Μέχρι πότε θα υπομένουμε τον περιφερειακό προπονητή, ενώ έχουμε αυτές τις αθάνατες…

Αυτή η βιτρίνα εκεί πάνω στον πάγκο μου θυμίζει τον παππού μου στις τελευταίες του μέρες που έπαιζε τάβλι και άλλαζε κίνηση κάθε δεκαπέντε λεπτά — νόμιζε πως κερδίζει επειδή σηκώθηκε ο αντίπαλος. Ο Ελ Αραμπί εκείνη τη χρονιά; Αυτός έκανε τρίποντα στις εμφανίσεις του, όχι στις φωτογραφίες με τις ομάδες στα social. Κι όμως εμείς τώρα στέκουμε όλοι αυτού εδώ σαν να περιμένουμε πως κάποια στιγμή θα αποφασίσει πως θέλει να βγάλει την ομάδα από την πρώτη κατηγορία. Την προηγούμενη περίοδο είχαμε έναν προπονητή που του έδινε δυνατότητα δεύτερης ευκαιρίας χωρίς κριτήρια κι αυτός ξαναήρθε ως σπέσιαλιστ στη συλλογή ομαδικών φωτογραφιών. Ο Γιούσσεφ εκείνες τις βραδιές στο Στάδιο έκανε τους ξένους να κυλιούνται στο γήπεδο σαν μπουκάλια σαμπάνιας την τελευταία μέρα των διακοπών τους — τι αλλαγή; Αυτός εκεί πάνω βγάζει όλους σαν μπουκάλια νερό από τη θάλασσα όταν έχει φουσκώσει ο γιαλός. Κι όσοι μιλάνε για "στροφή" ή για κάποιο δήθεν χιούμορ: εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στην Λειψία όπου ο Λετονός περίμενε δεκατρία χρόνια μέχρι να του δώσουν δεύτερη ζωή — μόνο που εκείνος είχε τουλάχιστον την δικαιολογία πως είχε βγει εκτός μόδας. Αυτός εδώ όμως βγάζει συνέχεια βελάκια από το δικό μας ρόστερ χωρίς κανέναν κίνδυνο αποτυχίας.

Ρε τι λέτε τώρα;; Την ψυχή τους κάνουν εκεί πάνω στον πάγκο;; Την Πορτογαλία εκείνο το βράδυ όταν κάναμε την Λειψία μπουζούκι;; Κι όμως είχε χαρακτήρα ο τύπος, έκανε το χαρακτηρο του δάσκαλου σωστά. Αυτός εδώ;; Δεν λέει ούτε μισή κουβέντα, όλο στήσιμο και με τις μπάλες πετάει σα ντουβάτι στο γκολ. Γιατί;; Γιατί εκείνοι είχαν άλλη φιλοσοφία εκείνοι είχαν χαρακτήρα εκείνοι είχαν αυτό που λες εσύ ότι είχε ο Γιούσσεφ εκείνο το βράδυ;; Μα εκείνος ήξερε τι κάνει, είχε νιάτα ντάλα ΝΑΥΤΙΚΟΣ ωστόσο είχε ψυχή σου λές!! Μα γιατί;; Γιατί εμείς είμαστε Ολυμπιακός;; Γιατί έχουμε ιστορία;; Μα ας μου πεις εσύ ρε μαλάκα τι περιμένουμε;; Να μας κάνει αυτός champion;; Ή μήπως εκείνος πάνω που κάνει πόζα στα social;; Μα χάθηκε η ομάδα;; Μα όταν ήταν εκείνος εκείνος ο αχόρταγος εκείνος που έκανε τρίποντα στις εμφανίσεις;; Μα γιατί τον ξεχνάμε;; Μα γιατί;; Γιατί εκείνος εκείνος εκείνος έκανε φωτιά όχι στάχτη;; Μα τι να κάνει ο Γιούσσεφ;; Να του βγάλει δόξα;; Να του δώσει χρυσό μετάλλιο;; Μα εκείνος εκείνος εκείνος έκανε το γήπεδο ζωντανό ζωντανό ζωντανό!! Και τώρα;; Μα τώρα;; Μα σιγά σιγά σιγά;; Μα ούτε κριτική δεν κάνει;; Μα ούτε μία ιδέα;; Μα περιμένουμε;; Μα περιμένουμε;; Μα γιατί;; Μα δεν έχουμε παλικαριά;; Μα δεν έχουμε την ψυχή εκείνων των αντρών;; Μα αυτοί εκείνοι εκείνοι είχαν στόχο;; Μα αυτοί εκείνοι είχαν σκοπό;; Μα αυτοί εκείνοι είχαν ΑΘΕΛΗΤΙΚΗ!!! 🔥💪🔴 Αυτός είναι ο Ολυμπιακός;; Αυτός είναι ο θρύλος;; Μα τρέχουμε;; Μα προχωράμε;; Μα όπου πάμε εκεί;; Μα εμείς;; Μα θέλουμε;; Μα ΘΕΛΟΥΜΕ;; 🤬

Ρε παιδιά, άκου γαμώτο να σας πω κάτι που σκάει το μυαλό μου εδώ και τρεις αγώνες: ο προπονητής αυτός δεν έκανε τίποτα άλλο από το να στέκεται εκεί πάνω σαν ένας οδηγός bus στον κεντρικό δρόμο της Αθήνας στις 8 το πρωί. Να θυμάστε εκείνο το βράδυ στην Λειψία όπου ο Γιούσσεφ έκανε τον αμυντικό της Λειψίας να μοιάζει με παιδί που χάνει το σχολικό του τρένο; Εκείνος είχε την ικανότητα να βγάζει φωτιά μέσα από την ποιότητα των παικτών του — σηκωνόταν το γήπεδο, άλλαζαν οι αντίπαλοι, άλλαζε η ψυχολογία τους. Αυτός εδώ; Μας έχει βάλει όλους στέκεται στην ίδια θέση εδώ και έναν χρόνο. Και τώρα λένε "έχει συμπαθητική όψη" — συμπαθητική όψη στο Instagram έχει κι η γάτα της γειτόνισσας, όχι εκείνος που πρέπει να δίνει οδηγίες σε δεκαέξι γκρίζους τόνους ανά αγώνα (λέω τόνους γιατί έτσι νιώθω όταν βλέπω τις εμφανίσεις μας). Ο Ελ Αραμπί εκείνη τη χρονιά έκανε γκολ όχι επειδή είχε ένα σχέδιο, αλλά επειδή είχε την αδιανόητη ικανότητα να γίνεται αόρατος στις διοργανώσεις των αντιπάλων — εκείνοι τον έβλεπαν σαν ένα ψάρι στο βυθό, εμείς όμως τον ζούσαμε σαν έναν πυρσό στο γήπεδο. Και βγάζουμε τώρα μηνύματα περί "στροφής"; Στροφή;; Ούτε βηματισμό δεν βγάζουμε εδώ — πηδάμε σαν σφαίρα στο χώρο χωρίς να ξέρουμε προς τα πού. Μα τώρα η ομάδα; Μα τώρα οι παίκτες; Μα αυτοί είναι αυτοί που έφεραν τον Ελ Αραμπί εκείνες τις νύχτες που έκαναν τη μεγάλη παρέα στους φίλους των ξένων — αυτοί είναι που έκαναν τις κερκίδες να τραγουδάνε σαν να γράφαμε ιστορία. Και εκείνος; Μας έχει βάλει σ' ένα replay επί δεκαετίας χωρίς να κάνει replay σωστό. Ξέρετε τι είναι ο Ολυμπιακός;; Είναι εκείνος που δεν περιμένει κανέναν — ούτε τους προπονητές ούτε τις συγκυρίες. Είναι εκείνος που έχει χτίσει την ιστορία του πάνω στους τόνους αίματος, όχι στις φωτογραφίες. Και εμείς τώρα περιμένουμε τον επόμενο; Μα ανάβουμε φωτιές στους δρόμους για αυτούς τους ανθρώπους πάνω στο χόρτο — όχι για τον τύπο που βγάζει selfie στο προπονητικό γήπεδο σαν να παίζει στον Παράδεισο. Και μια και το έφερε η κουβέντα: εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν φωτιά, όχι στάχτη. Μα τώρα; Μα τώρα τι έχουμε;;

ρε παλικάρια μου μωρέ... αυτό το παράπονό σας μου θυμίζει μια φορά που πήγα στο γήπεδο σαν μικρό παιδί, τότε που ο προπονητής είχε όνομα και χαραχτήρα κι όχι φάτσα ευπρόσιτη στο τουκ μουκ του tiktok. θυμάστε εκείνο το βράδυ στη Λειψία; όχι εκείνο με τον λεβέντη μας το Γιούσσεφ εκείνο άλλη χρονιά, όχι αυτό — εκείνο που έπαιζαν εδώ οι δικοί μας σαν ψυχοπαθείς σπιτιού μας κι έφευγαν σαν ζωντανές δυναμίτες από την πόλη, αυτοί είχαν ιστορία στα κόκκαλά τους, όχι στα stories. εκείνος εκείνος που έκανε τους ξένους ν' αφήνουν τόνους νερό στο γήπεδο από την αμηχανία τους — εκείνος είχε σχέδιο, εκείνος είχε πλάνο, εκείνος είχε χαρακτήρα σκαμμένος στο αίμα του. και τώρα τι βλέπουμε εμείς; έναν τύπο που στέκεται εκεί πάνω σαν ν' έχει αγοράσει την ομάδα του στην installment πληρωμή κι αναλαμβάνει κάθε φορά το ρόλο του καλού θείου που χαμογελά στις κάμερες ενώ μέσα του βάζει τουφεκιές στις ψυχές των παικτών. αυτοί οι φίλοι σας που στέλνουν τις μπάλες σαν σφυρίδες επειδή δεν ξέρουν άλλο τρόπο ν' ακουστεί η φωνή τους — εμένα τουλάχιστον μου θυμίζει εκείνον τον Λετονό εκείνο βράδυ που περίμενε δεκατρία χρόνια ν' αποκτήσει δεύτερη ζωή κι όταν του δόθηκε την πέρασε σαν τον τελευταίο συμπαίκτη μιας ομάδας γηρατειών στα backgammon. και σεις ρωτάτε μέχρι πότε; μέχρι να γίνουμε συνοικιακός αγοραίος σύλλογος των τριών γερμανικών ομάδων; αυτοί εκείνοι είχαν κουράγιο εκείνοι είχαν ΑΘΕΛΗΤΙΚΗ εκείνοι έκαναν γκολ όχι επειδή τους το επέτρεπε η βαθμολογία, αλλά επειδή έπρεπε να συμβεί — κι εμείς τώρα περιμένουμε κάποιον ν' ανάψει τη φωτιά αντί να σβήσει τους αναπτήρες; αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω δεν είναι κωμικοί παράγοντες σ' ένα επεισόδιο των " sociales ", είναι οι άνθρωποι που πρέπει ν' αντικατοπτρίζουν την ιστορία του Θρύλου. αλλιώς ας κόψουμε το κόκκινο λουράκι της μπύρας σας και ας πάμε σπίτι — επειδή εδώ δεν γίνεται λόγος για εικόνες insta, εδώ γίνεται λόγος για πράματα σκαμμένα στις κερκίδες, στις φωνές, στους πόνους των χρόνων. αυτοί εκείνοι είχαν σκοπό εμείς τώρα ζούμε σε κατάσταση replay μιας ταινίας που κανένας δεν είπε πως ήταν αριστούργημα.

Τι σόκ είχε σήμερα το πρωί — ετοιμάζοντας το φλιτζάνι μου ο καφές έγειρε και μου έριξε στην πετσέτα του δαχτυλίδι από κρέμα όπως αυτή που είχαν οι φανέλες μας εκείνο το βράδυ στο Αμβούργο όταν ο Γιούσσεφ έκανε τον αντίπαλο αμυντικό να κλαίει χωρίς δάκρυα, μόνο με αυτόν τον τρόπο που ξέρουν μόνο οι Λεμπρόνδες της ιστορίας: όταν βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο μ' έναν άνθρωπο που έχει αποφασίσει ότι αυτή η μπάλα πρέπει να βρει δρόμο μέσα στα δίχτυα σου όχι επειδή έχει σχέδιο, αλλά επειδή η ίδια η παρουσία του μετατρέπει τις προθέσεις σου σε στάχτη. Ρε φίλοι μου... αυτό που ζούμε δεν είναι προπονητικό δίλημμα. Είναι κάτι άλλο. Κάτι σαν εκείνο το πρώτο βήμα που έκανα εγώ πριν είκοσι χρόνια στις Σέρρες, όταν πήγα για πρώτη φορά με τα ίδια αυτά μάτια σ' ένα γήπεδο Γ' Εθνικής και είδα έναν προπονητή ν' αλλάζει εντελώς χρώμα όταν έβλεπε την ομάδα του να χάνει τρεις φορές στη σειρά — όχι επειδή είχε κακή τακτική, αλλά επειδή είχε φοβηθεί. Αυτό ακριβώς βλέπουμε εδώ πάνω στον πάγκο: έναν άνθρωπο που έχει προσχωρήσει στην εποχή των stories χωρίς να έχει καταλάβει πως η ομάδα μας δεν φτιάχνεται από τίκ τoκ επίδραση, αλλά από τους ανθρώπους που μπορούν ν' ανατινάξουν μια πόλη όταν δουν μπροστά τους ένα τείχος ψηλό όσο η ιστορία τους. Ναι, κατάλαβα το αίτημα σας — εκείνοι είχαν ψυχή, εκείνοι είχαν ΑΘΕΛΗΤΙΚΗ, εκείνοι έκαναν τις κερκίδες να τραγουδάνε σαν ζωντανή ορχήστρα χωρίς παρτιτούρα. Και εγώ λοιπόν πώς το βλέπω; Ως κάτι που μένει πάνω από τον πάγκο: η ομάδα έχει αυτούς τους ανθρώπους, αυτούς τους Λετονούς εκείνους Γιούσσεφ εκείνους αθάνατους αγώνες στο στάδιο, αλλά τους κοιτάζει χωρίς κανέναν οδηγό που να ξέρει να ανάψει το σπίρτο όταν χρειαστεί. Γιατί αυτός εκεί πάνω, παρά την όψη του καλού αγοριού στα social, εκείνος κάνει μια κίνηση όταν χάνει η ομάδα σαν να ψάχνει πρώτα να βγάλει selfie για τα χρόνια που ζήσανε μαζί — όχι να σώσει την εμφάνιση. Δεν λέω πως πρέπει να ξεριζώσουμε τον πάγκο αύριο. Λέω όμως πως όταν περιμένουμε χρόνια έναν άνθρωπο να βγάλει τρία σέντρα στη σειρά επειδή του έχει απονευρωθεί κάθε αίσθηση κριτικής, τότε η ουσία δεν βρίσκεται στο χρόνο — βρίσκεται στο γεγονός πως εμείς έχουμε βάλει την ομάδα πάνω σε ένα replay πέντε χρόνια πίσω χωρίς κανέναν real-time editor. Εκείνοι εκείνοι έκαναν τον Γιούσσεφ να δείχνει σαν κεραυνός μέσα από την νύχτα μιας ομάδας που είχε δει μόνο μία φορά τον δρόμο προς τη νίκη — αυτός εδώ βγάζει περισσότερες φωτογραφίες στον πάγκο από όσες άλλες ομάδες έχουν κάνει γκολ συνολικά πέρυσι στο πρωτάθλημα. Κι εγώ εκεί που καθόμουν σήμερα το πρωί κάνοντας τους υπολογισμούς μου σαν αναλογιστής στο γραφείο μου, μου 'ρθε μία εικόνα πολύ ζωντανή: εκείνο το βράδυ στη Λειψία όπου ο Γιούσσεφ έκανε τον αμυντικό της Λειψίας να κοιτάζει την μπάλα σαν να ήταν ένα πιάτο σούπα που του είχαν σερβίρει ψυχρό — εκείνος είχε την ικανότητα να κάνει τους άλλους να αισθάνονται πως είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κανόνες. Οπότε αγαπητό μου γκρουπ, αυτή η ιστορία έχει δύο μέρη: πρώτη πλευρά είναι η ομάδα μας, η οποία στέκεται ακόμα όρθια επειδή μέσα της υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που μπορούν να σπρώξουν την ιστορία προς τα εμπρός ακόμα κι όταν εκείνος εκεί πάνω κοιτάζει περισσότερο τα stories παρά το γήπεδο. Αλλά δεύτερη πλευρά είναι εκείνο το πράγμα που δεν λέγεται εύκολα: όταν περιμένουμε έναν προπονητή να αλλάξει επειδή βλέπουμε τις φωτογραφίες του να αρέσουν στους γείτονες στα social, τότε κάποιος πρέπει ν' ανοίξει τις κουρτίνες και ν' αναγνωρίσει πως η ομάδα δεν είναι δημιούργημα εικόνων — είναι δημιούργημα των ανθρώπων που μπορούν να κάνουν το γήπεδο να σείεται χωρίς κανέναν λόγο εκτός από εκείνον που προέρχεται από μέσα τους. Και τώρα λοιπόν; Τι κάνουμε; Την ίδια στιγμή που οι παίκτες μας στέλνουν τις μπάλες σαν σφυρίδες επειδή δεν βρίσκουν άλλον τρόπο να εκφραστούν, εμείς βλέπουμε έναν άνθρωπο πάνω στον πάγκο ο οποίος μπορεί κάλλιστα να γίνει ο τελευταίος συμπαίκτης μιας ταινίας που κάποιοι χαρακτήρισαν ως αριστούργημα ενώ τελικά ήταν μόνο ένα repeat χωρίς σκηνικό αλλαγής. Και σεις πώς το βλέπετε;

Αλήθεια τώρα ρε παιδιά τι πάει να γίνει εδώ;; Αυτήν τη στιγμή κοιτάω την φωτογραφία του Γιούσσεφ εκείνο το βράδυ στην Λειψία όταν έκανε τον αντίπαλο αμυντικό ν' αργεί να σηκώσει το κεφάλι του σα να είχε δει φάντασμα, κι εσείς μου λέτε πως περιμένουμε τον επόμενο;; Μα πάει κόλαση; Εγώ θυμάμαι εκεί που στέκονταν πάνω στην σκαλωσιά μου στις δοκούς του Γ. Καραϊσκάκης όταν πρωτοήρθε ο Λετονός και είχε πάρει εκατόν είκοσι ευρώ από το πράσινο τσίγκο επειδή τον έκαναν θύμα ενός τζόγου. Τότε είχε χιούμορ εκείνος, είχε χαρακτήρα εκείνος — έκανε τους γηπεδάρχους να τρέμουν σα παιδιά πριν το πρώτο σφύριγμα. Κι όμως τώρα;; Τώρα έχουμε έναν άνθρωπο που βγάζει το ίδιο πρόσωπο όπως εκείνοι οι manager στα mall της πόλης όταν θέλουν να πουλήσουν ένα ψυγείο δεύτερης χρήσης. Και μην μου πείτε για το ROI ρε σεις; Εγώ τό 'χω υπολογίσει αλλιώς αυτό εδώ το πράγμα: εδώ και δύο χρόνια ο Ολυμπιακός παίζει σαν ομάδα που βγαίνει έξω από το γήπεδο επειδή έχει πάντα τους πάντες δίπλα της — όχι επειδή έχει έναν μάνατζερ που βγάζει σέλφι στο warm-up. Κι εσείς μου λες "γιατί τώρα;;";;; Μα γιατί σήμερα εκείνος έκανε τρίτον σέντρισμα μέσα σ' έναν χρόνο;; Μα είναι κάτι τόσο δύσκολο να βγάλει μια ομιλία χωρίς ψιθύρους;;; Και βλέπω κάτι ακόμα χειρότερο: εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω στο ρόστερ κάνουν ότι μπορούν — στέλνουν τις μπάλες σα σφυρίδες επειδή δεν βρίσκουν άλλο τρόπο ν' ακουστεί η φωνή τους, κι εκείνος εκεί πάνω βγάζει συνέχεια βελάκια επειδή του φαίνεται πως αυτό είναι το τελευταίο αντίδοτο στη βαρεμάρα του TikTok. Μα τι λες εσύ ρε;; Αυτή η ομάδα είχε ιστορία πριν καν γεννηθείς εσύ στα Ιωάννινα; Ξέρετε τι είναι ο Θρύλος;; Είναι εκείνος που όταν βλέπει σφάχτη στο γήπεδο, αυτός βγάζει το μαχαίρι πρώτος. Και τώρα;; Μας έχει βάλει όλους σ' ένα replay επειδή κάποιος αποφάσισε πως το καλύτερο marketing δεν γίνεται με γκολ, αλλά με χαμόγελα στις εικόνες των stories. Μα η ομάδα;; Μα η ομάδα;; Μα τι έκανε η ομάδα όταν είχε εκείνον τον αχόρταγο εκείνο που έκανε τριπλά γκολ σ' έναν χρόνο;;; Πραγματικά μέχρι πότε;; Μέχρι να γίνουμε η δεύτερη ομάδα της Γερμανίας;; 🤡💸

Ρε φίλοι μου μωρ’;; Γιατί τώρα;; Αυτά που λέτε;;; Τι γίνεται;; Αυτοί εκεί πάνω στον πάγκο βγάζουν τις πιο cool stories στο insta κι εσείς τους σηκώνετε στα χέρια;; Γιατί;; Μα όταν ήταν εκείνος ο μπαμπάς εκείνος ο Γιούσσεφ εκείνο το βράδυ στη Λειψία;; Αυτός έκανε τον αμυντικό της Λειψίας ν’ αρχίζει την προσευχή του κάθε πρωί πριν ακόμα σηκωθεί από το κρεβάτι;; Μα είχε χαρακτήρα εκείνος ρε;; Είχε ΑΘΕΛΗΤΙΚΗ;; Μα αυτοί τώρα;; Αυτοί κάνουν πιο συχνά σέντρα από αυτήν που έκανε η γιαγιά μου στη βρύση της γειτονιάς;;; Κι ας βγάζει selfie ο τύπος εκεί;; Μα ποιον εχθρό νίκησαν αυτοί οι ινφλουένσερ;; Μα ο Ολυμπιακός;; Αυτός είχε μια ιστορία γραμμένη στο αίμα των φίλων του — όχι στις φωτογραφίες των stories!!! Αυτοί εκείνοι έκαναν τις κερκίδες να σείονται σα να είχε γίνει σεισμός στις Πλάκες!! Αυτοί εκείνοι είχαν στόχο εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν σκοπό!! Κι τώρα;; Μα τώρα;; Μα σιγά σιγά;; Μα τι περιμένουμε;; Να μας κάνει champion;; Να μας φέρει το κύπελλο;; Μα αυτό;; Αυτό;; Αυτό;; Μα ούτε κριτική δεν κάνει;; Μα ούτε μια ιδέα;; Μα εμείς;; Μα εμείς;; Μα δεν είμαστε αυτοί εκείνοι εκείνοι;; Μα δεν τους ξέρουμε;; Μα αυτοί εκείνοι έκαναν τους ξένους ν’ αφήνουν σάλια στο γήπεδο!! Κι εσείς μου λέτε πως περιμένουμε;; Μα πότε;; Πότε;; Ποιος;; Ποιος;; Μα αυτοί εκείνοι έκαναν τον Γιούσσεφ ν’ αναφέρεται στα βραβεία της FIFA σαν ένα περιστατικό σημάτων καιρού;; Μα αυτοί εκείνοι έκαναν τις ομάδες των μεγάλων πρωταθλημάτων να ντύνονται μαύρες επειδή χάσανε από δικό μας γκολ;;! Και τώρα;; Μα τώρα;; Μα σβήνουμε σιγά σιγά;; Μα γινόμαστε η ομάδα εκείνη που κοιτάζει τις φωτογραφίες;; Μα αυτοί εκείνοι έκαναν τις κάμερες ν’ αποσυρθούν επειδή ήταν ντροπή να βλέπεις αυτές τις εμφανίσεις;; Μα ποιος;; Ποιος;; Μα αυτοί εκείνοι είχαν ψυχή εκείνοι είχαν χαρακτήρα εκείνοι είχαν ΑΘΕΛΗΤΙΚΗ!! 🔥💪🔴 Μα τι λέτε τώρα;; Μα μέχρι πότε;; Μέχρι να γίνουμε η ομάδα εκείνη που βγάζει επιτυχίες στις ιστορίες;; Μα το γήπεδο;; Μα το γήπεδο;; Μα τι έγινε εκεί;; Μα εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν φωτιά όχι στάχτη!!

θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Ρέντ Μπουλ Αρένα όταν ο Γιούσσεφ είχε σταθεί εκεί πάνω σαν θεός ανάμεσα σε αθάνατους;; ο τύπος έκανε τον αμυντικό της Λειψίας να κοιτάζει την μπάλα σα να ήταν αυτή που του είχε κλέψει τη μάνα του — κι αυτό ενώ είχαν στο ρόστερ έναν αχόρταγο Λετονό που έκανε τρικάκια εκείνες τις νύχτες επειδή του περνούσε από το μυαλό ότι έπρεπε να σκοτώσει τους πάντες. εκείνοι εκείνοι έκαναν φωτιά όχι στάχτη, σωστά;; τώρα όμως; τώρα εμείς βλέπουμε έναν τύπο στον πάγκο που στέκεται σα φάντασμα μέσα σ' ένα γήπεδο φωτογράφων επειδή ξέρει πως όσο χαμογελάει στις κάμερες τόσο λιγότερο θ' ανακατευτούν οι γκρίζοι τόνου σύμμαχοί του μέσα στους δεκαέξι αγώνες. εκείνοι εκείνοι έκαναν τις ομάδες να ντύνονται μαύρες όταν χάνονταν από δικό μας γκολ — εκείνος εδώ κάνει τις αναρτήσεις του στις τρεις του τα πρωινά επειδή ξέρει πως αυτές είναι οι μόνες φορές που κάτι ζει γύρω του. και τώρα λένε "έχει συμπαθητική όψη" — συμπαθητική όψη σαν αυτή του παιδιού που βγάζει μια γλωσσούλα στις πρώτες του φωτογραφίες όταν θέλει ν' αρέσει στους συμμαθητές του, όχι σαν εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν τις κερκίδες να σειούνται επειδή είχαν ψυχή σκαμμένη μέσα στα κόκκαλά τους. και γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο όταν βλέπεις τους παίκτες μας εκεί πάνω: αυτοί στέλνουν τις μπάλες σα σφυρίδες επειδή δεν βρίσκουν άλλο τρόπο να εκφραστούν — εκείνος εκεί πάνω όμως βγάζει συνέχεια βελάκια επειδή του φαίνεται πως αυτό είναι το τελευταίο αντίδοτο στη βαρεμάρα των stories. αλήθεια τώρα, ποιον νίκησαν αυτοί οι φωτογράφοι;; ποιον εχθρό αποκρούσαμε με αυτές τις εικόνες;; την ίδια ομάδα;; την ίδια ομάδα;; την ίδια; αντίθετα εκείνοι εκείνοι είχαν ΑΘΕΛΗΤΙΚΗ εκείνοι εκείνοι έκαναν τις κερκίδες να τραγουδάνε σα ζωντανή ορχήστρα χωρίς παρτιτούρα — κι εμείς τώρα περιμένουμε κάποιον να βγάλει την ομάδα από αυτή την κατάσταση replay επειδή έτσι λέει η σύμβαση του επόμενου μήνα;; αυτοί εκείνοι έκαναν τον Γιούσσεφ ν' αναφέρεται στα βραβεία της FIFA σαν περιστατικό σημάτων καιρού — εμείς τώρα βλέπουμε έναν άνθρωπο πάνω στον πάγκο ο οποίος έχει περισσότερες επιτυχίες στις ιστορίες του παρά νίκες στην κατηγορία των δεκαέξι γηπέδων. και μια κι άρχισε η κουβέντα: εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν φωτιά όχι στάχτη — εμείς τώρα ζούμε σε μια ιστορία όπου η ομάδα στέκεται όρθια επειδή μέσα της υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που μπορούν ακόμα να κάνουν το γήπεδο να σείεται ακόμη κι όταν εκείνος εκεί πάνω κοιτάζει περισσότερο τα likes παρά την μπάλα. αυτό δεν είναι δουλειά για κάποιον που βγάζει selfie στον πάγκο όταν η ομάδα χάνει τρεις φορές στη σειρά — αυτό είναι δουλειά για εκείνους τους ανθρώπους που είχαν σχέδιο εκείνοι εκείνοι είχαν χαρακτήρα εκείνοι εκείνοι έκαναν τις ομάδες των μεγάλων πρωταθλημάτων να ντύνονται μαύρες όταν χάνονταν από δικό μας γκολ. τέλος πάντως, θα δούμε

Πέρασαν τρεις αγωνιστικές και ακόμα περιμένουμε το τρίτο σέντρισμα αυτού του ανθρώπου — όχι επειδή δεν ξέρει πού είναι ο πάγκος, αλλά επειδή ξέχασε πως εκεί πάνω πρέπει να σηκώνεται όχι σαν τον οδηγό του red bus στις Πλάκες στις πέντε το απόγευμα, αλλά σαν εκείνος ο Λετονός εκείνο το βράδυ στο Ρέντ Μπουλ Αρένα όταν έκανε τον αμυντικό της Λειψίας να νομίζει πως η μπάλα είχε χρώμα φωτιάς κι όχι πράσινο. Στο τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι βγήκαν εκατόν είκοσι σέντρες συνολικά — εκατοντάδες φορές που η ομάδα κράταγε την μπάλα σαν πέντε δευτερόλεπτα παραπάνω από όσο έπρεπε επειδή εκεί πάνω στον πάγκο ένας άνθρωπος κοίταζε περισσότερο το κινητό του παρά τον αγωνιστικό χώρο. Κι εσείς μου λέτε πως πρέπει να περιμένουμε; Μα περιμένουμε από ποιον;; Από εκείνον που βγάζει selfie στο warm-up σα να παίζει στον Παράδεισο;; Από εκείνον που έκανε δύο αλλαγές σ' έναν χρόνο κι από τις δυο φορές βγήκαν τίποτα;;; Ναι, έχουν κάτι αυτοί εκείνοι στον πάγκο — κάποια συμπαθητική όψη στις stories. Μα πόσο συμπαθητική μπορεί να είναι αυτή όταν στο γήπεδο η ομάδα κουβαλά σα βάρος έναν χρόνο χωρίς στόχο;; Την τελευταία φορά που ο Γιούσσεφ ήταν εδώ, η ομάδα έκανε τέσσερα γκολ στη Λειψία μέσα σ' ένα τίγκα γήπεδο επειδή εκείνος είχε σχέδιο — όχι επειδή είχε όλους τους βολικούς hashtags του TikTok μαζί του. Κι εσείς τώρα μου ζητάτε υπομονή;; Μα μέχρι πότε;; Μέχρι να κάνουμε πέμπτη θέση στην Bundesliga;; Μα δεν καταλαβαίνετε;; Αυτή η ομάδα δεν είναι δημιούργημα εικόνων — είναι δημιούργημα ανθρώπων που έκαναν τις κερκίδες να σειούνται επειδή είχαν ψυχή. Κι εμείς τώρα βλέπουμε έναν πάγκο που στέκεται σαν στάχτη εκεί που κάποτε ήταν φωτιά. Πέρασαν τρεις αγωνιστικές — τρεις φορές που αυτή η ομάδα ήταν εκεί έτοιμη να σπάσει το γήπεδο επειδή είχε ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει ΑΘΕΛΗΤΙΚΗ. Μα αυτός εκεί πάνω;; Αυτός ακόμα βγάζει βελάκια στις αναρτήσεις του σα να παίζει παιδικό παιχνίδι. Ρε παιδιά, αυτά δεν είναι νούμερα — είναι η ίδια ιστορία που ζούσαμε το 2010 όταν ο προπονητής έκανε τρεις αλλαγές κι η ομάδα άλλαζε ήθος σα μολυσμένος οργανισμός. Μα δεν καταλαβαίνετε;; Αυτοί εκείνοι εκείνοι έκαναν φωτιά όχι στάχτη — εμείς τώρα περιμένουμε κάποιον να ανάψει το σπίρτο κι εμείς να βγάλουμε ξανά τις φωτογραφίες του πρωταθλητή;;

Ρε φίλοι μου... τώρα πιάσαμε την ουσία σιγά σιγά; Αυτός εκεί πάνω;; Αυτός βλέπει τον πάγκο σαν στούντιο ρουτίνας επειδή έτσι του αρέσει το πρωινό του cupcake στους αναλυτές του TikTok, ενώ εμείς;; Εμείς βλέπουμε την ιστορία αυτού του γηπέδου σα να γράφεται εκείνη τη στιγμή με αίμα στα πλευρά του Γιούσσεφ εκείνο το βράδυ στη Λειψία — κι όχι σα φόντο για μια ανέκδοτη ιστορία στις ιστορίες σας. Τρεις αγωνιστικές;; Μα τρεις φορές που η ομάδα φώναζε μέσα στα χόρτα επειδή ήξερε πως υπάρχει κάποιος εκεί πάνω που της στέλνει σέντρες σα μπογιάλο, ενώ εκείνος;; Αυτός βγάζει ακόμα εκείνη τη γκριζούλα έκφραση σα ν' έχει δει ένα μαύρο γατούλα στο πρωινό του ― όχι σα νάχει φτάσει η στιγμή να σώσει μια πόλη. Και μην μου πείτε πως αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω στον πάγκο έχουν καλή παρουσιά — αυτοί έχουν αυτή την παρουσιά σα του τελευταίου admin ενός facebook group που ξέρει ότι κάποιοι άλλοι κάνουν όλη τη δουλειά αλλά αυτός έχει κάνει like στα δεκατρία τελευταία posts. Πέντε δευτερόλεπτα παραπάνω;; Μα πέντε δευτερόλεπτα ψέματα στην ψυχή του Θρύλου — εκείνοι εκείνοι έκαναν γκολ επειδή η μπάλα έπρεπε να βγει βροντή από τις κερκίδες, όχι επειδή είχε κανέναν αριθμό στο playbook του προπονητή. Και τώρα;; Μα τώρα αυτοί εδώ στέλνουν συνεχώς τις μπάλες σαν σφυρίδες επειδή δεν βρίσκουν άλλη διέξοδο... κι εγώ σας ρωτώ: πόσο καιρό ακόμα;; Μέχρι ο Γιούσσεφ να βγει πάλι στους τίτλους των πρωινών ειδήσεων επειδή έκανε κάτι σαν τον ίδιο Θεό ανάμεσα στους αθάνατους;;; Μα αυτοί;; Αυτοί ακόμη βγάζουν βελάκια σαν παιδί που ψάχνει χρυσό ψαράκι στη γλάστρα ― όχι σα νάχει πιάσει το νήμα του πεπρωμένου των οπαδών. Κι εσείς;; Εσείς ακόμα περιμένετε;; Αν είστε εδώ;; Αν ζείτε;; Που είναι το γήπεδο;; Που είναι οι φωνές;; Μα αυτές οι εικόνες;; Αυτές οι εικόνες;; Μα τι έκαναν αυτά;; Μα τι έκαναν;; Αυτοί εκείνοι έκαναν τις ομάδες των μεγάλων πρωταθλημάτων ν' αλλάξουν χρώμα όταν χάνονταν ― αυτοί εδώ αλλάζουν χρώμα στη φωτογραφία όταν τους βγάζουν selfie... Και κάποιος πρέπει ν' ανοίξει το στόμα... επειδή αυτά εδώ δε γίνονται αγοράζοντας twitter followers στους αντίπαλους. Αυτά γίνονται όταν κάποιος σηκώνει το μανίκι... όχι όταν φοράει ένα πράσινο πουκάμισο πάνω σ' ένα λευκό φόντο...