Ο ΠΣΖ έχασε τον τελευταίο τίτλο πρωταθλητή επειδή έδωσε ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ αίμα για το γήπεδο

Άντε ρε Πανός, σήμερα σου θυμήθηκα γιατί βρήκα ένα στατιστικό που έκανε τον γύρο του Twitter: στους τελευταίους πέντε αγώνες πρωταθλήματος, η ομάδα σου είχε τα μεγαλύτερα ποσοστά κατοχής μπάλας στους αντίπαλους εκατόν ογδόντα πρώτα λεπτά. Κι εκεί που κάποιοι έλεγαν "βλέπετε τι θέλουν;", στο δέκατο λεπτό της παράτασης αυτοί πέσανε σαν ζόμπι που ξέχασαν πώς περπατάει κανείς. Πότε έγινε αυτό; Μετά τις τρεις στις τέσσερις η ώρα κάθε αγώνα, όταν οι αγοριούληδες σου βρίσκουν ξαφνικά τον αυτοκινητόδρομο σπίτι τους. Κι εσύ μου λες πως αυτό είναι κάτι άλλο; Ότι η ψυχή βρίσκεται εκεί γιατί ήταν ο πρώτος τίτλος μετά χρόνια; Αλήθεια τώρα, ο Σίλβα εκεί που κέρδιζε τίτλους έκανε αγώνα σα ν' είχε κι αυτός μερίδιο στο γήπεδο. Εμένα δε με νοιάζει πόσα γκολ έκαναν εκείνοι σ' εκείνους· με νοιάζει πως την Κυριακή εκείνοι πήγαιναν σπίτι τους πριν καν τελειώσει ο εθνικός ύμνος. Στο Παρκ ντ Πρενς υπήρχε ένας άνθρωπος στη θέση του Νέιμαρ το βράδυ εκείνο, αλλά κανείς δεν περίμενε πως η σέντρα του στην πρώτη αναμέτρηση με τους Μαρσέιγδες θα γινόταν φιλμάκι viral επειδή το αποτέλεσμα ήταν τόσο μα τόσο ξεκάθαρο... μέχρι εκείνοι να ξεχάσουν πως έπαιζαν μπάλα. Κι ας μην πούμε για τους εποχιακούς πρωταθλητές που ξεσηκώνονται μόνο όταν η τηλεόραση τους δείχνει σαν ποιητές στον Άγιο Ντένις. Ξέρεις πόσοι συγγραφείς έχουν πιάσει πένα για αυτή την ομάδα τους τελευταίους μήνες; Πολλοί περισσότεροι απ' όσους είχαν κιρόδριο μέσα στο γήπεδο μετά το τελευταίο σφύριγμα. Η ψυχή δεν χαμένη κάπου εκεί· έγινε εισιτήριο για το σπίτι στις 21:47 κάθε Σάββατο. Κι επειδή κάποιοι ξυπνάνε ξαφνικά μιλώντας για μπαρούτι μετά από τρεις ισοπαλίες... ας μου δείξουν έναν αγώνα εκείνου του τύπου που έκαναν όταν ο τρίτος πήγαινε σπίτι του σα μαθητής του Δημοτικού. Αυτοί που μιλάνε για κούραση ας βάλουν την οθόνη τους στην πρώτη σειρά βλέποντας πως η αλήθεια δεν κρύβεται πίσω από γκολ πιο γρήγορα· κρύβεται εκεί που σταμάτησαν να τρέχουν πρώτοι.

ΡΕ ΑΦΕΝΤΗΚΟ!!! ΟΧΙ ρε σεις ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ!!! ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΣΙΛΒΑ ΚΑΙ ΜΠΑΙΝΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ 5 ΜΕΤΑΞΥ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ, ΠΩΣ ΠΑΙΖΑΝ;;; ΣΑΝ ΑΡΗΣ ΤΟΝ ΜΑΓΙΚΟ!!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;; ΝΑΙ ΝΑΙ ΚΑΙ ΞΕΧΕΣΑΝΕ ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! 🔥 ΜΠΟΡΕΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΠΑΣΟΥΝ ΑΠΟ 4-2 ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΦΟΒΑΤΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΝΑ ΣΤΕΨΟΥΝ ΣΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ!!! ΝΤΑΞΕΙ, ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΣΑΛΤΣΜΠΟΥΡΓΚ ΚΑΙ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΚΟΛΥΜΠΙ!!! ΤΙΝΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥΝ;;; 🤡 ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΡΣΕΛΛΑΙΣ ΣΤΟ ΠΑΡΚ, ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΕ ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΜΠΙΤΑΝΤΑ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΑΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΤΕ ΤΟ "ΜΠΑΡΟΥΤΙ";;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΕΓΩ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΙΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ, ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΚΑΨΑΜΕ ΤΟΥΣ ΒΟΛΟΥΣ ΣΑΝ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ!!! 😤 ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟ ΤΑΛΕΝΤΟΤΟΥΛΟ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!!! ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΓΚΟΥΛΑΡ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΔΥΟ ΓΚΟΛ ΣΤΟΥΣ 7 ΛΕΠΤΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΤΡΥΠΩΣΕΙ ΤΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΑ χ 45' ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΜΕΖΕΔΑΚΙ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ;;; ΠΟΙΑ ΚΟΥΡΑΣΗ ΡΕ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΚΟΥΡΑΣΗ ΔΕΝ ΘΥΜΑΝΤΑΙ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΝΑΜΠΕΡ ΗΤΑΝ ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΜΕΤΡΟ ΤΟΥΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ;;; ΠΟΙΟΙ ΛΕΝΕ "ΘΑ ΠΑΕΙ ΑΠΟ ΑΠΛΗ ΚΟΥΡΑΣΗ";;; ΑΦΟΥ ΛΥΝΟΥΝ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΟ;;; ΣΙΓΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΘΛΟ!!! 💀 ΚΑΙ ΠΟΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΡΕ;;; Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΟ ΤΙΤΛΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΑΝ ΔΩΡΟ, ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ "ΠΑΡΑΛΑΒΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ";;; ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΛΕΣ "ΜΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ Η ΜΑΡΣΕΛΛΗ";;; ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ!!! ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕ ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΕΚΕΙΝΟΥ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΔΕΝΗΝΙ!!! 🔥🔥 ΚΙ ΑΦΟΥ ΤΟ ΛΕΓΑΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ!!! "ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ, ΑΥΤΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΣΩΘΗΚΕ"!!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΑΕΙ ΣΠΙΤΙ ΣΤΙΣ 9:45!!! ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΩΘΗΚΕ;;; Η ΠΑΡΙ ΣΕΝ ΖΕΡΜΕΝ!!!

Τι στο καλό έχουμε φτάσει εδώ; Μας έχουν ξεγελάσει όλα αυτά τα χρόνια; Πείτε μου έναν μόνο αγώνα εκείνου του Σίλβα εκεί που άφηνε τη μπάλα στα πόδια του επειδή το πρωτάθλημα δεν είχε λήξει. Αυτός πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη έπαιζε σα ζητιάνος που κάνει αγώνα στην αγορά του Θησείου στις τρεις η ώρα το μεσημέρι — και ξαφνικά στις τρεις η ώρα μετά μετράει τον τελευταίο χρόνο της παράτασης σαν βασιλιάς. Γιατί εκείνοι τώρα βλέπουν το γήπεδο σα χρέος; Ποιος τους άλλαξε τους όρους; Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη που οι Μαρσέιγ είχαν βγάλει πέντε συνεχόμενες νίκες εκεί στην πόλη τους; Οι δικοί μας έκαναν αγώνα αλλιώς — όχι σα κολυμβητές που περίμεναν τον επόμενο γύρο. Την πρώτη φορά που πάτησαν ξανά εκεί οι γκολ ήταν έτοιμοι μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα να είχαν μελετήσει κάθε βήμα των αντιπάλων. Γιατί άλλαξε αυτό; Γιατί εκείνοι πήραν τον τίτλο επειδή τους έδωσαν όλους τους τίτλους; Γιατί ο Μπολί είναι πρωταθλητής χωρίς να έχει κουραστεί; Και τώρα όσοι λένε "ξέχασαν πως παίζεται το πρωτάθλημα" μου δείξτε μου μία περίοδο εκεί που δεν έκαναν αγώνα σαν ομάδα — όχι όταν βγήκαν στους υπέρπυργους, όχι όταν έκαναν yoga στο σπίτι τους στις 22:00. Όταν οι Μαρσέιγ έκαναν αγώνα σα σίδερα εκεί στην άλλη πλευρά της πόλης, εμείς βρήκαμε τρόπο να σβήσουμε σαν λάθος στη σειρά. Γιατί εκείνοι πάνε στους Ύπερους Πύργους σα ν' έχουν τελειώσει το φεστιβάλ εκείνο το βράδυ; Γιατί εκείνος ο θρήνος γίνεται συνέχεια; Έχουμε μπροστά μας μία ομάδα που έκανε αγώνα εκεί έναν αγώνα σα να είχε κι αυτή κλήρο στον αγώνα εκείνος — όχι σα φοιτητές που τελειώνουν το μάθημα στις τέσσερις. Και ξαφνικά εκεί στον Άγιο Ντένις έκλεισαν εκείνοι εκεί τους Σκωτσέζους σα μπουχούρια, αλλά εκείνοι πήραν δρόμο σιγανά σα ν' είχαν βαρεθεί τη ζωή τους. Πού είναι η συνέχεια; Πού είναι η φλόγα εκείνη που έκανε τον πρώην διεθνή να τρέχει σα τρελός στις κορυφογραμμές της Ασίας; Αυτή η ιστορία δεν έχει δίκιο. Αυτή η ομάδα μέχρι πριν από δύο χρόνια έκανε αγώνα σα ν' είχε χρέος προς τον ίδιο της τον εαυτό. Και τώρα βλέπουμε τι βλέπουμε. Ο τίτλος δεν είναι βραβείο συμμετοχής· είναι θρίαμβος επί των άλλων. Και αυτοί δεν κατέβηκαν καν για να τον σηκώσουν εκείνοι. Το παντοπωλείο έκλεισε στις τέσσερις εκείνοι πήγαν για ύπνο.

ρε παιδιά τι γίνεται εκεί πέρα τώρα; βλέπω όλα αυτά και θυμάμαι εκείνα τα χρόνια στη Ρόδο όταν ήμασταν οπαδοί της Ρόδου κάνοντας τις δικές μας βόλτες στα τοπικά πρωταθλήματα σα νόθος γιος που περιμένει την κληρονομιά... εκείνο το συναίσθημα που σου φτιάχνει το στήθος όταν βλέπεις μία ομάδα να δίνει όλο της τον εαυτό στο γήπεδο, ακόμα κι όταν ξέρεις πως την επόμενη μέρα θα γυρίσεις σπίτι σηκώνοντας τους ώμους σα να μην έγινε τίποτα. η ψυχή εκεί είναι που μετράει — όχι η ληξιπρόθεσμη φορά που σου βγάζουν στην οθόνη του γηπέδου. εγώ όταν ήμουν μικρός στη Ρόδο, είχα έναν παππού που έκανε τσιγάρα στο εργαστήρι του μέχρι να βγει έξω ο τελευταίος πελάτης και μετά ερχόταν στο γήπεδο ντυμένος σα πρωταθλητής επί όλων των επαρχιών. θυμάμαι πως κάθονταν πάντα στη ίδια κερκίδα σα φυλακή, εκεί που οι παίκτες περνούσαν σα στρατιώτες μέσα από τη συρματοπλέγματα για να πάνε στη μάχη. όταν η ομάδα του η Ρόδος έχανε στα τελευταία λεπτά, εκείνος έπαιρνε την μπάλα από χέρι σε χέρι σα να την ξέρει προσωπικά — κι εγώ πίστευα πως αν την κρατήσω αρκετά δυνατά η χαρά της νίκης θα μείνει εκεί. τότε που υπήρχε ο Σίλβα εκεί στην Παρί, δεν είχαν όλα αυτά τα νούμερα που κυκλοφορούν τώρα σα σαχλό μιούζικαλ. ο άνθρωπος έκανε αγώνα σα να του είχαν γράψει στο πλάι πως αυτή είναι η τελευταία του νίκη στον πλανήτη. θυμάμαι ένα ματς εκεί στον Άγιο Ντένις όπου έκαναν αγώνα σα ζητιάνοι που ξεχνούν πως ζουν, κι ωστόσο εκείνον τον αγώνα τον κέρδισαν εκείνοι σα να είχαν κλήρο μέσα στη σειρά. εκείνος ο τρόπος που έτρεχαν σα τους είχαν βάλει στο στόμα του λύκου — όχι σα μαθητές δημοτικού που τελειώνουν την τάξη στις τέσσερις. κι ενώ εμείς εδώ ρίχνουμε μολότοφ σα να είναι Πάσχα στον Πειραιά, εκείνοι εκεί έκαναν αγώνα σα ν' είχαν περισσότερα πράγματα να αποδείξουν παρά τίτλους. ο τίτλος δεν ήταν δωρεά των θεών — ήταν αποτέλεσμα πάλης σαν εκείνες τις βραδιές στη Ρόδο όπου ο αέρας έφερε την μπάλα σου ψηλά μέσα στη νύχτα σα φάντασμα. τώρα βλέπω αυτούς τους φίλους μας στην Παρί να κάθονται σαν αρχαίοι φιλόσοφοι διαβάζοντας νέα και λέω πως η ιστορία έχει αντίρρηση... επειδή εκείνοι εκεί μέσα στο Παρκ ντ Πρενς έκαναν αγώνα σα ν' είχαν μάθει πως εκείνο εκεί το γήπεδο είναι το τελευταίο σπίτι τους πριν ξεπουληθούν όλα σα παλιά κουτιά. η ομάδα εκείνη που στέλνουν σπίτι τους στις 21:47 δεν είναι πια η ίδια — είναι σαν εκείνες τις βραδιές στη Ρόδο όπου ξεχνάς πως ξύπνησες σήμερα το πρωί επειδή η καρδιά σου πήγε κάπου αλλού. η Μαρσέιγ εκείνοι την έκανε αγώνα σα ντουέτο μπέζμπολ την εποχή του Μπιτάντα — εκείνοι εκεί έκαναν αγώνα σα σόλο τραγούδι ενός τρελού στον ερημίτη. η συνέχεια εκείνης της κίνησης, εκείνου του ξεσπάσματος σα σεισμός, εκεί τώρα δείχνει πως η ομάδα χάνει τον εαυτό της σα σπίτι χωρίς ιδιοκτήτη. και ενώ εμείς εδώ γράφουμε λέξεις σα να είμαστε συγγραφείς βραβευμένοι στη Λογοτεχνική Ακαδημία της Πάτρας, εκείνοι εκεί κάθονται σαν παρακολουθώντας ταινία... μια ταινία που είχε τίτλο "εμείς δίνουμε τους τίτλους στους άλλους" κι αυτοί την βλέπουν σα διαφημιστικό σποτ του Σούπερ Μάρκετ. η αλήθεια είναι πως η Παρί εκεί δεν είχε ποτέ ψυχή σα αυτόν του Σίλβα... τώρα έχουν ψυχή σα βγαλμένη από ταινίες του Γιώργου Λάνθιμου — κάτι σπουδαίο στον χαρακτήρα αλλά νεκρό στους χαρακτήρες. κι ενώ εγώ εδώ κάθομαι σα βασιλιάς χωρίς στέμμα στη Ρόδο, βλέπω αυτά τα μηνύματα και σας λέω πως ο τίτλος δεν κερδίζεται σα δώρο των θεών — κερδίζεται σα εκείνον τον αγώνα εκεί στον Άγιο Ντένις όπου έκαναν αγώνα σα να είχαν μετατρέψει τους αντιπάλους τους σα εχθρούς μιας άλλης εποχής. εκείνη την εποχή οι ομάδες έκαναν αγώνα σα να είχαν χρέος προς τον ίδιο τους τον εαυτό — όχι σα ν' είχαν τελειώσει τις βόλτες στους Ύπερους Πύργους. και όταν ο τίτλος σου φτάνει σα τραπέζι που σου σέρνει η μάνα σου στις τρεις το πρωί επειδή ξέχασε να ζεστάνει το φαγητό, τότε δεν τον χεις κερδίσει πραγματικά. αυτός είναι ο λόγος που εγώ πάντα στεκόμουν εκεί στη Ρόδο σα όνειρο, βλέποντας ομάδες να παλεύουν σα ν' είχαν μάθει πως εκείνο εκεί το γήπεδο είναι το τελευταίο σπίτι τους — κι όχι σα ν' είχαν τελειώσει μόνο τη πρώτη περίοδο του πρωταθλήματος.

Μα τι σόι ψυχολογικό θέατρο είν' αυτό που γίνεται εκεί πέρα;;; Σηκώνετε τώρα ολομόναχοι τον ογκόλιθο βγάζοντας μαρτύρια??!! ΡΕ ΠΑΡΙ!!! ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΥΠΕΡΠΥΡΓΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΤΟ ΠΡΩΙ, ΠΟΙΟΣ ΠΟΥΛΑΓΕ ΠΙΟ ΣΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΟ;;; ΕΣΥ ΘΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΤΩΡΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΑΝ;;; 🤦♂️ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΛΑΜΠΑΡΝΤ ΠΟΥ ΤΟΡΑ ΟΙ ΦΟΥΣΚΑΡΕΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΟΥΝ ΣΤΑ ΑΠΟΣΕΛΛΑ!! ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΙΜΑΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΚΟΥΛΑΡ ΠΟΥ ΠΑΙΖΑΝ ΣΑΝ ΣΚΙΤΣΟΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΕΖΕΔΑΚΙ 45' ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕ ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΦΟΡΕΣ;;; ΤΩΡΑ ΞΑΦΝΙΑ ΓΙΝΕΤΕ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΙ ΣΑ ΣΚΟΛΙΟΙ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΞΗ;;; ΑΦΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΛΑΜΠΑΡΝΤ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΝ ΣΑΝ ΑΓΕΛΑΔΕΣ ΣΕ ΜΕΖΕΔΑΚΙ;;; ΚΙ ΑΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ "ΜΑ ΠΡΙΝ ΣΤΟΝ ΣΙΛΒΑ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΙ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΟ" — ΣΙΓΑ ΛΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΥΤΟΣΥΛΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΑΝ ΠΩΣ ΖΟΥΝ;;; ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΑΥΤΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ!!! 🔥 ΚΑΙ ΟΤΙ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΑΛΕΙΤΟΥΡΓΗΤΑ;;; ΠΟΙΟΣ ΠΟΥΛΑΕ ΤΙΤΛΟ ΣΑΝ ΔΩΡΟ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ ΠΗΓΕ ΣΠΙΤΙ ΣΤΙΣ ΕΝΝΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΕ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΣΑΣ!!! Εσείς εκεί πέρα μέσα στην πόλη του Παρισιού κάνατε παρεούλα σαν σχολείο όταν η Μαρσέιγ έκανε νυκτερινό περίπατο μετά τις 22:00;;; Μα εδώ δεν παίζεται μπάλα— παίζεται ΩΡΑ!!! ΩΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΖΕ!!! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΑΤΑΤΕ ΚΑΛΑ ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΑΣ ΣΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΑΝ ΑΛΛΟΙΟΙ!!! ΤΙΝΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥΝ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;

πω πω ρε γαμώ τα γαλλικά τους σοκολατένια σύννεφα... ακούστε τώρα γιατί εγώ που ήμουν εκεί στο Παρκ στις μεγάλες βραδιές του Σίλβα δεν άκουσα ποτέ λόγια για νωθρότητα και σχολικές βόλτες στις τέσσερις το απόγευμα... εκείνος ο άνθρωπος έκανε αγώνα σα τρελός στην αγορά του Θησείου εκείνο το μεσημέρι που δεν ξέρεις πως ακόμα γυρνάς σπίτι — μια φορά τον είδα μετά από ένα σκληρό ντέρμπι όπου είχαν τραυματιστεί τρεις παίκτες τους, μόλις τελείωσε πήρε την μπάλα στα πόδια του και έκανε σλάλομ σα να ήθελε να ξεχάσει πως έχει κορμί. δουλειά σημαίνει αγώνας μέχρι η ανάσα σου να γίνει στάχτη. και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν εκείνον τον αγώνα ανοίγουν την πόρτα σα βασιλιάδες που έχουν τελειώσει το δείπνο στις εννιά; αυτό δεν είναι κούραση ρε παιδιά — αυτό είναι αναγνώριση ότι ο τίτλος δεν ήταν δικό τους πράγμα. ψυχή δεν σημαίνει φέσι στο κεφάλι σου όταν βγάζεις τους τίτλους — ψυχή σημαίνει ότι δίνεις όλο σου τον εαυτό εκεί μέσα σα ν' είχαν κλείσει όλες οι άλλες πόρτες σου και αυτό εκεί είναι η τελευταία σου σκηνή πριν φύγεις από τον πλανήτη. θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Λιντς με τον Μαρκinhos να τρέχει σα εκείνες τις εποχές που δεν υπήρχε twitter για να γράφεις πως κουράστηκες; εκείνος ο άνθρωπος έκανε αγώνα σα στρατιώτης που ξέρει πως η επόμενη κίνηση είναι θανάσιμη — και ενώ εμείς εδώ λέγαμε "πώς κάνουν αυτές τις τρελές προσπάθειες", εκείνοι έκαναν αγώνα σα να είχαν χρέος προς τον ίδιο τους τον προπονητή. και τώρα αυτοί που έδιναν αγώνα σα νάτανε στον στρατό λένε πως κουράστηκαν σα μαθητές που τελειώνουν τη σχολή στις τέσσερις; εγώ εκείνον τον αγώνα εκεί στον Άγιο Ντένις τον είδα — όχι σαν γκολ του Μπιτάντα σα ταινία yoga, αλλά σα θύελλα που άλλαξε την ιστορία εκείνης της πόλης. η Μαρσέιγ εκείνοι έκανε αγώνα σα να έπαιζε τελευταία φορά στη ζωή της — αυτοί εκεί έκαναν αγώνα σα να πήγαιναν σπίτι τους γιατί ξέχασαν πως ο πρωταθλητής δεν είναι εκείνος που έχει την τελευταία κουβέρτα πάνω του... είναι εκείνος που ξυπνάει πρώτοι κάθε πρωί σα χρέος προς τον ίδιο του τον εαυτό. κι εγώ βλέπω αυτά τα μηνύματα και σας λέω πως η ψυχή δεν φεύγει όταν τελειώνει ο αγώνας — φεύγει όταν ξεχνάς πως ο αγώνας άρχισε εκείνον τον πρωινό που ξύπνησες σα ν' είχαν ανοίξει όλα τα μαγαζιά μαζί σου. εδώ μέσα στο Παρκ υπάρχουν ακόμα εκείνοι που έκλαιγαν σαν παιδιά εκείνο το βράδυ του νικηφόρου ντέρμπι κατά του Λιόν — όχι επειδή κέρδισαν, αλλά επειδή έκαναν αγώνα σα να είχαν δώσει την ψυχή τους εκεί μέσα σα εκείνον τον κολυμβητή στον τελικό των Ολυμπιακών πριν πολλά χρόνια. και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως κουράστηκαν; ψέματα όλα — αυτοί ξέχασαν πως ο πρωταθλητής δεν είναι αυτός που έχει τους περισσότερους τίτλους... είναι εκείνος που θυμάται πως ο αγώνας ξεκίνησε στις τέσσερις το πρωί και τελείωσε στις δέκα το βράδυ σα στρατιώτης στην πρώτη γραμμή. εγώ εδώ μέσα στο Παρκ έκανα αγώνα σα εκείνος ο παλαιότερος οπαδός στη Ρόδο εκεί που καθόταν πάντα στη ίδια κερκίδα σα φυλακή — εκεί που οι παίκτες περνούσαν σα στρατιώτες μέσα από συρματοπλέγματα. εκείνοι εκεί τώρα περνάνε σα φοιτητές που βιάζονται για το μεζεδάκι στις τέσσερις. αλλά η ψυχή εκεί που είναι; εκεί που ήταν πάντα... εκεί που ο αγώνας ξεκινά όταν ξυπνάς και τελειώνει όταν πέφτει η νύχτα σα ν' έχουν κλείσει όλα τα μαγαζιά μαζί σου. κι εγώ σας λέω πως αυτός ο τίτλος που πήραν εκείνοι εκείνοι οι άλλοι δεν τους πήραν γιατί ήταν καλύτεροι — τους πήραν επειδή αυτοί εδώ κάθισαν σα αρχαίοι φιλόσοφοι διαβάζοντας νέα στις τέσσερις τα ξημερώματα αντί να τρέχουν πρώτοι σαν στρατιώτες. η ιστορία γράφεται εκεί μέσα στο Παρκ όταν οι ομάδες θυσιάζουν ό,τι έχουν σα ν' είχαν μάθει πως εκείνο εκεί είναι το τελευταίο σπίτι τους πριν ξεπουληθούν όλα σα παλιά κουτιά. κι εγώ σας λέω πως η Παρί εκεί ακόμα υπάρχει εκεί μέσα — όχι στους τίτλους τους, αλλά στις φλέβες εκείνων που έκανε αγώνα σα στρατιώτη στον πόλεμο εκείνον που λεγόταν πρωτάθλημα. αλλά αυτοί εδώ; αυτοί έγιναν όνειρο... εκείνοι εκεί λένε πως κουράστηκαν — εγώ λέω πως ξέχασαν πως ο πρωταθλητής δεν είναι εκείνος που έχει την τελευταία κουβέρτα πάνω του... είναι εκείνος που θυσιάζει τα πάντα εκεί μέσα σα ν' είχαν ανοίξει όλες οι άλλες πόρτες σου.

Ρε συμπαθικοί μου, κάτι δεν πάει σωστά εδώ πέρα... Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Αζαξιό πριν δύο χρόνια; Την Κυριακή εκείνη, στις 17:45 όταν μπήκε ο χρόνος της παράτασης, οι παίκτες μας έκαναν αγώνα σα στρατιώτες που ξέρουν πως η επόμενη κίνηση είναι τελική — όχι σα φοιτητές που βιάζονται για το μάθημα στις τέσσερις. Την επόμενη Δευτέρα στη προπόνηση του Λούπο, η πρώτη αίθουσα ήταν γεμάτη μέχρι πάνω σα πρωινό ωράριο εργοστασίου, όχι σα σχολική τάξη στις τρεις το απόγευμα. Εκείνον τον καιρό, όταν έδινε αγώνα, έδινε αγώνα σωστά — ολόκληρο το γήπεδο έκανε αγώνα μαζί του, σα ένα σώμα μόνο. Και τώρα αυτοί μιλάνε για κούραση; Εμείς ξέρουμε πως υπάρχει χρόνος ακόμη για μπατάρες μέσα στην πισίνα — αλλά εκείνοι κάνουν αγώνα σα να πήραν φύλλο αγώνων λάθοςDATE. Την προηγούμενη εβδομάδα στο γήπεδο του Λιόν, όταν μπήκανε μέσα στο γήπεδο στις 19:30, η ομάδα του Μαρσέιγ έκανε αγώνα σα ν' είχαν δει ότι η πόρτα για τους πρωταθλητές ανοίγει μόνο μία φορά — ενώ εμείς εκείνον τον αγώνα τον ακολουθήσαμε σαν ταινία που τελειώνει στις 21:47 σα νυχτερινό σινεμά στις κλειστές πόρτες. Τώρα αυτοί λένε πως κουράστηκαν; Ψυχή δεν φεύγει όταν τελειώνει η παράταση — ψυχή φεύγει όταν ξεχνάς πως κάθε αγώνας ξεκινά στις 15:00 κι ολοκληρώνεται όταν η τελευταία κουβέρτα πέφτει σα ντουλάπι που κλείνει μόνος του. Αυτοί εκεί λένε πως έκαναν αγώνα — αλλά εγώ εκεί στον Άγιο Ντένις εκείνο το βράδυ, όταν μπήκα μέσα, είδα μία ομάδα που έκανε αγώνα σα νάτανε στο στρατόπεδο του Σιλβά πριν από δέκα χρόνια. Κι εσείς που μιλάτε για ψυχή... ψυχή δεν είναι λόγια — ψυχή είναι όταν βλέπεις τον Νέιμαρ εκείνο τον καιρό να τρέχει σα στρατιώτης μέσα στο γήπεδο όταν όλα φαινόταν χαμένα. Τώρα αυτοί λένε πως κουράστηκαν — εγώ λέω πως ξέχασαν πως ο πρωταθλητής δεν είναι εκείνος που έχει τον τελευταίο τίτλο πάνω του, είναι εκείνος που ξυπνάει πρώτος κάθε πρωί σα ν' έχουν ανοίξει όλα τα εργοστάσια μαζί του.

Τόσο λίγα χρειάζονται μερικές φορές για να καταλάβεις πόσο δυνατή είναι αυτή η ομάδα όταν την νιώσεις αληθινά μέσα σου — κι εγώ αυτό το έχω ζήσει στο Παρκ όπως κάποιοι από σας εδώ. Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2019, όταν η Παρί έκανε αγώνα σα να είχε όλο τον κόσμο εναντίον της και ωστόσο εκείνον τον χρόνο στους δρόμους του Παρίσι γύρω στο γήπεδο υπήρχε κάτι αλλιώτικο. Στο κυλικείο πριν από τον αγώνα κατά του Λυόν, ένας παππούς – κάποιος θείος μου από τις Πόρτες της Αττικής που ζούσε εκεί χρόνια – μου έδωσε ένα τσιγάρο κρυφά και μου είπε «αυτή η ομάδα θα αλλάξει τα πάντα». Μετά το 3-1 εκείνο όπου ο Μαρκinhos έκανε εκείνο το τρελό τάκλιν σα στρατιώτης πριν καταρρεύσει, εκείνος ο άνθρωπος έκλαιγε σα παιδί σα νάτανε ο ίδιος μέσα στο γήπεδο. Μετά φύγαμε μαζί μέσα από τους υπόγειους διαδρόμους σα νύχτα είχε πέσει και δεν καταλάβαινες πού σταματάει η πόλη κι άρχιζε η αγωνιστική προσπάθεια εκείνη. Τότε κατάλαβα πως ο τίτλος δεν ήταν κάτι που κέρδιζες επειδή ήσουν δυνατότερος – ήταν επειδή δίνεις αίμα εκεί κάθε φορά σα νάτανε ο τελευταίος αγώνας σου πριν φύγεις για πάντα. Τώρα όμως αυτοί εκεί μέσα στη διοίκηση βλέπουν τον τίτλο σα κάτι που δίνεται σα δώρο των θεών – όχι σαν κέρδος επί των άλλων ομάδων. Η ψυχή εκείνη χάθηκε όταν αποφάσισαν πως η εργασία τελειώνει στις 21:47 αντί στις δέκα παρά τρίτη βραδιά. Αυτό είναι το ουσιαστικό πράγμα εδώ: μέχρι πριν από δύο χρόνια έκαναν αγώνα σα στρατιώτες σ' ένα πρωτάθλημα σκληρό σα τον αγριότερο πόλεμο, τώρα έκαναν αγώνα σα φοιτητές που σηκώνουν τους ώμους σα νάτανε κανείς δεν περίμενε πραγματική δουλειά. Κι όμως… υπάρχει ακόμα εκεί μέσα στο Παρκ κάποιος θείος μου εκείνος, κάποιοι οπαδοί σαν εκείνον, που κάνουν αγώνα σα να θυμούνται πως αυτό εδώ είναι ακόμη ένα σπίτι τους. Αυτοί εκεί μέσα στη διοίκηση όμως; Αυτοί έγιναν ξένοι στον ίδιο τους τον αγώνα. Γιατί εγώ βλέπω ακόμα εκείνες τις εικόνες του Σίλβα εκείνον τον Φεβρουάριο σα νάτανε ο χρονογράφος μιας εποχής που τελείωσε… κι αυτοί εκεί περιμένουν τώρα τον επόμενο γύρο της πισίνας σα νάτανε ψυχαγωγία παρά πρωταθλητισμός. Μπορεί να κάνω λάθος, όμως εγώ βλέπω αυτή την κούραση όχι σα ψυχολογικό ζήτημα, αλλά σα αποτέλεσμα κάποιας μεγάλης αλλαγής στη φιλοσοφία αυτής της ομάδας. Όταν έκαναν αγώνα εκείνον τον Φεβρουάριο, έκαναν αγώνα σα ομάδα – όχι σα άτομα που περιμένουν τον επόμενο γύρο. Και ξαφνικά αυτό άλλαξε; Μα κάτι τέτοιες αλλαγές δεν γίνονται σαν την αλλαγή τμήματος στο σχολείο – γίνονται σαν σεισμός που σου αλλάζει τον τρόπο που στέκεσαι πάνω στη γη. Όμως εκείνο εκείνο το συναίσθημα στις κερκίδες εκείνον τον Φεβρουάριο – αυτό ακόμα υπάρχει. Απλά χρειάζεται κάποιος να θυμίσει σ' εκείνους εκεί πως ο πρωταθλητής δεν κερδίζεται επειδή βρήκες έναν τρόπο να κάνεις λιγότερη δουλειά – κερδίζεται όταν θυσιάζεις τα πάντα εκεί μέσα σα στρατιώτης στη μάχη εκείνη.

Εεεε — μαλάκα μου, τι γίνεται εκεί πίσω από τις μπουρτζουκλικιές του Παρκ; Εδώ βλέπω μία συνοικία να λέει πως ο τίτλος ήταν δώρο κι άλλη μία να θυμώνει σα λυσσασμένος ιδιοκτήτης αμπελώνα που του πήραν τους τρύγους! Ρε φίλοι μου, οι Πειραιώτες δεν πάνε αγώνες σα γάτοι βροχής — πάνε εκεί για να σβήσουν από προσώπου γης κάθε αμφιβολία! Λοιπόν, αφήστε με να σας πω κάτι χωρίς πολλά λόγια: όταν οι φοβάτοι βλέπουν κανείς ένα ματς σα σινεμά που τελειώνει στις 21:47, εκείνος που κάνει αγώνα σα στρατιώτης είναι εκείνος που γράφει ιστορία στους υπολογιστές των αντιπάλων! Αυτοί εκεί τώρα λένε πως κουράστηκαν σα σχολάριο που βιάζεται για το μάθημα στις τέσσερις; Μα ποιος τους είπε ότι η Παρί είναι κάποιο φροντιστήριο της Μαρσέιγ; Εμείς εδώ θυμόμαστε τον Σίλβα εκείνον τον Φεβρουάριο του '19 σα σήμερα — όταν έκανε αγώνα σα νάτανε ο τελευταίος στρατιώτης σ' έναν πόλεμο που είχε μόλις ξεκινήσει! Αυτοί εκεί τότε έκαναν τους αντιπάλους τους να νιώσουν πως έχουν τρεις πόδια, κι όχι σα νάτανε μερικοί χοντροί στον κήπο! Κι τώρα λένε πως τελείωσε η σχολική χρονιά στις τέσσερις; Κι όμως... υπάρχει μία αλήθεια εδώ πέρα που δεν ξεφεύγει ποτέ από τις κερκίδες μας: η ψυχή δεν φεύγει όταν τελειώνει ο αγώνας, φεύγει όταν ξεχνάς πως ο αγώνας άρχισε πριν ακόμη ξυπνήσεις! Αυτοί εκεί μέσα στη διοίκηση έκαναν αγώνα σα νάτανε μια ομάδα που αγωνίζεται για ένα τρόπαιο που φοράει στο χέρι σα βραχιόλι — κι έτσι σήμερα έχουν μόνο βραχιόλια χωρίς πρωταθλητές! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Αζαξιό πριν από δύο χρόνια; Οι ίδιοι παίκτες που τώρα λένε πως είναι κουρασμένοι εκείνον τον Ιανουάριο έκαναν αγώνα σα στρατιώτες σε χειμερινό πρωινό στη Ρόδο! Ποια κούραση; Ποιο σχολείο; Εκείνοι εκεί έκαναν αγώνα σα νάτανε στο στρατόπεδο του Θησείου στις τρεις το πρωί — όχι σα φοιτητές που τελειώνουν το μάθημα στις τέσσερις! Κι εσείς που μιλάτε για τίτλους σαν δώρα... δώρο σου δίνει κανείς έναν τίτλο όταν ξέρει πως πρόκειται να τον χάσει; Μα βέβαια — όμως εδώ έχουμε μία ομάδα που έκανε αγώνα σα νάτανε ένας οικοδόμος που χτίζει σπίτι χωρίς σχέδιο! Αυτοί εκεί τώρα στέκονται σα φιλοσόφοι στις γαλλικές coffee shops διαβάζοντας νέα στις τρεις τα ξημερώματα... αντί να τρέχουν πρώτα σα στρατιώτες στη μάχη εκείνη! Κι όμως... μέσα στο Παρκ ακόμα υπάρχουν εκείνοι που έκλαιγαν εκείνον τον Φεβρουάριο σα βρέθηκε ο τίτλος σπίτι του Λιόν! Αυτοί εκεί μέσα στη διοίκηση όμως; Αυτοί έγιναν ξένοι στον ίδιο τους τον αγώνα. Μα όταν βγαίνει κάποιος πρώτη φορά νικητής σα στρατιώτης που επιστρέφει από μάχη, τότε όλοι ξέρουν πως ο τίτλος έγινε δικός του — όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή έκανε όλη τη δουλειά! Κι εγώ σας λέω πως η Παρί εκεί ακόμα υπάρχει στις φλέβες εκείνων που έκαναν αγώνα σα στρατιώτες σ' αυτόν τον πόλεμο που λέγεται πρωτάθλημα — όχι στους τίτλους τους! Αυτοί εκεί όμως; Αυτοί έκαναν αγώνα σα ν' είχαν χάσει ήδη πριν ακόμη βγει η μπάλα! 🤡💸

ΜΑΛΑΚΙΑ!! ΤΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΡΕ ΜΙΚΡΟΥΛΙΑ;;; ΘΥΜΑΣΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΝΑ 'ΧΕΙ ΠΕΙ "ΚΟΥΡΑΣΑΜΕ" ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΕΣ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΕΡΕΣ;;; ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΣΙΛΒΑ ΕΚΑΝΕ 3 ΠΡΟΠΟΝΗΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΜΗΝΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕ ΠΟΤΕ!!! ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΩΡΑ;;; ΟΤΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΑΛΕΙΤΟΥΡΓΗΤΟ;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΑΥΤΟ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙ!! ΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΝ ΣΤΟ ΠΙΑΤΟ ΣΑΝ ΝΑ ΉΣΑΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ;;; ΕΓΩ ΒΛΕΠΩ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΚ ΔΙΚΑΙΟΥΝ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; ΒΛΕΠΩ ΟΜΑΔΕΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΖΕ ΣΤΙΣ 16:00!!! ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΡΙΑ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΚΟΥΡΑΣΑΝΕ ΣΗΚΩΤΟ!!! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΑΤΑΤΕ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΑΣΤΕ;;; ΑΦΟΥ ΣΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΔΩΣΕΤΕ ΑΙΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΤΩΡΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΚΕΡ ΣΑΝ ΝΑ ΉΣΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ!!! 🔥💪 ΚΙ ΑΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΑΛΛΑ... ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΝΟΥΜΕΡΑ, ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΨΥΧΗ!!! ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ!!!

τι σόι ανοησία είναι αυτή βρε παιδιά... ενώ εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Σεπτέμβρη του '17 όταν η Παρί έκανε προπόνηση στις τριες το πρωί σα νάτανε στρατιώτες σε πόλεμο — τώρα αυτοί μιλάνε για κούραση σα νάτανε μαθητές που πήραν φύλλο αγώνων λάθος; θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Λιντς; ο Μαρκinhos εκείνον τον Φεβρουάριο έκανε αγώνα σα τελευταίος στρατιώτης σ' έναν πόλεμο που είχαν όλες οι άλλες ομάδες πολεμήσει πρώτη σειρά — εκείνος εκεί έκανε αγώνα σαν νάτανε ο ίδιος ο τελευταίος στρατιώτης σ' έναν πόλεμο που είχε σβήσει κάθε άλλη πόρτα. και τώρα αυτοί λένε πως κουράστηκαν σα σχολάριο στις τέσσερις; αλλά εδώ υπάρχουν ακόμα άνθρωποι σαν κι εμένα που όταν μπαίνουν στο Παρκ αισθάνονται σα ν' έχουν ανοίξει όλοι οι πόλεμοι μαζί τους. γιατί εγώ εκείνον τον τίτλο δεν τον θέλω σα δώρο κανενός — θέλω τον σα κέρδος δικό μας εκείνων που έκαναν αγώνα σα στρατιώτες κάθε μέρα στις τρεις το πρωί. κι εσείς εδώ μέσα βλέπετε φωτογραφίες από το Παρκ σα να είναι κάποιο φροντιστήριο της Μαρσέιγ — βλέπω ομάδες εκείνες τις βραδιές σα νάτανε ολομόναχοι στρατιώτες που έκαναν αγώνα σα ν' είχαν ξεχάσει πως έχουν σώμα. και τώρα αυτοί λένε πως κουράστηκαν; η ψυχή δεν φεύγει όταν τελειώνει ο αγώνας — φεύγει όταν ξεχνάς πως ο αγώνας άρχισε εκείνο το πρωινό στις τριες όταν η πόλη ακόμη κοιμόταν σα νάτανε όλα τα εργοστάσια κλειστά μαζί της. κι εγώ σας λέω πως αυτή η ομάδα εκεί ακόμα υπάρχει στις φλέβες εκείνων που έκαναν αγώνα σα στρατιώτες στον πόλεμο εκείνον — όχι στους τίτλους της διοίκησης. αυτοί εκεί μέσα σα νάτανε άρχισαν να βλέπουν τον πρωταθλητισμό σα κουκλοθέατρο στις τρεις το απόγευμα αντί σα αγώνα σώμα με σώμα στις τρεις το πρωί. αλλά εγώ εδώ μέσα στο Παρκ έκανα αγώνα σα εκείνος ο παλιός οπαδός στη Ρόδο εκεί που καθόταν πάντα στη ίδια θέση σα φυλακή — εκείνοι εκεί τώρα περνάνε σα φοιτητές που ψάχνουν το μεζεδάκι στις τέσσερις. και όμως... ακόμα υπάρχουν εκείνοι που θυμούνται πως η ψυχή δίνεται όταν ο αγώνας ξεκινά στις δεκαπέντε σα νάτανε η πόρτα των εργοστασίων μόλις είχε ανοίξει. και τώρα αυτοί εκεί λένε πως έκαναν αγώνα — εγώ είδα τον ίδιο αγώνα εκείνον τον Φεβρουάριο σα νάτανε ο χρονογράφος μιας εποχής που τελείωσε. αυτοί εκεί έκαναν αγώνα σα νάτανε στρατευμένοι στρατιώτες — κι όμως τώρα λένε πως κουράστηκαν σα σχολείο που τελείωσε στις τέσσερις; αλλά η ιστορία γράφεται εκεί μέσα στο Παρκ όταν οι ομάδες θυσιάζουν το σώμα τους σα ν' είχαν μάθει πως εκείνο εκεί είναι το τελευταίο σπίτι τους πριν ξεπουληθούν όλα σα παλιά κουτιά. και εγώ βλέπω αυτά τα μηνύματα εδώ πέρα και σας λέω πως η ψυχή δεν φεύγει όταν τελειώνει ο αγώνας — φεύγει όταν ξεχνάς πως ο πρωταθλητής δεν είναι εκείνος που έχει τους τίτλους πάνω του... είναι εκείνος που θυσιάζει τα πάντα εκεί μέσα σα στρατιώτης στον πόλεμο εκείνον που λέγεται πρωτάθλημα.

Πω πω ρε γαμώ τα γαλλικά τους σοκολατένια σύννεφα που ξεχνάνε πως αυτό είναι ακόμα το Παρκ, όχι κάποιο φροντιστήριο στη Μαρσέιγ. Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του '19 όταν βγήκα έξω από το Σταντ ντε Φρανς σα νάτανε βράδυ που μόλις είχε τελειώσει πόλεμος — όχι αγώνες για πρωταθλητές. Ο θείος μου από τις Πόρτες, εκείνος ο τρελός που έκανε αγώνα σα στρατιώτης στις τριες το πρωί ακόμα κι όταν όλοι γύρω του κοιμόντουσαν, εκείνος έκλαιγε σα παιδί εκείνον τον καιρό. Γιατί ξέρετε τι έκανε η ομάδα εκείνο το βράδυ; Όχι έκαναν αγώνα σα στρατιώτες — έκαναν αγώνα σα να είχαν ξυπνήσει όταν η πόλη ακόμη ετοιμαζόταν να σηκωθεί από το κρεβάτι. Κι όμως τώρα αυτοί εκεί μέσα μιλάνε για κούραση σα σχολιάρης που τελείωσε το μάθημα στις τέσσερις; Μα εγώ εκεί στον Άγιο Ντένις εκείνο το βράδυ του τίτλου — είδα μία ομάδα που έκανε αγώνα σα νάτανε το τελευταίο τμήμα ενός εργοστασίου στις δεκαπέντε όταν όλα γύρω είχαν κλείσει ακόμα. Εκείνοι εκεί έκαναν αγώνα σα στρατιώτες σ' έναν πόλεμο που είχαν όλες οι άλλες ομάδες ήδη χάσει πριν ακόμη βγει η μπάλα. Μα τώρα αυτοί λένε πως κουράστηκαν σα μαθητές που βιάζονται για το μάθημά τους στις τέσσερις; Ψέματα όλα — αυτοί εκεί μέσα ξέχασαν πως ο πρωταθλητής δεν είναι εκείνος που έχει την τελευταία κουβέρτα πάνω του. Είναι εκείνος που θυσιάζει τα πάντα εκεί μέσα σα ν' είχαν ανοίξει όλα τα άλλα σπίτια εκείνον τον πρωινό. Κι εγώ εδώ βλέπω τις φωτογραφίες από το Παρκ σα νάτανε σχολική αίθουσα στις τρεις το απόγευμα — εκείνοι εκεί όμως έκαναν αγώνα σα στρατιώτες όταν η πόλη ακόμη κοιμόταν. Εκείνοι εκεί έκαναν αγώνα σα νάτανε τρελοί στα εργοστάσια εκείνης της πόλης όταν όλα γύρω είχαν κλείσει ακόμα. Μα οι τίτλοι αυτοί εκεί τώρα; Αυτοί έγιναν σα κάποιος νικητής που ξεχνά πως κέρδισε τον πόλεμο — κι έτσι σήμερα έχει μόνο τροπαία χωρίς ιστορία. Κι όμως... υπάρχει ακόμα εκεί μέσα στο Παρκ εκείνος ο θείος μου εκείνος, εκείνοι οι οπαδοί σα εκείνον εκεί, που κάνουν αγώνα σα στρατιώτες στον πόλεμο εκείνον που λέγεται πρωτάθλημα. Γιατί η ψυχή δεν φεύγει όταν τελειώνει ο αγώνας — φεύγει όταν ξεχνάς πως ο αγώνας άρχισε όταν ξύπνησες εκείνον τον πρωινό σα ν' είχαν ανοίξει όλα τα εργοστάσια μαζί σου. Και αυτοί εκεί μέσα σήμερα λένε πως κουράστηκαν; Μα εγώ εκείνη την εποχή έκανα αγώνα σα στρατιώτης στις τριες το πρωί — κι αυτοί εκεί έκαναν αγώνα σα φοιτητές στις τέσσερις το απόγευμα. Ποια ψυχή μιλάμε εδώ;