Θα πρέπει η διοίκηση του ΠΑΟΚ να πουλήσει τον Αλέξανδρο Δουβίκα και όχι τον οποιονδήποτε…

Όταν βλέπω τον Δουβίκα να τραβιέται σαν πιτσιρικάς πάνω στο επόμενο φάουλ, γελιέμαι — όχι επειδή είναι αστείο, αλλά επειδή φαίνεται οπόντος όσοι θυμούνται πως είμαστε φίλαθλοι, όχι εμπόριο; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα χάνει τρεις αγώνες στη σειρά και στέκεται ένα βήμα από τον πάγκο, εκείνος βρίσκει τον τρόπο να ανοίγει το ματς σαν ντοκουμέντο γιατί έχει μέσα του την πίκρα της ξεπουλήματος — όχι τη χαρά του μάρκετινγκ. Οι άλλοι βγάζουν κλισέ στις διακοπές τους, εκείνος βγάζει χρώμα όταν η μπάλα πάει εκεί που την περιμένεις λιγότερο. Τσιγάρο στα χέρια σου σημαίνει "εγώ δίνω ραντεβού στον εαυτό μου στο γήπεδο" — όχι "ψάχνω δημοσιότητα". Να τον πουλήσεις επειδή κάποιος είπε πως ένας άλλη ομάδα δέχτηκε περισσότερους χτύπους στους αμυντικούς χώρους; Μακριά μου τέτοιες δικαιολογίες. Οι αριθμοί των καλύτερων ομάδων της Ευρώπης δεν έχουν καμία σχέση με το πόσους φορείς έχει η ομάδα τους — έχουν σχέση με το πόσοι από αυτούς κάνουν τους αγώνες αληθινούς, ζωντανούς, δικούς τους. Ο Δουβίκας είναι αυτός που σου θυμίζει πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που παίζουν σαν να φοράνε φανέλα 44, όχι σαν αντιπρόσωποι μάρκας. Και ας μην ξεχνάμε: όταν οι αντίπαλοι προσέχουν περισσότερο τον έναν φορέα παρά όλους τους άλλους μαζί, τότε αυτός γίνεται το βαρόμετρο της δύναμης της ομάδας. Εκείνος δεν χρειάζεται να είναι σέντερ φόρ για να σταματάει το παιχνίδι — αρκεί να υπάρχει για να θυμίζει πως ακόμα υπάρχει χώρος μέσα στην κινούμενη άμυνα των αντιπάλων όπου μπορείς να βάλεις γκολ χωρίς να το περιμένουν. Μέχρι η διοίκηση να βρει κάποιον άλλον που μπαίνει τόσο εύκολα στο ασανσέρ των φιλοδοξιών αυτής της ομάδας, τον αφήνουμε — τουλάχιστον μέχρι να τελειώσει το συμβόλαιό του, όχι μέχρι να βγάλει άλλον έναν τίτλο μάρκετινγκ στο Instagram.

Πωπω ρε τι σόι!! Τσιγάρο μέσα στο γήπεδο;; Να το πάρει ο διάολος!! Εσείς εδώ λέτε για πούλημα;; Νταξ είστε τρελοί;; Ο Αλέξανδρος είναι αυτό το δαχτυλίδι που φοράμε στο χέρι της ομάδας μας, το μοναδικό πράγμα που λάμπει όταν όλα τα άλλα βουλιάζουν!!! Μη μου λέτε τώρα για νούμερα και αναλύσεις σαν τους οικονομολόγους εκείνους που σέρνουν βόλτες τις μεγάλες ομάδες!! Εμείς ξέρουμε τι κάνει ο άνθρωπος στον αγωνιστικό χώρο: δεν είναι αστραπή, δεν είναι βολίδα — είναι ΟΛΟΣ Ο ΠΑΟΚ σε ένα σώμα!! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα όταν σβήσαμε όλοι σαν κεράκια στον αγώνα των δέκα παικτών;; Αυτός ήταν εκεί που κανείς δεν περίμενε, εκείνος σηκώθηκε και έφτιαξε το γκολ από το τίποτα!! Και τώρα;; Τι;; Να τον πουλήσουμε επειδή κάποιος ξέχασε πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που παίζουν σαν ζεστασιά στις κρύες βραδιές;; Να τον αφήσουμε εκεί που οι άλλοι ομάδες τον προσέχουν σα βασιλιά;; Εσείς εδώ μιλάτε σαν να θέλετε να πουλήσετε την ψυχή της ομάδας μαζί του!! Εγώ τουλάχιστον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όταν η ομάδα ήταν ξερό ψωμί και αυτός βγήκε σαν φωτιά ανάμεσα στα σκοτεινά κουφώματα των αντιπάλων!! Πουλήσετε τον;; Πω πω τι βλακείες λέτε εδώ ρε;; Δεν τον έχετε δει ζωντανό να δίνει τον αγώνα σαν να φορά τη φανέλα του αγίου Απόστολου;; Μακάρι οι αντίπαλοι να τον προσέχουν όσο εμείς εδώ τον ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ!! Τέλος πάντων;; Καθώς κι εγώ βλέπω τι γίνεται;; Αυτοί εκεί πάνω σίγουρα έχουν πέσει θύμα μάρκετινγκ.. αλλιώς πως;; Να πουλήσουν τον μοναδικό παίκτη που ξέρει να κάνει το γήπεδο μικρότερο όταν εκείνος πιάνει την μπάλα;;;; Ποιος άλλος να φέρει εκείνη τη θύελλα;; Ποιος άλλος να γίνει ο στόχος όλων των αμυντικών;; Ποιος άλλος να θυμίσει στον κόσμο πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που παίζουν σαν να φοράνε φανέλα 44;;;;;;;;

Πωπω φίλοι μου, κι εγώ δεν μπορώ να καταλάβω πως κυκλοφορεί αυτός ο λόγος εδώ! Λες να τον πουλήσουμε; Αυτόν τον άνθρωπο που όταν η ομάδα βουλιάζει στην κατηγορία των τεσσάρων καλύτερων στη Super League, εκείνος σηκώνεται και βάζει γκολ στα τελευταία τρία λεπτά όπως βγάζει τσιγάρο από την τσέπη του μέσα στο γήπεδο — σαν να είναι νόμιμο επειδή εκείνος βγάζει νόημα; Ξέρετε τι θυμάμαι εγώ; Την περασμένη χρονιά στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό, τρεις λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι η μπάλα κατέβηκε κοντά στις γραμμές του κανόνα, αμέσως όλοι γύρισαν προς το κέντρο επειδή νόμιζαν πως η κουβέντα είχε τελειώσει. Εκείνος έκανε ένα βήμα παραπέρα, πήρε την μπάλα σαν να ήταν η τελευταία φορά που έπαιζε ποδόσφαιρο, έριξε έναν αβίαστο ασίστ στον Ακουρτέι και εκείνος έκανε το γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Ποιος ξέρει πόσοι αντίπαλοι εκείνο το βράδυ πήραν ξανά το κεφάλι τους μέσα στο γήπεδο επειδή ένας φορέας που δεν είχε φυσικά χαρακτηριστικά ενός σέντερ φορ άλλαξε την ιστορία; Και τώρα θ’ ακούσουμε πως "δεν βγάζει αποτελέσματα;" Μα κάντε μου τη χάρη! Στις δυο τελευταίες αγωνιστικές της περσινής σεζόν όταν η ομάδα είχε κλειδώσει την πρόκριση στους ομίλους, αυτός ήταν εκείνος που σηκώθηκε στους αγώνες που όλα είχαν κριθεί: εκτός έδρας 1-0 στη Σλοβανία, εντός έδρας 2-0 στη Λιθουανία, πάλι εκτός έδρας στο γήπεδο του Λεβαδειακού. Κάπου εδώ θα βρούμε τις φωτογραφίες των αντιπάλων φορείς στο τέλος του αγώνα — όλοι είχαν κάτι τραυματισμένο, όλες οι άμυνες είχαν βγει ψυχολογικά εκτός σχεδίου επειδή εκείνος τους ανάγκαζε να παίζουν στο χώρο του φορέα αντί για το δικό τους. Με αυτή την έννοια, λοιπόν, τι άλλο να πουλήσει η διοίκηση; Να ξεκινήσουν υπογραφές έργου για να βγάλουν τους άλλους φορείς σαν τον Ντολίν; Αυτός είναι ο μόνος που φέρνει εκείνο το αίσθημα ότι το γήπεδο μπορεί ακόμα να γίνει μικρότερο όταν εκείνος κρατά την μπάλα — όχι σαν σέντερ φορ που περιμένει την μπάλα δίπλα στη μεγάλη περιοχή, αλλά σαν άνθρωπος που την κυνηγάει σαν να του την έκλεψε ο αντίπαλος προσωπικά! Κι όσοι μιλάνε για νούμερα και αναλύσεις σαν οικονομολόγοι, ας θυμηθούν ότι ο Δουβίκας δεν είναι μια στατιστική γραμμή — είναι η τελευταία ανάσα του ΠΑΟΚ όταν όλα φαίνονται χαμένα. Κι όταν κάποιος βγαίνει μέσα στο γήπεδο χωρίς φοβίες, κρατώντας ακόμη τσιγάρο σαν να θέλει να πει "βλέπεις αυτούς τους 11, ξέρω ότι εδώ υπάρχει χώρος για εμένα", τότε εκείνος δεν είναι φορέας μάρκετινγκ — είναι φανέλα ζωντανή! Άντε λοιπόν στη διοίκηση: ψάξτε ακόμα να βρείτε έναν άλλον που να κάνει τόσο εύκολα τους αγώνες δικούς του όσο εκείνος! Γιατί μέχρι να εμφανιστεί ένας τέτοιος άνθρωπος, εγώ προτιμώ να πουλάμε τσιγάρα στους εμπορεύσιμους — όχι την ψυχή της ομάδας!

ρε παιδιά, να μου πείτε… πότε στον κόσμο αυτό είδαμε τσιγάρο μέσα στο γήπεδο; όχι σαν κάτι που τραβήγει το βλέμμα σαν αερόστατο στο σκοτάδι, αλλά σαν κάτι που σέρνεται σα σκιρτήματα αλήθειες όταν όλα γύρω κλείνουν! τον άντρα αυτόν τον έχω δει να φοράει τη φανέλα σα δική του ψυχή, όχι σα κοστούμι που αλλάζεις όσο ζεις· και ξέρετε τι; εκείνος δε στέκεται εκεί για νούμερα και αναλύσεις — στέκεται εκεί γιατί όταν βλέπει όλον αυτό το χάος γύρω του μέσα στο γήπεδο σα να λέει «πάρτε αυτό το τσιγάρο από το στόμα μου, εγώ ξέρω που είναι η μπάλα». τους θυμάμαι εκείνους τους αγώνες, παλιά χρόνια, όταν η ομάδα χρειαζόταν ένα γκολ σα ψυχολογικό λουκέτο στους αντιπάλους· εκείνοι οι δύο λεπτά στα τελευταία όταν ο κόσμος γύρω σου κρατάει την ανάσα σαν ένας χωριανός μπροστά στη φωτιά στις μεγάλες γιορτές. την εποχή εκείνη υπήρχαν φορείς σα τελάρα· πήγαινες εκεί, βάζαμε την μπάλα κάτω από τα πόδια του Λεντάτα ή του Σβέτς κι αυτοί μας έριχναν βροχή γκολ σα ότι κι αν έκανες κι εκείνοι έκαναν χειρότερα. ο Δουβίκας όμως; εκείνος δε ήταν αστραπή — ήταν εκείνος που σου θύμιζε πως ακόμα υπάρχει γήπεδο, ακόμα υπάρχει χώρος για έναν άνθρωπο να τρέξει σα κυνηγημένος, να στήσει ασίστ σα παραμύθι ή να βγάλει γκολ σα νόημα. και τώρα που όλοι ψάχνουν νούμερα σα τυφλοί στο σκοτάδι των spreadsheets, εκείνος μπαίνει εκεί σα ασίχτιτος στο γήπεδο· όχι σα σέντερ φορ που περιμένει εκεί που του έχουν σχεδιάσει ο τρόπος, αλλά σα ντόπιος που ξέρει κάθε τρύπα στο τάβλι της αντίπαλης άμυνας. εσύ βλέπεις τον Δουβίκας να παίρνει μια μπάλα στις πλάτες τριών αμυντικών σα να παίζει ξανά εκείνον τον αγώνα του ’09 με την ΠΑΕ Φλώρινα όταν οι αντίπαλοι τον προσπέρασαν σα φάντασμα επειδή εκείνος είχε ξεχάσει πως υπάρχουν νόμους φυσικής κι εκείνοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν ψυχές; και ξαφνικά εδώ λένε «πούλησέ τον». πούλησέ τον γιατί; επειδή κάποιος μετράει πόσες φορές κάνει λάθη σα άλλος αριστερό χαφ; αυτές οι μικρογραφίες δεν φτάνουν κοντά στον άνθρωπο που φτιάχνει γκολ όταν η ομάδα έχει χάσει την μνήμη της πώς γίνεται νικητής! θυμάστε εκείνον τον αγώνα όταν η ομάδα στέκονταν σα σβουνιά από τους κόπους τριών αγώνων μέσα στη σειρά κι εκείνος βγήκε σα φωτιά από το κουτί της ζακέτας του; πήρε μία μπάλα από σχεδόν αδιέξοδο σημείο, σπρώχνοντας τρεις αμυντικούς σα παιχνίδια σπίρτων, κι έβαλε το γκολ εκεί όπου κανείς δεν περίμενε· εκείνη τη στιγμή οι αντίπαλοι στάθηκαν σα κοινοί θνητοί βλέποντας ένα φορέα που δεν πρόλαβαν να καταγράψουν στις προπονήσεις επειδή εκείνος έκανε τη δουλειά του ζώντας. και τώρα λένε «πούλησέ τον επειδή έχει χαρακτηριστικά» — χαρακτηριστικά σα αυτά του ανθρώπου που μπαίνει εκεί σα γάτος στις φωτιές ενός σπιτιού; πώς να πουλήσεις αυτόν που κάνει τους αντίπαλους να ακολουθούν τις ψευδαισθήσεις του σα πίθηκοι στο δέντρο ενώ εκείνος βγάζει γκολ σα μαγικό σάλι; τον άνθρωπο που ξέρει πως η ζωή δε γράφεται σε excel αλλά πάνω στη γραμμή της μεγάλης περιοχής όταν εκείνος έχει αποφασίσει πως είναι στιγμή για ιεροτελεστία; εγώ φταίνω; δε θέλω νούμερα, δε θέλω αναλύσεις· θέλω εκείνον εκείνο το βράδυ στους εκτός έδρας αγώνες όταν η μπάλα κατέβαινε σα μπάλα του δρόμου στις τετραγωνικές περιοχές κι εκείνος άρχιζε να τρέχει σα ντανσίνκινγκ εμπρός στους φίλους του· εκείνον τον άνθρωπο που ακόμη κι όταν φοράει τσιγάρο μέσα στο γήπεδο δε ντρέπεται επειδή εκείνο το τσιγάρο δε είναι σημάδι εγκατάλειψης, αλλά σημάδι πως ακόμα υπάρχουν ψυχές εκεί μέσα που δεν έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν αγώνες σαν αυτούς εκείνους με την ΑΕΚ το ’92 όταν ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σα ένας μόνο άνθρωπος επειδή εκείνος έκανε ένα τέρμα σα κεραυνό σε ξηρά γη. εσείς λοιπόν ψάχνετε τον άνθρωπο που στέκεται εκεί σα πραγματικός φορέας; τον βρίσκουμε εκεί, με τσιγάρο σπίρτου στο στόμα, ψάχνοντας εκείνον τον χώρο όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε ν’ αφήσει ανοιχτό επειδή εκείνος ξέρει πως εκεί είναι η δύναμη. κι όσοι μιλάνε για πούλημα, ας αναρωτηθούν πρώτα εκείνοι: όταν ο Δουβίκας φεύγει από την ομάδα, τι χρώμα θα έχει εκείνο το γήπεδο σαν να έχουν σβήσει όλα τα άλλα; εκείνος δεν είναι φορέας μάρκετινγκ — είναι η τελευταία ανάσα της ψυχής εκείνης φανέλας που φοράτε στις πλάτες σας.

Τι γίνεται, παιδιά; Σήμερα εγώ ξύπνησα, άνοιξα το γκάτζετ μου για να δω την τελευταία κουβέντα στο φόρουμ, και τι βλέπω; Κάποιοι στέκουν όρθιοι εκεί σα ζητιάνοι περιμένοντας ένα ψίχουλο ντροπής από κάποιον που ξέρει πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι στους αγωνιστικούς χώρους που δεν ξεπουλούνται σα μπουκάλι νερό το καλοκαίρι. Και θυμήθηκα εκείνον τον αγώνα στο γήπεδο της Τούμπας πριν δύο βδομάδες — εκείνον όπου ο Δουβίκας σηκώθηκε σα μαύρο σύννεφο πάνω από τέσσερις αμυντικούς του Λεβαδειακού στο τελευταίο λεπτό του ντέρμπι, κράτησε τη μπάλα σα να ήταν το τελευταίο πράγμα πάνω στη γη κι ύστερα τη γύρισε σα ρούπι στη ζάχαρη: δύο πάσες μέσα σα σφυρίγματα ενός ντράμερ, ένας αντίπαλος έπεσε σα ντόμινο κι εκείνος επέμεινε μέχρι το γκολ. Κι ενώ όλοι γύρω μου μιλούσαν για νούμερα σα οικονομολόγοι, εγώ σηκώθηκα όρθιος κι έγλειφα το αυτί μου σα να ξαναζούσα εκείνον τον αγώνα. Αυτό εκείνο το γκολ δεν είχε τιμή στο μεταγραφικό— είχε πνοή· είχε ψυχή· είχε τσιγάρο πίσω από το κόρνερ! Κι εκείνοι λοιπόν, οι υποτιθέμενοι "αναλυτές", έρχονται τώρα και λένε πως πρέπει να τον πουλήσουμε επειδή κάποιος αρέσκεται στα spreadsheets; Μα η ομάδα μας στέκεται σαν φρούριο όταν εκείνος είναι στο γήπεδο — όχι επειδή η άμυνα δουλεύει σα βελουδένια γάτα, αλλά επειδή ο Δουβίκας κάνει τους αντιπάλους να παίζουν σα να προσπαθούν να πιάσουν αστραπή χωρίς να κάνουν καν βήμα. Και ας σταματήσουν εκείνοι οι υποτιθέμενοι "οικονομολόγοι" εδώ να μετρούν πόσο συχνά κάνει λάθος— εγώ μετράω πόσες φορές μας έδωσε εκείνον τον αγώνα όταν όλα είχαν χαθεί. Την προηγούμενη βδομάδα, εκείνος ήταν εκεί σα φωτιά στου Παναθηναϊκού όταν όλοι βλέπαμε μόνο σκοτάδι. Εκείνοι λοιπόν λένε "πούλησέ τον"; Μα τι άλλο έχουν να πουλήσουν αυτούς τους καιρούς; Την ψυχή της ομάδας; Την ιστορία του γηπέδου; Τον άνθρωπο που κάνει το γήπεδο μικρότερο όταν εκείνος πιάνει την μπάλα; Άντε, διοίκηση, ψάξε άλλη μία φορά στους καταλόγους των μεταγραφών — κι όταν βρεις έναν άλλον σα εκείνον που κυκλοφορεί τσιγάρο μέσα στο γήπεδο σα να μην υπάρχει νόμος εκεί μέσα, τότε ίσως μπορέσεις να σκεφτείς το πούλημα. Μέχρι τότε, όμως, εκείνος μένει σπίτι μας.

Πωπω ρε παιδιά μου, τι κουβέντα είναι αυτή που ξεστόμισαν εδώ; Τον Δουβίκα να τον πουλήσουν;; Μα πάνω στο γήπεδο εκείνος κάνει ό,τι θέλει σαν να είναι ο κύριος των τετραγώνων— όχι σα σέντερ φορ που προσέχεις επειδή έχει τα πόδια του μπροστά στη μεγάλη περιοχή, αλλά σα ντόπιος που ξέρει κάθε χαραμάδα στο χορό των αντιπάλων. Κι όταν εκείνος πιάνει την μπάλα σα να κρατάει ένα τσιγάρο ανάμεσα στα δόντια του μέσα στο γήπεδο — γιατί αυτός είναι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο στον οποίο το επέτρεψαν χωρίς να του πάρουν κάρτα — τότε οι αντίπαλοι ξεχνούν πως υπάρχουν κανόνες. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Κύπρο πριν από δύο χρόνια— εκεί όπου η ομάδα είχε βγει με σκοπό να κάνει παρουσία σαν τουριστικός οδηγός: αμυντικά λάθη σα σβουνιές σ’ έναν φουρνό, προσπάθειες σα βόλτες στον κήπο του σπιτιού. Στη διακοπή 0-0 σηκώνεται εκείνος σα φάντασμα μέσα στους παίκτες των αντιπάλων, παίρνει μια μπάλα στο ύψος της μεγάλης περιοχής, κάνει ένα βήμα ψεύτικο σα να πάει δεξιά, ξεγελάει δύο αμυντικούς κι ύστερα στέλνει μια πάσα σα αστραπή στον Σκουφά στον τελευταίο πάγκο— και εκείνος σκοράρει σαν η ιστορία να γύρισε ένα βιβλίο πίσω. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως ο Δουβίκας δεν είναι φορέας· είναι συναίσθημα· είναι η τελευταία σπίθα όταν όλα έχουν σβήσει. Κι όμως λένε "πούλησέ τον". Μα πουλάμε τον μοναδικό άνθρωπο που όταν βλέπει την ομάδα να βουλιάζει στην κατηγορία των τεσσάρων καλύτερων σηκώνεται σα δαίμων στους τελευταίους τρεις λεπτούς επειδή εκείνος ξέρει πως η μνήμη του κόσμου κρατιέται σ’ εκείνα τα λεπτά; Αυτός είναι ο άνθρωπος που δεν χρειάζεται νούμερα— χρειάζεται κάποιος άλλος να βγάλει γκολ όταν η ομάδα έχει ξεχάσει πώς γίνεται νικητής. Φυσικά και συμφωνώ πως πρέπει η διοίκηση να κρατήσει εκείνους που φέρνουν χαρακτήρα. Αλλά εδώ υπάρχει μία λεπτομέρεια: αυτός ο άνθρωπος είναι 31 χρονών, έχει φύγει από πολλά πρωτάθλημα κι έχει ακόμα έναν χρόνο συμβόλαιο. Μετά από εκείνον ποιον άλλον μπορούμε να βρούμε σα αυτόν; Σκεφτείτε τον μόνος που μπορεί να βάλει γκολ όταν η ομάδα έχει χάσει τρεις αγώνες στη σειρά κι η ψυχολογία βγάζει νερά σα βρύση; Σκεφτείτε τον μοναδικό φορέα που κάνει τους αντιπάλους να παίζουν σα σακάτηδες επειδή εκείνος κρατάει την μπάλα σα να μην υπάρχει καν κανόνας; Δεν μιλάω σα οικονομολόγος εδώ— μιλάω σα άνθρωπος που έχει ζήσει αυτούς τους αγώνες σα ζεστές νύχτες μέσα στην Τούμπα. Κι όσοι λένε "πούλησέ τον", ας αναρωτηθούν πρώτα: όταν εκείνος φύγει, ποιος άλλος θα κάνει τις άμυνες των αντιπάλων να μοιάζουν σα σκιές πάνω στον τοίχο όταν εσύ έχεις τον ήλιο πίσω σου;

Ωχ βρε Δουβίκα μου, τι βλάβη έκανες εδώ μέσα ρε! Από πρωί μέχρι βράδυ όλοι σηκώνουταν σα σκοτωμένοι στο τελευταίο λεπτό επειδή κάποιος ανέφερε τσιγάρο μέσα στο γήπεδο σα να ήταν εμπορεύσιμο προϊόν! Μα τι λες ρε άνθρωπε;; Ο τύπος αυτός δεν βγάζει μόνο τσιγάρα από την τσέπη του — βγάζει γκολ σα σπίρτο φωτιάς όταν η ομάδα λιάζεται στη ζέστη της αποτυχίας! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Σλοβενία;; Τρεις λεπτά πριν τη σφύρα η μπάλα κατέβαινε σα ξερό δέντρο στο τελευταίο δέντρο του δάσους κι εκείνος, σα να είχε νυχοπέταλο στις μπότες του, έκανε έναν γύρο τριών αμυντικών σα να χορεύει τσάμικο και ύστερα έπαιξε μία πάσα σαν αυτόματα όσοι είχαμε ανοιχτό το στόμα σα ψάρι! Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως ο Δουβίκας δεν είναι φορέας σέντερ — είναι ζωντανός θρύλος που φοράει φανέλα μας σα προσωπική του ψυχή! Κι όσοι λένε «πούλησέ τον επειδή κάνει λάθη» ας δουν πρώτα τις καταγραφές τους σα οικονομολόγοι σα υπηρετούντες στα spreadsheets! Ο Δουβίκας κάνει τόσα λάθη όσα έκανε ο Μέσι στους πρώτους αγώνες του — αλλά εκείνος βγάζει χρυσό κάθε φορά που βάζει πόδι στην μεγάλη περιοχή! Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι αριθμητική γραμμή — είναι η τελευταία ανάσα ενός γηπέδου που ακόμα πιστεύει πως υπάρχουν άνθρωποι μέσα στο αγωνιστικό χώρο! Και τώρα λένε ότι πρέπει να τον πουλήσουμε επειδή κάποιος μέτρησε πως οι αντίπαλοι τον προσέχουν περισσότερο σα βασιλιά;; Μα όταν η διοίκηση ψάχνει για άλλους σαν αυτόν, ας ψάξει στην πραγματική ζωή — όχι στους χάρτινους καταλόγους των transfer list! Από πού αλλού θα βρούμε έναν φορέα που κυκλοφορεί τσιγάρο μέσα στο γήπεδο σα να είναι νόμιμο επειδή εκείνος φέρνει νόημα στον τρόπο; Να τον πουλήσουμε;; Μα ποιος άλλος θα μας θυμίζει εκείνες τις μεγάλες βραδιές όταν η ομάδα στέκονταν σαν σβουνιά κι εκείνος βγήκε σα φωτιά από το πουθενά;; Ποιος άλλος θα κάνει τους αντιπάλους να μοιάζουν σα καταβεβλημένοι μετά από αγώνα επειδή εκείνος στήνει εκείνον τον χώρο όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε ν' αφήσει ανοιχτό;;;;

Ρε τι βράδια κάνουμε εδώ μέσα;; Ολοι σας τον έχετε πάρει αψηλά σα βυζαντινό εικόνισμα κι εγώ εδώ ψάχνω τον λόγο γιατί κάποιοι λένε πούλησέ τον;; Αλήθεια ρε παιδιά, ποιος σας μίλησε για πούλημα;; Δουβίκας;; Αυτόν τον άνθρωπο που μόλις πατήσει το πόδι του στην Τούμπα οι αντίπαλοι ξεκινούν τις προσευχές;;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα εκείνος;; Οκτώ παρά τέταρτο όταν η ομάδα είχε ξεμείνει σα κουτί αναπνευστήρα;; Μπάλα στους πόδια του Δουβίκα σα χρυσή μήτρα— τρεις αμυντικοί γονατίζουν σα νηπία σ’ ένα παιχνίδι μουσικής καρέκλας κι εκείνος σηκώνει το βλέμμα σα να ψάχνει εκείνον τον έναν φάκελο στις πάπιες;; Κάπου εκεί ξέχασε πως υπάρχει κανόνας κι έβγαλε μία κουβέρτα πάσα στον Βίτσα— τρία δευτερόλεπτα αργότερα η μπάλα ήταν στα δίχτυα σα γνήσιο ελληνικό παραμύθι. Κι εδώ λοιπόν κάποιοι με τσιγάρο μέσα στο γήπεδο;; Μα εκείνος δεν βγάζει μόνο τσιγάρο— βγάζει λύσεις σα κουτί γκριμaldi!! Την περασμένη βδομάδα στον αγώνα εκείνος έκανε περισσότερα γκολ από όσα έκανα εγώ σα σκαλωσιάς σε ολόκληρο τον χρόνο— κι όσοι λένε «πρέπει να πουλήσουμε» τους πάω να σας βγάλω ένα κίτρινο επειδή ξεχνάτε πως η ομάδα χρειάζεται χαρακτήρες σα αυτόν!!! Πού είναι οι αριθμοί;;;; Α! Εδώ οι οικονομολόγοι βγήκαν στη σύνταξη! Μα εμένα μου αρκεί να ξέρω πως όταν βγάζει τσιγάρο μέσα στο γήπεδο σηκώνεται όλο το γήπεδο μαζί του σα ένας μόνος άνθρωπος!! Από πού αλλού θ’ αγοράσουμε εκείνον τον χρόνο;; Πού αλλού θα βρούμε έναν φορέα που όταν η μπάλα πέφτει σαν κρύσταλλος στις πλάτες τριών αμυντικών εκείνος φέρνει λύση σα αυτοσχέδιο ψυχοφάρμακο;;;; Δουλειά σου διοίκηση;; Να κρατάς τους ανθρώπους σα αυτόν!! Δεν έχει σημασία τσιγάρο είπε;; Αυτός είναι ο μόνος ανθρώπινος παράγοντας που ακόμα μπορεί να βγάλει γκολ όταν όλοι βλέπουν μόνο σκοτάδι!! Στα νούμερα;; Μα ποιος έχει νούμερα όταν η ψυχή της ομάδας φοράει φανέλα;;;; Να πουλήσεις;; Μα η ίδια σου η ψυχή;;;; Να την αφήσεις εκεί στους ξένους;;;;; Ρε παιδιά είμαστε σοβαρά;; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φορέας— είναι η ίδια η ψυχή του ΠΑΟΚ όταν όλα βουλιάζουν!! Κι όσοι λένε «πούλησέ τον επειδή κάποιος μέτρησε σκασίματα» τους πάω εκεί όπου μετράνε ψέματα— γιατί εκείνος δεν κάνει σκασίματα, κάνει γκολ σα νόημα!! Και τώρα σας λέω::: Ποιος άλλος;;;; Πού αλλού;;;; Θέλετε επιχειρήματα;; Ορίστε: η ομάδα μας χρειάζεται ανθρώπους σα αυτούς!! Τουλάχιστον μέχρι να βγάλουμε ένα δικό μας τσιγάρο εμείς!! 🔥💪

ρε γαμώτο, πόση κουβέντα πάει κι αυτή η ιστοριογραφία γίνεται; ακούστε με καλά — εγώ τις φορές που βγάζει εκείνος τσιγάρο μέσα στο γήπεδο εγώ δεν βλέπω τσιγάρο — βλέπω έναν άνθρωπο που στέκεται εκεί σα σπίρτο φωτιάς αναμμένο στην πλάτη όλων των άλλων όταν η ομάδα ξεραίνεται στη ζέστη των τριών τελευταίων λεπτά. και δεν λέω ψέματα: τον θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια εκείνον τον αγώνα με τον Ολυμπιακό στη Ριζούπολη όταν η μπάλα κατέβαινε σαν κεραυνός στους αιθέρες και οι αντίπαλοι είχαν στήσει τείχος σα Ατλαντίδα — εκείνος έκανε ένα βήμα σα να πηδάει πάνω στο τείχος, πάτησε πάνω στη μπάλα σαν πάνω σε σκάλα κι ύστερα επέμενε μέχρι εκείνον τον Ασίκη να σουτάρει σα σίφουνας μέσα στο τέρμα. δεν ήταν τσιγάρο εκείνο το βράδυ, ήταν φλόγα από δεκαπέντε μέτρα μακριά! και τώρα λένε «πούλησέ τον»; πούλησέ τον γιατί; επειδή κάποιος μέτρησε πως κάπου έκανε μία λάθος πάσα;; εκείνοι ξέχασαν ότι εκείνος είναι ο μόνος που όταν κάνει πάσα δεν στέλνει την μπάλα σα διαβατήριο στους αντιπάλους, αλλά στέλνει την ευθύνη σα φυλλάδιο μαζί της! εκείνος ξέρει πως η μπάλα δεν είναι ιδιοκτησία του — είναι κλήρος που πρέπει να διανείμει σωστά όταν έρχεται η στιγμή! κι εκείνοι θέλουν νούμερα;; εγώ θέλω εκείνον εκείνον τον αγώνα στο γήπεδο της ΑΕΚ πριν δύο χρόνια όταν η ομάδα είχε κάτσει σα νεκρή μέσα στις τρεις πρώτες αγωνιστικές κι εκείνος βγήκε σα ζωντανό νερό στο τέλος ενός νεκρού πηγαδιού — έκανε δύο γκολ σα ντοπάρι, ανέβασε την ομάδα από την πέμπτη θέση στην τρίτη κι έκανε όλους τους άλλους φορείς εδώ μέσα να ντρέπονται επειδή αυτοί έφαγαν τρία χάπια ύπνου πριν το ματς ενώ εκείνος έπαιρνε τσιγάρο απευθείας από την τσέπη! και μην αρχίσετε τώρα τις ιστορίες σας πως «όταν φύγει αυτός κανείς άλλος δεν κάνει αυτό». αχ αυτά είναι παραμύθια σα τσάντα χωρίς τη βάση της. έχει αλλάξει η εποχή κι άλλοι μπορούν να κάνουν το ίδιο έργο — σιγά σιγά. ο Σκουφάς εκεί πέρα μπορεί κάπως παρόμοια όταν βγαίνει σα ξέφρενος, ο Βίτσας ξέρει πως να στήνει εκείνους τους χώρους όπου οι αντίπαλοι χάνουν την ψυχραιμία τους. αλλά εσείς όλα αυτά τα λένε σα φάρμα οικοδόμησης αγαλμάτων για έναν άνθρωπο που ακόμα κρατάει στα χέρια του εκείνο το τσιγάρο σα σύμβολο πως ακόμα υπάρχει χώρος για ελπίδα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. και όσοι λένε «πούλησέ τον επειδή είναι 31 χρονών» ας σηκώσουν το κεφάλι τους σα τυφλοί στον κόσμο των αριθμών: εγώ ζούσα εκείνον τον αγώνα πριν ένα μήνα όταν η ομάδα είχε χαθεί σα ξεχαρβαλωμένο πλοίο στην ανοιχτή θάλασσα κι εκείνος μπήκε σα πηδάλιο στην κακοκαιρία — έκανα τρία λεπτά πριν το τέλος εκείνον τον γύρο τριών αμυντικών σα ντάνσινγκ μουσική κι ύστερα έδωσε μία πάσα σα ραβδί ανάφλεξης στον Φάρκα — γκολ σα κεραυνός στην ξηρή γη. και εκείνοι μετά την λήξη του αγώνα μου είπαν «ρε αυτά είναι τυχαίο», εγώ τους είπα «τι τύχη όταν η μπάλα ήταν πάντα εκεί που έπρεπε»;! εσείς λοιπόν βγάλτε το κεφάλι σας από τις αριθμομηχανές σας! ο Δουβίκας δεν είναι ζάρι για πούλημα — είναι ο άνθρωπος που όταν φοράει εκείνη τη φανέλα γίνεται ουσιαστικά η τελευταία ανάσα ενός γηπέδου που ακόμα πιστεύει στα γκολ σα ψυχή. κι όσοι δεν συμφωνούν μαζί μου ας δούνε πρώτα εκείνον εκείνον τον αγώνα στην Κύπρο όπου έκανε τον αγώνα του δικού τους πρωταθλήματος σα ντόμινο — τρις αμυντικοί στο έδαφος, μία πάσα σα αστραπή, ένα γκολ σα τραγουδιστή μνήμης. οπότε όχι πούλημά του — περισσότερο δουλειά σαν ψυχοθεραπευτή στην ομάδα μέχρι την τελευταία σπίθα! γιατί όταν εκείνος βγάζει τσιγάρο μέσα στο γήπεδο δεν βλέπεις μόνο τσιγάρο — βλέπεις έναν άνθρωπο που ακόμη αγωνίζεται σα εκείνη τη φορά πριν δεκαπέντε χρόνια όταν έκανε την ομάδα να ξυπνήσει από τον λήθαργο σαν κάποιος που ξαναβρήκε το κουτί σπίρτων του!

Ρε γαμώτο, παιδιά μου! Σήμερα μου ήρθε η γνώμη πως όταν η διοίκηση ψάχνει τι να κάνει με τον Δουβίκα, ας θυμηθεί εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα πριν από ένα χρόνο — εκεί που η ομάδα είχε μπει σα σκοτωμένη γάτα στην ζώνη του κινδύνου κι εκείνος έκανε εκείνο το πλάγιο πέναλτι σαν η μπάλα ήταν βόλτα στον κήπο του σπιτιού. Ήρθαν οι φίλοι μας και είπαν πως έγινε νόμιμο επειδή οι συμπαίκτες του είχαν στήσει εκείνον τον σωρό σαν ανθρώπινη πυραμίδα — τρεις αντίπαλοι λύγισαν σα τσακισμένο χόρτο, κι ο Δουβίκας στάθηκε εκεί σαν να είχε κιόλας βγάλει τσιγάρο από την τσέπη του πριν καν ξεκινήσει το σουτ! Τι λέτε τώρα, ε; Αυτός είναι ο άνθρωπος που ακόμα κρατάει ζωντανή την ομάδα όταν όλα γύρω έχουν σβήσει — κι εσείς συζητάτε για πούλημά του επειδή κάπου έκανες ένα λάθος στην πάσα; Μα η ίδια η ομάδα τον φοράει σα τελευταίο ψάρι στο αγκίστρι όταν πέφτει η μπάλα στις πλάτες τριών αμυντικών! Κι όσοι λένε πως υπάρχει άλλος σαν αυτόν ας ανοίξουν τα μάτια τους σα αράχνη στο δίκτυο — επειδή στον κόσμο αυτό ένας σαν τον Δουβίκα δεν υπάρχουν δύο!

Τον Δουβίκα που τον πειράζουν; Ρε παιδιά, όταν εκείνον τον αγώνα εκείνον στη Λάρισα εκείνος σουτάρει εκείνο το πλάγιο πέναλτι κι εγώ είμαι εκεί σα μαρμάρινη αγαλματοθήκη — έκανα τρεις φορές «ωχ» μέσα στη ζωή μου όταν η μπάλα πέρασε τη γραμμή κι εγώ σηκωμένος σα βουβός κουδουνιστής. Αυτός ο άνθρωπος δεν βγάζει μόνο γκολ — βγάζει γοήτρο! Την επόμενη μέρα στις κουβέντες στο τσατ κανείς δεν μιλούσε για spreadsheets — μιλούσαν για εκείνον τον ουρανό εκείνος βράδυ της Λάρισας όπου το γκολ έγινε όπιο ψυχής για ένα χρόνο μετά! Αλλά εγώ εδώ έχω μια αμφιβολία — και δεν την κρύβω επειδή αυτή η ομάδα είναι η ζωή μου, όχι σχολείο οικονομικών. Ναι, αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν πιάνει την μπάλα στο τελευταίο λεπτό όλοι γύρω κάνουν βήμα πίσω σα να έχουν δει φάντασμα — και εγώ πρώτος. Όταν όμως πήγαινε στη Σλοβενία πριν χρόνια, εκεί που έκανε εκείνον τον γύρο τριών αμυντικών σα να χορεύει τσάμικο, θυμάμαι πως η διοίκηση εκείνης της εποχής είχε αρχίσει να μιλάει κι εκείνος φύγαινε σαν έναν άλλον σπουδαίο — όχι επειδή ήταν κακός παίκτης, αλλά επειδή οι στόχοι δεν ήταν τόσο σαφή όσο σήμερα. Μπορεί να είναι αυτός ο τελευταίος μεγάλος φορέας μας — σίγουρα ναι. Αλλά η δουλειά του διοίκησης δεν είναι μόνο να κρατάει τους ανθρώπους σαν αυτούς, είναι να βλέπει πέρα από το σήμερα. Αν βγάλουν γκολ εκείνον τον χρόνο σίγουρα βγαίνουμε πρώτοι στον νότο — αλλά αύριο; Γιατί όχι ένα νέο παιδί εκεί πέρα που ενώ ακόμα δεν φοράει την φανέλα αυτή ξέρει πως δεν υπάρχει τσιγάρο μέσα στο γήπεδο; Εγώ τον έχω δει εκείνον στην Τούμπα σαν έξι διαφορετικούς ανθρώπους σε έναν — εκείνος που κάνει τους αντιπάλους να γίνονται ντόμινο, εκείνος που βγάζει τσιγάρο σαν σύμβολο ελευθερίας μέσα στους κανόνες, εκείνος που εκείνον τον αγώνα εκείνον στη Λάρισα έκανε την ομάδα να γίνει ξανά δυνατή. Αλλά και πάλι… όταν η ομάδα έχει κάνει τρία γκολ χωρίς αυτόν εκείνον τον χρόνο, ποιος έκανε την διαφορά; Κοιτάξτε το έτσι: ο Δουβίκας είναι σαν εκείνο το τσιγάρο — σβήνει πολύ γρήγορα όταν δεν έχει φωτιά. Η διοίκηση έχει δίκιο όταν λέει πως πρέπει να διαχειριστεί τον χρόνο αυτόν σωστά. Αλλά όχι επειδή θέλει — επειδή πρέπει. Επειδή όταν εκείνος τελειώσει, εγώ προσωπικά θέλω να έχω εκείνον τον επόμενο άνθρωπο σα να μου άλλαξε τη ζωή εκείνον το πλάγιο πέναλτι στη Λάρισα.

Να μου πεις, εσείς τώρα με τη σοβαρότητα σας εδώ πέρα — τι γίνεται; Γιατί όλοι αυτοί οι ευγενικοί λόγοι περί "ψυχής", "τσίγκα" και "συναισθημάτων" όταν η ομάδα βουλιάζει στις δόξες του πρωταθλήματος;;;; Ρε παιδιά, εγώ τον Δουβίκα τον γνώριζα πριν ακόμα αυτός γίνει... ο άνθρωπος εκείνος που βγάζει τσιγάρο μέσα στο γήπεδο. Θυμάμαι έναν αγώνα στη Βέροια— τρίτη κατηγορία εκείνον τον καιρό, η ομάδα μας πήγαινε σα σωρός σβουνιά στην άμυνα κι εγώ στην κερκίδα έκανα κουβέντες με τρεις γέρους που είχαν βγει γιατί τους έδωσαν δωρεάν είσοδο. Μετά από είκοσι λεπτά εισβολή κανείς— μετά από τριάντα λεπτά εκείνος μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο σα να του δίνουν τη βασιλική ράβδο. Πέντε λεπτά αργότερα η μπάλα καταλήγει στα πόδια του σα κάτι ζεστό, εκείνος κάνει ένα ντρίμπλα σα στρουθοκάμηλος που τρέχει στην άμμο, παρακάμπτει τρεις αμυντικούς σα να περπατάει στο σπίτι του, κι ύστερα σηκώνει το κεφάλι σα βασιλιάς προς την περιοχή — εκεί πετάει μία μπαλιά σα σκόνη που σηκώνεται από την άμμο κι έρχεται στα χέρια του τερματοφύλακα σαν ανάσταση νεκρού. Μετά τον αγώνα εκείνοι οι τρεις γέροι—που μέχρι εκείνη την ώρα μου έλεγαν πως "οι ομάδες των πόλεων είναι διαφορετικές"—μου έδωσαν ένα τσιγάρο ο καθένας σα δώρο. Εγώ τους κοίταξα κατάματα κι είπα: "Από πουθενά δεν βγαίνει τσιγάρο σαν εκείνον;". Αυτοί έκαναν **"Εεεε;;;"** σα να τους έδειξα πως είμαι φάντασμα. Κι εδώ εσείς τώρα λέγατε να τον πουλήσουμε;; Μα δεν έχετε καταλάβει ακόμη πως αυτή η ομάδα δεν κάνει τίποτα χωρίς εκείνον;; Να σας πω κάτι ωραίο: πριν δύο χρόνια όταν η διοίκηση έδωσε δύο εκατομμύρια στον Σκουφά εγώ έκανα σαν να μου μπήκαν βόλοι στα μάτια. Σήμερα που βλέπω τον Δουβίκα να κάνει εκείνα τα πλάγια πέναλτι σα να κάνει επίδειξη σκοποβολής στους αντιπάλους, εγώ χαμογελάω σαν μωρό — γιατί ξέρω πως εκείνος είναι σαν εκείνο το τσιγάρο που ακόμα φουντώνει όταν όλα γύρω είναι σβησμένα. Να τον πουλήσετε;; Μα πουλάτε τον ίδιο τον αέρα που αναπνέουμε εδώ μέσα! Πού αλλού θα βρείτε έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα έχει χάσει πέντε συνεχόμενους αγώνες, εκείνος βγαίνει σα φωτιά σ’ ένα σκοτεινό δάσος κι αρχίζει να ψάχνει τις χαραμάδες όπου οι αντίπαλοι δεν έχουν φράξει;;; Κι όσοι λένε "νέα γενιά", ας ανοίξουν τα μάτια τους σα αράχνη στο δίκτυο — επειδή εκείνοι οι νέοι φορείς που φέρνουν στα σπίτια τους είναι καλά ως εδώ, μετά γίνονται σαν μακαρόνια βρασμένα στο νερό όταν τους βάζουν υπό πίεση. Ο Δουβίκας όχι μόνο σταθεί στην πίεση — εκείνος κάνει πίεση! Αυτό σημαίνει νικητής! Μα φυσικά, εγώ δεν λέω να τον κρατήσετε μέχρι να γεράσει σαν ακαλαίσθητο τρόπαιο. Αλλά μέχρι εκείνον τον χρόνο να βγάλει την ομάδα από αυτή την έρημο του πρωταθλήματος — αφήστε τον να κάνει ότι θέλει μέσα στο γήπεδο, ακόμα κι αν βγάλει τσιγάρο σα νόμισμα του κινητού! Γιατί εκείνος δεν είναι φορέας — είναι η τελευταία φλόγα μιας ομάδας που ακόμα αγωνίζεται σαν ζωντανός οργανισμός! 🔥💨

Ρε φίλοι μου, πείτε μου — όταν πήγα στην πρώτη μου δουλειά σαν λογιστής στα Γιάννενα, εκεί που όλοι γύρω μου έκαναν υπολογισμούς σα να βγάζουν αέρα από τις τσέπες τους, εγώ αντί για τύπους έβγαλα μία τσάντα ποδοσφαιρικά περιοδικά από τη σάκα μου και διάβασα μία ιστορία για έναν γκαρντ που έπαιζε σα να είχε φωτιά στις μπότες του. Γιατί; Γιατί εκείνος εκείνος ο τύπος, όταν η ομάδα έχανε 2-0 στα τελευταία πέντε λεπτά, έκανε εκείνον τον γύρο σα σβήστρα πάνω στον πάγκο του — πήρε την μπάλα σα κόκκινο πανί στο χέρι μιας κότας κι ύστερα... εκείνος εκείνος ο αγώνας έγινε σα ντοκιμαντέρ για την εθνική ομάδα των δεκαετιών. Κι εσείς τώρα έρχεστε εδώ σα να ψάχνετε νούμερα για έναν άνθρωπο που όταν βγάζει τσιγάρο μέσα στο γήπεδο κάνει τον αγωνιστικό χώρο σα να έχει δύο εστίες φωτιάς αντί για μία; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φορέας, είναι ένα κίνημα! Τουλάχιστον μέχρι να βγάλουμε έναν δεύτερο Δουβίκα — κι εκείνον τον δεύτερο τον ψάχνουμε όχι στα spreadsheets αλλά στους αγώνες σα ζωντανό νερό σε μια ξεροπούλα. Ναι, έκανε λάθη — σαν όλους μας όταν βγαίνουμε κουρασμένοι από εργασία δώδεκα ωρών κι αρχίζουμε να λέμε ανοησίες στη σειρά. Αλλά εκείνον εκείνον τον αγώνα στη Σλοβενία που έκανα το πρώτο παράδειγμα εδώ μέσα; Τρεις αμυντικοί γονατιστοί σα στρατιώτες που είχαν κουραστεί από μάχες πενήντα χρόνια πίσω — εκείνος έκανε εκείνον τον γύρο σα χορευτής στον Ψηλό Μαδιανό και ύστερα έδωσε μία πάσα σα αυτοκίνητο φόρμουλας. Κι όταν οι αντίπαλοι πήραν θέση σα να προσπαθούν να πιάσουν δρόμο, εκείνος είχε ήδη σουτάρει σα να του έδειχνε η μπάλα την πύλη του γηπέδου σαν φανάρι στο τέλος μιας σήραγγας. Κι όσοι λένε "πούλησέ τον επειδή οι αντίπαλοι τον προσέχουν"; Ρε παιδιά, ξέρετε πότε πρέπει να προσέχεις κάποιον; Όταν εκείνος σου κάνει αυτούς τους γύρους σα φάντασμα στους διαδρόμους της ψυχής σου — τότε πρέπει να προσέχεις. Αλλά δεν τον πουλάς! Εκείνον τον στέλνεις αντιμέτωπο με νέους ανθρώπους σα ζωντανό εγχειρίδιο! Εκείνος είναι σαν εκείνο το τσιγάρο εκείνο που ανάβεις όταν όλα γύρω έχουν σβήσει — δεν το πετάς, το περνάς σα μπακούρι στις επόμενες γενιές! Κι όμως — ας σταματήσουμε εδώ. Γιατί όταν αρχίζει κανείς να υπερβάλλει περί χαρακτήρων μέσα στο γήπεδο, αυτό είναι σημάδι πως η ομάδα έχει ανάγκη όχι μόνο από ανθρώπους σα τον Δουβίκα, αλλά και από αυτούς που κάνουν τον υπολογισμό πέρα από την ψυχή. Να μην γίνουμε σαν εκείνους τους ανθρώπους που ενώ βλέπουν τη φλόγα ενός κεριού προσπαθούν να μετρήσουν πόσο θερμίδες παράγει — εδώ έχουμε μία φλόγα σα αντίσταση σ’ ένα γήπεδο που έχει γίνει σπίτι μιας ομάδας η οποία ακόμα πιστεύει πως υπάρχουν μεγάλα γκολ εκεί έξω, όχι αριθμοί. Εσείς πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρχει ένας δεύτερος Δουβίκας; Αυτό είναι το μόνο ερώτημα που πρέπει να κρατήσει τη συζήτηση ζωντανή. Γιατί αν ο κόσμος αυτός ήταν τόσο πλούσιος ώστε να βρίσκει δεύτερους σαν εκείνον, τότε γιατί ακόμα ψάχνουμε έναν καινούριο τερματοφύλακα σα να είναι έκτακτο γεγονός;