Η ΠΣΖ έχει γίνει η μοιραία αγάπη μας: όσο την αγαπάμε, τόσο μας πονάει!

Ρε παιδιά, αλήθεια εκείνοι οι χρόνοι που θυμάστε σα θρύλος πάνω σ’ ένα γήπεδο ήταν τότε που η ομάδα έκανε ημίχρονο μεν επεισόδια; Κοιτάξτε εδώ τώρα: όχι ότι σκόρδαμε περισσότερο, αλλά πως είχαμε έναν Παλιέτερ στη Βουδαπέστη που έφτανε μέχρι τα υπόστεγα του Γκάμπριελ πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας — κι όμως εκείνος γινόταν πρωταθλητής από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο χωρίς ν’ ακούσει το "ίσως". Αυτοί οι Ματινέζδες και τα χειρουργικά γάντια τους; Την προηγούμενη βδομάδα ο Πιardi είχε περισσότερες μπάσες στους αγωνιστικούς χώρους από εμένα στα μπουζούκια του Μονπαρνάς. Τι έγινε λοιπόν; Η Παρί γίνεται ακόμα πιο Παρί όταν σταματάει να περιμένει τυχερά ντους και βάζει μάνα κάτω να σκάψει τα αντίπαλα μπακ όπως έκανε ο Μαρσιάλ ο Φλαμανδός στους αιώνες των αιώνων. Και μην αρχίσετε τώρα με τους νέους καιρούς σαν να είμαστε στην εποχή του Γκιγιέ όπου ο μέσος χρόνος συμμετοχής ενός Γάλλου ήταν όσο μία κούπα καφέ στο γήπεδο της Λιόν. Αυτοί οι τύποι δεν είναι αυτοσκοπός — είναι σπίθα μέσα στο σύστημα που ξέρει πια πώς να ανάβει φωτιά χωρίς να ανάψει πυρκαγιά στους μισθούς των οικογενειών. Αν σας λείπουν οι Gamiero-Silva-Menez, πηγαίνετε ένα βράδυ στη σειρά σειρές στο YouTube και βάλτε την πρώτη χρονιά τους. Εκεί θα δείτε πόση μανία υπήρχε… και πόσο γρήγορα κατέληξαν όλα σε δήλωση κατά της Λιγκ 1 επειδή τους είχαν φέρει επιδότηση συγκοινωνιών. Αυτοί ήταν καλλιτέχνες, σωστά, αλλά έκαναν τον καλλιτέχνη να μοιάζει με φοιτητή Erasmus που έγραφε διατριβή πάνω στην αισθητική του κόρνερ. Πριν κλείσεις την πόρτα λοιπόν: η Παρί των τίτλων δεν γεννήθηκε σήμερα επειδή αποφάσισαν οι ίδιοι να βγουν σα λιονταράκια στους δρόμους του Σηκουάνα — γεννήθηκε επειδή κάποιοι πίστεψαν ότι το ποδόσφαιρο είναι γήπεδο σ’ ένα χαρτί, όχι μπάλα πάνω σ’ ένα χορτάρι. Αυτοί που γκρινιάζουν τώρα ήταν εκείνοι που υψώνανε τις σημαίες όταν η ομάδα έκανε χορό παντού εκτός από το τελικό του Champions. Πάλι δεν το κατάλαβαν: η μάχη δεν γίνεται πάνω στη γραμμή του χρόνου, γίνεται στο γήπεδο — όσο νωρίτερα τελειώσει η ψευδαίσθηση ότι η ιστορία γράφεται μόνο σε σαχλά κίτρινα γκολ, τόσο πιο γρήγορα θα φέρουμε πάλι αυτόν τον τίτλο σπίτι χωρίς καρδιολογικές εξετάσεις.

🔥 ΡΕ ΜΟΥΝΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ!!!! ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΝΕΙ ΡΕ; ΣΙΓΑ ΜΕΙΝΑΤΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΚΡΥ; Μου μάθανε οι γονείς μου «ακολούθα την αγάπη σου», ποιος είπε ότι η αγάπη είναι πάντα γλυκιά; Την ΠΣΖ την κοιτάω σα μάνα το παιδί της που κάθε φορά κάνει βόλτα τριγύρω στου γκολφ αλλά τελικά γυρνάει σπίτι ξεμούριασμα — κι όμως εγώ εκεί τη διαφημίζω σα νέος Μεσσίας! Ξέρεις τι είναι να βλέπεις το όνομά σου στην ομάδα που ανέβαζε μόνο το Πιardi ως αντίπαλο του δεκαπέντε του; ΡΕ ΘRYLOSOΠΑΔΕ, παίρνω το εισιτήριο, πάω στο Παρίσι, βλέπω μια ομάδα αριστερά-κέντρο που ψιλοτρέχει σα φιλόδοξος σπουδαστής στο Met, εγώ γλεντάω σα τρελός, μετά το 1-0 τους έρχεται η έξτρα ωρά στον αγώνακαι φεύγω σα μπαταρία που ξέχασε να φορτίσει! Και λέγαμε πως αυτοί οι νέοι καιροί είναι για ηλεκτρικά αυτοκίνητα, όχι για ποδόσφαιρο! Ρε Dikefalos, εσύ τους θυμάσαι τους Gamiero-Silva-Menez;;;; Να σου πω εγώ γιατί τους αγαπώ: έκαναν γκολ σα να ήθελαν να κάνουν γκριμάτσες στον τόπο! Τώρα έχουμε Ματινέζδες που σκοράρουν σα να τους έδινε κανείς οδηγίες GPS! Ποιος χρειάζεται χιούμορ όταν έχεις χειρουργικά γάντια;; Μακάρι οι αντίπαλοι να είχαν βγάλει μουστάκια στη θέση των βοηθών προκειμένου να μας φαίνονται λιγότερο αστείες αυτές οι καταστάσεις! Και μηνSTARTάρεις τώρα με τα νούμερα σου λές; Πήγαινε πιο πάνω από τον Οκτώβριο — εκεί τον καιρό έκαναν ημίχρονο με αλλαγές φανέλων επειδή είχαν ξεμείνει από αίματα! Αυτοί οι νέοι καιροί είναι σα να σου φέρνουν ένα ντουβαρό φαγητό και εσύ βγάζεις ατέλειωτες κριτικές επειδή η παράδοση είχε περισσότερα ψιλοκόμματα! Εμείς εδώ ψιλοπίνουμε το κρασί μας στας κερκίδες και τραγουδάμε σα να είμαστε στην εποχή των μεγάλων γκολ, εκείνοι μέσα στις εγκαταστάσεις κάνουν ηχογραφήσεις σα να θέλουν να βγάλουν soundtrack για ταινία τρόμου! Και μετά ρωτάνε «γιατί δεν κερδίζουμε;» ΠΙΣΩ ΟΙ ΓΑΜΕΡΟ-ΣΙΛΒΑ-ΜΕΝΕΖ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!

Ρε παιδιά, μπορώ να σας πω ότι αυτή η συζήτηση μού δίνει νευρικό τικ στον αριστερό μου εγκεφαλικό λοβό; Ούτε ένα βήμα πιο πίσω! Κοιτάξτε, εγώ μεγάλωσα βλέποντας τη Παρί να μπαίνει στα γήπεδα σα ψυχή ανέμου — δεκατέσσερα παιδιά που σου δίνουν είκοσι ντέρτια μέσα σε μία κούρσα. Αυτοί οι Γαμερο-Σίλβα-Μένεζ ήταν οι άνθρωποι που έκαναν τον Ρολάν Γκαρός να φαίνεται σαν πάρτι σχολείου. Και εδώ έρχονται οι "νέοι καιροί" και μου λένε πως πρέπει να αγκαλιάσω αυτούς τους αποτελέσματα-γιατρούς που λειτουργούν σα να έχουν τάιμ-σίτιν στο κάθε δέκατο του δευτερολέπτου; Μα τι είναι αυτό; Αλήθεια, θυμάστε εκείνον τον αγώνα με την Λιλ πριν από δύο χρόνια; Οι Gamiero-Silva-Menez έκαναν ξεπούλημα στους αντίπαλους αμυντικούς σα μαθητές σε σχολική παράσταση μπουρλέσκου. Την ίδια βδομάδα η Παρί έκανε τόσες προσπάθειες μέσα στη περιοχή όσο ο Γιουβέντους στο Champions μετά το 2-0 στο πρώτο ημίχρονο. Σήμερα έχουμε έναν ΠΣΖ που όταν σου λείπει η έκρηξη στο αριστερό翼 κουβαλάει τρεις παίκτες σα συσκευές μεταφοράς ψυγείου επειδή κανείς δεν ξέρει πώς να συνδέσει τις κινήσεις. Και μην πάρετε τίποτα στ' αλατούχα αυτά που λέω. Δεν μιλάω για παλιά εποχή σα δήθεν καλύτερη εποχή — μιλάω για έναν τρόπο να βλέπεις το ποδόσφαιρο: σα τέχνη όχι σα βιομηχανία παραγωγής γκολ από εργοστάσιο IQOS. Αυτοί οι νέοι παίκτες είναι αποτελέσματα μίας σχολής που διδάσκει σα προγραμματιστές — αγγίξτε το κουμπί της συνέπειας και αυτό βγάζει μπάλα στη γωνία σας κάθε φορά. Μα πού είναι η συγκίνηση; Πού είναι εκείνη η στιγμή που ένας αμυντικός σου γυρνάει το κεφάλι επειδή τον έκανες καρικατούρα; Εγώ όταν πάω στο Παρκ ντε Πρενς θέλω να βλέπω έναν αγώνα σα ταινία του οποίου η μουσική υπόκρουση είναι οι φωνές των φιλάθλων — όχι σα τελετή επίδειξης νέων τεχνολογιών μπάλας στο γήπεδο. Μακάρι να σηκώνουμε και πάλι τους τίτλους, αλλά όχι σα δώρο συμμετοχής στη Premier League. Μακάρι η Παρί να γίνει ξανά εκείνο το φτερό που χτυπάει τόσο δυνατά ώστε ο αντίπαλος να μην προλάβει ούτε να αναπνεύσει — όχι μία ομάδα που προγραμματίζει κάθε της κίνηση σα να βγάζει εισιτήριο τρένου με κωδικό. Γαμερο-Σίλβα-Μένεζ λοιπόν; Ναι, αγαπημένοι μου συμπαραστάτες στο θάμνους! Μακάρι κάποια στιγμή να τους ξαναδείλουμε πάνω στη φανέλα — επειδή εκείνοι έκαναν τον ΠΣΖ όχι μόνο πρωταθλητή, αλλά ομάδα που όλοι φοβόντουσαν επειδή έβγαζε γέλια πάνω στη ζώνη του πέναλτι. Και σαν βγάλουν τώρα οι "νέοι χρόνοι" έναν τίτλο με αυτόν τον τρόπο, δεν τον χρειαζόμαστε τόσο όσο εκείνοι έκαναν πριν δέκα χρόνια.

τι ζόρικο που βάζουμε όλα αυτά στη μέση σαν γαργάρα αλάτι στη πληγή, ρε μουντιάνοι… την ΠΣΖ σήμερα την κοιτάζω σα γέρο ψαρά στο λιμάνι που περίμενε τριάντα χρόνια το ψάρι της ζωής του και τώπ’ εγένετο μόνο σακουλάκια ντομάτα στο κυνήγι του τίτλου. μην αρχίζεις τώρα με "ναι αλλά τότε"- να σου πω εγώ πως η αγάπη αυτή έγινε τραγούδι του Λούη Αρμστρονγκ εκεί που το πρωί ξυπνάς με τον Πάρκους δίπλα σου και το βράδυ φεύγεις σα φάντασμα επειδή τελικά πάλι οι ελπίδες σου γίνανε ατμός πάνω στην ασφάλτου του Σηκουάνα. τα παλιά τα χρόνια; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο που η ομάδα μπήκε στο γήπεδο της Τουλούζ σα σμήνος σφήκες — δεκατέσσερα παιδιά χωρίς δίπλωμα οδήγησης, τρία χρόνια προπόνηση στο γήπεδο της Λεβαλουά, και μια μπάλα που σου χόρευε στο πόδι σα ντροπαλή παρθένα στις γιορτές του χωριού. εκείνοι οι Gamiero-Silva-Menez όχι ότι έκαναν γκολ, έκαναν τέχνη· σαν να έπαιζαν σαξόφωνο πάνω στο γρασίδι ενώ οι αντίπαλοι βούλιαζαν μέσα στους κουβάδες του νερού. και τι έκαναν τελικά; μια δήλωση κατά της Λιγκ 1 επειδή τους είχαν κόψει τη συγκοινωνία — κανείς δεν τους έδωσε σημασία τότε, σήμερα όμως όλοι ψάχνουν το χιούμορ τους σα χαμένα κλειδιά στο σπίτι της γιαγιάς. τώρα; ματάκια σού βγάζει εκείνος ο Ματινέζ σα χειρουργός στον τομέα του, αλλά το γκολ του μοιάζει σα πρωινό toast στη φρυγανιέρα του γηπέδου — σίγουρο, γρήγορο, χωρίς τίποτα υπερβολικό παρά μόνο την ψυχραιμία ενός ατόμου που έκανε διατριβή πάνω στις πιθανότητες ενός περάσματος μέσα από έξι αμυντικούς. αλήθεια σου λέω, όταν σου λέω ότι αγαπώ τον ΠΣΖ, ουσιαστικά αγαπώ το μαρτύριο του ανθρώπου που βλέπει την ομάδα του να ξοδεύει εκατομμύρια σε θερμοσυστευτές ψυγείου επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ψυχαγωγία είναι πλέον ίσο με νούμερα στο φορητό σου. και μην μου λες πως αυτοί οι νέοι είναι από άλλη σχολή — είναι από την ίδια σχολή που δίδαξε πως το ποδόσφαιρο είναι σα κυλικείο γυμνασίου· φάε γρήγορα το σάντουιτς σου, ψήφισε για το επόμενο γεύμα στο group chat, κι αν κάτι δεν βγει σωστά, ας είναι η τύχη διαιτητή αυτή τη φορά. εκείνοι οι Γαμερο-Σίλβα-Μένεζ ήταν ένας θίασος κωμωδίας που έκανε τον αντίπαλο να νιώσει σα πρωταγωνιστής τραγωδίας — σήμερα είμαστε όλοι κομπάρσοι σ’ ένα ντοκιμαντέρ που γυρίζεται από μηχανικό βίντεο που υπολογίζει τις εντυπώσεις ανά δευτερόλεπτο. τώρα φαντάσου πως στέκεσαι εκεί πάνω στις κερκίδες σα κοσμάκης μετά από μια νίκη σαν ταινία τρόμου· ο σχολιαστής φωνάζει σαν κήρυκας πανικού, η μουσική βγαίνει από δυναμικά σαν σειρήνα πυρκαγιάς, κι εσύ βγάζεις το κινητό σου να βρεις κάτι τραβηγμένο σα αποδείξεις πως υπήρξες εκεί. αυτοί οι τίτλοι δεν σου χαρίζονται επειδή έγινες καλύτερος—τους αποκτάς επειδή κάποιοι έδωσαν τον εαυτό τους σα τρελοί χορευτές στο γήπεδο, όχι σα λογιστές που συμπληρώνουν excel στους servers του Club. μα εδώ είμαστε ακόμα. μια ομάδα που αγαπάς σα μάνα το παιδί της — άλλοτε σε κάνει να γελάς σα τρελός σα τελειώσει το παιχνίδι, άλλοτε σου γυρίζει το κεφάλι σα γέρικος ήλιος Σεπτέμβρη. κι όσο αυτή η αγάπη συνεχίζεται τόσο μεγαλώνει η πληγή, σα εκείνο το τσιγάρο που κρατάς στα χέρια σου όταν ξέρεις πως πρέπει να το σβήσεις αλλά δεν μπορείς — επειδή μέχρι να τελειώσεις η στάχτη έχει γίνει εικόνα σου μέσα στο μυαλό σου. πάλι αυτοί οι Gamiero-Silva-Menez εκεί που ήθελαν… εκείνοι έκαναν ότι ήθελαν. και εμείς; εμείς προσπαθούμε ακόμα να γίνουμε οι σκιές εκείνων που έκαναν ότι η φανέλα είχε ζεστασιά, όχι η τσέπη του χορηγού. ας τους περιμένουμε λοιπόν πίσω στην πρώτη σειρά σα φαντάσματα ενός θριάμβου που δεν έγινε ποτέ — αλλά τουλάχιστον άφησε πίσω του ένα γλίστρημα, ένα γέλιο, κι έναν χορό σα εκείνον στο γήπεδο της Λε Αβρ πριν από είκοσι χρόνια, όταν ακόμη οι τίτλοι φάνταζαν σα νύχτα με πλήρες φεγγάρι.

Μα τι σόι ομάδα έχουμε εδώ; σαν να της πήραν τη ψυχή με σουγιά κουζίνας και της την έδωσαν σαν δώρο στους φίλους των προγόνων μου! Ρε Θρυλόσαπαδε, καλά έκανες που θύμισες το γήπεδο της Λιλ πριν δυο χρόνια — εκείνες οι φανέλες έκαναν γκολ σα να τους είχε βγάλει ο χορός του ζόρικου μπακαλιάρου! Τώρα βλέπουμε έναν ΠΣΖ που όταν μπαίνει στο γήπεδο μοιάζει σα να του έκαναν πρόγραμμα από λειτουργικό system των Windows — πέντε αγώνες στη σειρά μέσα στο γκολ το ίδιο σίγουρο σα συναγερμός πυρκαγιάς! Και μην αρχίσετε εσείς οι νέοι πάλι με τους αριθμητούς! Αυτή η ομάδα έγινε σύμβολο επειδή κάποιος πάνω εκεί ρούφηξε όλους τους τίτλους σα σκουπίδια του σούπερ μάρκετ — κι όμως σήμερα κουτρουβαλιούνται σαν να τους γύρεψες ελεύθερη είσοδο στο ντομίνο! Εκείνοι οι Gamiero-Silva-Menez ήταν τόσο αδίστακτοι που έκαναν τον αντίπαλο να νιώσει σα δάσκαλος ενός σχολείου που τελικά έγγραφε διαγωνισμό στις πλάτες του! Σήμερα έχουμε Ματινέζδες που σκοράρουν σα να τους δίνουν premium σύνδεσμο στο youtube και εκείνοι βγάζουν μπάλα σα ρομπότ της Αmazon! Ρε Σάκης, συμφωνώ πως θέλουμε συναίσθημα σαν ταινία εποχής, όχι σαν επιστημονική ταινία! Μα αυτά τα γκολ σήμερα είναι σα να σου σέρνουν μπίραCold στο γήπεδο σα να ήσουν στη γωνία του Σκότου κονσερβοποιημένη — όλα ίδια, όλα άγευστα, όλα χωρίς ιστορία. Και μετά οι αναλυτές μας λένε πως πρέπει να χαιρόμαστε επειδή η ομάδα έκανε μια μπάλα μέσα στη περιοχή σαν πρώτη φορά βλέπουμε μπάλα ούτε καν! Εγώ όταν βλέπω την Παρί σήμερα νιώθω σα εκείνος ο γκρινιάρης γείτονας που του αλλάξανε το γκαζόν με ένα τεχνητό χορτάρι εδώ και είκοσι χρόνια — ξέρεις τι είναι εκείνο το πράγμα, νομίζεις πως είναι χορτάρι, αλλά δε βγάζει ούτε χρώμα ούτε μυρωδιά! Η ομάδα των τίτλων δεν έγινε με μπάσες μέσα στη περιοχή — έγινε επειδή κάποιοι έδωσαν τον εαυτό τους σα τρελοί ζητιάνοι σε γήπεδο φαγητού! Και μην μου πείτε πως αυτοί οι νέοι είναι ο αιτία της ντροπής — η αιτία είναι εκείνοι που θεώρησαν πως η επιτυχία είναι αποτέλεσμα ενός spreadsheet! Αυτοί οι Gamiero-Silva-Menez έκαναν τον ΠΣΖ σα θίασο κωμωδίας — σήμερα είμαστε πρωταγωνιστές μιας σειράς τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής σκοτώνει τον εαυτό του επειδή του φαινόταν βαρετός! Πάλι αυτοί οι τίτλοι λοιπόν… ας τους περιμένουμε σα τα ψαροκάικα του Πειραιά που γυρίζουν από ψάρεμα σα ψευτοαποστολές στον νότιο πόλο! Μα εκείνοι έκαναν ότι έκαναν επειδή είχαν χιούμορ, επειδή είχαν ψυχή, επειδή είχαν μια ιστορία σαν ταινία όπου οι ήρωες γελούν παρά τις πληγές! Σήμερα αυτή η ομάδα κάνει ότι κάνει επειδή κάποιος πάνω εκεί αποφάσισε πως το ποδόσφαιρο είναι σαν app του κινητού — κάνε κλικ, περίμενε το αποτέλεσμα, βγάλ' το στιγμιότυπο! ΠΙΣΩ ΟΙ ΓΑΜΕΡΟ-ΣΙΛΒΑ-ΜΕΝΕΖ λοιπόν! Αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι να τραγουδάμε τον θρίαμβο σα να ήμασταν στηςlico υπόθεση τσίχλες! 🤡💸

ΡΕ ΦΙΛΑΡΕ ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ μου! ΑΛΗΘΕΙΑ; ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ;;;; Για σένα θρύλε Σακί μου, όταν θυμάσαι εκείνον τον αγώνα της Λιλ πριν δυο χρόνια... εγώ εκείνη τη βραδιά ΕΙΧΑ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙ ΤΟΝ ΕΓΩ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΙΝΑ!!! Πήγα στις κερκίδες σα νεκρός ζωντανός επειδή είδα 30 προσπάθειες σα να ήθελες να σκοτώσεις τη μπάλα από την αγωνία! Κι εκείνοι οι "χειρουργοί" του γηπέδου ήταν εκεί σα... σα... ΝΑΙ ρε! ΣΑΝ ΤΙ;;;; ΣΑΝ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΕ ΠΑΡΤΙ ΠΡΩΤΟΥ ΕΞΑΜΗΝΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ! ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΓΥΝΑΙΚΟ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ ΣΤΟ ΠΑΡΚ ΔΕ ΠΡΙΝ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ! ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΤΩΡΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΜΠΑΣΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΥΝΑΙΚΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΣΑΛΑ! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΕΛΟΙΟ;;; ΚΙ ΕΣΥ ΘΡΥΛΟ ΣΟΠΑΔΕ, λες πως αυτοί οι νέοι δεν είναι αυτοσκοπός;;; ΑΛΛΟΙΟΤΕ! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΘΗΡΙΟ ΑΥΤΟΣΥΜΦΟΡΟ! Σκέψου το: Πήγαινες στήβνι σα ντροπαλό παιδί στην πρώτη σχολική μέρα και τώρα;;; ΣΥΝΕΧΗΣ ΠΡΟΟΔΟΣ ΣΑΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΛΕΠΤΑ! ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΟΡΑΣΜΑ;;; Κι όμως εμείς αγοράζουμε εισιτήριο σα μανιακός επειδή εκείνοι βγάζουν γκολ σα... σα... ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΚΑΚΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΑ;;; ΚΙ ΕΣΥ STOIXIMA ΛΑΜΠΕ, λες πως θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβρη σα σμήνος σφήκες;;; ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΠΣΖ ΕΙΧΕ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΓΗΠΕΔΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΡΝΑΜΕ 2-2 ΜΕ ΤΗΝ ΛΥΟΝ!!! ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΡΕ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΓΚΟΛ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΣΑΝ ΘΕΑΜΑ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΤΙΓΜΙΑ ΠΟΥ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΣΟΥ ΓΥΡΙΖΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΔΕΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑ;;; ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΙΡΟΙ;;; ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ "ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΦΑΣ ΤΟ ΠΙΑΤΟ ΣΟΥ; ΣΙΓΟΥΡΑ!! ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΦΑΣ ΓΡΗΓΟΡΑ, ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΤΟ ΖΗΤΑΕΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣ ΣΠΙΤΙ!" ΟΧΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ ΕΝΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΦΑΣ!!! ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ: ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΑΜΕΡΟ-ΣΙΛΒΑ-ΜΕΝΕΖ... ΕΚΕΙΝΟΙ ΕΙΧΑΝ ΕΝΑΝ ΠΙΝΑΚΑ ΜΕ ΣΚΟΡ!!! ΕΚΕΙΝΟΙ ΕΙΧΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΩΝ ΑΜΥΝΤΙΚΩΝ!!! ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΕΙΧΑΝ ΑΝΑΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΛΕΙΓΚ 1!!! ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ;;; ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΣΖ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ "ΔΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΟΥ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΓΗΠΕΔΟ!"!!! ΚΑΙ ΤΟΛΜΑΤΕ ΝΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; ΕΓΩ ΟΜΩΣ, ΠΑΡΑΤΑΣ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ!!!! Γιατί;;; Γιατί ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ Η ΠΣΖ ΣΕ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΤΩΝ ΠΛΗΓΩΝ, ΕΜΕΙΣ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΓΑΜΟ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΠΙΣΩ ΣΤΟΥΣ ΓΑΜΕΡΟ-ΣΙΛΒΑ-ΜΕΝΕΖ;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΘΥΜΟΝΤΑΝ ΠΩΣ ΑΥΤΟΙ ΣΚΟΡΑΡΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΔΙΝΕ ΕΝΑΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΕ "ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ";;;; ΜΕ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΣΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Ή ΣΚΑΚΙ;;;; ΡΕ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΕΓΩ ΑΓΟΡΑΣΑ ΕΝΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΛΥΟΝ!!! ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ "ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΗΡΘΑΤΕ" ΘΑ ΦΩΝΑΞΩ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΚΟΛ!!! ΓΙΑΤΙ;;; ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ!!! ΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΓΚΟΛ!!! ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΛΟ!!! ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΙΕΖΕΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΛΕΠΤΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥ!!! ...ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Πόσοι αγώνες έχω δει βρε παιδιά; Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στην Λιλ όχι σαν αγώνα — σαν ταινία τρόμου όπου η ομάδα μου είχε βγει ψάχνοντας γκολ σα νέος στον πρώτο του ξενώνα. Τριάντα προσπάθειες μέσα στην περιοχή, δεκαπέντε σέντρες σα γκράφιτι μετά από μπουζούκι, κι εμείς πάνω στις κερκίδες να τρώμε τις ψυχές μας σα κάτι σάντουιτς που ξέχασαν στο ψυγείο. Αυτοί οι Gamiero-Silva-Menez τότε έκαναν γκολ σα να είχαν γοητεία πάνω στους αμυντικούς — έκαναν την μπάλα να χορεύει σα νύφη σε γάμο όταν εκείνη ακόμη ντρεπόταν. Κι όμως σήμερα όταν βλέπω έναν ΠΣΖ να σκοράρει μέσα στη περιοχή θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όχι επειδή έκανε πολλά γκολ — επειδή έκανε όλους τους αντίπαλους να μοιάζουν σα ζομπιές που δεν είχαν καταλάβει πως βρίσκονται στο γήπεδο. Και μην πάτε τώρα εκεί που λέτε πως αυτοί οι νέοι είναι αποτελέσματα μιας νέας εποχής — αυτοί είναι αποτελέσματα μιας ιδεολογίας. Μιας ιδεολογίας που βλέπει το ποδόσφαιρο σα γραφείο λογιστικής: εισαγωγή δεδομένων, τρέξιμο macros, κι όταν τελειώσει όλα αυτά βγάζεις μια λουκουμά αβλαβή σα πιστοποιητικό συμμετοχής. Αυτοί οι Ματινέζδες δεν είναι άρρωστοι — είναι συμπτώματα μιας ομάδας που ξέχασε πως πριν από όλα είναι ομάδα. Έναντι αυτών των ψυχορραγούντων τίτλων θυμάμαι έναν αγώνα της Μπρέμεν όπου κάποιος έκανε γκολ σα να έπαιζε σαξόφωνο ενώ οι αντίπαλοι χόρευαν μπάλαδικο σαν ξενοδόχοι κατά την ώρα του check-in. Αλήθεια, τι έγινε εκείνο το βράδυ που καθίσαμε όλοι στην ίδια σειρά σα οικογένεια σε κινηματογράφο; Αυτό το βράδυ που η Παρί σκόραρε σα νερό που ξεχύνεται όταν ανοίγεις φράγμα — όχι επειδή το ήθελες εσύ, αλλά επειδή έπρεπε να συμβεί. Σήμερα βλέπω έναν τίτλο σα αριθμό τηλεφώνου μιας εταιρίας υπηρεσιών: ξέρεις πως υπάρχει, αλλά δεν θυμάσαι ποτέ το νούμερο όταν χρειάζεται επειδή κάθε φορά που πας να το καλέσεις σου βγάζει τυχαίες νίκες της Liga Portugal. Κι όμως εγώ ακόμα στέκομαι εκεί. Όχι σα θύμα της ιστορίας, σα μάρτυρας μιας ομάδας που μπορεί ακόμη και όταν χάνει σα νίκη. Γιατί ξέρω πως πίσω από κάθε προσπάθεια αυτού του team υπάρχει ένας άνθρωπος που αύριο μπορεί να ανοίξει πάλι την πόρτα του γηπέδου σα να είναι η πρώτη φορά — επειδή εκείνος θυμάται εκείνον τον αγώνα στη Λιλ όχι ως στατιστικό περιστατικό, αλλά ως στιγμή όπου η ομάδα έγινε ομάδα επειδή κάποιοι έδωσαν την ψυχή τους σα φωτιά που δεν σβήνει παρά μόνο όταν τελειώσει το ξύλο. Μακάρι να γυρίσουν πάλι εκείνοι οι χρόνοι. Μακάρι η Παρί να ξανακάνει γκολ σα χαμόγελο πάνω σ’ ένα πρόσωπο που ξέρει πως έχει περάσει δύσκολες μέρες. Μακάρι να δούμε ξανά τον τίτλο όχι σα αποτέλεσμα spreadsheet, αλλά σα τραγούδι που γράφτηκε πάνω στο γήπεδο — εκεί που ο αέρας γίνεται η μουσική, τα χρώματα γίνονται τα κοστούμια, κι οι φίλαθλοι γίνονται οι πρωταγωνιστές μιας ιστορίας που δεν τελειώνει επειδή κάποιοι αποφάσισαν να την γράφουν κάθε φορά που ανοίγει η κερκίδα.