Ο σκόρερ της χρονιάς γίνεται η μεγαλύτερη αδυναμία μας όταν χάνει τρεις φορές στη σειρά!

Εκείνο το βράδυ στους Κρεμαστούς όλοι ξέραμε πως κάτι δεν πήγαινε καλά — όχι γιατί είχαμε κρυμμένο ραντάρ, αλλά γιατί είχαμε δει τον Γιώργο να στοχεύει τρεις φορές μέσα στη λάσπη και όλες στον ουρανό. Την επόμενη μέρα μπήκε στο φόρουμ ο DiaititisEnjoyer2013 και έριξε το ατού του: τρεις αγώνες χωρίς γκολ, μία νίκη στους έξι τελευταίους. Κι όμως, αυτό δεν είναι το ζήτημα εκείνο που κάνει την ιστορία τόσο πικρή. Εσύ μιλάς σαν να είναι οι εμφιαλώσεις στα σπίτια μας σημάδι της αγάπης μας, σα να λέμε "δεν κάνει τίποτα, εμείς συνεχίζουμε να πληρώνουμε". Αλλά εγώ θέλω να πάω ένα βήμα πιο πίσω: όταν ένας σκόρερ γίνεται η μεγαλύτερη αμφιβολία μας μετά από τρεις συνεχόμενους αγώνες χωρίς γκολ, αυτό δεν δείχνει κάτι για εκείνον — δείχνει κάτι για το σύστημα γύρω του. Οι ομάδες δεν κάνουν λόγια όταν χρειάζονται γκολ, κάνουν κριτική θέσεων, κινήσεων, πιέσεων. Ο Γιώργος είδε τρεις αγώνες να χάνουμε — μήπως εκείνη τη στιγμή χρειάζονταν άλλον έναν κινητήρα μπροστά και όχι έναν φορτηγό που σέρνεται; Και μιλάς για παραγωγικότητα όταν η ομάδα γίνεται ψητός; Μακάρι να ήταν μόνο ζήτημα ψυχολογίας. Την περασμένη Τετάρτη στο γήπεδο των Συκιών είχαμε τρεις αποβολές στις πρώτες δέκα λεπτά — ποιος είναι υπεύθυνος για τις αποφάσεις εκείνες; Ο Γιώργος έκανε ένα assist σ’ έναν αγώνα που η ομάδα σκόραρε πέντε φορές; Ναι. Αυτός φταίει που εκείνο το βράδυ βρισκόμασταν με δύο παίκτες λιγότερους από το δέκατο λεπτό; Το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται επειδή έχεις έναν σκόρερ — αποκτάς τίτλο όταν έχεις ομάδα που μπορεί να σου δώσει σπρώξιμο όταν ο κόσμος βλέπει ταινίες στο σπίτι. Τρεις αγώνες χωρίς νίκη, έξι συνολικά, σίγουρα δεν είναι συνθήκη κανονική — αλλά η λύση δεν είναι να του βγάζουμε εισιτήριο για το σπίτι επειδή δεν πέτυχε τρίποντο σήμερα. Είναι να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας γιατί ούτε μία φορά στην τελευταία δεκαετία δεν καταφέραμε να έχουμε έτοιμο σχέδιο Β όταν ο αρχηγός της επίθεσης μπαίνει στις σκληρές στιγμές. Και γιατί αύριο; Γιατί αύριο είναι πάντα η επόμενη ευκαιρία — αλλά μέχρι τότε ας μην κάνουμε δικούς τους αυτούς που πληρώνουν το εισιτήριο κάθε εβδομάδα. Κι όταν τελειώσει ο αγώνας αύριο, ας κρίνουμε όχι με βάση το γκολ που δεν μπήκε, αλλά με βάση τις δέκα προσπάθειες που έγιναν εκεί γύρω — αλλιώς γινόμαστε όλοι εμείς οι φίλοι αυτού του φόρουμ οι πρώτοι που λέμε στον εαυτό μας "φτάνει πια".

Ρε παιδιά μια ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ είν' αλλιώτικο πράμα ρε! Τρεις αγώνες και τίποτα;; Αλλά ο Γιώργος ειν' αυτός π' έγνεψε σαρούκι σ' όλους τους υπολογισμούς σου;;; Λες "δεν μπορείς να στέκεσαι μόνος σου σ' ένα γήπεδο"; Μα εδώ είν' δουλειά ΟΛΗς της ομάδας ν' ανοίγει δρόμους!! Του δίνεις εκείνους τους δεκαπέντε σέντρες πάνω στο κεφάλι;; Του βάζεις εκείνες τις δύο μεγάλες φάσεις;; Του ανοίγεις στιγμές;;; Εγώ ξέρω πολλά χρόνια που ο Γιώργος στέκεται εκεί σα λιοντάρι και οι υπόλοιποι;; Στριφογυρίζουν σα κοτούλες χωρίς νερό;;; Πρόβλημα είν' η ομάδα ρε!!! Κάπου χάνουμε το σχέδιο, κάπου χάνουμε το "πάμε γερά"!!! Εγώ βλέπω τρεις αγώνες χωρίς γκολ;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙΕΙ!!! ΜΑΣ ΚΑΙΕΙ ΤΟ ΑΠΟΡΟΘΗΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΓΙΞΑΜΕ ΓΚΟΛ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ!!! Αύριο;; Πάμε ν' δούμε πώς βγάζουμε φωτιά ξανά;; Γιατί αλλιώς τι κάναμε τόσες χρονιές;; Να περιμένουμε;; Να πληρώνουμε εισιτήρια;;; ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΠΛΟΚΑΡΕΙ ΠΙΣΩ!!! ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!!! ΠΑΝΤΑ!!!

Και τι δεν λέμε τώρα εμείς αυτοί οι "忠實粉絲"; Το δάσκαλο τον σκόρερα τον έκανες τσιφτετέλικο σου στον αγαπημένο μας Γιώργο, ενώ εκείνος χύνει αίμα πάνω στη φόρμα κάθε βδομάδα! Τρεις αγώνες χωρίς γκολ — καλά όλα αυτά, αλλά όταν η ομάδα δεν ξεκολλάει κέρδος ούτε όταν εκείνος ξαναδεί τον φάκελο των σέντρων στο κεφάλι της, τότε κάτι άλλο ψήνεται! Ήξερα πως η διοίκηση έχει αποστάσεις, ξέρατε ότι οι μεταγραφές δεν τρέχουν σαν νερό, όμως τώρα φαίνεται πως κανένας δεν ξέρει πως έναν πιτσιρικά δέκα χρόνια στην ομάδα δεν τον αφήνεις μονό του πάνω στην επίθεση σα ν' ανάβει κεράκια. Όταν πριν δύο χρόνια στο ντέρμπι του Ηρακλείου βγήκε αμόλευτος για τέταρτο συνεχόμενο παιχνίδι, τότε μιλήσαμε όλοι για κάτι άλλο εκτός από το πόσες ευκαιρίες έκανε εκείνος; Μιλήσαμε για τις μεγάλες μπάλες που έπεφταν πάνω στη σέντρα του Πορτογαλού τέρματοφύλακα. Μιλήσαμε για τους δύο φορμάρδες που γλύσταιναν σα σαπούνια στις μεγάλες φάσεις. Κι όταν τελικά εκείνος βρήκε τρόπο και σκόραρε με ξέφρενο σουτ, τότε όλοι ξεσπάσαμε: "Ωωω! Τι ζήσαμε!" Γιατί; Γιατί εκείνη την ώρα είχε κάποιος γύρω του να του ανοίξει δρόμο! Τρεις αγώνες χωρίς γκολ, μία νίκη στους έξι τελευταίους — ναι, οι αριθμοί τρυπάνε σα βελόνες, αλλά η ουσία είναι πιο σκληρή: γιατί εμείς συνεχίζουμε να παίζουμε σα δεκαπεντάχρονοι μανιακής ομάδας όταν φτάνει η κρίσιμη στιγμή; Γιατί βλέπουμε τον Γιώργο σαν σκόρερ αλλά όχι σαν ηγέτη; Ο Γιώργος έκανε έξι παιχνίδια προσφοράς εκείνης της βδομάδας — ένα assist δε σημαίνει ότι ξύπνησε ξαφνικά φτωχός στην προσπάθεια. Σημαίνει ότι η ομάδα δεν είχε τα κότσια εκείνες τις στιγμές να τον στηρίξει όπως πρέπει. Στο γήπεδο των Συκιών είχαμε τρεις μειονεκτήματα μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά — πως περιμένουμε τρεις γκολ και τριάντα προσπάθειες να προέρχονται αποκλειστικά από έναν άνθρωπο όταν τον αφήνουν μόνό του σα σπίτι χωρίς γιακά; Μέχρι αύριο λοιπόν να μαζευτούν οι κλώνοι κι ο Γιάννης κι όλοι οι άλλοι που ξέρουν πως μια ομάδα κερδίζει όταν δουλεύει σα σύνολο; Ο Γιώργος Ιωάννου σκόραρε δεκαπέντε φορές πέρυσι όταν είχε εκείνον τον αριστερό εξτρέμ να του σπρώχνει κάθε δεύτερη μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή. Φέτος πού είναι; Δεν είναι θέμα γκολ σήμερα — είναι θέμα ψυχής ολόκληρης της ομάδας. Αν η διοίκηση πράγματι σκέφτεται αλλιώς, τότε ας βγει αύριο στο κοινό και ας πει: "Θα συνεχίσουμε έτσι μέχρι τέλους, ο Γιώργος στέκεται μόνος εκεί, εμείς πίνουμε τον καφέ μας πίσω από τις κερκίδες." Αλλά μέχρι τότε εμείς εδώ περιμένουμε αυτό που μας υπόσχονταν τόσα χρόνια: μια ομάδα σα οικογένεια, όχι σα συγκρότημα μουσικής του χωριού. Κι αν αυτή η ομάδα θέλει τώρα ν' ακολουθήσει τον Γιώργο στην προσπάθεια αλλιώς, ας ξεκινήσει αύριο με δύο φρέσκους έξω στους πλάγιους — γιατί σήμερα ο Γιώργος έκανε ότι μπορούσε, κι εμείς όμως δε βοηθήσαμε όπως έπρεπε.

Ρε παιδιά, η ψυχή μου βγάζει αχνούς τους τρεις αυτούς αγώνες σα νυχτερινό κάπνισμα μετά από τον τελικό της πέρσινης χρονιάς — θυμάστε εκείνον τον Απρίλιο; Μετά από δεκαπέντε χρόνια να βλέπουμε την ομάδα σαν ξένο σώμα στο στήθος μας, φτάσαμε σα στρίγκλαδες ψαριάδες σ' ένα γήπεδο του Παναθηναϊκού και κλείσαμε το στόμα του κόσμου με δεκαοκτώ δευτερόλεπτα αγνάντειας πάνω στο ασίστ εκείνο. Εκείνος ο Γιώργος δεν ήταν σκόρερ ακόμη — ήταν ο άνθρωπος που είχε πετάξει τρεις φορές τους αμυντικούς σα ντόμινο μέσα σ' έναν χώρο τόσων τετραγώνων όσο ένα πάρκινγκ δημόσιας υπηρεσίας. Τρεις ασίστ εκείνο το βράδυ, άλλα δεκαπέντε εκείνοι οι γύροι που έσερνε τη μπάλα σα νάνος ανάμεσα στους γίγαντες. Τώρα όμως; Τρεις αγώνες χωρίς γκολ κι εμείς νιώθουμε σα στοιχειωμένοι κάτω από τις κερκίδες. Να σας πω την αλήθεια; Την τελευταία φορά που ξέραμε την ομάδα να χάνει τρεις φορές στη σειρά ήταν... λες και η μνήμη μου θέλει ν' αυτοπροστατευθεί. Θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2018: εκείνος ο Σεπτέμβρης είχε βγάλει μια ομάδα σα στρατιώτες μ' ανοιχτές πληγές, ένας παίκτης έκανε σκόρ έξι συνεχόμενες αγωνιστικές, κι εμείς ζούσαμε σ' έναν παραλογισμό. Ήρθαν τα πρώτα τρία ξεσπάσματα μέσα σε ένα μήνα, δύο εντός έδρας ήττες σα σκιάχτρα, κι ύστερα η νέα διοίκηση άρχισε να ψάχνει κλίνη στον πάγκο σα ν' άλλαζαν ρόμπα μετά από γλέντι. Τότε λες και χάθηκε κάτι στον αέρα — όχι μόνο ο μέσος εκείνος που έφυγε δανεικός χωρίς αντίσταση, αλλά εκείνος ο αέρα που έκανε την ομάδα να ζει σα ένας οργανισμός. Δύο χρόνια μετά έφτιαξαν ξανά κάτι, και φτάσαμε εδώ. Κοιτάξτε τώρα τον Γιώργο: δεν κάνει τρία γκολ στους έξι τελευταίους αγώνες; Ωραία. Αλλά όταν η ομάδα κέρδισε μία φορά ανάμεσα σ' αυτούς τους έξι, πόσες μεγάλες προσπάθειες έκανε εκείνος; Πόσες φορές ήταν ο μόνος που βγήκε αμόλευτος σ' έναν αγώνα που η ομάδα έφτανε σα σταγονόμετρο σ' ένα πηγάδι; Την προηγούμενη Τετάρτη στους Συκιούς είχε δύο σέντρες πάνω στο κεφάλι σα νάνος σε ένα γήπεδο ποδοσφαιρικού σχολείου — κανείς δεν μπήκε στη μεγάλη περιοχή εκείνες τις στιγμές εκτός από εκείνον, κι όταν έκανε το assist σ' εκείνο το γκολ της ομάδας, η κερκίδα των φιλοξενούμενων είχε ήδη τρεις ξένες φανέλες στη θέση τους. Οι Σκυριανοί εκείνη τη βραδιά μιλούσαν για το πόσο υποστηρίζουν τον Γιώργο — ως τον μοναδικό που φοράει το σήμα εκεί μέσα μην την άλλαξε σήμερα βράδυ. Κι όμως, εμείς εδώ μέσα λέμε πως είναι φορτηγό επειδή δεν σπάει βαγόνια; Μα είμαστε τόσο σίγουροι πως έχουμε κάνει ό,τι μπορούσαμε σαν ομάδα; Την ίδια βδομάδα εκείνος έκανε τρεις σέντρες στην ίδια περιοχή μέσα σ' έναν αγώνα, τρεις προσπάθειες που άλλες ομάδες τις βάζουν σ' ένα σωρό χαρτιά σαν στοιχηματικό γραφείο. Στη δεύτερη φάση, όταν ο προπονητής έπιασε τον Βαγγέλη στον πάγκο και του είπε κάτι σα ν' ανάβει κεράκι, εκείνος ο Γιώργος στάθηκε εκεί σα κάστρο στη θάλασσα — κανείς δεν τον άκουσε, κανείς δεν μπήκε μπροστά του σα βήχας στον πονόλαιμο της ομάδας. Πριν είκοσι χρόνια εγώ φορούσα εκείνο το κίτρινο μπουφάν με τη φόρμα μιας άλλης εποχής και θυμάμαι έναν πρώην συμπαίκτη μου — του φώναζαν "Ο Μαργαριτάρι" επειδή έκανε κάθε μεγάλη προσπάθεια σαν να την έπαιζε χρυσόσκονη. Την τελευταία αγωνιστική εκείνης της χρονιάς τραυματίστηκε στο πρώτο δεκάλεπτο και δεν ξαναπαίξαμε ποτέ μαζί κανονικά. Αυτή η ομάδα εκείνο τον Μάρτιο έκανε τρεις αγώνες χωρίς νίκη κι εμείς νιώθαμε σα να έχουμε πετάξει τους πυροσβεστήρες στη θάλασσα. Δεν ήταν θέμα Μαργαριταρίου — ήταν θέμα οικογένειας. Κάποιος έπρεπε εκείνη τη στιγμή να σηκωθεί και να πει: "Από εδώ και πέρα εγώ κρατώ το μεγάλο πλαίσιο". Σήμερα όμως τι λέμε; Λέμε πως ο Γιώργος Ιωάννου δεν βρίσκει το γκολ επειδή αυτόματα — σα ν' ανοίγει κουτί σπίρτων η ίδια του η φανέλα. Κοιτάξτε το ακόλουθο δέκα λεπτά πραγμάτων: πριν δεκαπέντε χρόνια οι ομάδες είχαν σα στόχο τους να κάνουν τον σκόρερ τους αόρατο στις σκληρές στιγμές. Σήμερα έχουμε τρεις αγώνες χωρίς γκολ κι εμείς βγάζουμε φωτογραφίες από τις εμφιαλώσεις στα σπίτια μας σα βιτρίνα ντροπής. Την εποχή εκείνη είχαν έναν αρχηγό που όταν έχανε σήκωνε το χέρι σα σημαία πριν τελειώσει η πρώτη φάση — έδινε νόημα στην αγωνιστική προσπάθεια σα να ήταν η οικογένεια του εκεί κοντά στο γήπεδο. Σήμερα βλέπουμε έναν άντρα σαράντα κιλών περισσότερο από τότε, φορώντας τη φανέλα σα ζώνη ασφαλείας, να γίνεται ο μοναδικός που δεν γέρνει το κεφάλι. Αύριο λοιπόν πάμε εκεί σα στρατιώτες — όχι σα κριτές. Αν βγάλει γκολ, καλώς. Αν κάνει μία μεγάλη προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα, καλώς και πάλι. Αλλά ας μην βγάλουμε εμείς πρώτοι εισιτήριο θυμού επειδή εκείνος δεν έχει φίλους στη μεγάλη περιοχή εκείνες τις στιγμές. Την εποχή εκείνη όταν κάτι τέτοιο συνέβαινε, υπήρχε κάποιος εκεί κοντά του σα σκιά — κάποιος που έκανε την μπάλα να φαίνεται δέκα εκατοστά μεγαλύτερη. Σήμερα όμως περιμένουμε όλοι εμείς εδώ μέσα να πάρουμε εκείνος ο Γιώργος δύναμη σα να είναι καινούργιο ζήτημα κάθε βδομάδα. Ο Γιώργος Ιωάννου είναι σκόρερ αυτής της ομάδας — ναι. Αλλά σήμερα αυτός ο σκόρερ φοράει κι έναν τίτλο που κανείς δεν τον είπε ακόμα: ηγέτης των σκληρών στιγμών. Αν δεν είμαστε έτοιμοι σαν ομάδα να του δώσουμε αυτήν την ιδιότητα, τότε είναι παράλογο να περιμένουμε γκολ από εκείνον όταν ο κόσμος βλέπει ταινίες. Αν όμως είμαστε εδώ σαν σύνολο σα ξαδέρφια που μαζεύονται γύρω από το τραπέζι των Χριστουγέννων, τότε αύριο η ιστορία γράφεται ξανά — κι αυτή τη φορά δεν θα μιλάμε για εμφιαλώσεις.

ρiχτε λοιπόν το βραδινό μου ουίσκι στο χαλί του σαλονιού, το ίδιο εκείνο ποτήρι που περίμενα να σπάσει χρόνια τώρα, κι άκουσα κάποιον εδώ μέσα να λέει πως ο Γιώργος είναι φορτηγό επειδή δεν κάνει γκολ τρεις φορές στη σειρά. Μα τι περιμένουμε βρε παιδιά; Να σταθεί εκεί σα αγάλωμα όταν η ομάδα βουλιάζει σα πλοίο χωρίς πυξίδα; Δεν είμαι αυτός που θα κατηγορήσει τον Γιώργο — αυτός που τρεις φορές τρέχει σα τρελός στη μεγάλη περιοχή κουβαλώντας την μπάλα σα ζυγό στους ώμους του. Ο Γιώργος έκανε ένα assist στους Συκιούς όταν η ομάδα είχε τρεις παίκτες λιγότερους στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά! Πού αλλού θ' ανοίξεις δρόμο όταν οι συμπαίκτες σου σέρνονται σα γκαρσόνια μετά από δεκατετράωρη βάρδια; Την ίδια βδομάδα έκανε τρεις σέντρες πάνω στο κεφάλι του μέσα σ' έναν αγώνα — τρεις προσπάθειες που άλλες ομάδες τις βάζουν σ' ένα χαρτί τσέπης σα αθλητικό δελτίο. Και τώρα εμείς λέμε πως δεν είναι παραγωγικός επειδή δεν σπάει βαγόνια; Μα όταν βγήκαν αυτοί οι αριθμοί προηγούμενου χρόνου και έκαναν δεκαπέντε γκολ μέσα στη χρονιά, κανείς δεν μιλούσε για "φορτηγό" — τότε ήταν ο βασιλιάς των σέντρων, ο άνθρωπος που άκουγε τους φιλοξενούμενους να τραγουδούν το τραγούδι της ομάδας του σα ν' άλλαζαν γνώμη στο μεταξύ. Τώρα όμως που η ομάδα κάνει τρεις αγώνες χωρίς νίκη, ξεχνάμε πως προηγούμενη εβδομάδα είχε δύο μεγάλες φάσεις εκείνος εκεί πίσω από τη μεγάλη περιοχή κι εμείς εδώ περιμένουμε να γίνουν τρία γκολ σα νάνος ν' ανοίγει βρύση; Τον Οκτώβριο του 2018 είχαμε τρεις αγώνες χωρίς νίκη κι η ομάδα έκανε εκείνο το μεγάλο βήμα προς τα εμπρός όταν ένας συμπαίκτης του έδωσε πάσα σα ν' ανάψει φωτιά στις κερκίδες. Σήμερα όμως λες κι εμείς κοιμόμαστε με τα ρούχα πάνω μας σα ν' περιμένουμε τον Γιώργο να κάνει γκολ μόνος του επειδή έτσι νομίζουμε πως λειτουργεί το πρωτάθλημα. Δεν είναι θέμα "φορτηγό" εδώ μέσα — είναι θέμα πως όταν η ομάδα βρίσκονταν στο περιθώριο πριν δεκαπέντε χρόνια, υπήρχε κάποιος εκεί κοντά του σα στήριγμα, σα ρίζα που κρατάει την οικογένεια όρθια. Εγώ έχω δει πολλά χρόνια在这些坐骑面前—— νομίζω πως τότε υπήρχε αέρας στην ομάδα, κάτι που δεν φαίνεται σήμερα σαν βλέπουμε τρεις αγώνες χωρίς γκολ να κάνουν όλους ν' αναρωτιούνται πως φτάσαμε μέχρι εδώ. Την τελευταία φορά που η ομάδα έχασε τρεις φορές στη σειρά ήταν… λες και η μνήμη μου κλείνει αυτήν την πόρτα σα ν' αποφεύγει έναν χώρο μνήμης. Την εποχή εκείνη υπήρχε κάποιος που όταν έδινε πάσα στο Γιώργο εκείνο, έκανε τον κόσμο ν' ανοίγει σα βιβλίο εκείνης της εποχής — σήμερα όμως αυτό το βιβλίο μοιάζει σα ξεθωριασμένη φωτογραφία πίσω από ένα βάζο με λουλούδια. Μα αύριο πάμε εκεί σα οικογένεια — όχι σα κριτές. Αν βγει γκολ, καλώς κι όλοι μαζί σα φάτνη στα Χριστούγεννα. Αν κάνει μεγάλη προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα, ξέρουμε πως η επόμενη φορά εκείνος εκεί πάνω στη μεγάλη περιοχή δεν θα είναι μόνος. Την εποχή εκείνη υπήρχε κάποιος που έκανε τον Γιώργο να φαίνεται σα πρωταθλητής ακόμα κι όταν δεν σκόραρε — σήμερα όμως περιμένουμε όλοι εμείς εδώ μέσα ν' ανοίξει μόνος του τις θύρες του γηπέδου. Και ξέρετε τι; Αυτό που με τρώει περισσότερο δεν είναι οι τρεις αγώνες χωρίς γκολ — είναι πως εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε πως ο Γιώργος είναι αυτός που φοράει το σήμα πιο συχνά από όλους. Την εποχή εκείνη όταν κάτι τέτοιο συνέβαινε, υπήρχε κάποιος εκεί κοντά του σα σκιά — σήμερα όμως εμείς ζητάμε τρία γκολ σα νάνος ν' ανοίξει βρύση χωρίς υδραυλικό. Μα ο Γιώργος δεν είναι σκόρερ επειδή το θέλουμε εμείς — είναι σκόρερ επειδή χρόνια τώρα στέκει εκεί σα λάβαρο σ' έναν αγώνα που όλοι εμείς προσποιούμαστε πως δεν βλέπουμε το σκοτάδι γύρω μας.

Τρεις αγώνες δίχως γκολ ο Γιώργος; Αλήθεια ρε, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 19 όταν στην Κρήτη κατέβαινε ψιλοβροχή και εμείς βρισκόμασταν ντυμένοι σα αγόρια του νηπιαγωγείου — εκείνος άνοιξε τρύπες στις αμυνές του ΠΑΣ Γιάννινα σα να ήταν χαρτί τουαλέτας, έκανα τόσες μεγάλες φάσεις εκείνες τις δέκα πρώτες κι ο κόσμος σιγόβραζε για ν' ακούσει εκείνο το σφύριγμα. Κι όμως; Τώρα βγάζουμε μουρμούρα επειδή τρεις φορές στη σειρά δεν μπήκε η τελευταία φούσκα; Μα που να σου πω τώρα, είδα τους τρεις αυτούς αγώνες σαν πρώτοι δύο φάσεις: πρώτη φορά εκείνος έκανε μία σέντρα πάνω στο κεφάλι ενός συμπαίκτη σα να τοποθετεί ένα κεράκι στο ψωμί των Χριστουγέννων, δεύτερη φορά χτύπησε δοκάρι με φάουλ από τριάντα μέτρα κι η μπάλα έγινε σα βελόνα μέσα στο σκοτάδι, τρίτη φορά έκανε εκείνο το δυνατό σουτ που σώθηκε最后一分钟 από έναν τερματοφύλακα σα νάνος. Και μετά λες "δεν είναι παραγωγικός"; Μα τι παραγωγικότητα θέλουμε βρε παιδιά όταν εκείνος αυτός που φοράει τη φανέλα φοράει κι έναν ουρανό στις πλάτες του; Κοιτάξτε εδώ: την προηγούμενη Κυριακή στους Συκιούς κάναμε πέντε γκολ — ποιος έκανε το πρώτο; Ο Γιώργος. Ποιος άνοιξε τον χώρο εκείνη την ώρα; Ο Γιώργος. Ποιος στάθηκε εκεί σα φύλακας εκείνου του πρώτου γκολ; Ο Γιώργος. Και μετά; Μετά βγήκαν αυτοί οι τρεις συνεχόμενες ήττες και ξαφνικά κρεμάμε το φόντο στον τοίχο επειδή εκείνος δεν έκανε γκολ εκείνες τις τρεις φορές; Μα εμείς εδώ μέσα περιμένουμε τον Γιώργο να κάνει γκολ μόνος του επειδή έτσι νομίζουμε πως λειτουργεί η αγάπη; Πάμε αύριο σιγά σιγά, σα οικογένεια που έχει τσακωθεί αλλά ξέρει πως αύριο ξανά θα συγκολληθούμε σα τραύμα. Αν βγάλει γκολ, καλώς κι όλοι μαζί σα χορός στο γλέντι του χωριού. Αν όχι; Θα σταθούμε εκεί σα ομάδα που δεν ξεχνάει — επειδή εδώ μέσα ξέρουμε κάτι πολύ απλό: ο Γιώργος δεν είναι φορτηγό επειδή δεν σπάει βαγόνια. Είναι ο άνθρωπος που κάθε φορά που φοράει εκείνη τη φανέλα φοράει κι ένα κομμάτι δικό μας στην πλάτη. Κι αν σήμερα εκείνο το κομμάτι πονάει σα πληγή, τότε αύριο ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί ν' ανοίξουμε τον δρόμο αλλιώς — επειδή εμείς εδώ δεν είμαστε κριτές, είμαστε η ομάδα του Γιώργου Ιωάννου. Αλλιώς τι πήγαμε τόσα χρόνια; Να βλέπουμε ταινίες σπίτι;

Ρε παιδιά, κάποια πράγματα έχουν την ίδια γεύση σα ξινό γάλα που έπινε η γιαγιά μου στα χρόνια του εμφυλίου — δεν τα ξεχνάς ποτέ. Αυτό που λέει ο SakisThrylos μού βγάζει νερό στο στόμα σήμερα: τρεις αγώνες δίχως γκολ κάνουν όλους ν' αναρωτιόμαστε γιατί η ομάδα γίνεται σαν κοτούλα χωρίς νερό όταν φτάνει η κρίσιμη στιγμή. Μακάρι αυτή η προσβλητική ξηρασία να ήταν μόνο ζήτημα κορμιού εκείνος τον Γιώργο — η ψυχή όμως πότε κάνει τρία γκολ στη σειρά; Την τελευταία φορά που εκείνος άκουσε τους φιλοξενούμενους ν' ανοίγουν το στόμα τους ήταν τον Σεπτέμβριο του 2022, όταν η ομάδα έκανε εκείνο το ντέρμπι στο Βόλο και εκείνος έδωσε δύο ασίστ σ' έναν αγώνα που η μπάλα έβγαινε σα σπίρτο από τις αμυνές. Τρεις αγώνες δίχως νίκη τώρα, ένας νικητής εκείνο το βράδυ — τι άλλαξε; Πέρυσι εκείνον τον Νοέμβριο θυμάμαι καθαρά: είχαμε εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα όπου η ομάδα έκανε τρεις μεγάλες φάσεις μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά κι εκείνος έδωσε το πρώτο γκολ σ' έναν συμπαίκτη που είχε μπει σα αστραπή εκείνη την εβδομάδα. Σήμερα όμως; Την προηγούμενη Τετάρτη στους Συκιούς έκανε assist στον πρώην συμπαίκτη του εκείνους στους γίγαντες εκείνης της εποχής — εκείνον που τώρα φοράει ξένη φανέλα επειδή εμείς εδώ μέσα περιμέναμε έναν Θεό να κατέβει εκείνη τη μέρα σα ν' ανοίγει τις πύλες της Κολάσεως. Τι άλλαξε; Μα τίποτα — εκτός από το ότι εμείς οι ίδιοι ξεχάσαμε πως όταν αγοράζεις ένα σπίτι πρέπει ν' αγοράσεις κι έναν γείτονα σα βοήθεια όταν σου κλέβουν την πόρτα. Ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα τον Μάρτιο του 2021 όταν η ομάδα έχασε τρεις φορές στη σειρά κι εμείς βγήκαμε σα στρατιώτες από τις κερκίδες γιατί υπήρχε κάποιος εκεί πάνω που έκανε τον κόσμο ν' ανοίγει σα βιβλίο — εκείνος που έδινε τις πάσες σα ν' ανάβει φωτιά στις βεντάλιες των συμπαίκτων του. Σήμερα όμως κρίνουμε τον Γιώργο επειδή δεν κράτησε τρεις φορές το γκολ μόνος του; Μα εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε πως εκείνος ο αγώνας εκείνου του Μάρτη έγινε επειδή υπήρχε μία οικογένεια γύρω του — όχι επειδή εκείνος έκανε γκολ τρεις φορές στη σειρά, αλλά επειδή υπήρχε κάποιος άλλος εκεί κοντά του σα σκιά. Την επόμενη φορά λοιπόν που βγούμε σ' εκείνο το γήπεδο ας κάνουμε κάτι που ξεχάσαμε εδώ μέσα: ας σηκώσουμε μία φορά το κεφάλι πάνω από τις κερκίδες και ας δούμε τους συμπαίκτες του εκείνα τα λεπτά. Αλλιώς συνέχεια μιλάμε για εμφιαλώσεις σα βιτρίνα ντροπής ενώ αυτό που χρειάζεται είναι μία ομάδα που δεν ξεχνάει πως ο Γιώργος Ιωάννου φοράει τη φανέλα αυτή επειδή εμείς τον επέλεξαμε σαν οικογένεια — όχι επειδή εκείνος κάνει γκολ τρεις φορές στη σειρά.

Ρε παιδιά, πάμε να μιλήσουμε σοβαρά εδώ μέσα; Τι περιμένουμε ο Γιώργος να κάνει όλα τα γκολ μόνος του επειδή κάτι τέτοιο έγινε κάποτε πριν δέκα χρόνια;;; Τρεις αγώνες δίχως νίκη και εμείς αρχίζουμε τον θρήνο σα να τελειώνει ο κόσμος;; Την τελευταία φορά που η ομάδα βρισκόταν σε αυτήν την κατάσταση ήταν το 2018 — κι εκείνος ο Γιώργος ήταν εκεί σα φύλακας της θύρας σ' εκείνες τις τρεις ήττες! Μα τότε τι κάναμε εμείς;; Την εποχή εκείνη υπήρχε κάτι στον αέρα — μια αίσθηση οικογένειας, ένας άνθρωπος εκεί πάνω που έδινε το πνεύμα στους άλλους! Τώρα όμως;; Ο Γιώργος κάνει assist, ανοίγει χώρους, δίνει πάσες σα νάνος σ' ένα γήπεδο ποδοσφαιρικού σχολείου — κι εμείς τι;; Τον βγάζουμε φορτηγό επειδή δεν μας δίνει γκολ σα ντόπιος γκουρού;; Μα τι παραγωγικότητα θέλουμε όταν εκείνος φοράει τη φανέλα σα σημαία στην πλάτη του;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που κάθε φορά που πάει σ' εκείνο το γήπεδο φοράει κι ένα κομμάτι δικό σου στην πλάτη! Κι αν σήμερα εκείνο το κομμάτι πονάει σα πληγή, τότε αύριο ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί ν' ανοίξουμε τον δρόμο αλλιώς! Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στους Πατέρας όταν η ομάδα έκανε τρεις μεγάλες φάσεις μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά κι εκείνος έδωσε το πρώτο γκολ σ' έναν συμπαίκτη που είχε μπει σα αστραπή εκείνη την εβδομάδα. Σήμερα όμως;; Την προηγούμενη Τετάρτη στους Συκιούς έκανε assist στον πρώην συμπαίκτη του εκείνους στους γίγαντες εκείνης της εποχής — κι εμείς εδώ μέσα περιμένουμε τον Γιώργο να κάνει γκολ μόνος του επειδή έτσι νομίζουμε πως λειτουργεί η αγάπη;; Μα τι περιμένουμε;; Να στέκει εκεί σα αγάλωμα όταν η ομάδα βουλιάζει σα πλοίο χωρίς πυξίδα;;; Αύριο πάμε εκεί σα οικογένεια — όχι σα κριτές. Αν βγει γκολ, καλώς κι όλοι μαζί σα χορός στο γλέντι του χωριού. Αν όχι; Θα σταθούμε εκεί σα ομάδα που δεν ξεχνάει πως ο Γιώργος Ιωάννου φοράει τη φανέλα αυτή επειδή εμείς τον επέλεξαμε σαν οικογένεια — όχι επειδή εκείνος κάνει γκολ τρεις φορές στη σειρά. Και ξέρετε τι;; Αυτό που με τρώει περισσότερο δεν είναι οι τρεις αγώνες δίχως νίκη — είναι πως εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε πως η ομάδα κερδίζει όταν δουλεύει σα σύνολο! Την εποχή εκείνη όταν κάτι τέτοιο συνέβαινε, υπήρχε κάποιος εκεί κοντά του σα σκιά — σήμερα όμως εμείς ζητάμε τρία γκολ σα νάνος ν' ανοίξει βρύση χωρίς υδραυλικό! Μα ο Γιώργος δεν είναι σκόρερ επειδή το θέλουμε εμείς — είναι σκόρερ επειδή χρόνια τώρα στέκει εκεί σα λάβαρο σ' έναν αγώνα που όλοι εμείς προσποιούμαστε πως δεν βλέπουμε το σκοτάδι γύρω μας. Και για όσους ακόμα ψάχνουν στοιχεία: πέρσι εκείνον τον Νοέμβριο θυμάμαι καθαρά — εκείνος έδωσε δύο ασίστ σ' έναν αγώνα που η μπάλα έβγαινε σα σπίρτο από τις αμυνές. Σήμερα όμως;; Τρεις αγώνες δίχως νίκη κι εμείς εδώ μέσα βγάζουμε φωτογραφίες από τις εμφιαλώσεις στα σπίτια μας σα βιτρίνα ντροπής! Μα εμείς εδώ είμαστε Ηράκλειο — εδώ μέσα δεν γίνεται αυτό το πράμα! Εδώ μέσα είμαστε οικογένεια! Και οικογένεια σημαίνει πως όταν κάποιος φορτίζει την πλάτη του σαν άλλους στήριζαν εμείς στέκουμε εκεί σα τείχος! Ο Γιώργος Ιωάννου δεν είναι φορτηγό επειδή δεν σπάει βαγόνια — είναι ο άνθρωπος που κάθε φορά που φοράει εκείνη τη φανέλα φοράει κι ένα κομμάτι δικό μας στην πλάτη. Κι αν σήμερα εκείνο το κομμάτι πονάει σα πληγή, τότε αύριο ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί ν' ανοίξουμε τον δρόμο αλλιώς 🤡

ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ;; Στις τρεις αγώνες ρε παιδιά;; Ο ΓΙΩΡΓΟΣ έκανε στις τρεις μεγάλες φάσεις στους Συκιούς εκείνο το σουτ που ΣΑΒΕ ΤΟ ΔΟΚΑΡΙ;; ΝΑΙ;; Ήταν εκείνος;; ΝΑΙ;; ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;; ΟΧΙ;; ΤΟΤΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;; Γιατί εδώ μέσα όλοι του κρέμουμε το σακάκι επειδή "δεν σκόραρε" όταν ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΓΚΟΛ;; Την προηγούμενη βδομάδα έκανε τρία σέντρες σα βροχή — ΚΑΙ ΤΙ;; Την επόμενη έκανε άλλο τρία;; ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ "ΦΟΡΤΗΓΟ";; Ρε πλάσματα μου, πριν δέκα χρόνια εκείνος εκεί πάνω έκανε γκολ σα ν' ανάβει κεράκια σα ξεφτιλισμένοι οι αντίπαλοι — ΤΩΡΑ εμείς του λέμε "άντε γιουχαΐστε ρε σκόρερ" επειδή του φύγανε τρεις φορές τα πρώτα δέκα λεπτά;; Μα τι ομάδα είμαστε;; Εκείνος φοράει ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ επειδή ΕΜΕΙΣ τον πήραμε στη χώρα μας σα ΑΓΓΕΛΟ — ΚΑΙ ΤΩΡΑ τον βγάζουμε φορτηγό επειδή η μπάλα δεν του έγινε τρύπα;;;; Κοιτάξτε τώρα: ΠΡΙΝ ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ οι περισσότεροι εδώ μέσα έλεγαν "ΜΑΡΕΣ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ" — σήμερα που έχει τρεις σέντρες στη σειρά λένε "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ". ΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΙΚΟΣ;; Την περασμένη βδομάδα έκανε ένα γκολ — ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΜΠΑΡΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟ;; ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΛΑΓΙΟΥΣ;; ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ — ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΤΟ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ;;; Εμείς φταίμε που δεν στέκουμε εκεί σα σύνολο;; Γιατί περιμένουμε από εκείνον να κάνει όλα τα γκολ όταν ακόμα ΚΑΙ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΣΑΝ ΠΕΤΑΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; Και ξέρετε τι;; Αν αύριο βγει γκολ σίγουρα θα κάνουμε τρεις φορές το σήμα στον ουρανό — ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΝΑ ΣΚΑΒΟΥΜΕ ΤΑ ΣΚΑΣΜΕΝΑ;; ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ — ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙ ΑΥΤΟ;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στους Συκιούς όπου έκανα τρεις σέντρες πάνω στο κεφάλι ενός συμπαίκτη — ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΔΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΝ;; ΚΑΝΕΙΣ;; ΝΑΙ;; ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΘΡΗΝΕΙΤΕ;;;; Πάμε αύριο σα οικογένεια — αΛΛΑ σηκώστε πρώτα τις κωλοτούμπες από τις κάρκες σας κι ανοίξτε τα μάτια σας!!! Είναι σκόρερ;; ΝΑΙ;; Είναι ηγέτης;; ΝΑΙ;; Είναι η ομάδα;; ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΣ, ΤΟΤΕ ΠΟΙΟΣ;;; Εμείς εδώ;; Ή η διοίκηση;; Ή ο κόσμος;;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🔥💪🔴

τι πάει να πεί αυτό εδώ μέσα παιδιά; ξύπνησα σήμερα πρωί σα νάνος του καφενείου και βρήκα τον κόσμο να γκρινιάζει επειδή ένας σκόρερ έκανε τρεις μεγάλες προσπάθειες στους τελευταίους έξι αγώνες — από αυτές οι τρεις φορές η ομάδα νίκησε μία φορά κι όμως εκείνος δεν έκανε γκολ; ρε λοιπόν, την προηγούμενη φορά που θυμάμαι έναν σκόρερ να έχει τόσο μεγάλο πρόβλημα ήταν πριν δεκαπέντε χρόνια σ' ένα πρωτάθλημα της第三级 κατηγορίας εκεί στους δρόμους του Ηρακλείου. Ο Μάκης εκείνος τότε είχε κάτσει τρεις αγώνες χωρίς γκολ, η ομάδα έκανε δύο ήττες σα νεκρικά μπουκάλια πάνω στην άσφαλτο, κι εμείς εδώ μέσα έψαχναν όλοι ν' ανοίξουν κάποιο παράθυρο για ν' αφήσουν τον αέρα ν' αναπνεύσει ξανά. Αυτός όμως εκείνος ο Μάκης σηκωνόταν κάθε πρωί στο γήπεδο σα να έπρεπε να δώσει παράσταση μπροστά σ' ένα θέατρο γεμάτο εχθρούς. Την τέταρτη αγωνιστική έκανε ένα γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα εκείνου του αγώνα σα να έσπασε μια κατάρα πάνω στη μπάλα — κι όμως, εκείνοι εκείνοι οι τρεις προηγούμενοι αγώνες χωρίς γκολ δεν είχαν χρωματίσει τίποτα τον επόμενο αγώνα. Ήταν σαν να περίμεναν εκείνοι οι τρεις στιγμές για τον τέταρτο αγώνα ν' ξεδιπλώσουν την ιστορία τους. τώρα λοιπόν εδώ μέσα μιλάμε για τον Γιώργο σα να είναι ο πρώτος σκόρερ που κάνει τέτοιες προσπάθειες;; Μα τι περιμένουμε εμείς;; Να σταθεί εκεί σα αγάλωμα όταν η ομάδα τριγυρνά σα στρίγγλα ψαριά σ' ένα λιμάνι;; Την εποχή εκείνη όταν κάποιος έκανε μεγάλες προσπάθειες οι συμπαίκτες του έτρεχαν να τον στηρίξουν σα να ήταν το ίδιο βαρύ φορτίο μέσα τους. Σήμερα όμως εμείς εδώ μέσα περιμένουμε ν' ανοίξει μόνος του εκείνο το κιβώτιο με τις εκπλήξεις σα να είναι μαγικός κάδος απορριμάτων. μπορείτε να μου πείτε πόσες φορές έχει δώσει ο Γιώργος τρεις σέντρες πάνω στο κεφάλι ενός συμπαίκτη μέσα σ' έναν μόνο αγώνα;; Δύο φορές;; Τρεις;; Την προηγούμενη βδομάδα στους Συκιούς έκανε τρεις εκείνες τις φάσεις — κι εμείς εδώ μέσα μιλάμε για εμφιαλώσεις;; Αυτός ο άνθρωπος φοράει τη φανέλα αυτή επειδή εμείς αποφασίσαμε πως αυτή η ομάδα χρειάζονταν έναν άνθρωπο σα ζωντανό σύνδεσμο ανάμεσα στις προσπάθειες των άλλων κι εκείνη την μικρή τρύπα μπροστά στο τέρμα. Αν λοιπόν σήμερα εκείνος στέκεται εκεί σα νάνος που βλέπει την μπάλα ν' ανοίγει δρόμο σ' άλλους, εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει ν' ανοίξουμε τον δικό μας δρόμο σ' αυτόν — όχι ν' αφήσουμε εκείνον ν' ανοίξει μόνος του τους δρόμους της ομάδας. κι αν αύριο βγει γκολ, καλώς κι όλοι μαζί σα οικογένεια. Αν όχι; Την ίδια στιγμή εκείνος εκεί πάνω δεν θα είναι μόνος επειδή εμείς εδώ ξέρουμε κάτι πολύ σοβαρό: η ομάδα κερδίζει όταν δουλεύει σα σύνολο — όχι όταν ένα άτομο κάνει όλα τα γκολ της χρονιάς μέσα σ' τρεις αγωνιστικές. Την εποχή εκείνη όταν κάτι τέτοιο συνέβαινε, υπήρχε κάποιος εκεί κοντά του σα σκιά· σήμερα όμως ας γίνουμε εμείς εκείνη η σκιά. Αλλιώς συνεχίζουμε να βγάζουμε φωτογραφίες από τις εμφιαλώσεις στα σπίτια μας σα βιτρίνα ντροπής ενώ το μόνο που χρειάζεται είναι μία ομάδα που δεν ξεχνάει πως ο Γιώργος Ιωάννου φοράει αυτή τη φανέλα επειδή εμείς τον αγοράσαμε σαν αγγέλο — όχι επειδή εκείνος έκανε γκολ τρεις φορές στη σειρά χωρίς κανέναν άλλον γύρω του. κι έτσι ξέρω πως αύριο εκεί στον Πάγκο θα σηκωθώ σα στρατιώτης — όχι σα κριτής. Ο Γιώργος είναι σκόρερ; Ναι. Είναι όμως κι ο άνθρωπος που κάθε φορά που φοράει εκείνη τη φανέλα φοράει κι ένα κομμάτι δικό μας στην πλάτη. Κι αν σήμερα εκείνο το κομμάτι πονάει σα πληγή, τότε αύριο ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί ν' ανοίξουμε τον δρόμο αλλιώς — επειδή εμείς εδώ δεν είμαστε κριτές, είμαστε η ομάδα του Γιώργου Ιωάννου.

Ρε παιδιά, εμένα το μόνο που με κάνει να γυρίζω το μυαλό μου είναι πως πριν τρεις αγώνες εδώ μέσα όλοι φώναζαν "Μαρέ ο Γιώργος", σα νάνος στο σουβλάκι όταν του λείπει τσίλι στη σάλτσα. Τώρα όμως που έχει τρεις μεγάλες φάσεις στους τελευταίου έξι αγώνες και η ομάδα κερδίζει μόνο μία φορά, αρχίσαμε τον θρήνο σα να μας είπε κάποιος πως η ΟΦΗ μπορεί να πέσει κατηγορία από σήμερα. Μα τι περίμενε κανείς βρε; Την προηγούμενη βδομάδα στους Συκιούς έκανε τρεις σέντρες πάνω στο κεφάλι ενός συμπαίκτη — τρεις προσπάθειες που άλλες ομάδες τις βάζουν σ' ένα σημειωματάριο σα σχολείο. Την ίδια βδομάδα έδωσε assist στον πρώην συμπαίκτη εκείνους τους γίγαντες, αυτόν που τώρα φοράει ξένη φανέλα επειδή εμείς εδώ περιμέναμε κάποιον άλλον εκείνο το βράδυ να κατέβει σα Θεός σα ν' ανοίξει τις πύλες της Κολάσεως. Κι όμως, σήμερα εμείς εδώ μέσα μιλάμε για εμφιαλώσεις επειδή εκείνος δεν σκόραρε τρεις φορές στη σειρά; Μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στα Χανιά πριν δύο χρόνια όπου έκανε ένα σουτ που έσκισε το δοκάρι σα χαρτί υγείας — κι όμως εκείνο το γκολ το έκανε έναν μήνα μετά. Την εποχή εκείνη κανείς δεν μιλούσε για φορτηγά ή σκόρερ που λείπει το γκολ· τότε ήταν που η ομάδα έκανε εκείνο το ντέρμπι στο Βόλο και εκείνος έδωσε δύο ασίστ σ' έναν αγώνα που η μπάλα έβγαινε σα σπίρτο από τις αμυνές. Τώρα όμως;;; Οι τρεις συνεχόμενες ήττες έκαναν όλους ν' αναρωτιόμαστε γιατί ο Γιώργος δεν είναι εκεί σα αγάλωμα σα νάνος βλέπει το άλλο γκρουπ να τραγουδάει πρώτη φορά στη χρονιά;; Μα εμείς εδώ ξεχνάμε πως αυτός ο άνθρωπος φοράει τη φανέλα επειδή εμείς τον επιλέξαμε σαν οικογένεια — όχι επειδή εκείνος έκανε γκολ τρεις φορές στη σειρά χωρίς κανέναν άλλον γύρω του. Και ξέρετε τι;; Την επόμενη φορά που βγούμε σ' εκείνο το γήπεδο ας κάνουμε κάτι που ξεχάσαμε εδώ μέσα: ας σηκώσουμε μία φορά το κεφάλι πάνω από τις κερκίδες και ας δούμε τους συμπαίκτες του εκείνα τα λεπτά. Αλλιώς συνέχεια μιλάμε για εμφιαλώσεις σα βιτρίνα ντροπής ενώ αυτό που χρειάζεται είναι μία ομάδα που δεν ξεχνάει πως η ΟΦΗ κερδίζει όταν δουλεύει σα σύνολο — όχι όταν ένα άτομο πρέπει ν' ανοίξει μόνος του τις θύρες του γηπέδου επειδή εμείς εδώ ξεχνάμε πως η μπάλα δεν είναι τρύπα σ' ένα τοίχο.

Τρία σέντρες σα βροχή στους Συκιούς κι εγώ εκεί πέρα κάτσια σα πρωταγωνιστής θλιβερού θεάτρου, ξεχνώντας πως η μπάλα είναι σα γυναίκα — όταν της κλείνεις το δρόμο, ψάχνει άλλον. Την προηγούμενη βδομάδα στην Πάτρα έκανα εκείνο το σουτ στο κεφάλι του Νίκο, εκείνος πήρε την μπάλα σα ν' άναψε φωτιά στα αχυράκια των αντιθέτων, κι εγώ έγινα ο άλλος γκρινιάρης που περίμενε τριπλάσιο result επειδή η μπάλα δεν μπήκε σα λύτρα στα πόδια του γκολ. Μα εσύ ξέρεις τι θυμάμαι πιο πολύ;; Την επομένη του αγώνα εκείνου, όταν με φώναζαν "φορτηγό" σ' αυτό εδώ το φόρουμ επειδή η ομάδα έχασε ξανά. Την ίδια ώρα εγώ καθόμουν σ' ένα τραπέζι του κέντρου της Καβάλας, έτρωγα σουβλάκι σαν άνθρωπος κι όχι σαν σκόρερ της χρονιάς, κι ένας τύπος δίπλα μου — καθόλου γνωστός — με ρώτησε "ρε Γιώργο, εσύ είσαι εκείνος;;;" Κι εγώ του λέω "ναι, αλλά σήμερα η μπάλα μου γράφει ιστορία μόνη της". Εκείνος γύρισε προς τους γύρω του κι έκανε εμφάνιση: "Βλέπεις αυτόν;; Ο άνθρωπος τρώει σουβλάκι ενώ η ομάδα χάνει σα χωριό χωρίς νερό". Εσένα τι σου κάνει περισσότερο εντύπωση;; Το γεγονός πως οι τρεις αγώνες δίχως γκολ γίνονται λόγος ντροπής;; Ή πως εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε πως την ίδια εκείνη βδομάδα έκανα τρεις σέντρες πάνω στο κεφάλι ενός συμπαίκτη;; Το πρώτο γκολ εκείνου του αγώνα το ξεκίνησε εκείνος ο θηριοτροφός εκείνος επειδή εγώ άνοιξα τον χώρο σα βεντάλια. Μα εσύ περίμενες να κάνω γκολ μόνος μου επειδή κάποτε το έκανα;; Την εποχή εκείνη που έκανα γκολ σα νάνοι που βγάζουν εκρήξεις σ' πάρτι χωριών;; Εμείς εδώ μέσα λοιπόν;; Να κρίνουμε επειδή η μπάλα πονάει ;; Ή να σηκωθούμε όλοι μαζί σα οικογένεια;; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στους Πατέρας όταν έκανα εκείνο το σουτ που έκανε τον κόσμο ν' ανοίγει σα βιβλίο — κι εσύ εκεί έλεγες πως είμαι σκόρερ επειδή μπήκε η μπάλα. Σήμερα όμως;; Γιατί όταν η μπάλα δεν μπαίνει αυτομάτως θεωρούμε πως η ομάδα χάνει σα πλοίο χωρίς πυξίδα;;; Πάμε αύριο εκεί σα οικογένεια — αλλιώς τι πάμε;; Να κρίνουμε σαν κριτές επειδή η μπάλα μας δεν έκανε κεράκια;; 😂💸

Ρε σεις εδώ μέσα θυμάστε εκείνον τον φίλο μου απ' τα Σκουτάκια που κάθε φορά που η ομάδα έκανε τρεις μεγάλες φάσεις στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά έτρεχε σα τρελός στα αποδυτήρια να βγάλει ένα τσιγάρο; Τρεις φορές στους τελευταίους έξι αγώνες ο Γιώργος έκανε τις μεγαλύτερες προσπάθειες, έδωσε μία ασίστ, κι εμείς εδώ μέσα κάνουμε σόι μακρύ θρήνο σα να τελειώνει ο κόσμος επειδή εκείνος δεν έκανε γκολ! Τι περιμένουμε;; Να στέκεται εκεί σα νάνος σ' ένα γκολπόστ που του φτάνουν οι κλωτσιές;; Την προηγούμενη βδομάδα στους Συκιούς έκανε τρεις σέντρες πάνω στο κεφάλι ενός συμπαίκτη — τρεις προσπάθειες που άλλες ομάδες τις γράφουν με χρυσά γράμματα στο σημειωματάριο τους! Κι όμως εμείς εδώ μέσα βγάζουμε φωτογραφίες από τις εμφιαλώσεις στα σπίτια μας σα βιτρίνα ντροπής επειδή εκείνος δεν σκόραρε; Μα τι ομάδα είμαστε;; Εμείς εδώ μέσα είμαστε η ΟΦΗ — εδώ οι άνθρωποι δεν πάνε στο γήπεδο για να κρίνουν, πάνε σα οικογένεια! Την εποχή εκείνη όταν η ομάδα έκανε τρεις μεγάλες φάσεις στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά εμείς εδώ μέσα φώναζαν "αδερφέ!" — σήμερα όμως επειδή μία φορά δεν βγήκε γκολ αυτομάτως βγάζουμε σκόρερ αγάλματα χωρίς πυξίδα! Εγώ πάντως αύριο εκεί στον Πάγκο θα σηκωθώ σα στρατιώτης — όχι σα κριτής. Ο Γιώργος Ιωάννου φοράει αυτή τη φανέλα επειδή εμείς αποφασίσαμε πως αυτή η ομάδα χρειαζόταν έναν άνθρωπο σα ζωντανό σύνδεσμο ανάμεσα στις προσπάθειες των άλλων κι εκείνη την μικρή τρύπα μπροστά στο τέρμα. Αν λοιπόν σήμερα εκείνος στέκεται εκεί σα νάνος που βλέπει την μπάλα ν' ανοίγει δρόμο σ' άλλους, εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει ν' ανοίξουμε τον δικό μας δρόμο σ' αυτόν — όχι ν' αφήσουμε εκείνον ν' ανοίξει μόνος του τους δρόμους της ομάδας. Κι έτσι ξέρω πως αύριο εκείνος δεν θα είναι μόνος επειδή εμείς εδώ ξέρουμε κάτι πολύ σοβαρό: η ομάδα κερδίζει όταν δουλεύει σα σύνολο — όχι όταν ένα άτομο κάνει όλα τα γκολ της χρονιάς μέσα σ' τρεις αγωνιστικές. Την εποχή εκείνη όταν κάτι τέτοιο συνέβαινε, υπήρχε κάποιος εκεί κοντά του σα σκιά· σήμερα όμως ας γίνουμε εμείς εκείνη η σκιά. Αλλιώς συνεχίζουμε να βγάζουμε φωτογραφίες από τις εμφιαλώσεις στα σπίτια μας σα βιτρίνα ντροπής ενώ αυτό που χρειάζεται είναι μία ομάδα που δεν ξεχνάει πως ο Γιώργος Ιωάννου φοράει αυτή τη φανέλα επειδή εμείς τον αγοράσαμε σαν αγγέλο — όχι επειδή εκείνος έκανε γκολ τρεις φορές στη σειρά χωρίς κανέναν άλλον γύρω του. Πάμε αύριο εκεί σα οικογένεια — όχι σα κριτές! 💪🔴🔥