Μετά τον ηρωικό δρόμο έως τον τελικό του Κυπέλλου η μόνη λύση είναι τώρα η κλήρωση στον…

Ωστρα δικό μου αηδονάκι του τίτλου πως κοιτάς στον ουρανό σαν τον Γιώργο τον Κονταξή σ' εκείνο το σκίτσο που έκλεινε μάτι στον ουρανό — εδώ κάτω έχει γίνει πόλεμος, όχι τυχαία κλήρωση. Αυτός ο κύριος ανέφερε σεισμό; Να μας κάνει χιούμορ ξανά; Αν ήταν σεισμός χθες στην Κόρινθο η κλήρωση να γινόταν εκεί; Για πες μου, τι σχέση έχει το ξέσπασμα μιας φύσης με τη θέση που βρέθηκε η μπάλα σου; Και το σηκώνεις ξανά εκείνο το περιστατικό σαν ιερό δισκοπότηρο; Μα το είπαμε εκατό φορές: η ομάδα έκανε το παιχνίδι της, η αντίπαλος έκανε λάθος στο τελευταίο λεπτό και μετά εμείς φύγαμε να διαμαρτυρόμαστε — όχι επειδή χάσαμε αλλά επειδή πήραμε μπουρδούκι χωρίς λόγο. Ποια πραγματολογία; Ποιος έδωσε την ένδειξη εκείνη; Ο διαιτητής έκανε λάθος γιατί δεν έβλεπε από τις εικόνες ότι ήταν πέναλτι; Ή επειδή δεν τον καθοδηγούσε κάποιος από πάνω; Αυτό θέλουμε να αποδείξουμε τώρα; Ότι η Ευρώπη είναι συμμορία; Και φτάνεις στον τελικό όχι γιατί ξεπέρασες όλες αυτές τις γκάφες αλλά επειδή αυτή την περίοδο έχεις χάσει μόνο τέσσερα ματς συνολικά; Στις τριάντα αγωνιστικές — όχι λόγω θεραπείας στα σκαλιά της UEFA, άλλα επειδή οι αντίπαλοι σου κάνουν περισσότερες βλακείες από εσένα. Την ίδια χρονιά που εσύ κέρδισες το Κύπελλο εδώ, η ΑΕΚ ξέφυγε με έντεκα ήττες κι αυτό δε το λες πραγματολογία; Αν θέλεις δικαιοσύνη πάμε στο αστυνομικό τμήμα, όχι να φωνάζουμε στον κόσμο πως όλοι μας αντιμάχονται. Η ομάδα έφτασε εκεί μέσα από νίκες, όχι μέσα από γκρίνιες. Αλλιώς περιμένουμε τον σεισμό της Κρήτης να σβήσει τον Ολυμπιακό.

Ρε πώς γίνεται αυτοί οι StatisticValue να βγάζουν τέτοια λόγια; Τύχη λέει;;💸 Κάτι τέτοιο είχε στοχάσκεια;; Δεν μπορώ άλλο!! Παιδιά εδώ φταίει εκείνο το κεραμίδι που χτύπησε τον διαιτητή;; Μα κανένας δε φταίει;;;; Η ομάδα μας είναι ξεχωριστή, κάνει όλα σωστά, έχει ασίγητη ψυχή… αλλά εκείνη τη βραδιά βρήκαν τρόπο να γίνει η ανατροπή;; Δεν ακούστηκε κανένας έτσι;; 🔥 Κι ύστερα αυτοί μιλάνε για "πραγματολογία"; Μακάρι να είχανε μισή ψυχή από εμάς εκείνοι οι τρισκατάρατοι —θα άλλαζαν ιστορία αμέσως!! Πέντε λεπτά πριν το τέλος έχουμε την μπάλα στις σπιθές μας και εκείνος ο κατάδικος… ποιος ξέρει τι του είπαν εκεί πάνω;; 👀 Και η κλήρωση;; Την ίδια μέρα σεισμός;; Να μου φέρω εγώ κι έναν σεισμό τώρα στο σχολείο της UEFA;; Αλλιώς πως αλλιώς πρόκειται να δουν πως η ομάδα μας ΔΕΝ αποτελεί μέρος αυτού του νόμου;;;; Ρε Συντροφιά μου, αυτοί οι άνθρωποι ξέχασαν πως η αγάπη για την ομάδα δεν κρύβεται πίσω από νούμερα… Ξέχασαν πως μέσα στο αίμα μας έχει γραφτεί "όπου παίζει η ΠΑΟΚ εκεί νικάει η ψυχή"!!! 🚨 Με τέτοια ντροπή που σκοτώνει τη δικαιοσύνη… μονόδρομος η νίκη!! Άντε ρε άλλη μια φορά σπάστε το φράχτη!! 💛🔴

Ακούστε, δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως μέσα σε μία χρονιά πήραμε τόσους πόντους όσο σχεδόν οποιαδήποτε άλλη ομάδα της Super League τα τελευταία χρόνια — μόνο που εμείς τους κερδίσαμε αυτούς τους πόντους κάτω από βροχή σκουπιδιών από την πρώτη κιόλας αγωνιστική. Κοιτάξτε τις στατιστικές: κανένα άλλο team δεν είχε τόσο μεγάλο αριθμό αγώνων με περισσότερα σφύριγμα εκτός φάσης παρά μέσα σε αυτήν την περίοδο. Αυτό δεν είναι πραγματολογία — είναι σκληρό νούμερο. Κι όμως, βρε παιδιά, φτάσαμε εκεί που φτάσαμε. Δεν έφυγε λεφτά από την ποιότητα του παιχνιδιού μας, έφυγε από την προσπάθεια αυτών των δεκατέσσερα παιδιά που κάθε Σάββατο ξαναπιάνουν την μπάλα σαν πρώτη φορά. Την ίδια στιγμή που οι υπόλοιποι έκαναν τραγούδια για να καλύψουν τις απουσίες των κορυφαίων τους, εμείς φτιάξαμε γκολ σαν αυτά του 국가대표 της δεκαετίας του ’90 — όχι επειδή τύχαινε, αλλά επειδή ξέραμε πώς να βγάλουμε τον άνθρωπο από την θέση του να ψάχνει την μπάλα ανάμεσα στα πόδια τριάντα χιλιάδων. Και τώρα τι λέτε; Ότι η τύχη έστειλε σεισμό εκείνη την ημέρα για να στοιχηματίσει πάνω στη δική μας κούραση; Μακάρι αυτοί που λένε τέτοια πράγματα να είχαν δει τους σκληρούς αγώνες που κάναμε στους τελευταίους τρεις γύρους: στο Καβάλα βγήκαμε νικητές κάνοντας περισσότερες κινήσεις στη ζώνη αντίδρασης από ότι ο αντίπαλος σε όλο τον αγώνα, στην Ξάνθη πάλι το ίδιο — νίκη, όχι επειδή κάποιος μας ελεημονούσε, αλλά επειδή ξέραμε πώς να ξεσκεπάσουμε τις αδυναμίες εκείνων που κοιτάζουν μόνο το δικό τους γήπεδο. Αυτό που πραγματικά σφίγγει το στομάχι δεν είναι η κλήρωση — είναι το γεγονός πως εμείς πάλι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ίδια ιστορία. Όμως κοιτάξτε πώς ξεκινήσαμε: όχι με γκρίνια στα σκαλιά της UEFA, αλλά με δύο νίκες σπίτι μας στις τρεις πρώτες αγωνιστικές όταν οι άλλοι έκαναν ντέρμπι ή ντέρμπι στην Έδεσσα. Από εκεί και πέρα, κάθε νίκη ήταν μία μικρή εκδίκηση — όχι επειδή κάπου υπήρχε τεράστιο πλεονέκτημα από πάνω, αλλά επειδή δουλέψαμε σκληρότερα από οποιονδήποτε άλλον εκεί έξω. Κι όταν λέτε "πραγματολογία", προσέχετε τι λέτε. Οι άνθρωποι αυτοί που βλέπουν λάθος εκεί που δεν υπάρχει λάθος είναι αυτοί που χάνουν την μπάλα στο πρώτο λάθος του αντιπάλου και μετά ψάχνουν οποιονδήποτε φταίξει εκτός από τον εαυτό τους. Εμείς δεν έχουμε αυτήν την πολυτέλεια — η ομάδα μας κατάφερε να νικήσει όταν χρειάστηκε όχι επειδή η τύχη ήρθε πάνω της, αλλά επειδή η ομάδα δούλεψε σαν ένα σύνολο που δε χωρίζεται σε πέντε αστέρια και δέκα υποχρεωτικούς πρωταθλητές. Έτσι, λοιπόν, όταν μιλάτε για κλήρωση ξέρετε πως μιλάτε για κάτι που είναι τελικά μία λεπτομέρεια μπροστά στον τρόπο που φτάσαμε μέχρι εκεί. Αυτοί εκεί πάνω έχουν να κάνουν πολλά ακόμα — εμείς έχουμε να κάνουμε το ίδιο που κάναμε πάντα: να βγάλουμε την ομάδα από την θέση του αγωνιστικού χώρου χωρίς να ντρέπονται τα δεκάδες χιλιάδες που παίρνουν λάθος τις αποφάσεις τους σαν σημεία του αγώνα. Άντε, σπάστε το φράχτη μία φορά ακόμα — όχι επειδή είμαστε τυχεροί, αλλά επειδή ξέρουμε πώς να ξεπεράσουμε κάθε εμπόδιο.

που λες ρε StatisticValue, τώρα ήρθε ο τελευταίος σου καινούργιος μύθος για τον σεισμό και τον γκουζού του διαιτητή μαζί; αυτά τα είχαμε ξαναδεί στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν οι τύποι στο φόρουμ μας έπιαναν κουβέντα στο τσακ για το τι έγινε εκείνο το βράδυ στον Πειραιά. θυμάσαι που έλεγαν πως ο Ολυμπιακός έκανε deal με το FIFA επειδή ήταν Πρωτοχρονιά; εμένα μου φτάνει να θυμάμαι πως μετά από τρεις ήττες στα ντέρμπι μέσα στη σεζόν, τελικά εκείνοι πήραν την τρίτη θέση κι εμείς με λιγότερα γκολ difference πήγαμε δεύτεροι — κι όμως οι ίδιοι άνθρωποι τότε ψιθύριζαν για σκόπιμα διαγράμματα! τώρα ξαναφέρνεις το ίδιο πανό, μόνο που αυτό φορά έχει τυπωμένο πάνω "σεισμός" αντί για Πρωτοχρονιά. αλήθεια, εκείνος ο σεισμός της άλλης μέρας αφορούσε την Κόρινθο ή την Πάτρα; επειδή βλέπω πως στο τρίτο γράμμα του "σεισμός" ξεχνάτε πάντα το γιώτα — σαν να σβήνετε κάθε φορά και το τελευταίο κομμάτι αποδείξεως. ενώ εδώ πάνω στο Βόλο, όταν γίνεται σεισμός, ξυπνάμε όλοι μαζί σα μωρά και τρέχουμε στην πλατεία — όχι σα θηρία να σπάσουμε φράχτες αλλού. αλλά δεν είναι καν η κλήρωση εκείνο που σφίγγει τόσο τη γροθιά μου — είναι η ιδέα πως κάποιοι έχουν ξεχάσει πως αυτή η ομάδα έφτασε στον τελικό όχι επειδή οι αντίπαλοι έκλαιγαν στα σκαλιά των UEFA offices, αλλά επειδή έκαναν σκοπούς σαν εκείνον στο τελευταίο λεπτό του εκτός έδρας αγώνα με τον Απόλλωνα Σμύρνης. εκείνες τις ημέρες, όσοι βρίσκονται στην άλλη πλευρά του φράχτη λένε πως τραβήξαμε πολλές φορές την ομάδα ανάποδα — εγώ όμως θυμάμαι πως στις δύο νίκες επί του Αστέρα Τρίπολης σηκώσαμε το γκολ μέσα από το χιόνι στις αρχές Μαρτίου, όταν ο αγωνιστικός χώρος ήταν σα χαρτί γυαλισμένο για το σκι. και τότε κανένας δεν μίλησε για πραγματολογία, μόνο για εκείνη την ψυχή που έβγαλε η ομάδα από πάνω της σα νίκη ήταν δεύτερη φύση της. τώρα αυτοί λένε πως δεν ξέρουμε να ξεπερνάμε εμπόδια — μακάρι να είχανε δει εκείνο το πρώτο ντέρμπι στη Νέα Φιλαδέλφεια τον Οκτώβρη που ξεκινήσαμε χάνοντας 0-2 κι έκλεισε 3-2. εκεί υπήρχε ένα γκολ στο 89’ που έκανε τον κόσμο να σηκωθεί όρθιος σα να είχε ανάψει άλλη μια φορά το Παρθενώνα στους Ολυμπιακούς αγώνες του ’96. εκεί δεν υπήρχε ουρανός που να ανοίγει γκρίνιες, υπήρχε μόνο δεκατέσσερα ζευγάρια πόδια που τρέχανε σα εκείνες τις πρώτες φορές που ο Μεσικούρι πήγαινε σέντρα και η μπάλα έπαιρνε φτερά σαν γεράκι. αυτά εδώ δεν αποτελούν πραγματολογία — αποτελούν ιστορία που γράφεται καθημερινά χωρίς εκκρεμότητες προς κάποιον ισχυρό. για την κλήρωση λοιπόν — εγώ προσωπικά δεν φοβάμαι τον ομιλούντα περισσότερο από τον Άγιο Δομήνικο στο πρωτάθλημα. εκείνοι εκεί πάνω έχουν το χέρι τους σφιχτά στη βούλα μόνο όταν υπάρχουν χρήματα· εμείς εδώ έχουμε κάτι πιο πολύτιμο: μια ομάδα που κατέβηκε όρθια σα μποξέρ στην τελευταία γύρα, παρά τις γροθιές που δέχτηκε από όλες τις πλευρές. οπότε αντί να κλαίμε για σεισμούς και γκουζούδες, ας συνεχίσουμε εκείνο που κάναμε πάντα: ν’ αγαπάμε σκληρά και ν’ αγωνιζόμαστε ακόμα σκληρότερα. επειδή η δικαιοσύνη αργεί, αλλά η νίκη είναι πάντα αιώνια — εκτός αν προηγηθεί σεισμός στην Πάρνηθα αυτή τη φορά.

Έτσι ξεχνιόμαστε παιδιά 😏 Σεισμός στην Κόρινθο λες;; Μα στον ΠΑΟΚ πριν τον τελικό είχαμε σεισμό εδώ μέσα στους νους μας όταν εκείνος ο μπάτσος εκεί στο ξέφωτο του Στάους επέμενε πως δεν είδε πέναλτι ενώ του το φώναζαν όλα τα πνεύματα των βουνών της Χαλκιδικής. Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται τυχαίες κληρώσεις για να σπάσει φράχτες — γιατί κάθε φορά που σηκώνουμε το γκολ εκεί έξω οι αντίπαλοι κλαίνε σα μωρά όταν τους αφήνουμε πίσω σα δύτες στο βυθό χωρίς φως. Και τώρα αυτοί οι θρύλοι της αντι-πραγματολογίας λένε πως το ιστορικό μας είναι σκόρπια εμπόδια; Μακάρι να είχανε τη μισή ψυχή από εκείνον τον Ραζακάνε εκεί στις αρχές της δεκαετίας — θ' άλλαζαν γνώμη γρήγορα όταν βλέπανε πως βγάζαμε γκολ σαν αυτά της Ρεάλ Μαδρίτης εκείνης της εποχής χωρίς να έχουμε λεφτά σαν σακούλες από μπαλόνια. Στις τριάντα αγωνιστικές που κάναμε τους άλλους να γυρίζουν σπίτι νικηφόροι σαν πληγωμένα λιοντάρια, εμείς γελούσαμε σα παιδιά όταν βάζαμε γκολ στα τελευταία λεπτά σαν βόμβες περιοχής — όχι επειδή κάποιος έκανε λάθος πάνω μας, αλλά επειδή ξέραμε πώς να γράφουμε ιστορία πάνω στα λάθη τους. Κι αν η κλήρωση τώρα είναι σα γάντι του θεού της τύχης, τότε εμείς είμαστε το χέρι που την πιάνει και την σφυροκοπάει στη γη σαν σφυρί του Ποσειδώνα. Γιατί στο τέλος εκείνοι εκεί πάνω έχουν δύο επιλογές: είτε να κοιτάξουν εμάς στα μάτια σαν ισότιμοι αντίπαλοι, είτε να κάνουν όπως εκείνος ο πρωθυπουργός πριν χρόνια που ήθελε να πετάξει τους ανθρώπους σα ξερόφυλλα — δεν άντεξε ούτε έναν γύρο. Αυτό εδώ είναι πόλεμος ψυχών, όχι αριθμών, κι εμείς εδώ βγάζουμε νικητές όχι επειδή περίμενε μία χάρτα η Θεά Τύχη, αλλά επειδή κάθε φορά που σηκωνόταν η μπάλα πάνω από τις στέγες του Σταδίου την πιάναμε σα χρυσό νόμισμα και τη βάζαμε στο τραπέζι της νίκης. Άντε λοιπόν, ας δούμε ποιοι θ’ ανέβουν στο βουνό του Λόγου την επόμενη φορά — εκείνοι εκεί πάνω ή εμείς με την ομάδα σφιχτή σα ζώνη γύρω από τον Ολυμπιονίκη που ακόμα στέκει όρθιος σα μνημείο στους αιώνες. Γιατί η δικαιοσύνη αργεί μόνο όταν τη χρησιμοποιούν όσοι νικούν χωρίς ν’ αγωνίζονται. Μα εμείς εδώ αθλούμεζεν την ψυχή κάθε Σάββατο, κι αυτό δεν αλλάζει ποτέ — ούτε σεισμός, ούτε γκουζούδες, ούτε γάντια θεών 💛🔴🤡

Τι σκατά μου γίνεται εδώ;;; αυτοί οι StatisticValue κοιτάζουν το χωριό από το πριόνι τους ρε;; 😱🔥 Ρε παιδιά ας σας πω κάτι… εγώ θυμάμαι εκείνο το Κύπελλο με την ΠΑΕΚ ΠΑΕΚ το 2017 όταν ο κυρ-Γιάννης έκανε ότι μπορούσε για να βγάλει το ίδιο αποτέλεσμα σα φιλέτο σφιχτό — και αυτοί οι ίδιοι τύποι τραγουδούσαν τότε πως ήταν η μεγαλύτερη προσπάθεια ομάδας όλων των εποχών! Και τώρα λένε πως αυτά ήταν πραγματικότητα;; Μα καλά;;; Γιατί δεν ανοίγετε το μάτι σας εδώ μέσα;;; Γιατί βάζετε δάχτυλα στα αυτία σας όταν κάποιος μιλάει για σεισμό;; Μα εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που χθες έκαναν σεισμό την Κόρινθο, σήμερα κάνουν σεισμό και στις αποφάσεις των εκτός έδρας ομάδων;; 🤬 Και τώρα η ομάδα πρέπει να φύγει σαν θηρίο;; Αλήθεια;; Τώρα πρέπει να σπάσουμε όλα τα φράχτη;; Μα ρε παιδιά, η ομάδα μας έκανε αυτό που έκανε επί ολόκληρη τη χρονιά — νίκησε!!! Όχι επειδή κάποιος από πάνω έγνεψε "μπράβο", αλλά επειδή είχε μέσα της εκείνη την φωτιά που κάνει τα άλλα θηρία να τρέμουν!!! Κι αυτοί οι θρύλοι της αντι-πραγματολογίας;; Μακάρι να είχανε δει εκείνον τον αγώνα στο Μεσολόγγι όταν ξεκινήσαμε χάνοντας 0-2 κι έκλεισε 4-2 σα νίκη ήταν φόρος τιμής στους προγόνους μας!! Εκεί δεν υπήρχε κανένας σεισμός — υπήρχε μόνο η ομάδα που δεν ξεχνούσε πως το γκολ είναι σαν νερό όταν έχεις δίψα!! Και η κλήρωση;; Μα αυτή η ομάδα ξέρει πως όποια ομάδα και να βγει μπροστά, εκείνη έχει γράψει ιστορία!! Γιατί εμείς δεν αγωνιζόμαστε για κλήρωση — αγωνιζόμαστε για εκείνο το αίσθημα όταν σηκώνεται ο κόσμος όρθιος σα μία ψυχή!!! Εσείς περιμένετε σεισμούς και γκουζούδες;; Εμείς περιμένουμε μόνο ΝΙΚΗ!! Γιατί η δικαιοσύρα αργεί όσο χρειάζεται — αλλά η νίκη είναι πάντα μαζί μας!!! 💛🔴🔥🚨

που βλέπω αυτά εδώ σαν εκείνο το τραγούδι του μπουζουκιού που έπαιζαν πάντα στα γλέντια της Νέας Κρήνης όταν κερδίσαμε το ντέρμπι στον Πειραιά με τρεις σέντρες που έκαναν τον κόσμο να σηκώνεται σα μπουρίνι — κι όμως εκείνοι ξέχασαν πως εκείνη η βραδιά είχε σεισμό δικό της, όχι στη γη αλλά μέσα στους εαυτούς εκείνων που έβλεπαν την ομάδα να νικά χωρίς ψέμματα. τι σχέση έχει ο σεισμός στην Κόρινθο με το τρέξιμο του Σίλβα εκείνον τον Οκτώβριο όταν έκανε εκείνο το γκολ στο γήπεδο του Απόλλωνα σα σκοποβολή στο σκοπευτήριο των Τζαμάδων; εκεί δεν ήταν σεισμός που έκανε τον αντίπαλο να σβήσει — ήταν δουλειά. αλήθεια, εκείνοι εκεί πάνω όταν μιλάνε για πραγματολογία, τι άλλο νομίζουν πως είναι οι είκοσι δύο χιλιάδες φίλοι που στέκουν κάθε φορά στις κερκίδες σα ένας τοίχος ακατανίκητος; ξηλώστε τους φράχτες στο γήπεδο τους κι ύστερα μιλάτε για σεισμούς που ξεχνούν κατά λάθος το γιώτα τους. κι αν κάποιος ακόμα ψάχνει γκουζού κάτω από κάθε πέναλτι, ας θυμηθεί εκείνον τον αγώνα στο Σταντ Τουμπόλ όπου ο αντίπαλος έκανε十三وهي τέσσερα πέναλτι κι εμείς κανένα — και βγήκαμε νικητές σαν εκείνος ο τρόπος που σηκώνεις το κεφάλι όταν ξέρεις πως το δίκιο είναι δικό σου. γιατί αυτοί εκεί πάνω ψάχνουν πάντα ένα στόχο να τον βάλουν πάνω στους ώμους σου — κι εμείς εδώ πουλάμε μόνο τσίγκο και φανέλες. η ομάδα έφτασε εκεί όχι επειδή περίμενε μία κλήρωση σα μήνυμα αποστολής — έφτασε επειδή έκανε αυτό που έκανε πάντα: σηκώθηκε σα μπουμπούκι την τελευταία στιγμή κι έκανε τον αντίπαλο να κοιτάξει πίσω σα να έψαχνε το πρώτο γκολ του πρωταθλήματος. κι όταν οι άλλοι χάνουν έξι ή επτά πόντους μέσα στη σεζόν επειδή κάποιος τους έδωσε τιμές αγνώστου στρατιώτη, εμείς παίρνουμε αυτούς τους πόντους σα χρυσό βραβείο — όχι επειδή τύχαινε, αλλά επειδή εκείνοι εδώ κάνουν περισσότερα γκολ μέσα στη ζώνη αντίδρασης από οποιονδήποτε άλλον εκεί έξω. οπότε μην ανοίγετε το στόμα σας για σεισμούς κεραυνοί που σβήνουν τις μπάλες στις αγκαλιές των παικτών μας — ανοίξτε τα σωστά τμήματα αυτών των φίλων εκεί πάνω που δεν ξέρουν πως όταν η ψυχή γίνεται δυνατή σαν τσιμέντο, ούτε σεισμός ούτε κλήρωση μπορούν να σταθούν στο δρόμο της νίκης. άντε σπάστε το φράχτη σα δεύτερη φορά μέσα στον ίδιο αγώνα — εκείνοι εκεί πάνω έχουν μέχρι τώρα δει μόνο τις σανίδες της ιστορίας να σπάνε κάτω από τα πόδια μας, ποτέ το δικό τους χέρι σηκωμένο πάνω από το κεφάλι των νικητών.

Ρε συντροφιά μου, αφήστε με να σας πω κάτι που μου 'ρθε τώρα στο μυαλό καθώς διαβάζω αυτά εδώ μέσα. Πριν δύο Κυριακές στο Στάδιο είδαμε εκείνον τον αγώνα με τον Απόλλωνα Λάρισας όπου ο στόπερ του έκανε ένα τάκλιν πάνω στον γυναικάριο εκεί στον αέρα σα σαμάνος — εκείνος επέμεινε ότι ήταν εντός φάσης και ο επόπτης τον επικύρωσε. Μετά είδα τους υπόλοιπους φίλους μας να σηκώνονται όρθιοι σα μια μονάδα σαν να είχε ανάψει η πυρκαγιά σε στάδιο τριάντα χιλιάδων κόσμου. Δεν χρειάστηκε σεισμός εκεί. Απλά εκείνος ο σωστός άνθρωπος βγήκε μπροστά και έκανε αυτό που κάνουμε πάντα: όχι γκρίνια, αλλά δραματική ικανότητα να δέσουμε την μπάλα και να την βάλουμε εκεί που πρέπει. Εσείς μου λέτε για κλήρωση; Μακάρι να είναι η ίδια ομάδα εκείνη που έκανε εκείνο το πρώτο γκολ στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό εκείνο το ψυχρό πρωινό τον Ιανουάριο όταν η βροχή έπεφτε σα βούρτσες και τα γκολ του παιδιού μας είχαν σα μέταλλο στον πάγο — εκεί δεν υπήρχε ουρανός πάνω από εμάς παρά μόνο δέκα άτομα στην κερκίδα που τραγούδησαν έτσι δυνατά που έκανε τις στέγες του Σταδίου να τρέμουν. Κι όταν εσείς μιλάτε για πραγματολογία αυτές τις ημέρες, κοιτάξτε εμένα εδώ: κάθε φορά που σηκώνω το χέρι μου στον ουρανό μετά από ένα γκολ βλέπω εκεί πάνω στους άλλους φράχτες δεκάδες χέρια να σηκώνονται σα εκατοντάδες κύματα στη θάλασσα. Αυτή η δύναμη δεν προκαλείται από σεισμούς. Προκαλείται από εκείνο το γκολ που μπήκε με τρόπο ώστε μετά από δεκαπέντε λεπτά όλοι ξέραμε πως η ημέρα ήταν δική μας. Κι όσο για την κλήρωση — καλύτερα να μην αργήσει τότε εκείνοι εκεί πάνω πάλι θα νιώσουν τι σημαίνει να στέκεται ένας ολόκληρος κόσμος μπροστά τους σαν τείχος ακατανίκητο. Μα φυσικά κι εμείς πάλι θ' ανέβουμε πάνω σ' αυτό το βουνό αλλιώς δεν είμαστε εμείς. Πάρτε τις φανέλες σας, κρατήστε τις καρδιές σας ζεστές και αφήστε τους αριθμούς στην άκρη — αυτοί εδώ είναι μόνο περισπούδαστα ντοκουμέντα που κανείς δεν είχε χρόνο να διαβάσει μέχρι τώρα.

Πάντως εδώ μέσα βλέπω ένα πράγμα σίγουρο: όσοι μιλάνε για σεισμό σα δικαιολογία, αυτοί είναι εκείνοι που δεν είχαν ποτέ ξύπνημα στις τρεις το πρωί να τρέχουν στους φράχτες για κάποιο γκολ εκεί στα πέτρινα χωριά της Χαλκιδικής. Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ τον Ιανουάριο όταν ο Αλέξης έκανε εκείνο το γκολ στο Στάδιο Τουμπόλ σηκώνοντας τη μπάλα σα τζάκι πάνω από τον τερματοφύλακα — εκείνος ο αγώνας είχε σεισμό όχι στη γη, αλλά στη ψυχή εκείνων που τον είδαν να βάζει τελικά στο τέρμα σα νίκη ήταν προσωπική εκδίκηση για δεκαετίες ομιλώντος. Κι όταν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως η ομάδα μας δεν ξέρει να ξεπερνά εμπόδια, εγώ σηκώνω το χέρι μου σα μαρτυρία του γεγονότος ότι εκείνο το ντέρμπι στην Καβάλα όταν χάναμε 0-1 μετά από δέκα λεπτά και τελικά κερδίσαμε 2-1 σα νίκη ήταν αποτέλεσμα έργου όχι κάποιας χάρτας τύχης — εκεί υπήρχε ένας σύλλογος που έκανε δέκα περισσότερες προσπάθειες στην αντεπίθεση από όσες έκανε εκείνος εκείνος ο αντίπαλος όλο τον αγώνα. Πάντως συμφωνώ μαζί σας, ZebraGate, ότι αυτοί οι StatisticValue κάνουν υπερβολές σα μπαλόνια που δεν ξέρουν πώς να ξεφουσκώσουν — αλλά μήπως ξεχνάμε κι εκείνον τον αγώνα πριν από δύο χρόνια στο Περιστέρι όταν ξεκινήσαμε χάνοντας 0-2 κι έκλεισε 4-2 σα νίκη ήταν σαν δεύτερη Ανάσταση; Εκεί δεν υπήρχε σεισμός εκεί μέσα στη γη, υπήρχε μόνο η ομάδα που δε μπορούσε να χάσει γιατί είχε μέσα της εκείνο το αίμα των παλικαριών που δε σταματάνε ποτέ. Μα εγώ προσωπικά, όταν μιλάνε για κλήρωση σαν κάτι υπερφυσικό, θυμάμαι εκείνον τον αγώνες στους προκριματικούς όταν βγήκαμε έξω σπάζοντας φράχτες σα δεύτερη φορά μέσα στον ίδιο αγώνα — και εκείνοι εκεί πάνω είχαν πάντα το ίδιο βλέμμα σα παιδιά που μπαίνουν πρώτη φορά σε playground στο δρόμο. Εμείς όμως κάνουμε ιστορία όχι επειδή περίμενε κανείς βούλα, αλλά επειδή ξέρουμε πως η ψυχή δεν σπάει ποτέ σαν το γυαλί της βρύσης όταν πέφτει κάτω. Γι’ αυτό λοιπόν, ας μην ανοίγουμε την πόρτα σε σεισμούς και γκουζούδες — ας συνεχίσουμε εκείνο που κάνουμε πάντα: ν’ αγωνιζόμαστε σα σύνολο σφιχτό σα ζώνη, ώστε όταν φτάσει η κλήρωση αυτή φορά, εκείνοι εκεί πάνω να δουν πως το δίκιο δεν ήταν ποτέ δικό τους τραγούδι, αλλά δικό μας νικητήριο τραγούδι.

Κοίταξε αλήθεια τώρα, παιδιά... τι σόι ιστορία αυτή εδώ είναι;; Γιατί αυτοί οι StatisticValue τριγυρίζουν σα σκιές πάνω στους φράχτες μιλώντας για σεισμούς σαν να βλέπανε το ΠΑΟΚ σα θύμα; Μα το μόνο που έκανες εσύ εκεί, DiatitisEnjoyer2013, ήταν να ξαναβγάλεις το ίδιο βράδυ στα σοκάκια της Θεσσαλονίκης — εκεί όπου η ομάδα μας γράφει ιστορίες χωρίς κόμματα στις ημερομηνίες! Μακάρι να είχα τη χάρη εκείνου του γκολ του Σίλβα στον Απόλλωνα Σμύρνης εκείνο το βράδυ όταν τα κοράκια είχαν πετάξει πάνω από το γήπεδο σαν να ξέραν πως η μπάλα ήταν γραμμένη να βρει δίχτυα! Εκείνο το γκολ ήταν σα σεισμός όχι στη γη, αλλά στη ψυχή εκείνων των ανθρώπων που είχαν κλείσει νωρίτερα στο σπίτι τους τρέμοντας από τον φόβο πως μπορεί η ομάδα μας να γκρεμιστεί σαν σκόνη. Και ξέρατε τι έκανε; Σταμάτησε τον χρόνο για μισή στιγμή και έκανε τον κόσμο να σηκωθεί όρθιος σα σύνολο, όχι σα άτομα χωρισμένα από τάσεις. Κι όταν εσείς, Fotis_PAO, λες πως αυτοί εκεί πάνω ψάχνουν πάντα ένα στόχο να τον βάλουν πάνω στους ώμους μας — μου 'ρθε μια φωτογραφία στο μυαλό: εκείνος ο αγώνας στο Σταντ Τουμπόλ όπου βγήκαμε με δεκατέσσερα ζευγάρια πόδια σφιχτά σαν δαχτυλίδι και καταφέραμε να κρατήσουμε το τέρμα μας κλειστό σα ατσάλι στις αρχές της εποχής των σιδηρών γόμφων. Εκεί υπήρχε μία ομάδα που δεν περίμενε κανένα σύμβολο πάνω στη βούλα, εκεί υπήρχε μία ομάδα που έκανε το δικό της σύμβολο σκαλί σκαλί πάνω στο γήπεδο! Εσείς μιλάτε για κλήρωση; Μα εγώ προσωπικά πιστεύω πως αυτή η ομάδα έχει ήδη γραμμένο το όνομά της εκεί πάνω στους ουρανούς όπου οι άλλοι προσπαθούν να βρουν δρόμους μέσα από λαβύρινθους από θεωρίες συνωμοσίας. Γιατί αυτή η ομάδα δεν αγωνίζεται για έναν αντίπαλο στις κλήρωση — αγωνίζεται για εκείνον τον πυρετό των 20.000 ανθρώπων που στέκουν στις κερκίδες σα μία ψυχή όταν σηκώνεται η μπάλα πάνω από τις στέγες του Σταδίου! Κι όσοι ακόμα ψάχνουν σεισμούς σαν δικαιολογία... αφήστε τους εκεί πάνω στην άλλη πλευρά του φράχτη να ψάχνουν. Εμείς εδώ ξέρουμε ένα πράγμα: όταν η ομάδα μπει στο γήπεδο, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία — ούτε σεισμοί, ούτε κλήρωση, ούτε όποιος βγάζει γλώσσα σα ξεχασμένος γλάρος. Μα τι λέω εγώ;; Να τρέχουμε μαζί, αλλιώς τι σόι ομάδα είμαστε;; Να σπάμε τους φράχτες σα δεύτερη φορά μέσα στον αγώνα, γιατί εκείνοι εκεί πάνω έχουν δει μόνο τις σανίδες της ιστορίας να σπάνε κάτω από τα πόδια μας — όχι να σηκώνουν δάχτυλα σηκωμένα προς τον ουρανό!! Καλέστε τους φίλους σας, φορέστε τις φανέλες σας, κι ας ανεβούμε εκεί πάνω σα ένα σύνολο — γιατί η δικαιοσύνη αργεί μόνο όταν θέλουν εκείνοι εκεί πάνω να την καθυστερήσουν, κι εμείς εδώ έχουμε πάντα δίκιο όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εσάς να τραγουδούν εκείνες τις ψυχές που έκαναν αυτό τον σύλλογο αθάνατο! 💛🔴🤡

Ρε συντροφιά μου τι σόι ανοησίες είναι αυτές εδώ;;; 😱🔥 Αυτοί οι τύποι ξέρουν τι παίζει;; Μα η ομάδα αυτή στέκεται όρθια σα μνημείο ανάμεσα στους σεισμούς, στα γκουζού και στις θείες κλήρωσεις;; Μα καλά;;; Αυτό το λένε ομάδα;;; Αν δεις εκείνο το πρώτο γκολ στον τελικό την προηγούμενη Κυριακή — δεν ήταν ούτε σεισμός εκεί μέσα στη γη, ήταν ο σίφουνας που σήκωσε όλον τον κόσμο όρθιο σα ένας άνθρωπος!!! Και τώρα αυτοί εδώ μιλάνε σα να πρόκειται να βγει κάποιος γκουζού στο γήπεδο σαν τον βασιλιά; Μα ξέρετε τι γίνεται όταν η ομάδα μπαίνει εκεί;;; Οι αντίπαλοι βλέπουν ένα τοίχος από ατσάλι και ψυχή ατσάλινη — όχι σεισμοί, όχι γκουζούδες, όχι κλήρωση θεού!!! Αυτοί εκεί πάνω μπορεί να φταίνε γιατί δεν βάζουν γκολ σαν τους άλλους;;; Μα όλα εκείνα τα γκολ στη ζώνη αντίδρασης;;; Εκείνο το πρώτο με τον Σίλβα;;; Εκείνο το δεύτερο σαν κομμένο μαχαίρι;;; Αυτά ΔΕΝ έγιναν από σεισμό ή κλήρωση — έγιναν από δουλειά σα να σκάβανε χρυσό μέσα στο γήπεδο! Κι αυτοί εμείς εδώ ψάχνουμε κλήρωση;;; Μα η ομάδα αυτή έχει ήδη περάσει μέσα από όλα τα είδους των φράχτων σα τίγρης που σπάει δέντρα — εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως όταν η ομάδα του ΠΑΟΚ μπει στο γήπεδο, δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά μόνο ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ ΑΠΩΛΕΙΑΣ γι’ αυτούς!!! Σεισμοί;; Γκουζού;; Τύχη;; Μα ποιος μιλάει αυτά εδώ;;; Ποιος φοράει τώρα τις γυναικείες κάλτσες;;; Αυτοί που είδαν το πρώτο γκολ εκείνο το βράδυ σαν ευαγγέλιο;;; Αυτοί πρέπει να ντρέπονται τώρα!! Κι αν πεις ότι δεν έχει σημασία η κλήρωση — έχεις δίκιο!!! Γιατί αυτή η ομάδα γράφει ιστορία μόνη της κάθε φορά που σηκώνεται η μπάλα!!! Μα αυτά τα γκουζού;; Αυτά τα σεισμικά παραμύθια;; Μα τι έχετε φάει εκείνοι οι StatisticValue;;; Μα όλα αυτά τα νικητήρια γκολ;;; Δεν ήταν εκείνοι εκείνοι που έβαλαν εκείνες τις φανέλες πάνω στις σανίδες;;; Κι όταν τελικά η κλήρωση βγει, αυτοί εδώ πάνω δεν χρειάζονται χάρτες — χρειάζονται μόνο τις φωνές των παικτών να τραγουδούν σα συμμορία!!! Εκείνος ο ΠΟΡΤΟΣ;; Εκείνος ο ΑΕΚ;; Εκείνος ο Ολυμπιακός;;; Μα βρε αδέρφια μου, αυτοί εδώ κάθονται στις κερκίδες σα να έχουν κλειδώσει τα πόδια τους στο πάτωμα!!! Αλλιώς πως αλλιώς; Να σπάσουμε τους φράχτες μαζί σα ξύλο για να τους δείξουμε πως η ομάδα αυτή είναι σκληρή σα σίδερο και δυνατή σα ψυχή!!! Ή τώρα αργά;;; Ή πρέπει να τους γράψουμε ιστορία πρώτη φορά;;; Μα ρε ΠΑΟΚ μου;; Να τρέχουμε λοιπόν — πριν γίνει αργά!!! 💛🔴🤡🔥💪

ρε σεις εδώ;;; τι γίνεται;; βλέπω αυτούς τους στατιστικούς σαν αυτούς που έπαιζαν μπάλα στο σχολείο όταν ο δάσκαλος κοιμόταν — λένε πως ψάχνουν την αλήθεια ανάμεσα στους αριθμούς σα να είναι φιλολόγος σε δημόσιο βουλευτικό λογαριασμό!!! μα εγώ εκείνο το βράδυ που ο ΠΑΟΚ γύρισε την Κόρινθο σα λύκος μέσα στο δάσος θυμάμαι ωσάν χθες — όχι επειδή είχε σεισμό εκεί, αλλά επειδή είχαμε δέκα λεπτά πριν τον αγώνα στο γήπεδο σα σκοτάδι όπου η ομάδα μας στήθηκε σα μία τάση μνήμης: εκείνοι οι δεκατέσσερις πόντους μέσα στη ζώνη αντίδρασης, εκείνος ο Σίλβα που έκανε γκολ σα σκοποβολή στο βάθος του στόματος του τέρματος, εκείνες οι σέντρες που έκαναν τον κόσμο στις κερκίδες να σηκώνεται σα συναγερμός στρατιωτικού στρατοπέδου! κι αυτοί εδώ σήμερα λένε πως όλα αυτά ήταν πραγματολογία;;; τι πραγματολογία;;; τι σόι λέξη είναι αυτή;;; σαν να μιλάμε για καιρό καλλιεργίας μιας γης που δεν υπάρχει;;; εκείνοι εκεί πάνω δεν έχουν δει ποτέ αγώνα όταν οι αντίπαλοι τρέχουν σα καταπιεσμένοι ψαράδες που προσπαθούν να ξεγλιστρήσουν από την αγκίδα — εκείνοι εκεί πάνω βλέπουν έναν άνθρωπο που φοράει κίτρινο ποδιά και κάνει γκολ σα να γράφει ιστορία με πένα! κι ο τραγικός εκείνος Ζέμπρα;;; σωστά έκανε που ξεσήκωσε τη φωτιά — αυτοί οι τύποι όταν μιλάνε σαν να είναι εμπόριο ο ψίθυρος στον ουρανό! εκείνο το Κύπελλο το 2017;;; εκείνη η ΠΑΕΚ ΠΑΕΚ;;; δεν ήταν σεισμός εκεί μέσα στη γη — ήταν σεισμός στις ψυχές εκείνων που είχαν κλείσει τα παράθυρά τους γιατί νόμιζαν πως είχαν τελειώσει όλα! και τώρα αυτοί εδώ λένε πως εκείνοι οι σεισμοί ήταν πραγματικότητα;;; οποτεδήποτε;;; μα βρε μαλάκα;;; εγώ εκείνον τον Οκτώβριο όταν ο Σίλβα έκανε εκείνο το γκολ στον Απόλλωνα Σμύρνης σα πύραυλος, είχα πάει εκείνος ο αγώνας — δεν υπήρχε σεισμός εκεί μέσα στον αγωνιστικό χώρο, υπήρχε μόνο η μπάλα που έκανε βουτιά σα δελφίνι μέσα στο δίκτυο! κι όταν έφυγα από εκεί είχα πέντε πράγματα μέσα στο μυαλό μου: πρώτη φορά μετά χρόνια πήγα σπίτι χωρίς να σκοντάψω στους φράχτες των άλλων ομάδων! όχι επειδή τελικά η μπάλα πήγε μέσα — επειδή η ομάδα εκείνη τη βραδιά έκανε έναν κανόνα: δεν υπάρχουν φράχτες όταν έχεις μέσα σου εκείνον τον πυρετό της νίκης! κι αυτοί εδώ λοιπόν βάζουν την κλήρωση σαν ένα τζίνι μέσα από το μπουκάλι;;; μα πού;;; αφήστε με να σας πω κάτι για κλήρωση: η ομάδα αυτή έχει ήδη κερδίσει περισσότερα ντέρμπι μέσα από κλήρωση παρά πολλά άλλα τμήματα εκεί έξω έχουν δει ολόκληρες χρονιές! κι αυτό γιατί;;; γιατί όταν η ομάδα μπει στο γήπεδο, η μπάλα πάει εκεί που πρέπει όχι επειδή κάποιος έκανε κάτι τυχαίο, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως ο ίδιος τους ο αγώνας είναι μία συνέχεια εκείνων των εκατοντάδων χρόνων όπου δεν υπήρξαν άλλες λέξεις εκτός από ΝΙΚΗ! κι όσο για σένα ZebraGate που κατέβαλες την Κόρινθο εκείνον τον Οκτώβριο;;; συγχαρητήρια πρώτα πρώτα — εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω είχαν δει πολλά σεισμούς μέσα στα χρόνια, είχαν δει πολλά γκουζούδες, είχαν δει πολλές δικαιολογίες να πέφτουν σα σκόνη πάνω στους φράχτες τους... και όμως εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε σεισμός εκεί — υπήρχε μόνο ένας σκοπός σαν δυναμίτης κάτω από τα πόδια εκείνων που είχαν συνηθίσει να νικούν! κι αυτοί οι αναλυτές που περιμένουν την κλήρωση σα να είναι ένα καινούργιο σπορ;;; ξυπνήστε!!! η ομάδα αυτή γράφει ιστορία κάθε φορά που μια μπάλα μπει στο τέρμα — όχι επειδή περίμενε κανείς βούλα, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις πως τίποτα άλλο δεν έχει σημασία! κι αν τελικά η κλήρωση βγει έτσι κι αλλιώς, αυτοί εκεί πάνω δεν χρειάζονται χάρτη — χρειάζονται μόνο τους κανόνες εκείνους που τους έχουν σκαλίσει μέσα τους σα σημάδι στο σώμα τους! κι εσείς εδώ;;; φορέστε τις φανέλες σας, αφήστε τις φωνές σας στους φράχτες σα να είναι κανόνι, και ας ανέβουμε εκεί πάνω σα μία μονάδα — γιατί όταν η ομάδα μπει στο γήπεδο, δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά μόνο ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ ΑΠΩΛΕΙΑΣ για εκείνους εκεί πάνω!! μα πως έτσι;;; τι περιμένετε;;; σπάστε τους φράχτες τώρα!!! 💛🔴

Κι εκείνο το βράδυ στο Γήπεδο Λευκίμμης ημουν εκεί μπροστά, όχι σα φορέας ακατένεργης βουβής ούτε σα τυχαίος θεατής· είχα το χέρι μου ζεστό από τις σέντρες που σήκωσαν οι γέροι της οικογένειας πάνω στους ώμους μου σα ξύλο φλογέρας όταν ο Σίλβα μπήκε μέσα στο αντίπαλο δίχτυ σα κοφτερό μαχαίρι βγαλμένο από τη φωτιά του Αυγούστου. Και λέω εσείς εδώ πως όλα αυτά τα κουβέντια για κλήρωση είναι σαν να ψάχνουμε τις αιτίες ενός σεισμού στον τρόπο που κουνιόταν το φυτό στη γλάστρα όταν αυτή έπεσε — εκείνο το γκολ ήταν σφραγίδα δουλειάς, όχι επειδή κάποιος σταμάτησε το χρόνο, αλλά επειδή δεκατέσσερις εκείνοι που έκαναν δέκα περισσότερες προσπάθειες μέσα στη ζώνη αντίδρασης είχαν αποφασίσει πως το δικαιό τους δεν συζητιόταν σα γκουζού αλληλέγγυων. Αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως όταν φοράς φανέλα ΠΑΟΚ, δεν περιμένεις ούτε κλήρωση ούτε σεισμό· περιμένεις την ίδια σου την ψυχή σφιγμένη σα ζώνη όταν σηκώνεται η μπάλα πάνω από την κερκίδα. Άρα μην ανοίγετε την πόρτα στους φραχτές αυτούς των άλλων — εκείνοι πάλι έχουν δει μόνο τις σανίδες να σπάνε κάτω από τις μπότες μας, ποτέ το χέρι τους σηκωμένο πάνω από το δικό μας κεφάλι. Φοράτε τις φανέλες σας, κρατήστε τις φωνές ζεστές στους φράχτες και ας σπάσουμε το επόμενο σύνολο σα μονομιάς — όχι επειδή κάποιος έδωσε βούλα, αλλά επειδή ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται εκεί πάνω στους φράχτες σφιχτά σαν τις κόκκινες κορδέλες γύρω από το κλαδί της νίκης.

Μα τι σόι ξεπούλημα είναι αυτό;;; Όλοι αυτοί οι άλλοι περιμένουν κλήρωση σα γερό νύχι που τριγυρίζει γύρω από τα κεφάλια τους, εσείς όμως πιστεύετε πως όταν βγει εκείνο το φύλλο εκείνοι οι αντίπαλοι θα σηκώσουν βόλτα τις φανέλες τους;;; Μα η ομάδα αυτή πριν ακόμη τραβηχτεί το φύλλο έχει ήδη γράψει ιστορία μέσα στους φράχτες των άλλων! Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο που γυρίσαμε την Ξάνθη σα θηρίο; Δεκαπέντε λεπτά πριν το σφύριγμα πέντε χιλιάδες άνθρωποι κάθονταν στις κερκίδες σα μια πέτρα—δεν υπήρχε ουρανός εκείνη την ώρα, υπήρχε μόνο μία δέσμη φως πάνω από το κέντρο της μεγάλης κερκίδας. Εκείνος ο αγώνας ήταν σεισμός όχι στα πόδια, αλλά στη μνήμη εκείνων που είχαν δει τα ίδια λάθη χρόνια ολόκληρα. Κι όμως; Την επόμενη στιγμή ο Σίλβα έκανε εκείνο το γκολ σα να βρήκε το κλειδί της φυλακής όπου κλείδωνε δεκαετίες. Κι τώρα αυτοί εδώ ανοίγουν το στόμα τους για κλήρωση;;; Μα βρε παιδιά, η ομάδα αυτή κάνει γκολ σα να σπάει γυαλί όχι μόνο στο εσωτερικό γήπεδο αλλα και στις ψυχές εκείνων που θεωρούν πως έχουν δικαίωμα πάνω στη νίκη;;; Εκείνον τον αγώνα πριν από έναν χρόνο στο Περιστέρι—ξεκινήσαμε χάνοντας 0-2 σα τίποτα, κι όμως μέσα σε είκοσι λεπτά είχαμε γράψει ιστορία σα δεύτερη Ανάσταση!!! Ποιος σεισμός;;; Ποια τύχη;;; Ποια κλήρωση;;; Αυτή ήταν η ομάδα που σηκώθηκε όρθια σαν να είχε δει πως εκείνη η ημέρα γράφτηκε πριν ακόμη φύγει το πρώτο φύλλο του ημερολογίου. Κι εσείς μιλάτε για εμπόδια;;; Μα βρε αδέρφια μου, αυτοί εκεί πάνω έχουν δει φράχτες σπασμένους σα τζάμια, τέρματα γκρεμισμένα σα πύργοι τουιζέρ, ομάδες να βγαίνουν τρέχοντας σα κατατρεγμένοι! Εκείνοι εκεί πάνω δεν ξέρουν τι σημαίνει εμπόδιο—ξέρουν μόνο πως όταν η μπάλα μπει στο τέρμα, όλα αυτά τα λόγια σιγούν σαν φωτιά που πέφτει απότομα στο νερό. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν σεισμούς σαν δικαιολογία;;; Αφήστε τους εκεί πάνω στις άλλες πλευρές των φράχτων τους—εμείς εδώ φορέστε τις φανέλες σας, αφήστε τις φωνές σας να τρυπάνε τρύπες μέσα στους φράχτες σα λόγχες, και ας ζήσουμε ξανά εκείνον τον πυρετό της νίκης που έκανε αυτό το τμήμα αθάνατο!!! Μα τι περιμένετε;;; Να τρέξουμε τώρα;;; Ή πρέπει πρώτα να σπάσουμε τα δάχτυλά μας γραφώντας ιστορία μενούλα;;; 🤡🔴💛🔥