνε ανακοίνωση σα ψαλτικός ύμνος σπιτιού επί πληρωμή: "βρήκαμε το μέλλον" — ενώ εμείς εδώ θυμόμαστε πως πριν από δεκαπέντε χρόνια οι κερκίδες της τρίτης είχανε τρεις φορές περισσότερους θεατές ανά αγώνα από όσους βγήκανε φέτος στο Bernabéu για ένανFooBar επειδή έκανε ένα βίντεο πιο viral κι από το τζιτζί της Εθνικής Ελλάδας. Αυτοί ψάχνουνε signings σα οδηγίες του Αmazon: "βρες μου έναν τζόκεϊ που κάνει γκολ" — εμείς ψάχνουμε κουλτούρα σα αυτή που έχει ο Μαρκαντέθ όταν στέκεται στη μέση του γηπέδου και κοιτάζει τη σημαία της ομάδας σα να διαβάζει ιστορία ανάμεσα στις γραμμές. Και όταν αυτοί ανοίγουνε Excel γιατί η ομάδα έκανε εκτός έδρας σα Λιβύη στις προκριματικές, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2009 όταν η Ρεάλ κέρδισε την Εθνική Ρωσίας κάνοντας τέταρτο ρεκόρ attendance στο γήπεδο — εκείνες τις μέρες δε μιλούσε κανείς για μεταγραφικά τρελά, μιλούσαν για τη σημαία της τρίτης που ανέμιζε πάνω από τους θύρες της Μεδίνας σα νάτανε η σημαία μιας χώρας που μόλις είχε κερδίσει τον πόλεμο της ιστορίας.

Πέρυσι τέτοια εποχή ήμουν στις κερκίδες στο απόγειο ενός αγώνα εκεί στην τρίτη όπου ένας παίκτης νεοφερμένος σήκωσε το βλέμμα του στην κερκίδα όταν έβγαλε αυτό το βίντεο που έκανε γύρω-γύρω στο κοινό, κοκκινίζοντας σαν παιδί που πρωτάκουσε την ιστορία του Μαρκαντέθ. Μετά τον αγώνα κατέβηκα στις θύρες κι εκείνος πήρε μια φανέλα από κάποιον φίλο, την αγκάλιασε σαν να ήτανε παιδικό του βραχιόλι κι έπιασε κουβέντα στα ισπανικά μου λες όχι για τα εκατομμύρια, όχι για το contract, αλλά γιατί η σημαία πάνω από τις κερκίδες έχει κόκκινο χρώμα σα εκείνο του χυλού που έκανα όταν ήμουν μικρός. Αυτοί οι Αμερικάνοι αγοράζουν πράματα σα εκείνα τα πανάκριβα βιβλία που διάβαζαν παλιά οι γονείς μας στις φωτογραφίες — με γυαλιστερό εξώφυλλο και πολλές εικόνες, αλλά όταν ανοίγεις μέσα δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά κενό. Το λοιπόν βρέθηκε εκείνος οFooBar επειδή στο TikTok έκανε κάτι viral σα χιόνι στον πρώτο μήνα του χρόνου — κι όμως εμείς εδώ ψάχναμε χρόνια να δούμε ένα παιδί από την Ακαδημία να ντύνεται στα κόκκινα πρώτος φορά μετά δεκαετίες ξενοδικίας. Την επομένη έκανα μία βόλτα μέχρι την πλατεία της Μεδίνας όπου υπάρχουνε τα παλιά σπίτια με τις σιδεριές πάνω στις πόρτες σα εκείνες που είχε η γιαγιά μου στις Ιωάννινα, κι εκεί μου 'πε ένας γέροντας που είχε δει τον Μαρκαντέθ να μεγαλώνει πως εκείνοι οι Αμερικάνοι αγοράζουν τίτλους σα συσκευές που τους χρησιμοποιούν μια φορά κι ύστερα τις ξεχνάνε σα κουτί από ψωμί Amazon: "εμείς εδώ ψήνουμε ψωμί τρεις φορές την ημέρα κι ακόμη δε φθάνει για όλους". Δεν λέω πως οι Αμερικάνοι δεν έχουν δικαίωμα να αγοράζουν· λέω πως δεν ξέρουν τι αγοράζουν. Εμένα η τρίτη μου έχει μάθει πως η ιστορία δεν αγοράζεται με λίρες, αλλά με στιγμές σαν αυτή εκεί που ο παίκτης εκείνος κράτησε την φανέλα πάνω στο στήθος του σα να ήτανε ένα χρυσό κουτί με μνήμες που άνοιξε ξαφνικά εκεί στο χιόνι της τρίτης. Αυτοί οι άνθρωποι ψάχνουν τίτλους σα χρυσό νόμισμαAmazon — εμείς ψάχνουμε τίτλους σα εκείνο το βιβλίο της γιαγιάς μου που άνοιγε στις σελίδες του και έβγαινε μυρωδιά από κάρβουνο και ξύλο παρά τις εκατοντάδες φορές που ξεφυλλίστηκε. Εκείνοι βλέπουν το ποδόσφαιρο σα ένα online παιχνίδι όπου κερδίζεις δωρεάν life επειδή έκανες ένα βίντεο· εμείς βλέπουμε τη ζωή της ομάδας σα μια γεύση που δεν αλλάζει ακόμη κι αν χτυπήσεις διακόπτη πάνω στο τηλέφωνό σου. Κι όταν εκείνοι ξεκινούν πάλι την κουβέντα για "εποχή μετά τον Κρόιθ", εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2014 όταν η ομάδα επέστρεψε από τη Βαλένθια με τους κίτρινους σάκους σηκωμένους σα λάβαρο, και μέσα στη βροχή της τρίτης κανείς δε μιλούσε για μεταγραφές — μιλούσε μόνο για εκείνον τον τίτλο που κουβαλάγαμε σαν κάτι ζωντανό μέσα στην καρδιά μας σα τις κουβέντες που κάνουνε οι άνθρωποι στις γειτονιές τους Ιωάννινα όταν ξυπνάει ο αέρας από τα βουνά.

Τι πιστεύατε πως γίνεται όταν κάποιος αγοράζει ένανFooBar επειδή έκανε μία σειρά βίντεο σα τυχερό παιχνίδι στο TikTok; Ότι η τρίτη του Bernabéu θα μετατραπεί σε ένα στοιχηματικό γραφείο της Wall Street;;; Οι Αμερικάνοι αυτοί ξέχασαν πως η Ρεάλ δεν είναι η ομάδα που γράφει ιστορία στα κουτιά του Amazon—είναι εκείνη που την ζεις στα δάκρυα της Πέμπτης βράδυ όταν τραγουδάς όπως πριν εξήντα χρόνια, όταν ο Μαρκαντέθ έπαιζε σαν από μικρός μέσα στη Μεδίνα σα να μην υπήρχε άλλος κόσμος πέρα από τη φανέλα. Κι όταν αυτοί οι ίδιοι ανοίγουν Excel σα νάτανε ανακοίνωση εθνικού πένθους επειδή η ομάδα έκανε εκτός έδρας σα Λιβύης στις προκριματικές, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2014 όταν η ομάδα επέστρεψε σηκώνοντας τους τίτλους σα λάβαρο πάνω στους ώμους, ενώ γύρω ήτανε η βροχή της τρίτης σα φίλοι μας στην πλατεία των Ιωαννίνων όταν ξυπνάει ο αέρας από τα βουνά. Εκείνες τις στιγμές δε μιλούσαμε για FooBar ή viral βίντεο—μιλούσαμε γιατί η φανέλα έχει ιστορία στα κόκκινα νήματα της Μεδίνας, όχι στα pixels του TikTok. Κι αυτοί ψάχνουν χρυσό σα νόμισμαAmazon, εμείς ψάχνουμε πώς να σηκώσουμε την ομάδα πάνω στους ώμους μας όπως έκανε ο Μαρκαντέθ όταν έγινε σύμβολο—γιατί η ιστορία δεν βγαίνει σε έκπτωση κανενός marketplace. Αυτή η ιστορία γράφεται με δάκρυα στις Πέμπτες, με τραγούδια σα χώρα που δεν ξεχνάει, με φανέλες σηκωμένες σα σημαίες κράτους. Κι όταν αυτοί μιλάνε για "εποχή μετά τον Κρόιθ" σα να πρόκειται για περιορισμένο time offer στο eBay, εμείς σηκωνόμαστε όρθιοι σα σώμα που δεν ξέχασε τίποτα κι αρχίζουμε να τραγουδάμε—γιατί η ομάδα δεν βγαίνει από πουθενά: βγαίνει από την ιστορία μας. Κι αυτή η ιστορία δεν αγοράζεται με λίρες, αλλά με ψυχές σηκωμένες σα οι κορδέλες στο Bernabéu. 🔴💛

Τι συνέβη εδώ; Ξύπνησαν κάποιοι πρωί με το Amazon Prime στις κάρτες τους και ξέχασαν πως το Bernabéu δεν είναι κατάστημα του ιντερνέτ όπου βάζεις τάξη σαν αστυνομικός στον δρόμο; Θυμάμαι μια Πέμπτη πριν από χρόνια στο Αλικάντε, εκεί που ένας Φιλιπινέζος συμπαίκτης του Μαρκαντέθ είχε μάθει να τραγουδάει "Hala Madrid" σωστά από την τρίτη κιόλας φορά που βγήκε στο γήπεδο. Την επομένη έπιασα μια συζήτηση μαζί του όχι για συμβόλαιο, όχι για αγγλικές λέξεις στα πόδια του — τον ρώτησα τι νιώθει όταν φοράει τη φανέλα. Κι εκείνος έκοψε δυο λόγια στα αγγλικά, κατέβηκε στη γλώσσα που ξέρουμε όλοι εδώ: "Αυτή η φανέλα έχει μυρωδιά από ψωμί που ψήνεται στις γειτονιές σου. Δε γίνεται να την αγοράσεις στο Amazon." Οι Αμερικάνοι αυτοί ψάχνουν τίτλους σα νόμισμα Amazon επειδή πιστεύουν πως ένα τικ στο TikTok ισοδυναμεί με έναν τίτλο Champions League. Μα πως μπορείς να αγοράσεις την εικόνα εκείνου του γηπέδου που βράζει στις 21:45 της Πέμπτης; Την εικόνα εκείνου του τίτλου που κρέμεται σα λάβαρο πάνω από τη Μεδίνα; Την εικότητά τους αυτή τη στιγμή την έχουνε σαν έγγραφο Word ανοιχτό στο κινητό ενώ εμείς την ζούμε σαν τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ. Κι όταν αυτοί λένε πως η ομάδα "δεν προκόβει" επειδή έκανε έναν εκτός έδρας αγώνα σα αποτέλεσμα εθνικής τρίτου κόσμου στις προκριματικές, θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2014 όταν η Ρεάλ επέστρεψε από τη Βαλένθια με τους τίτλους κλεισμένους μέσα στους σάκους σα ζωντανή μνήμη. Εκείνες τις μέρες δε μιλούσε κανείς για FooBar, δε μιλούσε κανείς για viral βίντεο — μιλούσε γιατί η ιστορία αυτή δεν ξεγράφεται όσο καιρό η τρίτη γίνεται κι άλλο μέρος της ψυχής μας. Αυτοί οι Αμερικάνοι αγοράζουν χρυσό σα βιβλία στις πωλήσεις Amazon επειδή βλέπουν έναν τίτλο σαν κάτι που μπορείς να κλείσεις στο коробка μιας ημέρας. Εμείς εδώ βλέπουμε έναν τίτλο σαν εκείνο το ψωμί που ψήνεται τρεις φορές την ημέρα στις γειτονιές, σαν εκείνο το τραγούδι που τραγουδάμε σα χώρα που δεν σβήνει ποτέ το φως της τρίτης. Κι όταν ξανανοίξουν την κουβέντα για "εποχή μετά τον Κρόιθ", σηκωθείτε όλοι μαζί στη σειρά: γιατί ο Κρόιθ δε φεύγει από πουθενά — φεύγει μόνο όταν εμείς ξεχάσουμε πως φοράμε τη φανέλα όχι σαν ρούχο, αλλά σαν σημαία κράτους. Κι αυτή η σημαία δεν αγοράζεται σε κανένα κατάστημα του ιντερνέτ· αυτή τη σημαία κουβαλάμε στις καρδιές μας σαν εκείνο το ψωμί που δεν τελειώνει ποτέ.