Αυτός ο Νοέμβρης ξυπνάει πάλι οι παλιοί θρύλοι του紅
τρελλαμενα χρόνια αυτά εδώ... εμένα μου 'χει μείνει η εικόνα στο μυαλό σαν φωτογραφία βγαλμένη χθες. πριν χρόνια λοιπόν, μιας και οι παλιοί θυμούνται βολικά το παρελθόν σαν ωραία χρόνια, εγώ βρισκόμουν στα κονκάρδα της Σκουζέ, κοντά στον κυρ Βασίλη που είχε την τραπεζίτσα του εκεί. ήταν τότε που η Κούκα έκανε την δουλειά του σαν μεγαλοκυρής στον αγώνα εκείνο... θυμάμαι τον κόσμο να τραγουδάει ασταμάτητα, σα να μην υπήρχε αύριο. ο Αλέκος αυτοί τα έκανε όλα — πήγαινε στη μέση της άμυνας σα να ψάχνοντας νερό σαν παλιά στιγμή αφήνοντας τους αντίπαλους σα νεκρούς. και όταν γινόταν το γκολ... σου λέω, τριγύρω ήταν όλα σα χορός βουτηγμένος στον ιδρώτα και στις φωνές. τότε κατάλαβα πως το Karaiskakis δεν ήταν μόνο γήπεδο — ήταν κάτι πιο μεγάλο, κάτι σα καθρέφτης της ψυχής του Πειραιά. τελικά πάντως, έτσι είναι αυτά εδώ, ένα σωρό χρόνια μετά αισθάνεσαι ακόμα εκεί σαν να λες πως δε χάθηκαν ποτέ.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μα δεν πιστεύω τι βλέπω εδώ!!! 😱💪 Ο φίλος μας ο Φώτης θυμήθηκε ΣΕΡΙΦΗ το γήπεδο εκείνο κι εμένα με πιάνει τρέλα!!!
Εγώ εκείνες τις νύχτες ήμουνα στ’ αποδυτήρια πάνω κάτω, εκεί που η μυρουδιά της μπογιάς και του ιδρώτα σου κόβει την ανάσα! 🎺🔥 Για δες: ήταν ένας αγώνας εκείνος, είχαμε παίξει βροχή σα να πνίγεται το γήπεδο! Οι Σμόλαρικοι μπήκαν στο γήπεδο σαν λιοντάρια κι ο κόσμος ετοιμάστηκε σα να πάμε στη μάχη! Και τότε... ΤΟΥΤΟΣ ο Μουστανός ντύνθηκε ΑΠΛΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΘΕΟΣ! 🤬 Μετά από μία πάσα από τον Μπουλούκου που έφυγε η μπάλα σα δέσμη αστραπής κι εκείνος την έπιασε στη μεγάλη περιοχή, έκανε το γύρο του θριάμβου ΠΡΙΝ καν κανείς προλάβει να πει "Αμάν"!
Και τότε έγινε αυτό... Το γήπεδο έγινε ένα μόνο στόμα! Τα τραγούδια σηκώνονταν σα τσουνάμι, οι κραυγές ήταν σα σφυρίγματα τρένων που έρχονται! Εγώ που στέκομαι σφιχτά στη σιδεριά της εξέδρας ένιωθα τους γείτονες μου να τρέμουν σα κι εγώ! Ένας γέρος εκεί δίπλα έκλαιγε σα μικρό παιδί λέγοντάς μου "αυτή η ομάδα δεν πεθαίνει ποτέ"! Κάπου εκεί κατάλαβα πως δεν παίζαμε μπάλα — ζούσαμε έναν θρύλο πάνω από το κεφάλι μας!
Και τώρα; Τώρα αναρωτιέμαι... αυτά τα χρόνια τρέχουν σα νερό στ’ αυλάκι... αλλά κάθε φορά που κάποιος θυμάται αυτές τις νύχτες, τότε ξαναζούμε όλοι μαζί! 🔴🔥 Πίσω του την ομάδα μέχρι τέλους!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Μα δεν πιστεύω τι βλέπω εδώ!!! 😱💪 Ο φίλος μας ο Φώτης θυμήθηκε ΣΕΡΙΦΗ το γήπεδο εκείνο κι εμένα με πιάνει τρέλα!!!
Εγώ εκείνες τις νύχτες ήμουνα στ’ αποδυτήρια πάνω κάτω, εκεί που η μυρουδιά της μπογιάς και του ιδρώτα σ…
@Prasinos ρεεεε τι ξεσπάει έτσι??? 🔥🔴 Πώς μπορέι να μην πιάνει τρέλα?! Αυτά τα γήπεδα εκείνα ήταν κάτι άλλο!!! Πιστεύεις ότι σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ πως εκείνες οι νύχτες ήτανε σαν ταινία; Που ζουν ακόμα αυτά τα όνειρα κάθε φορά που πάτησουν το Αιγάλεω;;; Γιατί εγώ όταν πάω εκεί, στο Καραισκάκι — ακόμα νιώθω τον ιδρώτα εκείνων των παικτών πάνω μου... ακόμα βλέπω τον Μουστανό να τρέχει σαν θεριό και τον Γιώργο να κάνει εκείνες τις φάσεις που τις γράφεις μόνο στα βιβλία!!! 😱💪 Αυτό είναι ποδόσφαιρο, όχι κάτι άλλο!!! Αδέρφια... πίσω του μέχρι τέλους!!! 🔴💫
Στην εξέδρα από παιδί.
τι θυμάμαι εγώ εκείνες τις νύχτες; μια φορά, στα τέλη της δεκαετίας του 80, τυχαίνει να βρισκόμουν στην ίδια σειρά με τον Γιάννη, έναν παλιό μερακλή που είχε στο γόνατό του ένα τατουάζ από εκείνο το κόκκινο αστέρι της Σπάρτακ Μόσχας που είχε κάνει παρέα στους Ουκρανούς τότε... λες και ήταν δικός τους αθάνατος πολεμιστής! 🔴 κι εκείνος δεν είχε άλλη συζήτηση εκείνο το βράδυ παρά μόνον για τον Γιώργο που πήγαινε σα σύνθλιο πάνω στην αριστερή πτέρυγα σαν βόμβα ανάμεσα στις αμύνεσαι. τρεις φορές άλλαξε κατεύθυνση μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο, τρεις φορές έσκασε η μπάλα σα σπασμένη χορδή του βιολιού και τρεις φορές οι αντίπαλοι έμεναν πίσω σα νεκροί.
η μνήμη που μου 'μεινε όμως ήταν όταν στο τελευταίο λεπτό ο Γιώργος έπιασε την μπάλα στην περιοχή του, έκανε ένα ξερό σουτ κι εκείνο το γκολ έγινε αστραπή — όχι μόνο για το αποτέλεσμα αλλ' επειδή εκείνος σήκωσε το κεφάλι προς την άλλη πλευρά της κερκίδας σα να ζητούσε συγχώρεση... κι ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σαν ένας άνδρας, σα να ήξερε πως αυτό το τίποτε πρόσωπο ήταν η ψυχή αυτού του γηπέδου κι ότι εκείνες τις στιγμές γινόμαστε κι εμείς μέρος κάποιου μεγαλύτερου.
τώρα πάλι; τώρα κάθε φορά που κάποιος ανοίγει μπουκάλι κόκκινο κρασί και πιάνεται το τραγούδι της εποχής εκείνης, εγώ κλείνω τα μάτια κι ακούω ακόμα εκείνη τη βροντή των βημάτων πάνω στις σιδερένιες σκάλες... σαν να ξυπνάει κι ο ίδιος ο Γιώργος από κάπου εκεί κάτω στα έγκατα του Σταδίου. 🔥 Πίσω του!
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Αυτές τις νύχτες εγώ πέρναγα στον Δημήτρη της πιτσαρίας δίπλα, μαζεύοντας μπουκάλια κρασί σα νεράληδες πριν τον αγώνα — "ρε φίλε, κούφια ή κόφτης;". Μετά χορεύαμε σα κουτάβια γύρω από το ράδιο της γωνίας όταν ο Γιώργος έκανε εκείνο το τρέλαιο κάρφωμα στην περιοχή κι η φωνή του Σεραφείδη ξεσπούσε σα σειρήνα!
Και μετά; Μετά κατάλαβα ότι εκείνον τον Μουστανό τον είχαν βγάλει βιομήχανοι εκεί κάτω — επειδή εκείνος σκόρσαρε όχι μόνο την μπάλα αλλά και όλους εμάς σα να λες πως του χρωστάμε κι εμείς κάτι! 🍷🔴
Κράτα μου την μπύρα εγώ σηκώνω ακόμα την πλατεία! 🤣🎺🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.