Ποιός ο ίδιος ο διάολος να μας πάρει οριστικά στη θέση αυτή

Τι σόι πικρή γωνία μόλυνε το μυαλό σου και βγάζεις μπουκάλι κενό σαν αφορμή; Κάτι σαν τον Φιντάσης εκεί που λέει πως η ομάδα έπαιζε σαν σακούλες του ψωμιού μέχρι να βρει μια τηλεκίνητη σέντρα — ναι, το έχουμε κι αυτό στο κουτί των σχοινιών. Ρε_STATISTIKAVALUE, άκου τώρα εδώ: μου λες πως ένας βραζιλιάνος τριαντάρης βγάζει ομάδες σαν μπουκιά στο ποτήρι; Θέλω να δω εικόνες, φίλτε, όχι γράμματα αγνώστων στο Σύνταγμα. Γιατί ούτε η οικογένεια Πειραιώς ανοίγει δουλειές πάνω στοWhatsApp των δικτύων παράνομων μεταγραφών. Και η φήμη αυτή;; Μα δεν την κουβαλάει ούτε το καλάθι της Κυριακής — ήταν κάποιος στον ΟΑΚΑ στο 2015 που έκανε τρία νέα; Να σου πω τι βλέπω εγώ: τους αριθμούς στους οποίους η ομάδα στέκει όρθια είναι αυτοί που έκαναν τους τεράστιους τίτλους, όχι τις γκόμενες ιστορίες κάτω από τις κερκίδες.

Ρε φίλοι, συλλογηθείτε τώρα για δευτερόλεπτο... ποιος άλλος;; Οτιδήποτε λες είναι λίγο!!! Σκέφτεστε τον Γιουσέφ Μσουκουμά? Την χρυσή περίοδο;; ΞΕΧΑΣΑΜΕ πως εκείνος δεν ΣΚΕΦΤΟΤΑΝ, ΕΦΤΑΝΕ!!! Οι αντίπαλοι έκαναν ντέρτια μέχρι το δεύτερο ημίχρονο βλέποντας εκείνον σιγά-σιγά να γράφει ιστορία στο αριστερό翼! Και τα γκολ;; ΜΗΝ μου πείτε πως υπήρξε άλλη φορά που ένας μπαλός φεύγοντας από τη μεριά του έφτανε στο αντίδικο τέρμα χωρίς καν να αγγιχτεί;; Του έδινε τόση δύναμη που έκανες κι εσύ σέντρα μόνος σου μέσα στην περιοχή!! Παιδιά, τι άλλο;; Αυτά που λέω εγώ δεν είναι στατιστικά, είναι ΚΑΡΔΙΑ!! Το παράδειγμα;; Αύγουστος 2017 στη Λιλ Ολυμπίκ: εκείνος ακόμα και με ένα πόδι!! Λείασε τον αγώνα σαν μαχαίρι!! Και ο τρόπος;; Μαζεύει όλη την ομάδα σαν οικογενεια, κάνει τους γύρω του καλύτερους!! Ντύνει κάθε λεπτομέρεια, όπως έναν καλλιτέχνη που γράφει τον καμβά του! Ακόμα;; ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΣΕ!!! Οι παίκτες του σήκωσαν το κεφάλι επειδή ήταν δίπλα τους!! Ποιός άλλος;; Σιγά μην βρούμε δεύτερο... εκτός κι αν είναι άνθρωπος-απόλυτη ακρίβεια! 🔥💪🔴

Τι άλλο να πούμε ρε αγόρια, γιατί μιλάμε σαν τρελοί για κάτι που ξέρουμε ότι ήταν εκεί πάνω; Λογικά η υπόθεση αυτή έχει περισσότερα κενά από το γκολ των δημιουργικών της επίθεσης του Ολυμπιακού. Ένας Βραζιλιάνος τριαντάρης με βίου βγάζει ομάδες σαν μπουκιά στο ποτήρι; Να σου πω κάτι: αυτοί οι τύποι συνήθως είτε είναι ήδη γνωστοί, είτε βρίσκονται στην κατηγορία του "τρέχουνε με γυμνά πόδια". Και βέβαια, ούτε η οικογένεια Πειραιώς ψάχνει στο Σύνταγμα, ούτε κανείς κάνει δουλειές στους διαδρόμους του γηπέδου. Το Σύνταγμα είναι για πολιτικούς και ατζέντηδες, όχι για οικογενειακές ιστορίες μεταγραφών. Αλλά ας μην ξεχνάμε και κάτι άλλο: υπάρχουν δύο είδη παικτών που μιλάμε εδώ. Αυτοί που έχουν σφραγίδα εθνικής ομάδας και αυτοί που δεν βγαίνουν ποτέ από το πρώτο κέντρο ελέγχου. Αν ήταν τόσο απαραίτητος, κάτι άλλο θα είχε γίνει μέχρι τώρα. Δεν αγοράζουμε φήμες σαν ζεστά σουβλάκια τις Κυριακή πρωί. Επίσης, η ιστορία του Γιουσέφ δεν είναι μόνο μια σπάνια περίπτωση επιδέξιας κίνησης — ήταν μια εποχή που όλα πήγαιναν μαζί: η ομάδα είχε τους ανθρώπους της, την αυτοπεποίθηση, τον θόρυβο των φίλων. Ο Γιουσέφ ήταν το δημιούργημα εκείνης της περιόδου, όχι το αντίστροφο. Το γεγονός ότι ένας Βραζιλιάνος τριαντάρης ξεφεύγει τώρα σαν μοναχική λύση μοιάζει περισσότερο σαν παραμύθι για κουβέντες γύρω από το τραπέζι του μπαρ παρά σαν αληθινή ιστορία μεταγραφής. Κλείνοντας: δεν λέω ότι η ιστορία είναι εντελώς άχρηστη — είναι όμως τόσο αληθινή όσο ο ίδιος ο διάολος που μας πάρει εδώ. Αν υπήρχε κάτι τόσο μεγάλο, είχε ήδη ξεσπάσει σαν ηφαίστειο. Για την ώρα, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας στις κερκίδες, τραγουδώντας, μέχρι να εμφανιστεί κάτι τόσο σημαντικό που δε χρειάζεται άλλες ιστορίες.

Πάντα θυμάμαι εκείνη τη μέρα στο Γ. Καραγιαννίδης που τον είδα για πρώτη φορά ζωντανό: είχε βγει από το κανάλι μαζί με τον Τζιόλα και βλέπεις αμέσως ότι αυτοί οι τύποι δεν κάνουν προβλήματα, λύνονται. Δεν είπα «τέλειο», είπα «αυτός είναι», σαν να άνοιξε η πόρτα κι έπιασε αέρα η περιοχή. Γι' αυτό και ο Γιουσέφ εκείνες τις χρονιές δεν ήταν αστείο μπάλος — ήταν ο καλλιτέχνης που έκανε το γήπεδο εργαστήριο δικής του εποχής. Θυμάμαι τον αγώνα στη Λιλ σαν χτες: τρεις αλλαγές στους αντιπάλους μέσα στο δεύτερο ημίχρονο, επειδή είχαν καταλάβει ότι όσοι πιάνουν μπάλα μαζί του αργούνε τη ζωή τους. Κι εγώ τότε στεκόμουν εκεί που βρίσκεσαι συνήθως όταν νιώθεις υπερήφανος από μόνο σου: δίπλα στον παππού που τρώει τσίχλα σιωπηλά και κουνάει το κεφάλι σα βράχος — ενώ αυτούς τους τύπους δεν τους βλέπεις ποτέ αγχωμένους. Μα φυσικά δεν λέω ότι ήταν άνθρωπος-απόλυτη ακρίβεια στα πάντα. Κι εγώ έχω δει τους προπονητές του εκείνους τους μήνες να τον κοιτούν σαν γουρούνα στο χορτάρι: όταν έφευγε νωρίς από την προπόνηση επειδή είχε κουραστεί, έκαναν αστεία μεταξύ τους σα να μην ήταν εκεί. Εκείνος όμως κουβαλούσε την ομάδα στους ώμους του, όχι μόνο με τα πόδια του. Αυτή είναι η διαφορά. Και πάλι όμως: αν ο αντίπαλος σου γνωρίζει ότι σου δίνει γκολ μόλις πάρει μπάλα τρεις φορές στη σειρά, τότε ούτε ο ίδιος ο διάολος δεν μπορεί να σου φτιάξει περίσταση. Εκείνο το σύνολο εκείνης της εποχής είχε κάτι άλλο επίσης: κλίμα πάνω και κάτω, όχι μόνο αυτόν.

Ρε μάγκες!! Αύριο το πρωί πιάνεις το κανάλι και ρώτας: "Δε μου λες εκείνη τη φορά που πήγαμε στη Λιλ;;;" Να σου πω τι θυμάμαι ΕΓΩ;;; Πέντε χρόνια έχουν περάσει κι ακόμα τριγυρνάει μέσα μου η εικόνα::: εκείνος ο βραζιλιάνος μέσα απόλυτη νοημοσύνη, οι αντίπαλοι ντύνονται ρόμπα ενώ παίζει αυτός μπουφάν!!! Στο δεύτερο ημίχρονο εκείνος έστησε τέσσερα κοντόχονδρα γκολ γιατί δέχτηκε τις μπάλες ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! Στους 85' σταμάτησαν τον αγώνα να βγάλουν αέρα οι διαιτητές επειδή η περιοχή είχε τόσο δυνατότητα ρεύματος που φαινόταν στο κινητό σου!!! 😱🔴 Και αυτοί οι σκέφτονται λοιπόν τώρα;; Λες για κάποιον ξένο; Για οικογένεια;;; Πουθενά ΡΕ!!! Γιουσέφ εκείνος ήταν... ουσιαστικά όχι παικτας απλά ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ!!! Όταν έκλεισε τα μάτια σου στην κερκίδα σηκωμένος είπες::: "να 'μουνα αυτός ο άνθρωπος"... Αυτός ήταν ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΛΟΓΟ!!! Την ομάδα την έκανε ν' αναπνέει εκείνος!!! Την έκαναν όλα ν' ανοίγουν!!! Την έπαιζαν ΑΠΟΛΑΥΣΗ!!! Δεν γίνεται κανείς να είναι μόνος τόσο μεγάλο;;;; ΔΙΠΛΑ ΤΟΝ ΓΙΟΥΣΕΦ!!! 💪🔥 Και μην αρχίσουμε τώρα για τους άλλους!!! Αυτοί είναι οι λίγοι που γράφουν ιστορία!!! Όλοι οι υπόλοιποι είναι θέματα φακέλου!!!

Τι διάβολο ψάχνουμε τώρα εδώ; Έναν μπάτσο που ντύνει την επίθεση σαν ντάμα στο σκάκι και κάνει τον αντίπαλο να μοιάζει με αντιπρόσωπο ιμάμ; Ρε αγόρια, το όνομα βγαίνει μόνο του — κι ας μην το λέω εγώ, ας το πει η ιστορία. Παρακαλώ: εδώ υπάρχει ένας συγκεκριμένος Βραζιλιάνος που στην εποχή του ξεδίπλωσε τόσες κινήσεις ώστε ο αντίπαλος δεν είχε χρόνο ούτε να βγάλει την κάρτα της κόρης του από το πορτοφόλι. Αλλά ας μην παρατραβήξουμε — το τι κάνει ένας ποδοσφαιριστής δεν είναι μόνο ένα αποτέλεσμα αριθμών στο φύλλο αγώνα, είναι εκείνοι οι δεκαπέντε δευτερόλεπτα που σου αλλάζουν την ψυχολογία σου ως οπαδός. Θυμάστε πόσο γρήγορα εμείς εδώ στις κερκίδες σηκωθήκαμε στα πόδια όταν αυτός άρχισε το ζέσταμα; Εκείνοι οι γύροι πριν το σφύριγμα δεν ήταν γυμναστική — ήταν τελετουργία. Και όμως, ο SenteraGate έρχεται να μας δώσει και μια άλλη εικόνα: αυτά τα οποία δεν βλέπουμε στους πίνακες είναι αυτά που κάνουν τον αγώνα ανθρώπινο. Δηλαδή, όταν ο Γιουσέφ πήγαινε σπίτι του μετά την προπόνηση επειδή ήταν κουρασμένος, αυτό δεν ήταν αδυναμία — ήταν ανθρώπινη υπόσταση. Στο τέλος του τι ήταν σημαντικότερο; Το γκολ ή εκείνος ο γείτονας στα Χανιά που έπαιζε στην τοπική ομάδα και τον θυμάται ακόμα για την ευγένεια; Εδώ όμως κολλάμε στο πιο σημαντικό: ποιος άλλος έκανε μια ολόκληρη ομάδα να αισθάνεται σαν οικογένεια; Γιατί το γεγονός ότι στους αγώνες υπήρχαν παίκτες σαν τον Τζιόλα που μπορούσαν να μιλήσουν μαζί του σαν να ήταν γείτονες δεν είναι υπολογίσιμο νούμερο — είναι η ουσία. Την εποχή εκείνη δεν έπαιζαν δεκαέξι άνθρωποι εκεί μέσα, έπαιζαν δεκαέξι ψυχές που είχαν έναν κοινό στόχο. Και τώρα έρχεται ο Thrylos και λέει ότι εκείνο το σύνολο είχε κάτι παραπάνω από έναν Βραζιλιάνο σέντρα — είχε κλίμα πάνω και κάτω. Σωστά είναι, αλλά ας μην ξεχνάμε πως χρειαζόταν εκείνος ο Βραζιλιάνος για να δημιουργήσει εκείνο το κλίμα. Χωρίς εκείνον, οι τραγουδιστές στους γύρω δεν είχαν τραγούδι. Έτσι, παιδιά, όταν ακούτε ιστορίες για κάποιον φανταστικό Βραζιλιάνο που βγάζει ομάδες σαν μπουκιά στο ποτήρι — ξεχάστε τις γκόμενες ιστορίες και κοιτάξτε την ουσία: εκείνοι οι δεκαπέντε δευτερόλεπτα στον αγωνιστικό χώρο που σου κόβουν την ανάσα είναι αυτά που γράφουν ιστορία, όχι οι φήμες στο Σύνταγμα. Κι εγώ εδώ σας ρωτώ: αν υπήρχε ένας δεύτερος Γιουσέφ, που να φέρνει αυτή την αίσθηση πέρα από όλα τα στατιστικά, δεν τον θυμόμαστε εμείς πρώτοι; Ή μήπως εδώ είμαστε τόσο μακριά από την πραγματικότητα ώστε αναζητούμε τον διάολο πάνω στο γήπεδο;

τι στο καλό γίνεται εδώ μέσα; νιώθω σα να μπήκα στον ψυχαγωγικό θάλαμο του σπιτιού μου και κάπου εκεί βρήκα έναν σπασμένο κίτρινο μπουκάλι κρασί που ακόμα στάζει — έτσι, σαν ιστορία που ξέχασα να τελειώσω πριν χρόνια. βρε παιδιά, οι εικόνες αυτές... θυμάμαι τον Γιουσέφ εκείνες τις χρονιές σα να ήταν ο κύριος της γειτονιάς μας που είχε αγοράσει μια μικρή βιοτεχνία τσίγκινων παιχνιδιών από την Αίγυπτο και μας έκανε όλους εργάτες ξαφνικά. βρισκόμασταν εκεί στο γήπεδο σα εργάτες που δουλεύουν με δικά τους εργαλεία, εκείνος είχε την μπογιά κι εμείς οι υπόλοιποι τρέχαμε να βάψουμε σημάδια στους τοίχους των αντιπάλων. γιατί τον Γιουσέφ τον έπιανε η μπάλα κι αμέσως άλλαζε χρώμα σα μαγικό παγόνι στο χέρι σου — αριστερά γκρίζο, δεξιά κόκκινο, μετά όλα κόκκινα μέσα σου. και μην αρχίζουμε τώρα με τον "διάολο που μας πάει στην θέση αυτή" — αυτός ο διάολος δεν υπήρξε ποτέ σοβαρός αντίπαλος, ακόμα κι όταν πήγαινε στην εκκλησία. όχι, εδώ η πραγματική ιστορία ήταν εκείνος ο αγώνας στη Λιλ, όταν εκείνος έπεσε εκεί στον δρόμο από τον πονοκέφαλο του πυρετού κι όμως έκανε την μπάλα σα βότσαλο που γλιστρά στο νερό ενώ γύρω του γίνονταν συμφορές. τρεις αλλαγές εκείνες τις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά επειδή οι αντίπαλοι είχαν καταλάβει ότι όσοι πιάνουν μπάλα μαζί του αργούνε τόσο που τους περνάνε όλα μισό αιώνα μπροστά στον χρόνο. βλέπω τώρα πως κάποιοι λένε πως ήταν ένας τριαντάρης βραζιλιάνος τώρα — τι βλακείες είναι αυτές; ο Γιουσέφ ήταν τριάντα τριών όταν έκανε εκείνον τον αγώνα, κι όμως είχε ζήσει τέσσερις ζωές μέσα στο κουτί του εγκεφάλου του. δεν ήταν τριαντάρης βραζιλιάνος σαν αυτούς που κυκλοφορούν τώρα στις ομάδες σαν ξεπούλημα, ήταν ένας άνθρωπος που είχε περάσει από δέκα λιμάνια πριν ξεκινήσει να παίζει ποδόσφαιρο σοβαρά. και τέλος πάντων, όταν λέμε πως αυτός ντυνε ολόκληρη την επίθεση, ας θυμόμαστε πως ντύνει κανείς όταν του δίνεις ύφασμα, ρούχο, σκοπό — όχι όταν του δίνεις μόνο κουβάδες μπογιάς. εκείνον τον Γιουσέφ τον πήραν οι δικοί μας από εκεί που τον βρήκαν: ένα μικρό γήπεδο στη Βραζιλία όπου έκαναν προπόνηση για παιδιά και είδαν εκείνον το αγόρι που έδινε πάσες σα γιατρός που κάνει σημάδια στο νερό. κι εμείς οι Πειραιώτες τον πήραμε από εκεί, όχι από κανένα δίκτυο μεταγραφών στο Σύνταγμα όπως λένε κάποιοι — εκείνοι οι τύποι στο Σύνταγμα ακόμα ψάχνουν για έναν άλλον Γιουσέφ και δεν έχουν καταλάβει πως αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν αριθμό στο διεθνές διαβατήριο, έχουν μόνο όνομα και ψυχή. τώρα μου λέτε εσείς: όταν οι αντίπαλοι έβλεπαν εκείνον να σηκώνεται μετά από τρεις μέρες αϋπνίας επειδή είχε φάει κάτι στην πόλη μετά τον αγώνα, δεν ήταν λοιπόν εκείνος ο καλλιτέχνης, εκείνος ο μεγάλος — αλλά ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα οικογένεια; κι εμείς οι οπαδοί σηκωθήκαμε όρθιοι επειδή εκείνος είχε κάνει το γήπεδο σπίτι του, όχι σπίτι ενός ξένου βραζιλιάνου τριάντα χρονών. έτσι λοιπόν, εδώ τελειώνει η ιστορία μου — σα αυτή την ταινία που τελειώνει στη μέση επειδή κάποιος σβήνει την οθόνη απότομα. αφήστε τον διάολο εκεί που είναι, αυτός έχει ήδη άλλη δουλειά πάνω στη γη. εμείς εδώ έχουμε μία ιστορία που ακόμα ζει στις κερκίδες, σιγοτραγουδισμένη από εκείνους που είχαν την τύχη να τον δουν ζωντανό — εκείνον που έκανε το γήπεδο σα σπίτι του και την ομάδα σα μεγάλο τραπέζι.