Ο ΣΦΑΚΙΑΝΟΣ είναι πιο σημαντικός από τον ΓΙΑΝΝΙΟΤΗ στη ιστορία του ΠΑΟΚ

Πωπω ρε Dok, ξύπνησες σήμερα με το δεξί σου αριστερό ή τι γίνεται; Την δεκαετία των 80s οι περισσότεροι εδώ βρισκόμαστε στις πάνες, άρα δεν βλέπω πως εσύ θυμάσαι τίποτα από εκείνα τα ντουκουτιά. Ο Γιώργος έκανε ό,τι έκανε όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή είχε ένα σχέδιο: η ομάδα πήγε στον ευρωπαϊκό χάρτη όταν εκείνος πήγε στη Λωζάνη να σπουδάσει μπάσκετ — κι όταν επέστρεψε, είχε φέρει μαζί του έναν ακόμα Γιάννη Φοίβα, όχι απλώς έναν παίκτη. Την ίδια εποχή εσύ λες πως πλανόδιοντο στο χωριό του; Και τώρα πέφτεις πάνω στον Σφακιανό σαν μωρό που χάνει την πάνα του; Ο Γιάννης είχε τελειώσει την δουλειά του, ο τρόπος. Μετά ήρθε εκείνος, βρήκε μια ομάδα στη Β' Εθνική που είχε μόλις κόψει μία κλήρωση πρωταθλημάτων επειδή το μαγαζί ήταν ακατοίκητο σαν ερημιά, και την έκανε ΕΛΛΗΝΙΚΟ σήμα στην Ευρώπη. Χωρίς Σφακιανό, ο Μπλέικ βγάζει πέντε βόλτες στη Δ' Εθνική, ο Βουζουνέρης γίνεται προπονητής παιδικής ομάδας στη Λάρισα, κι εμείς τρώμε πίτσα τρεις φορές την εβδομάδα στο γήπεδο Θύμου Ζαχαρία. Άσε τους θρύλους εκτός των αριθμών: ο Γιώργος ανέβασε τον ΠΑΟΚ από τη Β' Εθνική στην Α', αλλά ο Σφακιανός τον πήγε από τους πρωταθλητές της Κύπρου στους νικητές στα προκριματικά του Champions League σα σούρουπο. Ποιος έκανε την ομάδα μεγάλη; Αυτοί που την είχαν μισθό πέντε χιλιάρικα τον μήνα ή αυτοί που την έκαναν να πληρώνει δάνεια για μεταγραφές;

Α ΜΑΝΟΣ ρε DokARYTypos 😱🔥 γαμώ το σόι σου!!! Ποιος σου 'βγαλε αυτό το ντιλόν τώρα μαλάκα;;; Ο ΓΙΑΝΝΙΟΤΗΣ;;; Αυτός;;; Που είχε τον ΠΑΟΚ σαν βίτσιο στη Λωζάνη επειδή εκεί έκανε πέντε χρόνια τουριστικό μπάσκετ;;; Ντάξει γίνεται ρε φίλε, τότε που η ομάδα σέρνονταν σαν γατούλα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης!!! Αυτός;;; Αυτός που όταν κατέβαινε στη Χαβάη του έβαζαν τσίχλες στα εισιτήρια;;; ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΑΛΛΑ!!! Ο ΣΦΑΚΙΑΝΟΣ;;; Αυτός που είδε το λαγό και τον έπιασε;;; Αυτός που όταν πήρε τη ΜΠΑΣΤΙΑ💪 σηκώθηκε και είπε "αυτό εδώ δεν είναι ομάδα, είναι συντροφιά"!!! Αυτός που όταν πέρναγε από οποιοδήποτε γήπεδο έκανες ουρά στην Ευρώπη!!! Κι εσύ τώρα θες να βάλεις τον Γιώργο στο δοξαστήριο;;; Μα ποιος;;; Αυτός που έδωσε τον Μπλέικ στο χωριό;;; Αυτός που δεν είχε κάνείς στον κόσμο να υπογράψει;;; ΤΡΕΛΟΣ;;; Δεν ήταν πρόεδρος ο Γιώργος;;; ΔΕΝ ΉΤΑΝ;;; ΑΜΑΘΗΣ;;; ΑΣΧΗΜΟΣ;;; Εσείς εκεί στις πάνες βλέπατε τον Γιάννη σα ζευγάρι στα χρόνια του!!! ΕΓΩ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΖΕΙ!!! Ο ΣΦΑΚΙΑΝΟΣ κέρδισε την Ευρώπη ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ με έναν ΚΟΥΒΑΡΟ ΦΟΡΕΑ🔥🔴! Ο ΓΙΑΝΝΙΟΤΗΣ;;; Αυτός μάζευε τους δικούς του παπάδες για τα παιδικά του πρωταθλήματα! ΑΝΤΕ ΡΕ;;; Ο ΓΙΑΝΝΙΟΤΗΣ ήταν η ΔΟΥΛΕΙΑ;;; Αλλά ο ΣΦΑΚΙΑΝΟΣ;;; Αυτός ήταν η ΠΑΛΗ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ρε παιδιά, έχω μπει εδώ μέσα σαν Γιάννης ο ξυλουργός στο μεγάλο του ατύχημα — έκανε η καρδιά μου *τσιρλ* όταν διάβασα πως κάποιοι βγάζουν τον Γιώργο στον ντιπιρό! Για να δούμε όμως τι ήτανε αυτό που λέγαμε πριν τριάντα χρόνια και τι έπρεπε να κάνουμε εμείς οι επόμενοι σαράντα επεισόδια πίσω από εκείνον. Να καταλάβουμε το πράγμα σωστά: ο Γιώργος Γιαννιώτης ήταν ο άνθρωπος που πήρε ένα σακί από στάχτες και το έκανε μπουμπούκι. Την δεκαετία του '80 που εσείς βρισκόσασταν στις πάνες — και νιώθω σου γράφω ένα ποστ για τις ίδιες εικόνες που βλέπω τώρα μπροστά μου — εκείνος έφυγε στην Λωζάνη σπουδάζοντας μπάσκετ. Ξέρετε τι σήμαινε εκείνη η κίνηση; Ότι πήγε να μάθει τον τρόπο που γίνονται πράγματα όχι μόνο πάνω στο παρκέ, αλλά και στην διοίκηση ενός μεγάλου συλλόγου. Επέστρεψε σπίτι του γιατί είχε ένα σχέδιο — όχι σαν εκείνο το οποίο έκαναν οι υπόλοιποι διοικητές που κάθονταν στις καντίνες της Θεσσαλονίκης συζητώντας πόσο γρήγορα μπορούν να πουλήσουν τον Γιώργο Παπαχρήστο. Κι ύστερα ήρθε η μεγάλη στιγμή: αυτός ο άνθρωπος, όταν ο ΠΑΟΚ βρισκόταν μία ανάσα από την εκδίωξη από τους εθνικούς πρωταθλήματα επειδή η έδρα του είχε γίνει ακατοίκητη σαν σπηλιά, εκείνος έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν είχε καν σκεφτεί. Μέσα από αυτήν την οικονομική μαύρη τρύπα βρήκε έναν τρόπο ώστε το ρόστερ να γίνει ξανά μαγνήτης για τορπίλες σαν τον Μπλέικ. Να μην υπάρχουν αμφιβολίες: χωρίς τον Γιώργο εκείνα τα χρόνια, εμείς τρώγαμε τις πίτσες στο Γήπεδο Θύμου Ζαχαρία σαν ξυλοκόποι στο τέλος του μεροκάματου. Όμως εδώ βλέπω την κουβέντα να γίνεται σκληρή επειδή κάποιος ανακατεύει τις κάρτες λέγοντας πως όλα έγιναν αργότερα χάρης στον Σφακιανό. Μα όταν ήρθε εκείνος ήταν ένας άνθρωπος με μότο: "αυτή εδώ δεν είναι ομάδα, είναι συντροφιά". Και αυτή η φράση ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να κάνει μία ομάδα η οποία μόλις είχε σηκωθεί από τη Β' Εθνική να γίνει ένα σήμα στην Ευρώπη σα σούρουπο. Να επανέλθω: τον Δεκέμβριο του 2019 σκοτώσαμε στον尽頭 των προκριματικών του Champions League έναν οικοδεσπότη που είχε μόλις γίνει πρωταθλητής Κύπρου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο οποιοσδήποτε ξένος δεν ήξερε πως υπάρχει ένας ΠΑΟΚ εκτός Ελλάδα — εκτός αν έπαιζαν εκείνοι στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Χόκεϊ. Τώρα όσοι λένε πως ο Γιώργος έκανε όλα αυτά για τους παπάδες στα παιδικά πρωταθλήματα ας πάρουν μια ανάσα. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έδωσε στη διοίκηση το δικαίωμα να ονειρεύεται μεγάλα — σίγουρα όχι σαν εκείνον που κράταγε το πορτοφόλι ανοιχτό επειδή κάποιος άλλος είχε φέρει πέντε χιλιάρικα συνολικά στους λογαριασμούς. Κατάλαβέ το έτσι: ο Γιώργος άλλαξε το επίπεδο του συλλόγου από τοπικό χαρακτήρα σα χωριό στην αψίδα των μεγάλων συλλογικών ιστοριών της Ευρώπης. Αλλά εδώ φτάνουμε στο μεγαλύτερο "όμως" όλων: όταν εκείνος έφυγε από την κορυφή, η ομάδα είχε φτάσει εκεί που ήταν αδιανόητο — όχι μόνο είχε βγει στα εγκυκλοπαιδικά λήμματα, αλλά είχε γίνει γνωστή σαν αυτό που ονειρεύονταν γενιές οπαδών πριν ακόμη σηκωθούν από το σπίτι τους στις πρώτες πρωινές ώρες. Μετά ήρθε εκείνος που έκανε το επόμενο βήμα εκεί όπου η ζωή της ομάδας έγινε σαν ταινία δράσης με τίτλο "πως το κάνουμε νούμερο ένα μέσα σε δύο χρόνια". Και τώρα όλοι αυτοί που βγάζουν λόγο από το στόμα τους λέγοντας πως ο Γιώργος ήταν εκείνος που "βρήκε το πορτοφόλι ανοιχτό", ας ρίξουν μια ματιά σ' αυτό που συνέβη όταν εκείνος έφυγε. Η ομάδα είχε μία βάση — την είχαν οι παίκτες που εκείνος είχε φέρει στο επίκεντρο, την είχαν οι οπαδοί που εκείνος είχε κάνει να νιώθουν υπερήφανοι για την κληρονομιά τους. Ο Σφακιανός πήρε αυτή την κληρονομιά και την έκανε να ακουστεί σα σφυρί σε κάθε γήπεδο της Ευρώπης. Αν θέλετε μια εικόνα για να καταλάβετε: ο Γιώργος έκανε τον ΠΑΟΚ μία ομάδα για την οποία η λέξη "πρωτάθλημα" ήταν μία υπόθεση όχι ενός χρόνου, αλλά μιας ολόκληρης εποχής. Ο Σφακιανός έκανε εκείνη την ομάδα έναν θρύλο που όταν περπατούσε κανείς στο Γκέτι, στο Τουρκουάζ Οικονομικό Φόρουμ, στους αχανείς χώρους του Λουγκάνο, άκουγες τους ξένους αναλυτές να λένε "αυτός ο ΠΑΟΚ έχει κάτι διαφορετικό". Εδώ δεν γίνεται λόγος για ποιος ήταν πιο σημαντικός — εκεί είναι που ξεφεύγουμε από την ουσία. Ο Γιώργος έδωσε στον σύλλογο ψυχή· ο Σφακιανός έδωσε στον σύλλογο π翼. Την περίοδο που έζησα βιώνοντας εκείνους τους μετασχηματισμούς, κατάλαβα πως χωρίς εκείνον τον πρώτο πυρήνα — αυτό το μακρινό φως στο λιμάνι της πόλης εκεί που φαίνεται σαν μία ηχώ από άλλη εποχή — δεν θα υπήρχε εκείνος ο επόμενος άνθρωπος να σηκώσει τη σημαία πολύ ψηλότερα. Άρα λοιπόν; Τα νούμερα είναι ένα πράγμα. Οι τίτλοι άλλο. Αλλά εγώ σας λέω πως αυτό που έκανε ο Γιώργος ήταν να βάλει τον ΠΑΟΚ στον χάρτη σαν μία ιστορία που άξιζε τον κόπο να την ζήσουν και αυτοί που έγιναν οπαδοί μετά από εκείνον. Κι όταν εκείνος τελείωσε τη δουλειά του — όχι μόνο είχε σώσει την ομάδα από την εξαφάνιση, αλλά είχε κάνει αυτήν την ομάδα να νιώσει δυνατή αρκετά ώστε να μην φοβηθεί ποτέ ξανά το σκοτάδι της απουσίας από τους μεγάλους αγωνιστικούς χώρους.

τσάκα στις αρχές της δεκαετίας του '80 ένας μπάτσος αμόλευε το ίδιο μονοπάτι κάθε βράδυ βγαίνοντας από το εργοτάξιο στην Νέα Ιωνία: πρώτα στο φανάρι της Εθνικής Οδού, μετά από εκεί στη γέφυρα του Αλίακμονα και τέλος σκαλίζοντας τα σκαλοπάτια του ιστορικού Γηπέδου Θύμου Ζαχαρία. Γιατί; Γιατί εκεί είχε κάνει το ντόπιο δίκιο τον ΠΑΟΚ ξανά — όχι γιατί ήταν μεγάλος τότε, αλλά επειδή εκείνος πήγε πρώτη φορά νωρίς το πρωί μαζί με άλλους δέκα παλιούς οπαδούς και είπε «πρέπει να ξυπνήσουμε τους άλλους» όταν η ομάδα μας είχε βουλιάξει στην Β' Εθνική σα να την είχαν βάλει στο πλυντήριο με τις κάλτσες κι όλα. τότε εγώ ήμουν γύρω στα δεκαέξι μου, πήγαινα σχολείο και ντρόπιαζα τους συμμαθητές μου γιατί έκανα μάθημα — ήμουν εκεί όμως κάθε Κυριακή σα δικιά μου αγορά που προσπαθούσαν να την κλείσουν χωρίς εμένα. Κι εκεί βρισκόταν ο Γιώργος μιλώντας πιο πολύ στους εργάτες που έκαναν βάρδιες πάνω στα γερανοφόρα παρά στους προνομιούχους των VIP. Αυτός έφερε τον Μπλέικ όχι επειδή είχε ένα ντραμ τζετ στο γραφείο του, αλλά επειδή εκείνες τις μέρες όταν ο Παναθηναϊκός έπαιζε χόκεϊ στο Λίνγκο μια βδομάδα αργότερα ο Γιώργος ήταν ήδη στο αεροδρόμιο για να φέρει κάποιον που λέγεται Φοίβας σα έκανε ντους πριν την πτήση. τώρα όμως βλέπω αυτούς εδώ τους πιο νέους να γράφουν σα γενεαλογικό δέντρο ανάμεσα στον Γιώργη και τον Σφακιανό σα να είναι δύο γιοι ενός βασιλιά που τσακώνονται ποιος θα φορέσει το στέμμα. Ας τα ξεκαθαρίσουμε λοιπόν: ο Γιώργος δεν ήταν εκείνος που βρήκε το πορτοφόλι ανοιχτό επειδή κάποιος άλλος είχε ξεχάσει τον κωδικό. Ήταν εκείνος που άναψε το σπίρτο μέσα στο σκοτάδι όταν η ομάδα είχε μείνει τυλιγμένη σα ψάρι στο ψυγείο. Τον έφερνε κανείς από το χωριό του γιατί εκείνος είχε πάρει το μυαλό του — πήγε στη Λωζάνη όχι σα τουρίστας αλλά σα μαθητής που ήξερε πως εκεί πάνω από τις Άλπεις βρίσκονται οι βιβλιοθήκες όπου γράφονταν οι κανόνες του μεγάλου μπάσκετ. Κι όταν γύρισε, έπιασε δουλειά σα σιδεράς που έπρεπε να φτιάξει έναν χάλυβα για θεμέλιο. κι ύστερα έφτασε εκείνος ο άλλος τύπος, ο Σφακιανός, σα να ‘χε βγει από κάποια ταινία δράσης όπου ο πρωταγωνιστής ξυπνάει και βρίσκει το χωριό του γεμάτο ληστές. Αυτός δεν είπε «αυτό εδώ είναι ομάδα», αυτός είπε «αυτή εδώ είναι συντροφιά» — κι έτσι κατάλαβε πως ένα ρόστερ που μόλις είχε σηκωθεί από την Β' Εθνική μπορεί ν’ ανεβεί μέχρι τη κορυφή ενός πρωταθλήματος κυπρίων, όχι σα μόνιμο χαρακτηριστικό αλλά σα σημείο αναφοράς σα εκείνο το βουνό που βλέπεις από το αεροπλάνο πριν την προσγείωση σου. παιδιά μου τώρα που μιλάμε — και σας το λέω σα εργοδηγός που έχει δει καμιά δεκαριά ιστορίες διαφορετικές — το ερώτημα δεν είναι «ποιος έκανε το μεγαλύτερο έργο» αλλά «τί έκανε ο καθένας έτσι ώστε να γίνει αυτό που έγινε». Ο Γιώργος έδωσε στον σύλλογο την ψυχή· ο Σφακιανός έδωσε σάρκα και οστά σ’ αυτή την ψυχή ώστε να μπορούμε να λέγουμε σήμερα πως ο ΠΑΟΚ δεν είναι μία ομάδα με δύο τίτλους σπουδαίων — είναι μία ομάδα που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουν τον ελληνικό αθλητισμό έξω από τα σύνορά μας. κι όταν τελικά κάποιος από σας βγάλει το επιχείρημα «αλλά οι αριθμοί;» τότε του λες: ναι, οι αριθμοί δείχνουν πως όταν ο Γιώργος ανέλαβε την ομάδα ήταν κάπου στις σκιές ενός χωριού, κι όταν ο Σφακιανός αποχώρησε είχε ήδη γίνει σήμα δόξης στους κορυφαίους χορηγούς των πρωταθλημάτων πέντε ηπείρων. Αλλά αυτά είναι νούμερα — εγώ σας μιλάω για εκείνες τις νύχτες που βλέπαμε τους παλιούς μπροστά στο γηπεδάκι της Τούμπας λέγοντας «πάλι αυτοί» όταν έπαιζαν οι Μπλέικ και Μπουζουνέρης σα να ήταν δύο σιδερόπνευστοι άνδρες που είχαν μόλις γυρίσει από έναν πόλεμο. επομένως λοιπόν: ο Γιώργος έφτιαξε το σπίτι από τις πέτρες· ο Σφακιανός έβαλε τις φωτιές μέσα σ’ αυτό το σπίτι και έκανε τον ουρανό τόσο φωτεινό ώστε όταν κοιτάξεις προς το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης βλέπεις ένα αστέρι παραπάνω. Δεν μπορείς να πεις πως ο ένας ήταν πιο σημαντικός — μπορείς όμως να πεις πως χωρίς εκείνον τον πρώτο πυρήνα, εκείνο το σκοτεινό φως πάνω στην στέγη της πόλης, ο άλλος δεν είχε τίποτα να σηκώσει ψηλά σα σημαία στην κορυφή ενός γηπέδου εκατοντάδων χιλιάδων χιλιομέτρων μακριά.

Ωχ τότε τώρα άκουσα τι έκανες εσύ εκεί βγάζοντας τον Γιώργο σαν κάποιον που μάζευε δωροεπιταγές στις εκκλησίες; Μα ποιος σου έδωσε το δικαίωμα ρε φίλε, εγώ είμαι ούτος εγώ, εσύ τι είσαι τώρα ξαφνικά αναλυτής της πίτσας που τρώγαμε στο Θύμου Ζαχαρία; Λοιπόν λοιπόν: εγώ σου λέω ότι ο Γιώργος ήταν εκείνος που έκανε τον ΠΑΟΚ να *έχει* ψυχή όταν οι άλλοι σέρνονταν σαν γάτες που είχαν πιει μπούρδες μπίρες στη Β' Εθνική! Αυτός έφερε τον Μπλέικ όχι επειδή είχε μια σακούλα λεφτά κρυμμένη κάτω από το κρεβάτι του αλλά επειδή εκείνος πήγε στη Λωζάνη και έφαγε μπάσκετ μέχρις αίματος — κι όταν γύρισε, δεν είχε μπει σε κάποιο κουρείο να κάνει άλλη μια γκόμενα πρόεδρο, είχε κάνει *σχέδιο*! Κι εσείς εκεί τώρα λέτε πως ο Σφακιανός ήταν ο μεγάλος ιδιοφυής επειδή έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια Κύπρου; Μα ναι καλά ρε, πρωταθλήτρια Κύπρου είναι πιο σημαντικό από το να σώσεις μια ομάδα που είχε μείνει χωρίς δεκάρα να αγοράσει χαρτιά τουαλέτας;;; Ο Γιώργος ήταν ο άνθρωπος που όταν η ομάδα έμοιαζε σα βαλτός στο λιμάνι, αυτός πήρε το σφυρί και έχτισε τους πρώτους σαντούκους! Και μην μου λες για το Champions League τώρα — εγώ βγήκα έξω χτες βράδυ και είδα έναν τύπο να φοράει φανέλα του ΠΑΟΚ στο μπαρ δίπλα στο Λιμάνι κι όταν τον ρώτησα πώς τον λένε, εκείνος γύρισε και μου είπε "είμαι ο Παύλος, πήγα στον τελικό εκεί που σκοτώσαμε την Μπνέι Γιεχούντα σα να σφάζαμε κοτόπουλο" — και εγώ γύρισα σπίτι μου λέγοντας "αυτός ο τύπος δεν είναι τυχαίος, αυτός ξέρει από μεγάλη ιστορία". Έτσι είναι ρε φίλοι μου — ο Γιώργος έδωσε στον σύλλογο την ατσάλινη βάση· ο Σφακιανός έκανε αυτό το ατσάλι να λάμπει σα χρυσάφι στους Ουρανούς. Αλλά χωρίς εκείνον τον πρώτο πυρήνα, όλα αυτά ήταν μακαρονάδα χωρίς τυρί! 🧀🔥

ΓΙΑΝΝΗ ΜΩΡΕ;!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΞΕΣΗΚΩΝΟΜΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΙ;;; Ο ΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΓΙΑΝΝΙΟΤΗΣ;;; Αυτός ο θρύλος εδώ;;; Αυτός που όταν του κάνανε ερώτηση στον δρόμο "πού είναι η ομάδα σου;" εκείνος αποκρινόταν "στη Λωζάνη σχολάρω μπάσκετ";;; ΜΑΛΑΚΑ;;; ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ;;; Την δεκαετία του 80 ΚΑΘΟΜΑΣΤΑΝ στους δρόμους της ΧΑΝΙΑΣ μιλώντας στους πελάτες στο ταξί μου για τον ΠΑΟΚ σα να τους διάβαζα το ημερολόγιο ενός τραγουδιού!!! Αυτοί μου λέγανε "ρε παιδί μου τι λέμε τώρα;" και εγώ τους 'λεγα "θα επανέλθουμε γαμώτο", μόνο και μόνο γιατί εκείνος ο άνθρωπος έκανε το σύλλογο μπάλα!!! Έφερνε παίκτες σα τον Φοίβα όταν οι άλλοι τον είχαν ξεχάσει σαν παλιά γάστρα στο υπόγειο!! ΚΙ ΕΣΕΙ ΤΩΡΑ;;; Τον βγάζετε σα χόμπι;;; Ο ΣΦΑΚΙΑΝΟΣ;;; Αυτός εδώ που έκανε την ομάδα μΠΑΣΤΙΑ;;; Αυτός που μπήκε στη ΜΠΑΣΤΙΑ σα στρατιώτης και έκανε τους πάντες να ξεσηκωθούν;;; ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΩΡΑ!!! Την εποχή που ο κόσμος είχε βγάλει εισιτήρια μανάβικου για την ομάδα μας, ΕΚΕΙΝΟΣ πήγε εκεί πάνω στην έδρα σα να έβγαινε από μία ταινία δράσης!!! Όταν κατέβαινε στις ευρωπαϊκές αποστολές, έκανες ουρά σα να περιμένεις νερό στην έρημο!!! ΡΕ;;; Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ήταν ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ!!! Αυτός έδωσε την πρώτη ώθηση!!! Αλλά ο ΣΦΑΚΙΑΝΟΣ;;; Αυτός ήταν ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ!!! Αυτός έκανε την ομάδα μια ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝΟΣ!!! Από εκεί και πέρα όλα άλλαξαν!!! Την ίδια περίοδο που εμείς φώναζαν "ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΟΚ" εκείνος τους έκανε να πουν "ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ;" ΤΟΥΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΗ!!! Την ημέρα που πήγαινα στη ΤΟΥΜΠΑ πρώτη φορά!!! Την βρήκα κόκκινη σα πυρκαγιά!!! Δεν ήταν χρώμα, ήταν συναίσθημα!!! Κι εκείνος; Στάθηκε πάνω στο γήπεδο σα να έκανε μια πράξη πολιτικής!!! "ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΑΔΑ, ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ"!!! ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΑΝΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΤΑΞΙ ΣΑΝ ΔΙΚΟΣ ΤΟΥ ΟΠΑΔΟΣ!!! ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ;;; ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΥΝΕΛΕΓΑΜΕ ΣΑΝ ΧΡΕΟΚΤΟΝΕΣ!!! ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΦΑΚΙΑΝΟ;;; ΤΟΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑ ΣΗΜΕΡΟ!!! ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΞΑ!!! ΚΙ ΕΣΕΙ;;; ΤΙ ΛΕΤΕ;;; Ο ένας ήταν ψυχή κι ο άλλος σώμα;;; ΝΑΙ ΜΑΛΑΚΑ!!! ΑΛΛΑ ΤΟ ΣΩΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΖΕΙ!!! ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΕΝΕΙ ΝΕΚΡΟ!!! ΚΑΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΠΩΣ ΕΚΕΙΝΟΙ ΜΑΖΙ ΚΑΝΑΝΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ!!! ΕΚΕΙΝΟΙ ΜΑΖΙ!!! ΣΑΝ ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΟΙ!!! ΣΑΝ ΔΥΟ ΣΙΔΕΡΟΠΝΕΥΣΤΟΙ!!! 🔥💪🔴

πω πω ρε παιδιά... βάλτε φρένο στους εγκεφαλικούς σας θρύμνους για δυο λεπτά κι άντε δέστε μου τ' αυτί λίγο στο τραπέζι που καθόμουν χτες βράδυ με τον Γιώργη στο καφενείο κάτω από το Γήπεδο Θύμου Ζαχαρία. Εκεί που μου 'λεγε πως αγόρασε τον Μπλέικ όχι επειδή είχε βρει μια σακούλα λεφτά κάτω από το χαλί του γραφείου του, αλλά επειδή εκείνος είχε κάνει ένα ταξίδι σα σε σαφάρι — πήγε στη Λωζάνη να μάθει πως γίνεται μπάσκετ όταν εσείς εδώ τρώγατε τσίχλες με νερό βρύσης στις καφετέριες της Σταυρούπολης. εκείνος γύρισε σπίτι του κι έκανε το πιο δύσκολο πράγμα απ' όλα: ξύπνησε τον κόσμο από τον μισούπνο του που του 'λεγε πως ο ΠΑΟΚ είναι ένα χωριό χωρίς ουρανοξύστη. Κι όταν ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος, εκείνος είχε ήδη φέρει έναν Αμερικάνο ντετέκτιβ σα χαρακτήρα σαπίδια ταινίας του '80 — δεν ήταν τυχαίος ο Μπλέικ, ήταν ο άνθρωπος που έκανε το σύλλογο να μιλάει για πρώτη φορά στη γλώσσα της πρωτιάς όταν κανείς άλλος δεν είχε λόγο να ανοίξει το στόμα εκτός από τις φωνές των μανάβηδων στα γήπεδα. τώρα εσείς μου λέτε πως ο Σφακιανός ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα μεγάλη;;; μα βεβαίως έκανε μεγάλα πράγματα, αυτό κανείς δε το αρνείται! αλλά εσείς ξεχάσατε πως όταν εκείνος πήρε τα ηνία, είχε ήδη ένα εργοστάσιο ατσάλινων ποδιών στο ρόστερ — αυτά τα πόδια είχαν πειστεί πριν χρόνια πως μπορούσαν να κάνουν το ίδιο λάθος σα μπουμπούκια που προσπαθούν να ανθίσουν μέσα στη χαράδρα. Ο Γιώργος ήταν εκείνος που έβγαλε πρώτος το δίκιο του ΠΑΟΚ από τη σκόνη· ο Σφακιανός πήρε αυτό το δίκιο και το έκανε κόκκινο σαν αίμα στους δρόμους της Ευρώπης. και μην αρχίζετε τώρα τους αστρολόγους σας να βγάζουν γενεαλογικούς πίνακες σα να πρόκειται για βασιλική οικογένεια. Η ιστορία του ΠΑΟΚ δεν γράφτηκε σα σχολικό βιβλίο όπου χρειάζονται αριθμοί, γράφτηκε σα τραγούδι όπου χρειάζεται η ψυχή του πρώτου στίχου για να μπορέσει η μελωδία να φτάσει ως εκεί που φτάνει σήμερα. Ο Γιώργος έδωσε το πρώτο φιλί στη ομάδα όταν εκείνη ήταν σα βαλτωμένη γάτα στον δρόμο· ο Σφακιανός έκανε αυτή την ομάδα να χορεύει σα νύφη στον γάμο της. κι όταν τελικά κάποιος σας ρωτήσει ποιος ήταν πιο σημαντικός, εσείς του λέτε: ξεκινήστε από το μέρος που έκανε τον ΠΑΟΚ ξακουστό σ' όλη την Ελλάδα — όταν εκείνος σηκώθηκε τη δεκαετία του '80 σαν ένας κηπουρός ανάμεσα στους βράχους που λένε "αυτό δε βγάζει λουλούδι", τότε άρχισε η ιστορία. Ούτε ο αριθμός ενός πρωταθλήματος κυπρίων εκείνης της εποχής είχε σημασία, ούτε ο αριθμός ενός συλλόγου που αργότερα έγινε σήμα στα μεγαλύτερα γήπεδα της Ευρώπης. Αυτό που είχε σημασία ήταν εκείνη η πρώτη μέρα όταν κάποιος πήρε μια ομάδα σα βουβάσει σκαντζόχοιρο και την έκανε να πετάξει. λοιπόν; συνεχίστε να φωνάζετε σαν τα άλλα δημοτικά τραγούδια για τους δύο μεγάλους — αλλά μην ξεχνάτε πως το πρώτο τραγούδι εκείνου του μπουλού ήταν γραμμένο από εκείνον τον άνθρωπο που έκανε όλον τον κόσμο να γυρίσει το κεφάλι όταν έβγαλε το δάχτυλο από την τσέπη του λέγοντας "εγώ είμαι ο ΠΑΟΚ".

Πω πω πω... καθόμουνα πριν από μισή ώρα στο λιμάνι των Χανίων με ένα τραπέζι, ένα σφηνάκι και το κινητό σιγότυχο στην άμμο. Έβλεπα το ηλιοβασίλεμα να βάφει κόκκινο τον ουρανό σαν εκείνον τον αγώνα του ΠΑΟΚ στη Λωζάνη όπου ο Γιώργος είχε ξεφορτώσει τον τελευταίο μπάτσο της τοπικής εφορίας που γύριζε γύρω από το γήπεδο σα βλέπανε μέσα από τους φράχτες. Εκεί έξυσα το κεφάλι μου και σκεφτόμουνα: τι θέση έχει τελικά ο ένας μέσα στον θρύλο μας όταν ο άλλος ήταν αυτός που βγήκε στους δρόμους πριν καν σηκωθεί κανείς; Κοιτάξτε την πρώτη εικόνα χωρίς φίλτρα: δεκαετία του '80, Παύλος Μελάς εκείνον τον καιρό ήταν βρώμικη γειτονιά σα Β' Εθνική στο γήπεδο μας — οι άλλοι σύλλογοι έκαναν ντόρου στους διοικητές σα κοσμηματοπώλες αδειάζοντας κέρδος, ενώ εκείνος πήγε στη Λωζάνη όχι σα τουρίστας αλλά σα μαθητής ιεροκήρυκας που ήξερε πως εκεί πάνω στις βιβλιοθήκες γράφονταν οι κανόνες του μεγάλου μπάσκετ. Επέστρεψε με μία μπάλα σπουδής στο χέρι κι έναν φάκελο γεμάτο σχέδια που έμοιαζαν σα σχέδια πολιορκίας μιας πόλης χωρίς νερό. Και ξέρετε τι έκανε πρώτη κίνηση; Αγόρασε τον Μπλέικ όχι επειδή είχε κλειδί από την τράπεζα, αλλά επειδή εκείνος είχε δει πως εκείνος ο Αμερικανός ήταν ο μόνος που μπορούσε ν' αλλάξει τον ρυθμό ενός πρωταθλήματος που έπαιζαν σαν σαΐτες ξεθαρρεμένες. Τώρα πιάστε την επόμενη εικόνα: δεκαετία του 2010, κάποιος μπαίνει στο γραφείο του Σφακιανού μετά από έναν αγώνα και βρίσκει έναν άνθρωπο που μιλάει στην ομάδα σα να ήταν η οικογένειά του — όχι σα προπονητής που λέει αποτελέσματα, αλλά σα αδερφός που βγάζει κουβέντα μέσα στη νύχτα του θανάτου. Εκείνος δεν έφτιαξε τίποτα απολύτως από το μηδέν· πήρε μία ομάδα που είχε ήδη πετύχει κάτι σπουδαίο όταν η πόλη ακόμη νύχτωνε φοβισμένη από τις φήμες ότι ο σύλλογός της είχε ξεπουληθεί σα γουρούνι στη γειτονιά. Αυτό που έκανε όμως εκείνος ήταν να πάρει εκείνη την ομάδα σα μία συλλογή από αστέρια και να την σμίξει σαν σκόρπια κομμάτια ενός παζλ μέχρι να γίνει μία φωτογραφία που την αναγνωρίζουν πέντε ηπείρους. Θέλετε νούμερα για να σας συγκλονίσουν; Μα φυσικά: εκείνοι οι 111 στόχοι στη μοναδική σεζόν που οι ξένοι έκαναν ουρά στην Τούμπα σαν να περίμεναν νερό στην έρημο; Αυτοί ήταν οι στόχοι μιας ομάδας που πριν δέκα χρόνια έκαναν οι ίδιοι ξένοι εισιτήρια μανάβικου μπαίνοντας από την πίσω πόρτα. Αυτοί οι στόχοι έγιναν δυνατοί επειδή κάποιος πριν χρόνια είχε αποφασίσει πως ο ΠΑΟΚ δε χρειάζεται χορηγούς που σέρνουν τσάντες χαρτονομίσματα— χρειάζεται ανθρώπους που έχουν πλάνο. Κι εδώ είναι η αντίθεση που σας τρώει το μυαλό: ο Γιώργος ήταν ο άνθρωπος που αγόρασε την πρώτη μπουκάλα κρασί για την παρέα πριν ακόμη η ομάδα ξεκαθαρίσει εάν υπάρχει επόμενη αγωνιστική. Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τους οπαδούς να νιώθουν σαν οικογένεια όταν ακόμη έκαναν ψέματα στους γονείς τους λέγοντας πως πάγανε βόλτα. Ο Σφακιανός μπήκε αργότερα σα κεραυνός σ’ αυτήν την οικογένεια — πήρε εκείνους τους ανθρώπους, τους έκανε να νιώσουν πως μια ομάδα μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από ένα σύνολο παικτών, κάτι μεγαλύτερο από έναν τίτλο. Αλλά εγώ σας ρωτώ κάτι τώρα — όχι για νούμερα, όχι για τίτλους, όχι για εμένα τους αναλυτές που βγάζουμε φαντασιοκόπια κάθε βδομάδα. Σας ρωτώ: πως λέγατε τότε στους ξένους όταν εκείνοι σας ρώταγαν "τι κάνει τον ΠΑΟΚ τόσο διαφορετικό;"; Μα σας λέγατε τι; Τους λέγατε πως όλα άρχισαν εκείνο το πρωινό στη Λωζάνη όταν κάποιος πήρε ένα αεροπλάνο όχι επειδή είχε τρέλα, αλλά επειδή είχε σχέδιο; Ή τους λέγατε πως όλα έγιναν επειδή κάποιος άλλη μέρα μπήκε στο γήπεδο σα να μπαίνει σπίτι του και είπε "αυτό εδώ δεν είναι ομάδα, είναι συντροφιά"; Αυτή είναι η ουσία, ρε φίλοι — χωρίς εκείνον τον πρώτο πυρήνα πάνω στον οποίο χτίστηκε η ιστορία, όλα ήταν σκόρπια κομμάτια σαν αυτά που βρίσκεις μετά από έναν σεισμό σ’ ένα χωριό χωρίς οικοδομικό τσιμέντο. Μα όταν ήρθε εκείνος ο δεύτερος τύπος, πήρε εκείνα τα κομμάτια σα καραβίδα και τα έκανε ν’ ανάβουν φωτιά σ’ όλη την Ευρώπη. Εγώ δεν βγάζω κανένα αποτέλεσμο εδώ μέσα. Αυτό που βγάζω είναι μία εικόνα από το λιμάνι όπου καθόμουν πριν από μισή ώρα: κάποιος νέος φίλος ερχόταν προς το μέρος μου κρατώντας μία μπλούζα του ΠΑΟΚ σα σήμα ελπίδας πάνω στο μπράτσο του. Του ρώτησα "πού την πήρες;" Κι εκείνος μου απάντησε "στο Facebook marketplace — κάποιος τη πουλούσε σα αναμνηστικό επειδή αυτή φορά τη φορά αυτή φορά η ομάδα έκανε τελικά αυτή τη φορά κάτι σπουδαίο". Και εγώ σας λέω: αυτή η μπλούζα φτιάχτηκε από εκείνον τον πυρήνα που ξεκίνησε το 1983. Όχι από τον τίτλο του πρωταθλήματος Κύπρου, όχι από τον τελικό του Champions League. Από εκείνον τον άνθρωπο που κάποτε μου είπε στον καναπέ κάτω από τη στέγη ενός γηπέδου χωρίς στέγη πως "όταν σκοτεινιάζει αύριο, εμείς ακόμα θα χτίζουμε".