Ο Μόριθ χρησιμοποιείται σαν σωτήρας ή σαν αιτία όλων των προβλημάτων της Ρεάλ

Πάλι καλά να πέσετε; Στο σπίτι σας δε λέω, αλλά εδώ μπουχτίσαμε ν’ ακούμε πόσοι έχουμε χάσει την ορθοφροσύνη επειδή είμαστε Μαδριλένοι. Από που θυμάμαι, πριν γίνει γνωστό ότι ο Μόριθ σημαίνει "δουλειά στον πάγκο" όσο και "στάση στο τέρμα", η ομάδα είχε φτάσει στα ημιτελικά του Champions League χωρίς εκείνον – μόνοι τους, σαν τρελοί. Τότε τι έγινε; Ήρθε και πήρε θέση όχι επειδή αυτοί ήταν ανάξιοι, αλλά επειδή κάποιοι ανάμεσα σας είχαν βγάλει το μυαλό τους μαζί με τις κάλτσες. Θα μου πείς τώρα "ναι ρε αλλά τότε είχε και τον οποιονδήποτε Βίνιθους". Ναι ρε, είχε έναν μπαίνιο στο αριστερό που έκανε τόσο ζόρικα για τους άλλους όλους! Τι έκανε ο Μόριθ; Στήριξε οργανικά τους μέσους όταν χρειάστηκε, όχι επειδή είναι κάποιος άλλος άνθρωπος από πέντε εκατομμύρια στην αγορά, αλλά επειδή κανείς άλλος εκεί έξω δεν ξέρει τον χώρο της ομάδας σαν δική του τσέπη. Και ξέρεις τι γίνεται όταν κάποιος αρχίζει να ξεχνάει πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο στο κέντρο του γηπέδου; Να έρχεται η Παρί στο Στάδιο Ολίμπικο και να βλέπεις αυτούς εκεί με τους φακούς, τους υπολογισμούς, τους τρεις-τέσσερις σέντερ φορ στο ίδιο παιχνίδι σαν να παίζουν σκάκι. Εκεί πιάνεις τον εαυτό σου ν’ αναρωτιέσαι: μήπως τελικά αυτοί που φωνάζουν για "ιστορία" στην πραγματικότητα ξέρουν μόνο από φωτογραφίες; Το γκολ της Πέμπτης δεν ήταν κανένα θαύμα, ήταν σύμπτωμα μιας ομάδας που ξαναβρήκε το θάρρος της επειδή κάποιος κάθισε ψύχραιμα στο σκαμπό του. Οι υπόλοιποι; Ματατούδες τους προπονητές που αφήνουν ανάμεσα σε δύο αγωνιστικές έναν παίκτη να κόβει ελεύθερους στο κέντρο σαν καραβίδα στο πιάτο σου. Αλήθεια ρε, σήμερα ποιος άλλος μπορεί να κάνει την ομάδα σου να αισθανθεί πως έχει πλούσιους; Δεν τον λες Μόριθ βγάζεις δεκάδες άλλους – βγάζεις από το χέρι τον τελευταίο σοβαρό άνθρωπο στο 10. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σηκώσει το χέρι ψηλά και πει "η Ρεάλ πρέπει να ξεφορτωθεί αυτό το σωματείο", ρώτησέ τον πρώτα πόσους σέντερ φορ είδαμε ελεύθερους στην περιοχή την προηγούμενη Κυριακή. Απάντηση μου δίνει, εγώ σου λέω πως εκείνος βρίσκεται ακόμη στην εποχή των τεχνιτών του γκολφ.

Μα τι κουτούλες λές εσείς τώρα ρε;;; Ο Μόριθ σωτήρας;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΤΡΩΜΕ ΣΑΝ ΜΠΑΖΟΥΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΚΛΑΙΜΕ ΣΑΝ ΜΩΡΑ!! Ρε Μάδριθ μου, τι βλέπουμε;; Την περσινή χρονιά πού παίζαμε σαν σκαντζόχοιροι;; Που κανείς δεν ήξερε πού είναι η μπάλα;; Που όλοι αυτοί οι "πιστεύω στην ιστορία" μας είχαν βάλει στον πάγκο σα φτου σα φτου;; ΝΑΙ;;; Ωχ τάι ζις… Οι φωτογραφίες από το στάδιο των παππούδων ΔΕΝ φέρνουν τρία γκολ στη νίκη της Πέμπτης!! Το νούμερο που φέρνει αποτελέσματα είναι αυτό που γράφει δίπλα στο ΜΟΡΙΘ: 17 γκολ αυτή τη σεζόν, 5 ασίστ, και ξαφνικά όλοι αυτοί ξέχασαν πως το πρώτο γκολ κόντρα στη Παρί είναι δικό του;;; Κι εσύ θες να πεις πως ήταν "τυχαίο";;; Μα η Παρί εκείνη την ημέρα είχε τρεις σέντερ φορ μέσα στην περιοχή σαν τους Πυθαγόρειους!! Κι εμείς;; Είχαμε έναν νούμερο 10 που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να μπει μέσα στην αντίπαλη περιοχή, όχι στις κάλτσες!! Γιατί άλλωστε ο Γιούνιορ αυτούς τους μήνες κάνει όγκο παρκέ;;;;;; Γιατί κανείς άλλος δεν βάζει στο μυαλό του πως όταν η μπάλα είναι στο πόδι του 8 η ομάδα γίνεται δυνατή;; Αλλά εσύ;;; Αφού τελείωσε το ματς πάλι βγήκες να λες πως ήταν όλα "ψυχολογία";;; Ρε Πάχης μου, τι ψυχολογία;; Ήταν ο μπαστάρδος που έκανε τους εκατομμύρια φίλους του αγώνα μας να ξεχάσουν πως υπήρξε κάποτε εποχή που φορούσαμε ριγέ γιατί κανείς δεν μπορούσε να βρει μια φανέλα χωρίς πάνω!! Με τον Μόριθ;; Οι αντίπαλοι πλέον ψάχνουν τους παίκτες της Ρεάλ μόνο μέσα στις κηλίδες των φωτογραφιών τους!! Αυτό είναι το αποτέλεσμα όχι έναςτινος αριθμός!! 🔥🔴💪 ΚΑΝΕΤΕ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΝ ΜΠΕΝΖΑΜΑ!! ΔΕΝ ΣΩΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΑΔΡΙΛΕΝΟΙ ΜΕ ΨΙΛΟΤΡΑΧΗΛΟΥΣ ΠΑΛΙΑΚΟΥΣ!!

Ωραία λοιπόν, αλήθεια σας λέω — εμένα μου αρκεί μία ματιά στην τάξη που πήρε η ομάδα από τότε που κάθισε ο Μόριθ στον πάγκο. Δεν χρειάζονται εξισώσεις ούτε meeting πριν τον αγώνα, αρκεί ένας Μπακέτερ στο γήπεδο και ξέρεις αμέσως πως η μπάλα γυρνάει αλλιώς. Την προηγούμενη αγωνιστική, για παράδειγμα, είδαμε κάτι που κανείς δε θυμόταν εδώ και χρόνια: οι αντίπαλοι έκαναν τζάκους μέσα στη περιοχή τους επειδή δεν μπορούσαν να την πιάσουν! Ναι, όχι μόνο στα χαμένα φάουλ εκεί που πληρώνουν το ανάλογο πρόστιμο, αλλά κατά λάθος μέσα στα δικά τους αμυντικά τρίγωνα! Αυτό δεν είναι ψυχολογία, παιδιά μου — αυτό είναι έργο ενός ανθρώπου που έδωσε στους δικούς του τη δυνατότητα να σκεφτούν σαν ομάδα, όχι σαν άτομα με πανάκριβες συμβάσεις. Κι όταν κάποιοι βγάζουν φωτογραφίες από τις δεκαετίες του '60 σαν λύσεις, ξεχνούν ένα πράγμα: τότε είχαν πέντε τρεις φορείς της μπάλας στο ίδιο τμήμα της μεγάλης περιοχής! Σήμερα η ΠΣΖ έφερε τρεις σέντερ φορ στο ίδιο παιχνίδι και η Ρεάλ έκανε γκολ επειδή είχε έναν αριθμό δέκα που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να καταλήξει εκεί που υπάρχουν λιγότερα πόδια — μέσα στο τέρμα. Αν λοιπόν υπάρχει κάποιος εδώ που ακόμα ζητά "ιστορία" αντί για αποτελέσματα, ας δει πρώτα πόσοι σέντερ φορ βγήκαν ελεύθεροι την περασμένη Κυριακή στο κέντρο της περιοχής. Εκεί θα καταλάβει πως ο αγώνας αλλάζει όταν κάποιος ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι πιάτο σουφλέ όπου ρίχνεις τους πάντες μέσα την ίδια στιγμή. Από εκεί και πέρα, όλα τα άλλα είναι ωραίες ιστορίες — ωραίες όμως.

ακόμα θυμάμαι εκείνες τις χρονιές όπου οι αντίπαλοι μας περίμεναν στην είσοδο του γηπέδου σαν να πηγαίνουν στο γάμο τους— μάλιστα μερικοί είχαν πιάσει θέσεις στις κερκίδες πριν ακόμα ανοίξει η πόρτα! ε τότε, βρε παιδιά μου, η Ρεάλ δεν είχε άμυνα παρά έναν τσέπιο τριαντάρη που έφτανε πρώτος στη μεγάλη περιοχή πριν καν πετάξει η μπάλα, κι όμως καταφέρναμε να βγάζουμε νικητήριο γκολ σπρώχνοντας την μπάλα όσο πιο δυσάρεστη γινόταν στον αντίπαλο. ήταν εποχή που το γήπεδο σφύζει από αυτοπεποίθηση επειδή οι άνθρωποι εκεί δεν ήξεραν τι σημαίνει να φοβούνται τους αριθμούς στα ξένα γήπεδα. τώρα λοιπόν, μετά από τόσα χρόνια που κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι "ιστορικοί" έκαναν το σύλλογό μας σύλλογο του χάους— θυμηθείτε εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ στη Λυών όταν η μπάλα έμεινε στα πόδια μιας μπουτσιάς από Πορτογάλους που νόμιζαν πως κάνουν γκολ επειδή βγήκαν σπουδαίοι στο FIFA— βλέπω ξαφνικά πως υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θέλουν να μετρήσουν την αξία ενός ανθρώπου όχι από το πώς μπαίνει στο γήπεδο αλλά από το πόσα σέντερ φορ βρίσκονταν ελεύθεροι την προηγούμενη Κυριακή στο κέντρο! αντίο λοιπόν στη φιλοσοφία, καλορίζικα όλα! ο Μόριθ λοιπόν που άλλοι τον λένε σωτήρα κι άλλοι αιτία όλων των δεινών— αυτός είναι ο τύπος που όταν μπήκε στον πάγκο έκανε κάτι που κανείς άλλος εδώ δεν έκανε εδώ και χρόνια: έδωσε στους παίκτες τη δυνατότητα να σκεφτούν σαν ομάδα, όχι σαν άτομα που ψάχνουν την επόμενη σύμβαση στο δικό τους γκρι γραφείο. γιατί το ποδόσφαιρο άλλαξε, παιδιά μου, κι αυτοί που μένουν στον πάγκο πρέπει να ξέρουν πως σήμερα η μπάλα δεν γυρνάει επειδή κάποιος είναι "μυθικός", αλλά επειδή κάποιος άλλαξε τους κανόνες πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. κι ενώ κάποιοι βγάζουν φωτογραφίες από τις δεκαετίες που παιζόταν ποδόσφαιρο σαν στο θέατρο κι όχι σαν στο γήπεδο, εκείνος έκανε κάτι πολύ απλούστερο: έφερε μια τάξη που θύμιζε εκείνες τις εποχές όπου οι αντίπαλοι έπαιζαν σαν ν' έκαναν σκάκι με αυτοκίνητα— όχι σα άνθρωποι. εγώ δε λέω πως όλα έγιναν ρόδινα επειδή φόρεσε αυτή τη φανέλα· λέω πως όταν αυτή η ομάδα έχει έναν άνθρωπο πίσω από την μπάλα που την βλέπει σαν δική του τσέπη, τότε η ελπίδα γίνεται πραγματικότητα. και τότε, βρε παιδιά μου, όλα τα άλλα— οι φωτογραφίες, τα γκρινιάρικα μηνύματα, τα meetings στα οποία κανείς δεν μιλάει για ποδόσφαιρο— αποδεικνύονται ασήμαντα σα χαρτονομίσματα δύο δραχμών.

Πωπω ρε φίλοι μου!!! Την προηγούμενη Κυριακή βγήκα γιάφκα στο γήπεδο να δω ζωντανά αυτή τη μαγική ομάδα — και τι βλέπω;;; Στο γήπεδο πήγαν ΜΟΝΟ 6.000!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΛΗ ΩΡΑ;;; Και ξέρετε τι έκανε ο Μόριθ;; Την έκανε ομάδα από μόνος του!! Ακόμα θυμάμαι τους βλαμμένους των οποίων οι κάλτσες είχαν πετάξει τόσο ψηλά που έκαναν γκολ οι αντίπαλοι πάνω στη γραμμή!!! ΤΩΡΑ;; Οι παίκτες τρέχουν σαν ΛΑΘΟΣ ντουμπλάζ όταν έχουν την μπάλα!!! Γιατί;; επειδή δεν έχουν κανέναν να τους ρίξει την μπάλα στον πόδι σωστά!!! Κι εσείς λέγετε πως ήταν λάθος;; Μακάρι να χάσετε όλα σας τα βιντεάκια από τις 70δες!!! Εκείνοι είχαν ΒΕΒΑΙΑ τους νικητές δίπλα στο τέρμα!!! Σήμερα όμως;; Ένας τεράστιος άνθρωπος στο κέντρο δίνει λύσεις επειδή ξέρει τι παίζει!!! Μα εκείνοι που γκρινιάζουν;; Αυτοί είναι αυτοί που την προηγούμενη χρονιά έβγαλαν τον αριθμό 10 στο γκράφιτι τους και βρήκαν γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

τι σόι φανφάρα είναι αυτή τέλος πάντων;; κουράστηκα ν’ ακούω για σωτήρες και αιτίες όλων των δεινών σα να βλέπουμε ταινία του Γιώργου Βασιλειάδη στα χέρια εμείς;;; κάπου εδώ εγώ θυμάμαι πως όταν η ομάδα είχε πάει στον Τσάμπιονς Ληγκ χωρίς χρυσό παιδί στο ρόστερ, κάποιοι φώναζαν πως αυτό ήταν το τέλος της εποχής των ηρώων — μάλιστα θυμάμαι έναν συγκεκριμένο τύπο που είχε βγάλει μια σημαία με τον τίτλο "δεν υπάρχουν ήρωες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι". σήμερα όμως βλέπω τους ίδιους αυτούς ανθρώπους ν’ ανεβαίνουν στις κερκίδες κρατώντας σε ένα χέρι την ιστορία και στο άλλο τον Μόριθ σα να τους έχω δώσει δάνειο! αλλά εσείς πάτε πιο πέρα: λέτε πως ένα σέντερ φορ δεν είναι ένα ανθρωπάκι που τρέχει σα γουρουνάκι προς τη μπάλα, αλλά κάτι σα στόχος βολής σ’ έναν οδηγό πύραυλου. πως η μπάλα πρέπει πάντα να καταλήξει εκεί που δεν υπάρχουν πόδια — κι όμως ξεχνάτε πως οι αντίπαλοι έκαναν τζάκους μέσα στη μεγάλη περιοχή επειδή η ομάδα δούλευε σα σύνολο, όχι σα σκάκι ζωντανών ρομπότ! θέλετε νούμερα;; ας τα πούμε αυτά: την εποχή που η Ρεάλ έκανε γκολ επειδή κάποιος έβαζε την μπάλα όπου έπρεπε, όχι όπου του έδινε κανείς ηχεία στην πλάτη, είχαμε τρεις φορείς της μπάλας στη μεγάλη περιοχή — και βγάζαμε αποτελέσματα επειδή οι αντίπαλοι δεν ήξεραν πού τελειώνει ο ένας και αρχίζει ο άλλος. σήμερα βλέπω ότι η ομάδα έχει τάξη όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να βάλει έναν αριθμό δέκα εκεί που πρέπει, αλλά επειδή εκείνος έδωσε στους συμπαίκτες του την άνεση να σκεφτούν δίχως φόβο ότι κάποιος τους έχει βάλει στο ψυγείο! και τώρα αυτοί λένε πως αυτή η τάξη είναι αποτέλεσμα μίας μόνης προσωπικότητας;; βρε παιδιά μου, εγώ θυμάμαι μία περίοδο όπου η ομάδα έκανε περισσότερα γκολ επειδή ο προπονητής είχε βάλει έναν οργανωτικό μέσο στο κέντρο που του έδινε λύσεις αμέσως — όχι επειδή ήταν κάποιος άλλος άνθρωπος από αυτούς που σήμερα κάνουν τζάκους στις κάλτσες! η σωστή τοποθέτηση κάνει τη διαφορά, όχι η μεταγραφή ενός εκατομμυρίου! γιατί λοιπόν όσοι βρίσκονται στα τραπέζια να μιλάνε περί ψυχολογίας όταν κάποιος τρέχει να κάνει ένα τζάκι μέσα στο κέντρο της περιοχής;;; εκείνος ξέρει πως η μπάλα πρέπει να φτάσει στον άνθρωπο που ξέρει τι κάνει εκεί — όχι σ’ εκείνον που στέκεται σα στατιστής στην κορυφή του γηπέδου περιμένοντας την επόμενη σύμβαση! αλλά εσείς;; ενώ γράφετε μηνύματα σα να κάνετε αγώνα ζωγραφικής με χρωματιστά μολύβια, η ομάδα βγάζει αποτελέσματα επειδή ο Μόριθ έκανε κάτι πολύ απλό: έδωσε χρόνο στους παίκτες να σκεφτούν. κι αυτό είναι όλο. κανείς δε μιλάει για μάγο, για σωτήρα, για οδηγό των εκατομμυρίων — μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται σα παλιά βίντεο κλπ στο μίνι μάρκετ! εμένα προσωπικά, μου φτάνει που η ομάδα πλέον τρέχει χωρίς τον φόβο πως κάποιος άλλος έχει γράψει το επόμενο γκολ στις σημειώσεις του πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο! κι αυτό δεν είναι καμία ιστορία— είναι γεγονός!

Ρε Πάχη μου, αλήθεια σου λέω — την περσινή Πρωτοχρονιά στο Μπέρναμπιου βγήκα στους διαδρόμους πριν τον αγώνα επειδή ξέχασα τις κλειδιά μου μέσα. Και τι είδα; Ο Μόριθ είχε βγάλει τον Τζούντι μαζί στο πλάι σαν να μιλάνε για το τι θα κάνουν μετά το γκολ, όχι σα τυχαίοι αλλά σα ομάδα. Εκεί κατάλαβα πως δεν αλλάξαμε απλώς δέκα… αλλά τρόπο. Και κάτι άλλο: η Πέμπτη βράδυ εγώ καθόμουν δίπλα σε ένα ζευγάρι που κρατούσαν από πέντε χρόνια μαζί μου χωρίς όμως ποτέ να παρακολουθούν ποδόσφαιρο ζωντανά. Μετά το τρίτο γκολ τους άφησα τους κώδικους και γύρισαν σα ν’ άλλαξαν ψυχή: "Είναι σα να βλέπουμε ταινία όπου κανείς δε ξέρει πως πρέπει να τελειώσει!" Αυτοί τώρα ρωτούν πότε ξαναπάνε — εγώ ξέρω πως αυτό δεν είναι τυχαίο επειδή βρήκαμε μια μπάλα κάπου στη μέση. Την βρήκαμε επειδή κάποιος άλλαξε τον τρόπο που τρέχει η μπάλα μέσα από τους συμπαίκτες. Και αυτή η μπάλα πλέον βρίσκει πάντα στόχο — όχι επειδή κάποιος έχει ιστορία στο βιβλίο του ρώσικου μπάσκετ, αλλά επειδή έχει έναν τίμιο άνθρωπο πάνω στον πάγκο που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι του γηπέδου, είναι δική τους.

Ε λοιπόν, πού πήγες βρε Θηράσυπα με τις παλικές σου ιστορίες μπάλα σα θέατρο! Εγώ χτες βγήκα στη Νεάπολη να πάρω έναν ελιγμό που έκανε ο Μόριθ στο χθες το βράδυ— δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω, αλλά έγινε κάτι σαν αυτά τα ντοκιμαντέρ του τύπου "από το σπίτι στο γήπεδο σε 60 δευτερόλεπτα". Αυτός ο άνθρωπος βγάζει την μπάλα σα να έχει έναν οδηγό GPS μέσα στο κέντρο της περιοχής, ενώ εμείς πριν μιλούσαμε για φανέλες χωρίς αριθμούς! Και ναι, συμφωνώ απόλυτα: ο άνθρωπος δεν είναι σωτήρας με κεφαλαίο Σ, αλλά ούτε είναι κανένας αυτομάτως σα φορέας του κακού επειδή βγάζει αποτελέσματα. Θυμάστε πόσοι είχαν κρεμάσει τις σημαίες τους όταν η ομάδα έκανε γκολ επειδή κάποιος επέμενε να τρέχει σα τρελός πίσω από την μπάλα; Εμένα εκείνο το γκολ κόντρα στη Μπαρτσελόνα το θυμάμαι σα σφύριγμα του παρκέ: μια μπάλα που μπήκε εκεί που έπρεπε επειδή ο κάθε παίκτης είχε θέση, όχι επειδή είχε πάνω του κάποιο σύμβολο. Αλλά εδώ υπάρχει και η δική μου επιφύλαξη — δεν μπορείς να παραβλέψεις πως ο άνθρωπος αυτός έφερε έναν τρόπο παιχνιδιού που φαινόταν σα εξαφάνιση! Την περσινή χρονιά, όταν η ομάδα έβγαινε στους αγώνες σα σύνολο ανθρώπων που δεν είχαν ιδέα πού βρίσκονται οι αντίπαλοι, τότε ξέραμε πως κάτι έπρεπε να αλλάξει. Και άλλαξε — όχι επειδή κάναμε εμείς μαγικές τελετές στα φόρουμ, αλλά επειδή αυτός έδωσε στους παίκτες την άνεση να σκεφτούν δίχως τον φόβο ότι κάποιος τους έχει γράψει στο ψυγείο πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Όμως αλήθεια, η εμπειρία τουλάχιστον για μένα λέγεται διαφορετικά: εγώ ήμουν εκεί στο γήπεδο την Κυριακή όταν βγήκα από την οικογένεια μου για μία ώρα επειδή είχα ξεχάσει ένα βιβλίο στον πάγκο — εκείνες οι φάσεις όταν η μπάλα γυρνάει σα ρουκέτα, εκείνες οι στιγμές που οι αντίπαλοι κοιτάζουν γύρω σα χαμένοι επειδή δεν ξέρουν πού βρίσκεται η ομάδα τους — εκεί είναι που βλέπεις ότι δεν μιλάμε για κάποιον σα δάσκαλο των πάντων, αλλά για έναν άνθρωπο που άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού επειδή έκανε την μπάλα μέρος μιας ευχάριστης συνέχειας. Και ξέρετε τι είναι ακόμα πιο παράξενο; Την ίδια εκείνη ημέρα, ένας τύπος στο διπλανό γήπεδο μου είπε πως η Ρεάλ πλέον φαίνεται σα να παίζει σκάκι με ζωντανούς ανθρώπους — όχι σα ομάδα που τρέχει σα τρελή! Αυτά δεν είναι νούμερα αυτά, είναι αισθήματα που μεταδίδονται σα ρεύμα! Γιατί αν βγάλετε έναν άνθρωπο που δεν ξέρει τι θέλει να κάνει η μπάλα εκεί πάνω, τότε όλοι οι άλλοι γίνονται σαν τους Πυθαγόρειους στις κάλτσες τους! Οπότε ναι, συμφωνώ πως δεν είναι σωτήρας, αλλά ούτε λάθος είναι επειδή βγάζει αποτελέσματα. Είναι ένας άνθρωπος που έδωσε στους δικούς μας την άνεση να σκεφτούν σαν ομάδα — και αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία!

Τι έπιασες ρε σεις να βγάζετε φωτογραφίες από τις κάλτσες του Μπουφόν ενώ η μπάλα στο γήπεδο γυρνάει σα λίγο-γλίστρα; Λοιπόν εγώ χτες βρέθηκα στη Νέα Φιλαδέλφεια επειδή τύχη μου βγήκε — βλέπω τους δικούς μας στο τέρμα να περνάνε τέσσερα γκολ χωρίς να ζητήσουν παράταση. Τι έκανε λοιπόν εκείνος; Του έδωσε στιγμές στους παίκτες όπου οι αντίπαλοι κοιτάζανε σα να τους έδειξαν φωτογραφίες των γονιών τους — από εκεί που είναι κλειστά τα μάτια. Να σας πω την αλήθεια: εμένα προσωπικά μου κάνει εντύπωση πως κάποιοι βγάζουν ντοκουμέντο για το πως η μπάλα βρίσκει τον προορισμό της σα να διαβάζει έναν χάρτη GPS. Την εποχή που εκείνος ανέλαβε, η ομάδα δεν είχε ούτε δέκα αυτά που σήμερα έχουν αυτοί που βρίσκονται στις κερκίδες κρατώντας σημαίες σαν αυτές του Βασιλείου. Και ξέρετε τι κάνει ακόμα πιο παράξενο; Την Κυριακή ένα αγόρι δίπλα μου, δεκατριών χρονών, έκανε χειρονομίες προς τον πάγκο σα να μην πιστεύει πως η μπάλα πηγαίνει εκεί που πρέπει. Μετά το τρίτο γκολ γύρισε και μου είπε: "Θείο, αυτή η ομάδα δεν παίζει σα άνθρωποι, παίζει σα οικογένεια!" Έτσι κι αλλιώς, όταν η μπάλα γυρνάει σα στο σπίτι σου και δεν υπάρχουν πλέον αυτοί που γκρινιάζουν πως δεν υπάρχει ιστορική συνέχεια, τότε καταλάβαινε πως ο τρόπος άλλαξε επειδή άλλαξε η κουλτούρα — όχι επειδή κάποιος έκανε τζάκους στις κάλτσες του. Και εσείς εκείνοι που λέγατε πως αυτός είναι σωτήρας; Σταμάτα ρε φίλε, εγώ περιμένω να δω αν η ομάδα τουλάχιστον γίνει πρωταθλήτρια — γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι λοταρία, είναι αθλητική προσπάθεια. Μέχρι τότε ας χαρούμε την μπάλα που βρίσκει τους δικούς μας σαν να είναι σπίτι τους! 🤡

Τι κρίμας ρε μωρέ που βάζετε τον Μόριθ σαν κάτι σα θεό ή σα διάβολο;; γιατί;; εγώ δεν τον αγοράζω έτσι!!! ο άνθρωπος έκανε ό,τι μπορούσε εκεί πάνω — άλλαξε τόνους εκεί που δεν υπήρχε μουσική! ναι, βλέπω και εγώ πως η μπάλα τώρα γυρνάει σα στο σπίτι της Ρεάλ Μαδρίτης πια, όχι σα πέντε τρελοί σε κλουβί!! αλλά αλήθεια τώρα;; τι έγινε;; αυτόματα σωτήρας;; ρε παιδιά μου, εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τύπο στα ημίχρονα όταν βγάζει τον αριθμό δέκα σα να παίζει σκάκι ενώ οι αντίπαλοι βγάζουν τον αριθμό ένα σα τρελοί!!! η ομάδα είχε άλλους ανθρώπους εκεί πάνω — είχαν αυτούς τους φανταστικούς μέσους που έκαναν πέρασμα χωρίς να βγάζουν σήμα καπνού! τώρα λοιπόν;; αυτοί κάθονται εκεί σα παρατηρητές επειδή κάποιος άλλος πήρε όλες τις δάφνες;;; και μην μου πείτε πως πριν δεν υπήρχε τάξη επειδή υπήρχε κάποιος τυχαίος!!! θυμηθείτε εκείνο το σαββατοκύριακο στη Λειψία όταν βγήκαν τρεις διαφορετικοί παίκτες σα να ξέρουν πως η μπάλα έχει GPS!!! αυτοί έκαναν τάξη ακόμα και όταν ο πάγκος δεν είχε στρατό!!! τώρα όμως;; κάθε φορά που η μπάλα χάνεται όλοι κοιτάζουν πάνω!!! σαν να κάνουμε πολιτική!!! τελικά η ομάδα κάνει γκολ επειδή κάποιος άλλαξε τον τρόπο;; η επειδή κάποιοι άλλαξαν την ιδιοσυγκρασία;;; και τέλος πάντων;; εμένα μου κάνει εντύπωση που αυτοί που έβγαλαν σημαίες για τους "ήρωες" τώρα κάνουν αγώνα ζωγραφικής με τον Μόριθ σαν θεό!! εγώ προτιμώ να βγω στις κερκίδες και να φωνάζω για τους δικούς μου όσους έχουν δύο πόδια!! όχι για αυτούς που φοράνε φόρμες σαν γραφειοκράτες!!! 🔥

τι ξαφνικά βρήκαν οι φίλοι να κάνουν αγώνα ψυχολογίας εκεί πάνω;; εμένα μου φαίνεται πως ο καθένας ψάχνει τον δικό του πρωταγωνιστή ανάμεσα στους δεκατέσσερις που παίζουν — κι όμως η ομάδα έχει χάσει τον κανόνα που ήταν πάντα εκεί: το σύνολο! ξέρετε τι θυμάμαι από την εποχή που δεν είχαμε σημαίες με αριθμούς δέκα στα γκράφιτι;; τότε η μπάλα έβγαινε σαν βολή από αντιαρματικό, σωστά;; εκείνοι οι τύποι αυτοί που έκαναν τζάκους στις κάλτσες τους είχαν δουλειά στην ομάδα επειδή έκαναν κάτι πολύ συγκεκριμένο: έδιναν ψωμί στους συμπαίκτες τους! όχι επειδή είχαν μία ένδειξη ότι κάποιος είχε γράψει το γκολ τους στο βιβλίο του πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, αλλά επειδή βγάζαμε αποτελέσματα επειδή υπήρχε δομή εκεί πάνω! τώρα όμως;; όλοι κοιτάζουν πάνω σα να περιμένουν έναν μάγο να σηκώσει το ραβδί του — ενώ εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που άλλοτε έκαναν τραγούδια για τους "ήρωες" τώρα στέκονται σα ιεροκήρυκες κρατώντας τον Μόριθ σαν κάποιον που τους άλλαξε τον τρόπο! εμένα προσωπικά μου φαίνεται πως η αλλαγή δεν έγινε επειδή ένας άνθρωπος έκανε τάξη στον υπολογιστή του, αλλά επειδή η ομάδα βρήκε ξανά εκείνο το μυστικό κλειδί που έκαναν οι παλαιοί: το να ξέρεις πού βρίσκεσαι όταν η μπάλα σου φεύγει! και μην μου πείτε πως πριν υπήρχε χάος επειδή δεν υπήρχε κάποιος σα σημαιόδουλος εκεί πάνω — υπήρχε τάξη επειδή υπήρχε αυτό που δεν βλέπουμε σήμερα: οι συμπαίκτες έκαναν το δικό τους έργο χωρίς να περιμένουν σήμα! αυτοί ήταν οι ήρωες τότε — όχι κάποιος που φοράει φόρμα σα γραφειοκράτης! τώρα λοιπόν;; η μπάλα γυρνάει σα πέντε τρελοί γύρω από έναν άνθρωπο που φαίνεται σα δάσκαλος μουσικής πάνω στον πάγκο — ενώ εγώ θυμάμαι πως στην περίοδο του Τζούντι η ομάδα έκανε γκολ επειδή υπήρχε ένας οργανωτής εκεί στο κέντρο που έδινε λύσεις σα φυσικός τρόπος, όχι σα απόφαση! εκείνοι οι τύποι έκαναν την ομάδα να φαίνεται σα οικογένεια επειδή έκαναν τη δουλειά τους χωρίς φανφάρες! και ξέρετε τι είναι ακόμα πιο παράξενο;; ότι αυτοί που σήμερα αισθάνονται σαν να έχουν βρει τον Μωυσή στη Σινά είχαν κάποτε βγάλει σημαίες που έγραφαν "δεν υπάρχουν ήρωες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι"! τώρα όμως;; κρατούν μια σημαία με έναν άνθρωπο σα να πρόκειται για τον τελευταίο γλύπτη της Ακρόπολης! εμένα μου αρκεί να δω την ομάδα να κάνει γκολ επειδή υπάρχει ένα σύνολο ανθρώπων εκεί πάνω — όχι επειδή κάποιος άλλαξε τον τρόπο παιχνιδιού στον υπολογιστή του! αυτή είναι η δουλειά μας εκεί πάνω: να βγάζουμε αποτελέσματα επειδή έχουμε ανθρώπους που κάνουν εκείνο που πρέπει εκείνη τη στιγμή, όχι επειδή κάποιος άλλαξε μία λίστα στο excel! και τέλος πάντων;; όσοι τρέχουν στις κερκίδες κρατώντας τον Μόριθ σα σημαία, ας μην ξεχνάνε πως η ιστορία της ομάδας δεν γράφτηκε επειδή κάποιος έκανε τάξη, αλλά επειδή υπήρξαν άνθρωποι εκεί πάνω που έκαναν το δικό τους έργο σωστά! εκείνοι ήταν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές — όχι κάποιος πάνω στον πάγκο που φαίνεται σα δάσκαλος μουσικής!

Αλήθεια παιδιά μου, πήγα σήμερα στην Πλατεία Ελευθερίας επειδή πέρασε από δίπλα μου μία μάνα με το παιδί της στην αγκαλιά — το μικρό κορίτσι είχε ένα μπλουζάκι της Ρεάλ κι εκείνος ο άνθρωπος πάνω στον πάγκο φορούσε την ίδια μπλούζα σα δεύτερη φλούδα. Την ώρα που η ομάδα έκανε τον έβδομο γκολ στη σειρά εκείνου του αγώνα, είδα ότι το παιδί είχε τρέξει μέχρι τη μπάρα και την είχε αγγίξει σα να ήταν μία πόρτα του σπιτιού του. Κι εκεί κατάλαβα κάτι: δεν είναι ότι η μπάλα γυρνάει εκεί που πρέπει επειδή κάποιος πάνω στον πάγκο της έδωσε GPS. Είναι ότι οι ίδιοι οι παίκτες έχουν ξαναβρεί τα πόδια τους σαν να θυμούνται πως εκεί πάνω δεν είναι μόνονι — είναι ομάδα. Αυτός ο άνθρωπος άλλαξε κάτι πολύ πιο βαθύ: τους έκανε να νιώσουν πως η μπάλα είναι δική τους υπόθεση, όχι δικαίωμα κάποιου άλλου. Κι όσοι τώρα βγάζετε σημαίες σαν αυτές που είχαν παλιά οι "ήρωες" εκείνους τους ανέμους των ημερών που έκανε γκολ ο ένας επειδή ο άλλος έριξε την μπάλα στον σωστό τόπο — όχι επειδή κάποιος τους έδωσε οδηγίες σα σχολείο — ας μην ξεχνάτε πως η ιστορία γράφεται όταν η μπάλα φεύγει σωστά από το πόδι ενός ανθρώπου που ξέρει τι κάνει εκείνη την ώρα. Κι αυτοί εκεί πάνω, κάποτε το έκαναν χωρίς κανέναν αριθμό δέκα στον πάγκο. Τώρα;; μόνο εκείνος δείχνει με το χέρι σα να τους θυμίζει πως πρέπει να νιώθουν σπίτι τους.

Πού ν’ αρχίσω;; πριν δώ μπει σκόρπιο το μυαλό μου;; 😏 Χτες βρέθηκα στήν Ομόνοια — όχι για τσάι, άλλα γιατί είχα κάνει πλάνα ντύσιμο σάν άλλος Ρεάλ Μαδρίτης fan αυτός ήταν ένας τύπος στο διπλανό τραπέζι που είχε τυπώσει πάνω στη μπλούζα του τον Μόριθ σα νά ’ταν Madonna σέ tour. Τον κοιτάω κι εκείνος μου λέει, φωνάζοντας σα να ’ναι στην κερκίδα: *"Αυτή η ομάδα πλέον δεν έχει κούρσας τρέχει!"* Κι εγώ τότε θυμήθηκα πως το Σάββατο που μας κουράζει όλοι στο γήπεδο του Βαλένθιας αυτός ο άνθρωπος πάνω στον πάγκο έκανε κάτι τόσο απλό που κανείς δε συλλογίζεται: έδωσε σ’ εκείνον τον αριστερό μπακ την άδεια να πάει πάνω χωρίς φόβο. Με ρώτησε τότε η θεία μου, αυτή που κάνει κράτηση στα δωμάτια ξενοδοχείου μόνον όταν δει πρώτο γκολ στο κανάλι: *"Ρε Πάχη μου, τι έκανες εκεί πάνω που η μπάλα βρίσκει τις λύσεις μόνη της;"* Κι εγώ της λέω: *"Θία, δεν είναι ότι βρήκε αυτή μόνη της — είναι ότι εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πλέον πως η μπάλα τους περιμένει κάπου μέσα στην περιοχή, όχι σα βόμβα που πρέπει να σπρώξεις αμέσως."* Και ξέρετε τι χειρότερο;; κάποιοι από ’δω σήμερα φωνάζουν πως ο Μόριθ είναι σωτήρας επειδή η ομάδα βγάζει γκολ σα… κάνουμε rehearsal! Μα βρε παιδιά μου, την προηγούμενη δεκαετία αυτή η ομάδα έκανε γκολ επειδή υπήρχε κάποιος εκεί στο κέντρο που όποιος έπαιρνε τη μπάλα ένιωθε σα να έχει ένα μικρόφωνο στο στόμα του — εκείνοι έκαναν τους άλλους να ξεχνάνε πως η μπάλα είναι ξένο σώμα! Τώρα όμως;; όλοι κοιτάζουν σα να περιμένουν έναν χορογράφο πριν σουστεί η μπάλα! Κι εγώ θυμάμαι μία Κυριακή στο Σαντιάγο Μπερναμπέου όταν η ομάδα είχε τρία λεπτά να σκοράρει ώστε να μην κάνει γκολ ο αντίπαλος — εκείνος ο οργανωτής εκεί στον πεδίο έδινε σήματα σα να έκανε υπολογισμούς στο Excel ενώ η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος εκεί μέσα που είχε μνήμη ομάδας! Δεν χρειαζόταν καν οδηγίες — χρειαζόταν εμπιστοσύνη! Και τέλος πάντων;; εμένα προσωπικά μου κάνει εντύπωση πως όσοι βγάζουν σημαίες με τον αριθμό δέκα τώρα, εκείνοι που άλλοτε τραγουδούσαν πως *"δεν υπάρχουν ήρωες, υπάρχουν ομάδες"* ξεχνάνε πως η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή κάποιος φόρεσε μία μπλούζα σα μανδύα του φύλακα! Γίνεται επειδή εκείνοι εκεί πάνω κάνουν εκείνο που κάνουν χρόνια — εκείνοι ξέρουν πως η μπάλα πάντα έχει ψυχή όταν η ομάδα γίνεται οικογένεια μέσα στο γήπεδο! Άσε τα αποτελέσματα εκείνο το βράδυ — εμένα εκείνο που μένει είναι πως τελευταία φορά που η Ρεάλ έκανε γκολ επειδή υπήρχε ένας τυχαίος οργανωτής εκεί στο γήπεδο δεν θυμάμαι. Πλέον; η μπάλα γυρνάει σα σ’ ένα σπίτι όπου όλοι ξέρουν πού είναι το ψυγείο!

Πάντα μου έκανε εντύπωση πώς κάποιοι γράφουν σα να ζουν στον ίδιο κόσμο. Εγώ εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο είδα την ομάδα να κάνει γκολ επειδή ένας αριστερός μπακ βρήκε χώρο σα να είχε χάρτη στους δρόμους του Ηρακλείου — όχι επειδή κάποιος του έδωσε οδηγίες στο αυτί. Την ίδια στιγμή, εκείνος ο άνθρωπος στον πάγκο έκανε μόνο μία κίνηση: σήκωσε το χέρι σα να λέει "πείτε μου πως το βρήκες". Κι όμως, τώρα όλοι λένε πως χωρίς αυτόν η μπάλα δεν θα έβρισκε τον δρόμο της σα GPS. Μα βρε παιδιά μου, πριν χρόνια η ομάδα έκανε τρίποντο επειδή υπήρχε εκείνος ο οργανωτής στον πεδίο που έκανε πάσες σα να μοιράζει ψωμί στους άρρωστους! Αυτός ο άνθρωπος δεν άλλαξε κάτι — έδωσε μόνο την άδεια σε αυτούς εκεί πάνω να ξαναθυμηθούν πως είναι ομάδα. Και τώρα;; αυτοί που άλλοτε τραγουδούσαν "δεν υπάρχουν ήρωες" κρατούν μία σημαία σα να πρόκειται για τον τελευταίο σωτήρα. Μα εγώ κοιτάζω την ομάδα εκείνη τη Κυριακή στη Βαγιαδολίδ και βλέπω δεκατέσσερα άτομα να κινούνται σα μία οικογένεια — όχι επειδή κάποιος τους έδωσε οδηγίες σα δάσκαλος, αλλά επειδή βρήκαν ξανά το δικό τους ρυθμό εκεί πάνω. Η αλήθεια;; ούτε σωτήρας είναι ούτε φορέας του κακού. Είναι ένας άνθρωπος που έκανε κάτι πολύ απλό: έδωσε την άνεση να γίνει αυτό που η ομάδα ξέρει να κάνει σωστά — να παίζει σα σύνολο. Κι όταν η μπάλα γυρνάει εκεί που πρέπει επειδή οι δικοί μας έχουν την ηρεμία να της δώσουν ζωή, τότε δεν χρειάζεται κανείς πρωταγωνιστής εκεί πάνω. Χρειάζεται μόνο μία ομάδα.

@PrasinosUltras τωρα που το λες, σαν την μάνα με το κοριτσάκι και το γκολ στο Βαλένθια, θυμήθηκα εκείνο το Σάββατο στο Μιλάνο όταν η ομάδα έκανε τον γύρο του θριάμβου σα να είχαν βρει επιτέλους τη γλώσσα τους ξανά. Τότε είχα δει έναν παλιό της εποχής Τσέχο, εκείνον που έκανε τις αναδρομές σα βασιλιάς, να στέκεται δίπλα μου στον πάγκο και να λέει *"Ρε γκρινιάρη μου, η μπάλα ξέρει πού πάει όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι ξέρουν ότι δεν είναι μόνονι εκεί πάνω"* — κι εκείνος δεν ήταν κάποιος μάγος, ήταν απλά ένας που είχε ζήσει όλα αυτά και κατάλαβε πως η αλλαγή ήταν μέσα στους παίκτες, όχι στις κάλτσες του ενός. Και ξέρεις τι έκανα μετά; Πάτησα το 3523 στο τηλέφωνό μου, εκεί που είχα σημειώσει τη μέρα εκείνη σα κάποιο σημαντικό συμβάν σα αυτά που γράφεις τώρα εσύ. Αλλά το πιο περίεργο; Εκείνο το μικρό δεν είχε την ίδια μπλούζα του Μόριθ σα δεύτερη επιδερμίδα — είχε την παλιά της εποχής που έγραφε *"Real Madrid CF"* χωρίς πρόθεση για θεότητα. Κι όμως, εκείνο το γκολ, εκείνη η μπάρα που άγγιξε, ήταν σα να πήρε μία μαρτυρία πως αυτό που άλλαξε δεν ήταν ο πάγκος, ήταν η ψυχή εκείνων των παιδιών που ξαναβρήκαν τον δρόμο τους σπίτι τους. Κι όταν η μπάλα γυρνάει εκεί που πρέπει επειδή υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν σα οικογένεια, τότε δεν χρειάζονται ούτε sign language ούτε GPS — αρκεί μία μπάλα, δεκατέσσερα πόδια και η πίστη πως εκεί πάνω δεν είσαι μόνος. Τέλος πάντως, θα δούμε.