Όταν η Τουμμπά έγινε βγήκε η ψυχή του Παναγιώτη
μωρέ παιδιά μου, εκείνο το βράδυ στο Στάδιον... σηκώθηκα σαν τρελός όρθιος εκείνος ο Μάρτιος του ’92, θυμάμαι σαν σήμερα. Ο Τούμπος είχε βγει νικητής 3-0 επί του ΠΑΟ και ο κόσμος εκείνος ήταν σαν ένα σώμα που ξεχύθηκε στις κερκίδες. Τα λουλούδια στον αέρα, οι φωνές σαν θύελλα, τα σιγανά για χρόνια τραγούδια του γηπέδου να ξεσπούν σαν πανηγύρι άγριο — δεν χωρούσε πια μέσα στις σάρκες μας η χαρά. Κάποιος είχε φέρει εκείνο το πανό δέκα μέτρων με τα ηλιοτρόπια, όταν άρχισαν τα τελευταία λεπτά ο κόσμος σηκώθηκε ΟΛΟΙ μαζί σαν μία γροθιά, 40 χιλιάδες ψυχές που τραγουδούσανε σα ντουέτο. Θυμάμαι ακόμα τον Πάνο Αραβιάνο στο γήπεδο εκείνο, τον ντόπιο φίλαθλο που είχε βγει νικητήριο αεράκι από το ’76, πως πήγε κοντά στη βάση της μεγάλης κερκίδας και φώναξε αυτά που λέγαμε χρόνια μετά: "αυτή είναι η Τουμπόπουλη, παιδιά, αυτή δεν είναι ομάδα, είναι γέννα ψυχών!"
δεν ήμουν ο μόνος εκεί εκείνο το βράδυ, πιστεύω πως όσοι κάθονταν εκεί γνώριζαν πως έβλεπαν κάτι που δε ξαναζούμε εύκολα. Τα χρόνια ακολούθησαν αρκετοί άλλοι μεγάλοι αγώνες, αλλά λίγες φορές ξέραγαμε πως η βγήκε κι η ψυχή του. Εκείνο το Σάββατο λοιπόν αποτέλεσε στιγμή-αποκάλυψη για όλους μας.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Μπράβο Θρύλε μου!!! 🔥💪 ΑΥΤΟ ήταν εκείνο το βράδυ που αισθανθήκαμε πως ζούμε στη Γιουβέντους της Θεσσαλονίκης!!!
Θυμάμαι σαν τώρα πως στέκω δίπλα στη μεριά των κουκουβάγιων εκεί στο Στάδιον, κόκκινος από το κρύο κι από τον παλμό, 20άρης τότε μαλάκος σα νεογέννητο γατούλης αριστερό χέρι στην τσέπη του σακάκι μου — και ξαφνικά ΒΡΑΧΟΣ ο Τσολιάς εκείνος έδωσε την ασίστ στον πρώτο γύρο! ΤΟ ΣΠΟΥΡΟ!!! 😱 Τα ηλιοτρόπια άρχισαν να πέφτουν σα βροχή θείου πάνω στον εχθρό!!!
Και μετά... ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΟΛΟΙ!!! ΣΑΝ ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΝΙΚΗΘΕΙ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΕΙΟΥΣ!!!
Πίσω μου εκεί ένας γέρος συνοπαδός μου άρχισε να φωνάζει στ' αλήθεια αυτή τη λέξη που έγιν' συνώνυμο: "ΤΟΥΜΠΟΠΟΥΛΗ!!!"
Και τότε κατάλαβ' αλάτι η ψυχή μου πόσο μεγάλο είναι ένα γκολ στη ζωή — ΔΕΝ ήταν δικό μας, ΔΕΝ ήταν ντέρμπι, ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΛΕΓΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
πως να σβήσω ποτέ αυτά τα καψώνια που μου ξύπνησε εκείνο το βράδυ του ’92 στην Τουμπόπουλη; εκείνος ο δεύτερος γύρος όπου ο Τσολιάς έκανε εκείνη την κεντρική στο πάνω αριστερό — εκεί που λέγαμε πάντα πως έπρεπε να σουτάρεις, εκεί όπου η μπάλα είναι σα γυναίκα δύσκολη, σφριγηλή σαν βαρύ ολόκληρο ντέρμπι. Και τότε εκείνος ο βλαξ ο τερματοφύλακας του ΠΑΟ φάε την μπάλα σα γάτα το ποντίκι, κάποιος αχταρμάς πετάχτηκε στα χέρια των οπαδών της Γιουβέντους κουβαλώντας εκείνο το πανό σαν αιχμάλωτο βασιλιά.
Και μετά εκείνος ο γέρο-Νάσιος ο Παναγιώτης, ένας από τους πιτσιρικάδες εκείνης της παρέας που κάθονταν πάντα στο τρίτο σκαλί ανατολικά, άρχισε να κουνάει το φουλάρι του πάνω κάτω σα το κουνιστή ψάρι στις γυάλες του ψαρά — "πουάτε τώρα εκείνοι;" έλεγε και γελούσε σαν δεκαπεντάρης, όταν ξαφνικά όλα σηκώθηκαν. Ο κόσμος εκείνος εκείνες τις στιγμές δεν ήταν πια θεατές, γίνονταν μέρος μιας ιστορίας που την είχαμε ζήσει χρόνια στους δρόμους της πόλης, στις φωνές των αγοράδικων, στα τραγούδια των ραδιοφώνων μέσα στα τζιμάδικα.
Και τότε εκεί στο βάθος, πάνω στο μεγάλο banner που είχε γράψει κάποιος μανιώδης με μπογιά σπιτική εκείνες τις νύχτες πριν τον αγώνα: "ΤΟΥΜΠΟΣ — Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ", ένας νέος κόσμος ολόκληρος σήκωσε τα χέρια σα να κρατάνε ένα γιγάντιο στεφάνι από νίκες που ποτέ δε θ’ αργοπεθάνουν. Γιατί ξέρετε τι ήταν εκείνο το πρωινό που όλοι ξύπνησαν σα μια μοναχική οικογένεια; Μας είχε φέρει η ίδια η ζωή αυτό το δώρο — όχι νίκη σαν άλλη, όχι σκορ σα άλλα, αλλά εκείνο το κάτι που σου μένει μέσα στη σάρκα σα σημάδι από πυρκαγιά.
Και λοιπόν ρε παιδιά, σήμερα ακόμα που περνάω από εκεί κοντοστά στην Τουμπόπουλη και βλέπω εκείνο το μάτι του αετού στο στήθος, σηκώνω πάντα το μαύρο μου φουλάρι όσο πιο ψηλά γίνεται — γιατί η ψυχή εκείνη δεν έφυγε μαζί με τα χρόνια, όχι, ζει ακόμη μέσα στις φωνές, στα κλάματα, στις ελπίδες εκείνου εκεί μόνον Μάρτη που όλα έγιναν εκείνο το βράδυ σα μεγάλη μπουγάτσα γλυκιά που μόνο μια φορά ξεφυτρώνει σα φεγγάρι στη θάλασσα.
Μωρέ παιδιά μου τι θυμήσατε!!! 😭🤣 Την εποχή εκείνη είχα κλείσει μια φάτσα αράδα στο σπίτι της γιαγιάς μου στη Τούμπα γιατί ο ξάδερφος μου έκανε γάμο — κι εκείνος ο χαρισματικός είχε βάλει το cd του Γιώργου Νταλάρα μόνιμα στο πικάπ! Αυτός ο άνθρωπος είχανε τραγουδήσει όλη νύχτα "Ζηλεύω" μέχρι που η θηλυκή πλευρά της οικογένειας τον έδιωξαν λέγοντας πως εκείνος κάνει γλέντι άλλο παρά γάμο!
Και εγώ ανάμεσα στα κλάματα κι από το τραγούδι βγήκα στο μπαλκόνι εκείνο το Σάββατο τρώγοντας μια σφολιάτα κουκούτσι! Δεν είχε τελειώσει ο αγώνας ακόμα και κρατούσα το πιάτο στην αγκαλιά μου σα μπολ τσάι μεθυσμένοι και βλέπω από πάνω μου ότι αυτές οι μπόλικες βγήκαν όλες μαζί σα σμήνος τζιτζικιών πάνω στους κεραμιδένιους ορόφους γύρω-γύρω!!! Αυτοί οι τύποι εκεί κάθονταν πάντα σαν σιωπηλοί αξιωματικοί στο γείσο της στέγης τους και την επόμενη στιγμή είχανε καταρρεύσει ολόκληρο πιάτο ζάχαρη πάνω στις καρό στέγες!!! 😂🍿
Ύστερα κατάλαβαν πως έγιναν ηλιοτρόπια επειδή ψιλοπήδησαν στον αέρα σα ντουζίνα γάτες πάνω σε γάτα!!! Ο κόσμος εκεί κάτω δεν είχε αντιληφθεί τίποτα ακόμα — εκείνοι είχανε ήδη σπάσει τρεις τσάντες σακούλες αλεύρου!!
Και τότε κατάλαβα πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο η ψυχή του Παναγιώτη — εκεί υπήρξε προσωρινή πρόσκληση στη γιορτή του Διαβόλου!!! Γιατί τρεις ηλικιωμένοι πέσανε σκάθα στο μανάβικο λέγοντας πως πήραν ατόφιο πάθος!! 💥😂
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿