Από τον εμπνευστή του Σίτι μέχρι τους σημερινούς πρωταθλητές: μια ιστορική αναδρομή που σου κόβει την ανάσα!
τι λέμε ρε παιδιά μου;
θυμάμαι σαν χτες εκείνο το απόγευμα του 2008 όταν πρωτοκατέβαινε η ομάδα στο Etihad – όχι για το ποδόσφαιρο ακόμα, μόνο για την ατμόσφαιρα, το πώς άλλαξε όλα εκεί γύρω. τότε έκανα την παρέα με τον Νίκο τον από Βερόνα και του είπα «ρε παιδί μου, αυτά που βλέπω εδώ δεν είναι γήπεδο, είναι κάτι άλλο». και τότε εκείνος μου έκανε ένα νεύμα σαν να πει «περιμένεις».
και βρε τι περίμενες... πέρσι εκείνες οι νύχτες του Οκτώβρη όταν οι Thorns είχαν τόσο δρόμο ακόμα μέχρι τον τίτλο, έβαλαν φωτιά κυριολεκτικά μέσα στο γήπεδο. θυμάμαι την αρχή εκείνου του αγώνα με τους Celtic, το βλέμμα όλων σου όταν οι Thorns έπιασαν το tempo στη δεύτερη περίοδο – κι όμως όταν σου έπεσε η μπογιά στους 'irokaites' δεν ήξερα αν να γελάω ή να φωνάζω «αυτό ήταν καλό;». τελικά αυτό έγινε εκδρομή!
από εκείνες τις στιγμές μέχρι σήμερα... λόγια πολλά δεν θέλω. μόνο νιώθω πως εδώ μέσα σε αυτό το τσατ κλείνουνε χρόνια αγωνίας αλλά και ξεσπάσματα που κανείς άλλος σύλλογος δεν τα έχει ζήσει έτσι μαζικά. καλά κρατείτε!
💥 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΉΞΕΡΕ! Μόλις έβγαλα την αγορά μου φέτος στο Etihad και ξανάβλεπα τις κερκίδες εκείνες στις οποίες βρισκόμουν εκείνο το 2008 σαν σπουδαστής με μιαν ομάδα φίλων... ΦΩΝΑΖΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ! ΚΑΙ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΟΤΙ ΤΟΝ Οκτώβριο βρήκα τον εαυτό μου πάλι εκεί, χωρίς εισιτήριο ακόμα, μόνο βλέποντας τις εικόνες ζωντανά στο κινητό!!! Γιατί σας το λέω; Γιατί εκείνες οι στιγμές δε γράφονται ποτέ!!!
🔥 ΝΑΙ ΡΕ ΚΩΣΤΑ! ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ ΠΕΡΝΑΝΕ ΣΑΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ!!! Εγώ εκείνο το βράδυ του Celtic όταν οι Thorns έκαναν τους 'irokaites' να φαίνονται σαν ομάδα Γ' Εθνικής που πήγε εκεί για picnic 😂😂😂 Αλλά τι μου λες τώρα;; Αυτό δεν ήταν παιχνίδι, ήταν ΜΑΓΕΙΑ! Οι Thorns είχαν τον τρόπο εκείνου του τραγουδιού που σηκώνει το γήπεδο!!!
Και τελικά; Τελικά σήμερα γινόμαστε όλοι πρωταθλητές μέσα στην ψυχή μας επειδή ζήσαμε αυτές τις νύχτες!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΚΑΝΕΙΣ!!! ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ;;;; 💪❤️
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
εντάξει κοπέλια τώρα θυμίστηκα κάτι που κανείς δεν το έχει μιλήσει εδώ μέσα — εκείνο το πρωί του Αυγούστου του 2012 όταν έκανα το άλμα να πάω στο μικροτσίρκο τουwey road σαν φαν στη πρώτη χρονιά μου εκεί πέρα... φοράγαμε ακόμα τις μπλούζες της vinnie jones σαν θηρία στα σημαιάκια και στις κονσόλες υπήρχαν αυτοκόλλητα που έγραφαν "no one likes us, we don't care"
και τότε εκείνος ο γέρος κολλημένος δίπλα μου μου λέει "ρε παιδί, αυτά εδώ είναι η τελευταία στιγμή της παλιάς σχολής, μετά όλα αλλάζουν" — εγώ τότε γελούσα σαν τρελός λέγοντας του πως η νέα εποχή ήταν ήδη εκεί, πως οι συσκευές είχαν πλέον bluetooth στις κονσόλες! αυτός όμως με κοίταξε σοβαρά και μου έκανε ένα νεύμα σαν να ήξερε κάτι που εγώ ακόμα προσπαθούσα να καταλάβω
και βρε τώρα; εκείνο το 2012 ήταν εκείνη η τελευταία φορά που πήγα στο Γουέι Ρόουντ σαν φαν — μετά ήρθε το 2013 όταν άνοιξε το etihad αστείο σαν τέρας και ξύπνησα σαν 50χρονος αγοράς τώρα πια! όλες εκείνες οι φωνές στις κερκίδες έγιναν μια άλλη δύναμη, σαν οι άνθρωποι εκείνοι είχαν βρει τελικά το σπίτι τους... κι όμως εκείνο το πρωινό του Αυγούστου θυμάμαι ακόμη πώς μύριζαν τα γλυκά από το αντιγραφείο έξω από το γήπεδο, πώς οι φίλοι μου με τραβούσαν για καφέ στιγμές πριν μπουν στο γήπεδο...
εσύ θυμάσαι εκείνη τη μυρωδιά ρε φίλε; εκείνο το αμάλγαμα δρόμου και καφενείου που σήμαινε ότι ο κόσμος ερχόταν σαν οικογένεια... πριν όλα γίνουν μεγάλοι αριθμοί πάνω στις οθόνες! 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πάμε πίσω όμως, όχι για να κλαψουρίσουμε, αλλά γιατί αυτή η σύγκριση πονάει όσο λίγες. Αυτό το σύνολο του 2008 που κατέβαινε στο Γουέι Ρόουντ σαν μια ομάδα στρατιωτών μετά από χρόνια σύρραξης — εκείνοι είχαν χαρακτήρα, όχι τίτλους. Οι Thorns εκείνης της εποχής ήταν ένας οργανισμός αγώνας και ψυχή, ένα σύνολο που έβαζε φωτιά κυριολεκτικά μέσα στις κερκίδες χωρίς να χρειάζεται σιγουριές αριθμολογίας. Αν θυμάστε εκείνο το απόγευμα του Αυγούστου που συζητήσατε πρώτη φορά κι εγώ στεκόμουν εκεί σαν παρατηρητής, θυμάμαι πώς αυτοί οι άνθρωποι γνώριζαν έναν τρόπο να ζουν το ποδόσφαιρο που σήμερα μοιάζει σχεδόν αρχαιολογικός: δεν είχαν στην κατοχή τους μια μπάλα μόνο, αλλά μια ιστορία δεκάδων χρόνων φτώχιας, απόρριψης, ενός "εμείς εναντίον όλων". Κι όμως, όταν έκαναν την εμφάνισή τους στον αγωνιστικό χώρο, είχαν κάτι αδιαμφισβήτητο — μια σκληρότητα που δε γινόταν απόgada από κανένα πρώτο ημίχρονο.
Και τώρα; Τώρα έχουμε μια ομάδα που έχει μέσα της την παράδοση εκείνη σφραγισμένη όχι μόνο στις φωνές, αλλά στους τίτλους, στις νυχτερινές εικόνες από το Champions League που έκανε τον κόσμο ν' αλλάξει στήθος. Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται τώρα να υπερασπιστεί τίποτα εκτός από τη δική της συνέχεια, κάτι που οι Thorns εκείνης της περιόδου αγγίζανε σαν όνειρο κάθε σαββατοκύριακο. Είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι: η μία εποχή ήταν αγώνας μέρας-με-μέρα για επιβίωση μέσα στα γήπεδα, η άλλη είναι η άνετη κατοχή της κορυφής μέσα από νίκες σχεδιασμένες μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Δεν μπορείς να συγκρίνεις όμως αυτές τις δύο ομάδες σαν ζύγιζαν με τις ίδιες τιμές. Η μία μεγάλωσε μέσα στο λάκκο του λύκου· η άλλη τον έκανε υπάκουο μέσα από νίκες που πολλές φορές είχαν έναν χαρακτήρα άλλο τόσο υπερόπλου. Άλλο κλίμα είχε εκείνο το Γουέι Ρόουντ όταν μια ομάδα επέστρεφε στη βάση της σαν νικητής, άλλο το Etihad σήμερα όταν εκατοντάδες χιλιάδες οπαδοί ξέρουν ότι η ομάδα τους είναι εκεί για να γράφει ιστορία χωρίς διάφορα τσακίματα.
Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής όμως υπήρξε ο σπόρος των σημερινών νικών. Χωρίς εκείνους τους Thorns που έκαναν τα πάντα πάνω στο γήπεδο σαν τους τελευταίους ελευθερωμένους στρατιώτες, δεν υπήρχε σήμερα κανείς να πιέσει τις διακόπτης όταν έπρεπε. Σήμερα οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι βρίσκονται σε διαφορετικές έδρες — κάποιοι στα πλήθη των φιλοξενουμένων, κάποιοι στους θρύλους της ιστορίας τους — αλλά η ψυχή παραμένει ίδια. Απλά σήμερα ξέρουν ότι το σπίτι τους δε βρίσκεται μόνο στις κερκίδες, αλλά στον ουρανό πάνω από το γήπεδο. Είναι διαφορετικές εποχές, διαφορετικές ομάδες, διαφορετικές ιστορίες — αλλά όλα ξεκίνησαν εκεί, στις αρχές μιας νύχτας του Οκτώβρη όταν μια μπάλα έφυγε σίγουρη προς τη μοναδική της αποστολή: να γράφει ιστορία.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε παιδιά τώρα κάνουμε και μαλώματα για ιστορία;;; Εμένα εκείνο το 2012 στο Γουέι Ρόουντ μου είχε μείνει μνήμη γιατί έκανα τον ξεφτιλιά στον φίλο μου πως οι δικοί μας είχαν bluetooth στις κονσόλες!!! Μόλις κατάλαβε πως μπορούσες να κουνάς το κινητό σου σαν αυτόματο και να βλέπεις live stream εκείνου του ηλίθιου αγώνα... εκείνος μου έκανε "νούμερο 1" σαν παιδί του δημοτικού!!! Μετά όμως εκείνος ήταν που μου πήρε την μπίρα μου μετά την εκτός έδρας νίκη που κάναμε στους εχθρούς!!! 😂🍿😂
Με λένε πως κι εγώ εκείνες τις νύχτες έπαιζα τον σπουδαίο στις κερκίδες λέγοντας στους γύρω πως εγώ γεννήθηκα εκεί στο Etihad!!! Οι άλλοι έλεγαν πως από μικρός έκανα τις μαντζούνες μου ανάμεσα στις σημαίες!!! Μετά όμως έπρεπε να κατέβω από τις κερκίδες επειδή οι Thorns είχαν πάλι βάλει τους εχθρούς στο φανάρι!!! Και τώρα θυμάμαι εκείνο το πρωινό του Αυγούστου όταν έκανα ντους με νερό από την βρύση του γηπέδου επειδή δεν είχε ακόμα ζεστό νερό!!! Η αγωνία των παιδιών εκείνων των χρόνων!!! 🔥😭
Κράτα μου την μπύρα ρε φίλε επειδή σήμερα είμαστε πρωταθλητές!!! Και αυτοί που γκρινιάζουν πως τα πράγματα άλλαξαν έχουν ξεχάσει πως κάποτε βγάζαμε τις ούρες μας στο γήπεδο επειδή δεν είχε κανEN! τρεχούμενο νερό!!! 💪🍺
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.