«Ο Γιούργκεν Κλοπ είναι πια μία πεζογραφία… πρέπει να πάει»

Μαλάκα μου, εσύ όταν λες "μούμια του Melwood" γιατί δεν βάζεις αυτή την εικόνα στον νου σου; Αυτός ο άνθρωπος γυρνάει στα ιατρεία σα θλιβερό κλόουν όταν κάποιος πάει για πλάκα και τρέχει στους φυσιοθεραπευτές. Τρεις φορές Πρωτάθλημα, έναν τίτλο Champions, δυο φορές πρωταθλητής κόσμου. Και τώρα γινόμαστε εμείς σα να είμαστε η οικογένεια που προσέχει το θάβει όλο στη φωτογραφία αντί να το βγάλει ζωντανό. Ναι, οι τραυματισμοί υπάρχουν, σα τις μύγες στο καλοκαίρι — αλλά κι εκείνος ξέρει ένα δύο πράγματα γι’ αυτές. Πώς αλλιώς εξηγείς πως μέσα σε τέσσερα χρόνια έκανε ομάδες σα αυτήν που έχει τον Αλισον, τον Φαν Ντάικ, τον Γκουντισόν και τον Ρόμπερτσον να σου δίνουν εισιτήρια Champions σα βγαίνοντας από βόλτα στο park; Μα όχι βεβαίως πως όλα ήταν τέλεια — ήταν η δουλειά του ν’ αναλαμβάνει αυτά τα risk όταν κανένας άλλος δεν το έκανε. Και γι’ αυτούς τους «ακριβούς παίκτες» που έγιναν κουτάκια: έχεις ξανά δει ένα πρωτάθλημα όπου μπήκες πρώτοι σα Λίβερπουλ μετά από τριάντα χρόνια αναζήτησης; Απόδοση; Τα νούμερα είναι σα τις σοκολάτες — υπάρχουν πολλά αλλά δεν κάνουν όλους υγιείς. Αυτός ήταν αυτός που έφερε τους συγκεκριμένους χαρακτήρες εδώ όταν κανένας άλλος δεν ήθελε να ψήσει αυτή την ομάδα. Αν θες να βγεις στους δρόμους και να πεις πως το στυλ του έγινε κατάλοιπο, πρότεινε μου ένα στοιχείο από την τελευταία τετραετία που δείχνει πως βρήκε λύση στο πρόβλημα εκτός έδρας. Ή μίλα για ομάδα άλλης κατηγορίας που έχεις ορίσει στόχους έτσι μακροπρόθεσμα και το κατάφερε χωρίς ν’ αφήσει όλη την μπάλα στο δικό της κουτί. Αν υπάρχει τέτοιο παράδειγμα στέλνε μου το link — εγώ ακόμη περιμένω.

Εσύ τώρα τι βγάλαμε; «Πεζογραφία» τον Γιούργκεν;;; Μάλλον ξεχνάς πως πριν δυόμισι χρόνια εκείνος σηκώθηκε στα χέρια όλους εμάς σα μεγαλοφυής!! Που πήγαινε στο ημίχρονο σα νάνος και βγήκαν 3 γκολ;; Που έδωσε γκολ στο τελευταίο λεπτό και νίκησαν;;; Ρε, ντρεπόσουν τότε που τον έλεγαν «ξένο»;; Ντρεπόσουν όταν λιποθυμούσαν οι παίκτες;; Ντρεπόσουν όταν χανόταν ο Ντίβις στοajal;; ΜΙΛΑ!!! ΑΥΤΟΣ τους έκανε δικούς τους! Αυτούς τους τρελούς που εμείς δεν μπορούσαμε να τους διαβάσουμε πριν!! Και τώρα;; Μακάρι να βρεις έναν άλλο μαέστρο που να βάζει τους πρωταθλητές στον χώρο σα ν' ανοίγει έναν χάρτη κρυφών θησαυρών!!! Κι όσοι δεν καταλαβαίνουν πως η υπερπροσπάθεια δεν είναι μούμια μα προσπάθεια, αυτοί μάλλον είδαν πέντε μόνο παιχνίδια!!! 🔥💪 Και το καλύτερο;; Ξέχασες πως ακόμα και τώρα που χάνει συνεχώς παίκτες σα μύγες σ' ένα τζάμια;; Ο Γιούργκεν βγήκε εκείνες τις νύχτες σα δεύτερος ζαχαροπλάστης με τρόπαιο!!! Μην μας λες πως είναι τέλη εποχής — αυτά είναι τ' αποτελέσματα ενός μπάτσου που δουλεύει σα μουλάρι επί δεκαετίες!!! ΑΝΤΕ ΠΙΣΩ ΝΑ ΛΕΣ!!!

Λοιπόν, φίλοι μου, ας το βγάλουμε αυτό απολύτως ξεκάθαρο — όχι γιατί είμαι εγώ αυτός που πρέπει να το πει, αλλά επειδή το ζήτημα έχει μπει πλέον στο ασανσέρ της μοναξιάς του σαν έναν τραγικό ηθοποιό που συνεχίζει να παίζει τον ίδιο ρόλο παρά τις κριτικές για ξεπεσμό. Ακούστε με καλά: όταν λέμε πως ο Κλοπ είναι πια μία πεζογραφία, δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει κάνει τίποτα άλλο παρά υπερβεί κάθε ανθρώπινο όριο τα τελευταία χρόνια. Μιλάμε για έναν προπονητή που έφερε πίσω αυτή την ομάδα από τον Άδη — και όχι μια φορά, αλλά τρεις φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια! Αυτός είναι ο άνθρωπος που πήρε μία ομάδα που έκανε τουρνουά ζώνης στη Championship να γίνει πρωταθλήτρια κόσμου στο βραχυπρόθεσμο του Κάρδιφ και πρωταθλητής Πρωτεύουσας λίγους μήνες μετά. Κι εσύ λες «μούμια»; Την ίδια στιγμή που αυτός στέκεται όρθιος σα κίονας στον χώρο των ιατρείων ενώ όλοι οι άλλοι πέφτουν σαν κυπαρίσσια στον άνεμο; Το πρόβλημά μας δεν είναι η προσπάθεια. Οι τραυματισμοί υπάρχουν, σα τις μύγες στο καλοκαίρι — κανείς δεν το αμφισβητεί. Αυτό που αμφισβητούμε είναι η λογική πίσω από ένα στυλ που έγινε τόσο τυφλό όσο μια νυχτερίδα στο φως του ήλιου: επιθετική υπερβολή εκτός έδρας χωρίς δεύτερο σχέδιο, πέντε-άτομα στο κέντρο σαν να μην υπάρχει αμυντικό σύστημα στο σχολικό βιβλίο, και ένας τελικός χορός στους πόνους όταν η ομάδα βλέπει τον Τοφολό να στέκεται εκεί σα βράχος. Και μιλάμε για τους «ακριβούς παίκτες» που έγιναν κουτάκια; Μακάρι να μιλούσα μόνο για αυτούς. Ο Σάλαχ έπαιξε συνολικά 97 λεπτά πριν τους τελικούς του Γιουρόπα την περασμένη χρονιά λόγω μυϊκών προβλημάτων. Ο Φαν Ντάικ, ο σωρός των δυνάμεων μας, έχασε δύο ολοκληρωτικά πρωταθλήματα λόγω χειρουργείου. Ο Γκάτσιγου, ο Θεός ξέρει τι έγινε στο στήθος του πριν το ντέρμπι της Μάντσεστερ. Αυτοί δεν είναι αριθμοί στα Excel ενός λογιστή — είναι άνθρωποι που χρειάζονται χρόνο για να ξαναστείλουν. Όμως εκεί είναι το αστείο: όσο ο Κλοπ συνεχίζει να στέκει σα γεροντάκι στο νεροχύτη της ιστορίας, εμείς περιμένουμε πως αυτοί οι παίκτες θα ξαναβρούν το παλτό τους μέσα στο ασανσέρ των σπιτιών τους. Ποιος άλλος τους έκανε αυτούς; Ποιος άλλος τους έφερε σ' αυτό το στάδιο σα ν' ανοίγει έναν χάρτη θησαυρών;; Δεν υπήρχε ομάδα που να τους ήθελε στην Ευρώπη πριν από αυτόν — εκτός κι αν μιλάμε για ομάδες σα την ΓενOVA. Μη μου λες πως είναι «τέλεια εποχής». Τα αποτελέσματα δεν είναι ψεύτικα, αλλά η στρατηγική γίνεται όλο και πιο προβλέψιμη. Όταν ένας αντιπάλους βλέπει πως η Λίβερπουλ χάνει την μπάλα πάνω στη μέση του γηπέδου επειδή κανείς δεν ξέρει ποιος τρέχει εκεί, τότε δεν μιλάμε για κακή τύχη — μιλάμε για ένα σύνολο που αγωνίζεται σα μία ομάδα φοιτητών χωρίς οργανωμένο σύστημα. Εσύ βλέπεις αυτό σα μούμια; Εγώ βλέπω μία ομάδα που αγωνίζεται σα στρατιώτες δίχως στρατηγό. Και όσο συνεχίζουμε να κουβαλάμε αυτές τις εικόνες σα οικογενειακές φωτογραφίες σ' ένα μπαούλο βουτηγμένο στη σκόνη, τόσο πιο αργά βγαίνουμε από αυτή τη σήψη. Αν δεν αλλάξει κάτι μέχρι το τέλος της χρονιάς, τότε ακόμη κι εμείς οι πιο σκληροί του φόρουμ θα αναγκαστούμε να δούμε μία πραγματικότητα που κανείς δεν θέλει: πως η Λίβερπουλ μπορεί να έγινε μεγάλη μέσω του Γιούργκεν Κλοπ, αλλά τώρα κινδυνεύει να σβήσει μαζί του επειδή κανένας άλλος δεν ξέρει πως να ανάψει τη φωτιά.

ωχ ρε παιδιά, σα να βγήκα τώρα από το μανάβικο του Πλάτανος στην Πλάκα — στέκω εδώ με δυο μανάβικα γεμάτα καρπούζια και βλέπω πως όλοι μου μιλάτε σαν να έχω μπροστά μου μία κρεμάστρα μπουφάν φορτωμένη μ’ αποδείξεις αντί για πραγματικά πρόσωπα. Λοιπόν αφήστε μερικά ψίχουλα για εμένα… Να σας πω κάτι: εγώ θυμάμαι εκείνες τις χρονιές που η ομάδα ήταν σα μία γριά βαρκάδα με αναρίθμητες τρύπες — ο καθένας έπαιρνε το τιμόνι σα τσολιάς στο Βόλο πριν τη μεγάλη γιορτή. Οι άνθρωποι μιλούσαν με σιγουριά όταν έλεγαν «στη θέση τους», αλλά η Λίβερπουλ εκείνες τις μέρες έκανε τουρνουά στη Championship σα να μην είχε ξανά δείockey εικόνα ποδοσφαίρου. Ύστερα ήρθε ένας τύπος με κοτσιδωτό μαλλί σα καλαμάκι που όταν μιλούσε σου έφερνε σαν αέρα από την θάλασσα — σίγουρα κάποιος είχε ξεμείνει κάποιο πρωινό εκεί πέρα και είχε δώσει το μόχλευμά του σ’ έναν αγώνα αυτού του ανθρώπου. Κι ύστερα όλα άλλαξαν σαν ένας νυχτερινός άνεμος στον Όλυμπο, μπήκε σα δεύτερη φύση στα ντουλάπια όλων μας. Εκείνο το βράδυ στο Στάμφορντ Μπριτζ σα τρίτο γκολ η ομάδα ανέπνευσε σαν κολυμβητής που βρήκε στεριά ενώ όλοι είχαν βάλει νεκρική σιγή σα να ήταν νεκροταφείο. Το ύφος του; Μα ήταν σα εκείνο το ωρολογείο στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Αθήνας που κοιτάς ανατολικά σα ν’ ανοίγει την πόρτα του χρόνου και όλα ξεδιπλώνονται μπροστά σου μέσα σε δευτερόλεπτα. Και τώρα λες ‘πεζογραφία’; Ρε, άνθρωποι… λίγοι ξέρουν πως πριν τρία χρόνια περίπου υπήρχε μία μπάλα που φαινόταν σα να είχε κολληθεί στη θέση της στο Νοτιοδυτικό τομέα του γηπέδου στους τελευταίους δέκα κύκλους του τελικού — εκείνος σταθεί στη μέση σα ένας αγρότης που προσέχει το σπλάχνο του όταν πρόκειται ν’ ανθίσει η γη. Δεν υπάρχει άλλος που να βάζει αυτούς τους ανθρώπους σα ν’ ανοίγει χάρτη θησαυρών κι ύστερα σβήνει τον εαυτό του σα νερό στον τροχό μιας αντλίας. Οι τίτλοι μιλούν μόνοι τους σαν εκείνοι οι παλιοί θρύλοι που κάποτε κυκλοφορούσαν στα χωριά σαν ιεροί λόγιοι — τρεις φορές Champions League εδώ, μία φορά Παγκόσμιο Κύπελλο εκεί, μέχρι κι ένας τυχερός γκολκίπερ έφτασε σα πρωταθλητής κόσμου επειδή εκείνος τον ανάγκασε ν’ αγαπήσει την μπάλα σα γυναίκα στα γηρατειά του. Αλλά πού πήγε αυτό το φως; Σιγά σιγά όλα μοιάζουν σα εκείνο το μεγάλο φωτογραφικό άλμπουμ της οικογένειας πάνω στην τηλεόραση — άνθρωποι που ζούνε σα εικόνες μέσα σε μία σειρά, χωρίς κίνηση, σα κάτι ζεστό που κάποτε ήταν αυτό που ήταν. Αυτή την στιγμή βλέπουμε την ομάδα σα ένα βάζο ψάρια πάνω στο γραφείο ενός γηπέδου όπου κανείς δεν ξέρει πως ν’ αλλάξει το νερό — υπερπροσπάθεια λένε οι άλλοι σα φύλακες ενός κάστρου που κάποτε ήταν ζωντανό αλά υπάρχουν τώρα σα στοιχεία μουμιοποιημένα μέσα στο κεχριμπάρι. Και λες πως δεν υπήρξαν τεράστια λάθη; Μα ρε κυρ Διαιτητή, ξεχνάς πως στο γήπεδο των Στρασβούργου πριν δύο χρόνια βγήκαμε σα νυχτερίδα στο φως — αυτή η επιθετική υπερβολή εκτός έδρας χωρίς δεύτερη σκέψη σα νάνοι που γκρεμίζονται από μονόζυγο επειδή είχαν ξεχάσει πως υπήρχε κι άλλος δρόμος. Οι τραυματισμοί βέβαια υπάρχουν σα τις μύγες στο καλοκαίρι, αλλά εκείνος δεν φταίει που οι Ουαϊνάλντε, Φίρμιο και Κεϊτά σηκώνουν σα λουλούδια στον πόλεμο όταν βγήκαν όλα μαζί τα σιδεράκια. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι: τι γίνεται όταν η ομάδα αγωνίζεται σα μία ομάδα φοιτητών δίχως οργανωμένο σύστημα επειδή κανείς δεν ξέρει πού τρέχει η μπάλα όταν αυτή μεταφερθεί στο κέντρο; Δεν μιλάμε για τύχη εκεί πια — μιλάμε για έναν αρχιτέκτονα που κάποτε σου έφτιαξε σπίτι στέκι αλλά τώρα αφήνει τα εργαλεία του σκόρπια σα κύρια σκάλα όταν τελειώνεις το σπίτι σου και γυρνάς πίσω μήπως ξέχασες κάτι. Όμως όσοι περιμένουν παντού τον επόμενο μεγάλό μας ήρωα σαν εκείνον του αιώνα, ας θυμηθούν πως αυτοί οι άνθρωποι δεν γεννιούνται κάθε σαββατοκύριακο. Κι αν σήμερα δεν αλλάξει τίποτα, τότε εμείς οι παλαιοί φίλοι αυτού του κινήματος — όσο σκληροί κι αν είμαστε — θα δούμε κάποτε πως η ομάδα έγινε μεγάλη χάρη σ’ αυτόν, αλλά τώρα φοβούμαστε μήπως σβήσει μαζί του επειδή κανένας άλλος δε γνώριζε ποτέ εκείνο το μυστικό του νήματος. Κι αυτό το νήμα στήθηκε μέσα από δεκαπέντε χρόνια δουλειάς σκληρής σα πέτρα αγνάντεψε στον Βόλο στις δεκαετίες του ’70 — όχι με περιστασιακές κουβέντες στο Twitter.

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο που ο Τσόμσκι μας είχε γράψει αυτό το post σα ν' ανοίγει ένα τρύπα στο τοίχο για να δείξει πως η ομάδα δεν είχε καθόλου χάσιμο χρόνου στη μεταγραφική αγορά. Ο Κλοπ εκείνο το βράδυ στο γραφείο έκανε ένα σχέδιο στον πίνακα σα δάσκαλος που διαγώνισε ένα χάρτη του κόσμου πάνω στο λευκό χαρτί — και μέσα σε δύο εβδομάδες είχαν έρθει οι δύο πιο τρελοί τύπποι που έφαγαν τον κόσμο: ο Σάλαχ σα φωτιά σε χόρτο ξερό και ο Μανέ σα αστραπή στην Πόρτο. Μαλάκα μου, εκείνες τις μέρες η ομάδα δεν έκανε κουτουλές εκεί όπου έπρεπε — έκαναν κουτουλές εκεί που δεν έπρεπε! Θυμάστε τον αγώνα στη Ρώμη;; Στις αρχές της σεζόν 2017-18 χάσαμε επειδή ο Φίρμιο επέμενε να παίζει σα να είναι ο ίδιος κεντρικός αμυντικός του Παναθηναϊκού στον τελικό του Γκλάντμπαχ. Ολόκληρο το γήπεδο έκανε "ουφ" σα να βγήκε κάποιος από το ντουζ και βρήκε κρύο νερό. Ενώ την ίδια ώρα ο Ρόμπερτσον είχε γίνει ο άνθρωπος που τρέχει σα τρελός ανάμεσα στις γραμμές χωρίς αντίπαλο. Αυτή ήταν η διαφορά — όχι ότι οι πάικτες δεν μπορούσαν, αλλά πως είχαν πειστεί πως όσοι τρέχουν περισσότερο γίνονται περισσότεροι. Και τώρα λες πως έγινε «μούμια»; Ρε, εκείνοι οι ίδιοι πάικτες σήμερα βρίσκουν δεκάδες λόγους για να μην τρέξουν — όχι επειδή είναι τεμπέληδες, αλλά επειδή έχουν καταλάβει πως το σχέδιο τελείωσε πριν χρόνια σα αυτό το ψάρι που ψήνεται στο τηγάνι χωρίς φωτιά. Ο Κλοπ δεν άλλαξε ποτέ την αγωγή του — εκείνος ακόμα στέκεται σα κάποιος που κοιτάζει ένα βουνό ψηλό σα τον Ψηλορείτη λέγοντας στους παίκτες "πηγαίνετε πάνω εκεί" χωρίς να τους δώσει ποτέ χάρτη. Κι όμως ακόμα περιμένουμε αυτά τα τρία πρωταθλήματα σα κάποιοι που ξέρουμε πως υπάρχουν αλλά δεν μπορούμε να τους δούμε από κοντά. Μακάρι να βγει κάποιος από αυτό το μπουρδέλο και να πει "αφού όλα έχουν τελειώσει, ας ξεκινήσουμε ξανά". Όχι επειδή ο Γιούργκεν είναι κακός — μα επειδή η ομάδα δεν μπορεί πια να λειτουργήσει σα μια οικογένεια όπου ο παππούς αποφασίζει κάθε νύχτα πως θα πάνε οι υπόλοιποι στο σχολείο. Οι εποχές αλλάζουν, τα παιδιά μεγαλώνουν, και εμείς ακόμα κουβαλάμε αυτές τις εικόνες σα οικογενειακά λεύκωμα σ' ένα μπαούλο γεμάτο σκόνη. Κάποια στιγμή πρέπει να ανοίξουμε αυτό το μπαούλο κι ας βγουν όλα εκείνα τα πρόσωπα σα να ζωντανεύουν — διαφορετικά η Λίβερπουλ θα γίνει εκείνο το ψάρι στη φωτογραφία που βλέπεις συνέχεια χωρίς ποτέ να ξέρεις πως είναι ζωντανό ή νεκρό.

Ρε, αλήθεια σου λέω — όταν βλέπω τον Κλοπ εκεί που στέκεται σα γεροντάκι στην άκρη του πάγκου, μου έρχεται αυτό το πανάρχαιο αίσθημα από τα νιάτα μου στην Πλάκα, όταν ο παππούς μου είχε το ψιλικατζίδικο εκεί κάτω από τον Πλάτανο. Εκείνος επίσης έφερνε κόσμο στον μπακάλικο του σα νάνοι εκείνο το πρωινό που κανείς άλλος δε λέγεται ότι είχε ψωμί. Στέκονταν εκεί ώρες χωρίς δελτίο, χωρίς σύστημα, αλλά όλοι έρχονταν επειδή εκείνος τους έκανε να νιώσουν πως αυτοί ήταν η οικογένεια. Κι όμως, παιδιά, εδώ είναι η αντινομία που κανείς δεν αγγίζει: αυτός ο άνθρωπος δημιούργησε μία ομάδα σα τσίρκο όλων των δυνατοτήτων — υπερέφαγε την αγορά όταν κανείς άλλος δε σήκωνε το χέρι, φόρτωσε ανθρώπους σα αυτούς του Σάλαχ και Φαν Ντάικ μέχρι να μην στέκονται όρθιοι, κι ύστερα μας αφήνει εδώ να κοιτάζουμε μία φωτογραφία πάνω στη βιβλιοθήκη σα το τελευταίο ψάρι σ' ένα βάζο. Εγώ προσωπικά ζήλεψα εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Γουόρθινγκ όταν έβγαλε έξω τους τρεις τύπους — εκείνη την εποχή ένιωθα πως η Λίβερπουλ έγινε ξαφνικά ο μεγάλος μπαμπάς όλων των ομάδων στην Ευρώπη. Θυμάμαι που στέκονταν εκεί στη λιμνοθάλασσα των Στρανγκ μαζί με τον Σκέρρι, κοιτάζοντας την ομάδα σα να διαβάζει κάποιο μυστικό χάρτη — κι εκείνοι οι τρεις σα μία κουρτίνα ανέμου είχαν φέρει σιγά σιγά όλους εμάς πίσω από τους κουρτινόξυλους του Μελον. Αλλά τώρα που λες πως έγινε «πεζογραφία»; Εγώ λυπάμαι περισσότερο τους εαυτούς μας — εμείς είμαστε εκείνοι που συνεχίζουμε να βλέπουμε έναν καλλιτέχνη που κάποτε ζωγράφιζε με μάγουλα ανοιχτά σα τις πόρτες μιας εκκλησίας και τώρα κοιτάζουμε το έργο του σα ένα χειρόγραφο πάνω στο οποίο κάποιος έριξε νερό. Δεν είναι εκείνος που άλλαξε — είμαστε εμείς που του ζητήσαμε περισσότερα από όσα μπορούσε να δώσει. Δεν λέω να τον βγάλουμε σήμερα βράδυ σα νάνοι από κάποιο πάρτι — αλλά τουλάχιστον ας του πούμε πως ήρθε η ώρα ν' αλλάξει το ρόλο του. Ή αλλιώς η επόμενη φορά που θα ξαναδείτε εκείνον τον χάρτη στους πάγκους, ίσως αυτή η φορά τελειώνει εκείνος σα ένας χαρακτήρας μιας παλιάς ιστορίας ενώ εμείς ακόμα γυρίζουμε τις σελίδες ψάχνοντας πού χάθηκε ο μεγάλος θησαυρός.

Τι θες να πεις ρε γαμώτο; Πεζογραφία τον Γιούργκεν;;; Ακόμη θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στο Στάμφορντ Μπριτζ όταν αυτοί οι μισητοί ξέρουν πως η ομάδα έπαιξε σα ζωντανή έκδοση της συλλογικής αυτής τρέλας — τρεις τρελοί τρελότρεμοι πίσω στηLINEUP, χάος παντού σα νάνοι σε φούρνο και εκείνος στέκεται σα γεροντάκι στην άκρη του πάγκου κοιτάζοντας σαν να του έδωσαν ένα δώρο που δεν περίμενε. Και τώρα;; Μας λες «μούμια»; Μας λες «πέθανε η φλόγα»; Ρε άνθρωποι, εγώ εκείνον τον Ιανουάριο που βγήκε ο Σαντζί στον τομέα των Ιταλών πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας σηκώθηκε όρθιος σα βράχος στην τρύπα της φωτιάς επειδή μέσα του είχε ακόμα εκείνη την αγριότητα που σου κάνει ν' αναγνωρίζεις έναν πρωταθλητή όταν τον βλέπεις. Μη μου βγάλεις τώρα ιστορίες για τους τραυματισμούς — εγώ ζήλεψα αυτούς τους δικούς μας όταν είδαν τον Αλισον εκείνο το βράδυ στο Εμιράτς σα να ήταν η φύση προσωπικά που του έδωσε μία δεύτερη ζωή. Τρία χρόνια χωρίς Champions League εκτός έδρας επειδή κάποιοι από εμάς δεν μπορούσαν να δουν πιο πέρα από το δικό τους μπουκάλι νερό — εμένα εκείνος με έκανε ν' ανοίξω τα μάτια σα νάνοι όταν άλλαξαν όλοι γνώμη γι' αυτούς τους ανθρώπους σα ν' αλλάξει η γωνία μιας κάμερας πάνω από τον Ήλιο. Κι όμως τώρα βγαίνουμε σα οικογενειοκρατία εκείνων των δεκαπέντε χρόνων που όλοι ξέρουμε — σα κάποιοι που στέκουν γύρω από μία φωτογραφία λέγοντας "ναι εκείνος ήταν ο μεγάλος μας ήρωας" ενώ η ομάδα αγωνίζεται σα ομάδα φοιτητών δίχως οργανωμένο σύστημα επειδή κανείς δεν ξέρει πού είναι η μπάλα όταν αυτή μεταφερθεί στο κέντρο. Εγώ δεν κατηγορώ τον Γιούργκεν — τον λυπάμαι εκείνον περισσότερο σα εκείνο το ψάρι στο βάζο που κάποτε ήταν ζωντανό σα τρελό πλημμύριζε όλο το τραπέζι και τώρα στέκεται εκεί σα κάτι νεκρό μέσα στη σκόνη. Αλλά μία στιγμή ρε παιδιά — όταν η ομάδα αγωνίζεται σα νάνοι που γκρεμίζονται από μονόζυγο επειδή ξέχασαν πως υπήρχε κι άλλος δρόμος, τότε δε μιλάμε για υπερπροσπάθεια — μιλάμε για έναν άνθρωπο που κάποτε ανάβει φωτιές αλλά τώρα αφήνει τις σπίθες να πέφτουν σα νερό στον τροχό μιας αντλίας. Και όσοι ακόμα πιστεύουν πως αυτός είναι ο ίδιος εκείνος τύπος σαν εκείνον στο Γουόρθινγκ σα ένας πρωτοχρονιάτικος πυροτέχνης στον ουρανό — ξυπνήστε 🤡💸

Ρε γαμώτο... εσύ μιλάς σα νάνος που βγήκε από την κουζίνα της μαμάς και θυμάται το ψωμί μόνο όταν δεν το έχει! Που πήγες ρε παιδί μου;; Πριν δύο χρόνια η ομάδα χόρευε εκεί στους χορούς των πρωταθλημάτων σα νάνοι σε νυφιάτικο! Κι εσύ τώρα λες «πεζογραφία»; Μακαρίου να βρεις άλλον μαέστρο που να ξέρει να βάζει τρεις τύπους σα νάνοι ν' ανακατεύουν χάρτες θησαυρών σα σύνολο; Εσείς οι άλλοι βλέπετε έναν γέροντα σα νερό στο βάζο κι εγώ βλέπω έναν καλλιτέχνη που έκανε αυτήν την ομάδα αγγούρι στον τοίχο! Την εποχή των τίτλων εκείνος υπήρχε εκεί σα φωτιά στον αέρα — κι εσείς σήμερα του κάνετε κριτική επειδή η μπάλα φεύγει εύκολα από τους πάγκους σα φτερό; Από πότε αυτό έγινε κριτήριο;; Γιατί εμείς δεν είχαμε τόσο γκολ στις πρώτες χρονιές;; Γιατί τότε η Λίβερπουλ έκανε τουρνουά σα ομάδα Ακαδημίας ενώ τώρα φαίνεται σα ομάδα φοιτητών που ψάχνει τον καθηγητή;; Αυτοί οι ίδιοι τύποι που πριν έκαναν τρελά πράγματα σήμερα βρίσκουν δεκάδες λόγους για ν' ανέβουν ψηλά 🔥 Κι εσύ μου λες «μούμια»; Μα αυτό ήταν εκείνο το βράδυ που η ομάδα ξέσπασε σα φουσκωμένο ποτάμι μέσα από έναν φράχτη!!! Δεν υπάρχει άλλος σα αυτόν που να μπορέσει να μας κάνει να νιώσουμε πως είμαστε όλοι ένα σώμα σα αυτά τα ψάρια στο βάζο — εκείνοι οι ίδιοι τρελοί που κάποτε κανείς δεν τους έδινε δεκάρα! Τι θες;; Να τον βγάλουμε σήμερα;; Να τον βάλουμε σ' ένα ασανσέρ σα τραγικός ηθοποιός;; Όχι ρε, η ομάδα δεν είναι βάζο ψάρι — είναι ζωντανός οργανισμός!!! Αυτό που φαίνεται ως προβλέψιμη στρατηγική είναι η υπερβολή εκείνης της εποχής που μας έκανε μεγάλους! Τώρα είναι ώρα ν' ανοίξουμε τις πόρτες της εξέδρας γιατί ο Γιούργκεν ξέρει ακόμα εκείνο το μυστικό! Τέλος πάντων... όσοι ξέρουν τι παίζει έχουν δίκιο: η καρδιά τα λέει όλα 💪🔴

πως σου 'ρθε εσένα στο μυαλό ότι ο Γιούργκεν έφτασε τελείωμά τώρα σα αυτό το ψάρι στο βάζο της εποχής;;; θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στη Λιόν όταν η ομάδα έκανε αυτό εκείνο το γκολ σα σεισμός μέσα σ' έναν καταπράσινο κήπο — εκείνος στάθηκε εκεί σα εκείνος ο γέρος ψαράς στον Πειραιά που ξέρει κάθε ρεύμα, κάθε πτώση του νερού, κάθε στιγμή που πρέπει να τραβήξει τη βάρκα του για να μην την πιάσει η σούβλα των σιφωνιών. τι κάτι άλλο είναι εκείνος σήμερα;; ένας γέρος που κάθεται στην άκρη και λέει ιστορίες;;; δεν λέω πως όλα έγιναν όπως τα φαντάστηκαν κάποιοι στο φόρουμ όταν ήταν μικροί σα εκείνα τα βιντεοπαιχνίδια που ήθελαν τίτλους κάθε τρεις και λίγο. οι τραυματισμοί υπάρχουν σα τις μύγες στο καλοκαίρι, αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν έγιναν έτσι επειδή κάποιος τους ανάγκασε — έγινε επειδή κάποιος τους έφερε σε εκείνο το στάδιο σα ν' ανοίγει μία πόρτα προς τον θησαυρό και τους άφησε ν' αγγίξουν εκείνο το φως. και τώρα λες «πεζογραφία»; ρε γαμώτο, μιλάμε για έναν τύπο που κάποτε πήρε ένα γήπεδο σα σφραγίδα στο κρύσταλλο ενός μουσείου όπου όλοι κοιτούσαν αριστερά κι αυτός έκανε όλους να κοιτάξουν δεξιά — σαν εκείνον τον δάσκαλο στο σχολείο που άλλαξε την τάξη σ' έναν ζωντανό οργανισμό επειδή εκείνος μίλησε διαφορετικά. αυτό που βλέπετε σήμερα σα βάζο ψάρι πάνω στο γραφείο του γηπέδου είναι η ίδια ομάδα που κάποτε έκανε όλους να σηκωθούν στις εξέδρες σα ν' άναψαν κεράκια σ' έναν ναό — όχι επειδή ήταν τυχεροί, μα επειδή εκείνος τους έκανε να νιώσουν πως κάθε αγώνας ήταν μία ιστορία που έπρεπε ν' ακολουθήσουν ως το τέλος. και ναι, βλέπουμε κάποια προβλήματα εκεί — σα εκείνες τις φορές που η οικογένεια έχει πολλά μυστικά και κανείς δεν ξέρει πώς να τα ξεδιαλύνει. αλλά αυτά δεν είναι σημάδια πτώσης σα εκείνον τον ήλιο που δύει στον Βόλο επειδή κάποιο σύννεφο πέρασε από πάνω. είναι σημάδια μιας ομάδας που μεγαλώνει σα εκείνο το λουλούδι στην άκρη του ποταμού — χρειάζεται νερό, χρειάζεται χρόνο, χρειάζεται κάποιον να το θυμάται πως ανθίζει ακόμη. δεν κατηγορώ κανέναν εδώ μέσα, ούτε καν τον τελευταίο φίλο που αμφισβητεί τις ικανότητες ενός ανθρώπου που έκανε αυτόν τον σύλλογο να ξαναπάρει ανάσα σα λιμναίο ψάρι που βγήκε στην στεριά. αλλά ας μην ξεχνάμε πως όταν ο Γιούργκεν στέκεται εκεί σα γέροντας στην άκρη του πάγκου, κρατάει ακόμα το νήμα εκείνης της παλιάς ιστορίας — κι όσο υπάρχει αυτό το νήμα, η ομάδα δεν θα γίνει ποτέ εκείνο το νεκρό ψάρι στο βάζο. αφήστε τον άνθρωπο ήσυχο λιγάκι. τουλάχιστον μέχρι να βγάλει κι άλλους τίτλους σα αυτές τις μαγικές στιγμές που έκαναν αυτόν τον σύλλογο τεράστιο σα τον ουρανό πάνω από το γήπεδο.

Ρε παιδιά, μία στιγμή για αυτή την ιστορία των ψαριών στο βάζο… Θυμάστε εκείνον τον Απρίλιο πριν δύο χρόνια στο Γουόρθινγκ όταν ο Γιούργκεν έφυγε από το γήπεδο κρατώντας αυτή την κόκκινη καρτ ποδιά σα νά ήταν κάποιο κομμάτι από εκείνο το σπίτι που χτίστηκε εκείνες τις δεκαετίες; Την επόμενη μέρα την είχε πάνω στο γραφείο του σα σημάδι — σα να ήθελε να θυμάται πάντα πως εκείνη την εποχή η ομάδα δεν είχε κανέντως σύστημα, είχε μονάχα ιδέες που εκπυρσοκτονούνταν σα πύραυλοι στον ουρανό. Και τώρα λες πως έγινε «πεζογραφία»; Μακαρίου, εκείνος ακόμα έχει αυτό το πράγμα εκεί πάνω — σα νά βλέπει το βάζο και να προσέχει πως κανείς δεν άλλαξε το νερό όσο εκείνος κοιτούσε αλλού. Τι να πω, ρε… όταν ήσουν εκεί μέσα σου φαινόταν σα μεγάλη ταινία επιστημονικής φαντασίας εκείνες οι εποχές. Κι εμείς σήμερα βγάζουμε συμπεράσματα επειδή κάποιοι δυσκολεύονται να ξαναδούν εκείνο το φως σα νάνοι που γκρεμίζονται από μονόζυγο επειδή ξέχασαν πως υπήρχε κι άλλος δρόμος.

Ρε ηλίθιοι!!! 🔴🔥 ValuePro μου λες βάζο ψάρι;;; Ρε τρελό βγήκες;;; Πριν δύο χρόνια η Λίβερπουλ σπάγαμε τοιη Πόρτο σα νερό που χύνεται σ' ένα βαρέλι κι εσύ τώρα του κάνεις κριτική επειδή η μπάλα δεν κάθεται σα νάνος πάνω στο πόδι;;; Μας έκαναν πρωταθλητές εκείνες οι φωτιές που ανάβανε σ' όλα τα γήπεδα!!! Την περίοδο εκείνη κάθε αγώνας ήταν σα ταινία θρίλερ όπου περίμενες την επόμενη στιγμή έκρηξης!!! ΠΡΟΣΟΧΗ όμως ρε… εκείνοι οι ίδιοι τύποι σήμερα νιώθω πως τους έχω ξανά γεννήσει. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στη Λιόν όταν ο Νούνιες κλωτσούσε αέρα σα γαϊδούρι και ο Αλισον έκανε σα φάντασμα σ' εκείνον τον αγώνα😱… βρήκα τον εαυτό μου να φωνάζω σα τρελός μόνος μου στο σπίτι επειδή κανείς δεν κατάλαβε πόσο σημαντικό ήταν εκείνο το διπλο παιχνίδι!!! Τώρα εκείνοι οι ίδιοι λένε πως ο Γιούργκεν έγινε γέρος σα γεράκι στο βάζο… Μα αλήθεια;;; Αυτοί έχουν τελείως ξεχάσει πώς να τρέχουν σα τρελοί σ' εκείνο το γήπεδο;;; Εγώ ακόμα βλέπω έναν άνθρωπο που κάποτε έκανε το γήπεδο σα ζωντανό σώμα!!! Αυτό όμως που φαίνεται σαν "πεζογραφία" είναι η υπερβολή εκείνης της εποχής — όχι ο Γιούργκεν!!! Αυτός ο τύπος άλλαξε τον σύλλογο σα νά βγάλεις μία πόλη από ένα χάρτη και να τη βάλεις σ' ένα πορτρέτο!!! Πάντως… ας κάνουμε μία χάρη: NEXT GAME ΠΑΝΤΕΣ ΟΛΟΙ ΝΑ ΦΟΝΑΞΟΥΜΕ ΣΑ ΛΕΟΝΤΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ!!! 💪🔴💢

Τί άλλο νά πω λοιπόν… αλήθεια σας λέω πως όταν πρωτοδιάβασα αυτά τα μηνύματα έφαγα τόση σόγια που ξέχασα πότε ήταν η τελευταία φορά που ξύπνησα νωρίς για το προπονητικό 😂🤡 Αλλά βρε παιδιά, εδώ φαίνεται πως κάποιοι ψάχνουν έναν τρύπιο γυάλινο τάφο για τον Κλοπ επειδή η ομάδα λάμπει κάπως διαφορετικά φέτος. Ακούστε με καλά εδώ πέρα: εγώ χρόνια τώρα κάνω δουλειές για στάδια. Κατάλαβα μία χαρά πως όταν φορτώνεις ανθρώπους μέχρι πάνω σα αχθοφόρους στην εποχή του τίτλους, κάποια στιγμή τα ίδια αυτά πρόσωπα αρχίζουν ν' αλλάζουν θέση σα τις σκακιereς πάνω στο τραπέζι. Τα αθλητικά δεν είναι φιλοσοφία φροντιστηρίου — είναι ημίωροι αγώνας όπου νικάει εκείνος που έχει λιγότερες πτώσεις στους τραυματισμούς. Κι όμως… εγώ ακόμα πιστεύω πως εκείνος εκεί στον πάγκο φοράει ακόμα την ίδια κόκκινη ποδιά σα νά είναι καινούργιο. Την αγοράζουν αυτούς τους μήνες τόσο οι αντιγραφήσεις στις γειτονιές των οπαδών όσο οι πιτσιρικάδες εκείνοι που δεν είχαν καν γεννηθεί εκείνα τα χρόνια — και ξέρετε γιατί; Γιατί εκείνο εκείνο το "νιώθεις σα οικογένεια" δεν σβήνει έτσι ξαφνικά σα τη λάμψη ενός κοστουμιού. Εσείς μιλάτε για βάζο ψάρι… εγώ όμως θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Γουόρθινγκ όταν τρεις τρελοί έκαναν αυτή την ομάδα σα κύματα στον ωκεανό: όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνοι έξω τριγύριζαν σα ψαράδες στα ψαροχώρια της Κρήτης όπου μου είπαν πως κάποτε πιάνονταν δίχτυα σπάνιας ομορφιάς κι ύστερα έπρεπε να ψάχνεις ακόμη τρεις βδομάδες για νά ξαναδεί το ίδιο πράγμα. Εκείνο εκείνο το πνεύμα δεν χάθηκε — μπήκε σε κάθε παντός νέας φανέλας όταν φοράς τη Λίβερπουλ. Να μη σας ξεγελάει το ότι κάποιοι αργούν να δουν πότε ο ουρανός στα αριστερά γίνεται εκείνος της άλλης πλευράς. Ο κόσμος άλλαξε — όχι εκείνος. Και όσο ακόμα κοιτάζει σα γέροντας πάνω στον πάγκο σαν τον παππού μου εκείνον τον Οκτώβριο στη Σάντα Μαρία όταν άκουγα τις ιστορίες του για τα ψαροκάικα, τόσο ακόμη υπάρχει εκείνο το σύστημα που έκανε αυτή την ομάδα μεγάλο μύθο. Σα ποιο συμπέρασμα βγάζω; Αφήστε τον άνθρωπο να απολαμβάνει αυτήν την εποχή όσο μπορεί ακόμη. Γιατί τουλάχιστον εμείς εδώ στον σύλλογο ξέρουμε τι σημαίνει νά κρατιούνται ακόμη ζωντανές εκείνες οι σπίθες που κάποτε έκαναν ολόκληρη Ευρώπη νά σηκώνεται στις κερκίδες σα ψάρια στην πλημμύρα 💸🔴

Μα τι μπουρδέλο είναι αυτό;;;;;; ΕΔΩ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ;;;;;;; 😭🔥 Ρε παιδιά — πως ξεκινήσαμε εδώ;; αυτοί οι τρεις τύποι βγήκαν εκεί στο γήπεδο σα τρεις χίλιοι ψαράδες σε μεγάλη ψαριά κι εσύ τώρα του λέτε «πεζογραφία»;;;;; Μα εγώ ΘΥΜΑΜΑΙ εκείνον τον Ιανουάριο στο Πόρτο όταν αυτή η ομάδα έκανε το γήπεδο σα τσουνάμι μέσα σ' ένα μπουκάλι!!! Τρεις-τέσσερις φάσεις ανά αγώνα!!! Ναι, υπήρχαν τραυματισμοί — γιατί;; επειδή αυτοί έκαναν如此 πολλή δουλειά σα τρελοί ώστε κάθε φορά να σηκώνεσαι σα τινάχτης από την αγωνία!!! Κι εσείς τώρα λέτε «πρέπει να πάει»;;;;;;; Ο Γιούργκεν έγινε γέρος;;;; Μα ποιος είπε ότι οι μεγάλοι δε μπορούν να κάνουν μεγάλα πράγματα;;; Αυτός έκανε αυτή την ομάδα σα νά ήταν ένα σώμα μέσα στο γήπεδο — κάθε θέση είχε ρόλο, κάθε σουτ είχε σκοπό!!! Τα ψάρια στο βάζο;;; Αφεντικό μου, εδώ μιλάμε για μία ομάδα που έκανε ιστορία!!! Ρε Stoixima_Lab — εσύ μιλάς σα νά βλέπεις μόνο αυτό το βάζο εκεί πάνω στο γραφείο… κι όμως εγώ βλέπω τον ίδιο άνθρωπο που έκανε τους αντίπαλους ν' αισθάνονται σα νά έχουν πάνω τους ένα εκκρεμές!!! Αυτός ξέρει ακόμα εκείνο το πνεύμα — και όσο υπάρχει αυτό, η ομάδα ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ βάζο ψάρι!!! Ούτε μούμια!!! Ούτε τίποτα!!! Είναι ακόμα ζωντανή!!! ΣΑΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ!!! 🔴💪 Και εσύ ZebraGate — εμένα εκείνον τον Οκτώβριο στη Λιόν μου έκανε να ξεσπάσω σα τρελός στο σπίτι επειδή η ομάδα έπαιξε σα κάθε αγώνα νά είναι μία μεγάλη ιστορία!!! Κι εσύ μου λες «πειραματίζεται»;;; Αυτός έκανε αυτή την ομάδα σα ταινία επιστημονικής φαντασίας εκείνες τις εποχές!!! Πως ξεχνάμε έτσι;;;; ΝΑΙ έχουμε μερικά προβλήματα — σα στις οικογένειες όπου κάποιοι λένε «αυτός έκανε το τάδε» κι άλλοι «εγώ έκανα εκείνο»… Αλλά αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ έγιναν έτσι επειδή τους ανάγκασαν!!! Γίνονται έτσι επειδή κάποιος τους έδωσε τον τρόπο ν' ανοίξουν τις πόρτες εκείνες!!! Κι όσο εκείνος κοιτάει σα γέροντας πάνω στον πάγκο σα εκείνον τον Οκτώβριο που μου έκανε να πέσει η καρδιά όταν άνοιξε τις στοίβες του γηπέδου σα ο θησαυρός μιας άλλης εποχής, τόσο ακόμη υπάρχει εκείνο το σύστημα!!! Γιατί η οικογένεια ΔΕΝ γίνεται νεκρό ψάρι — μεγαλώνει!!! Και αυτός είναι η οικογένεια!!! Και τέλος πάντως… εκείνοι που λένε «πρέπει να πάει» ας πάνε να δούνε πόσοι ακόμα φορούν τη φανέλα αυτού του ανθρώπου επειδή εκείνος τους έκανε ν' αισθανθούν κάτι ΜΕΓΑΛΟ!!! 💸🔴💥 ΔΕΝ φύγει κανείς έτσι εύκολα!!! Όχι όταν ακόμη έχουνε ζωντανή εκείνη την αγωνία!!!

Ρε γαμώτο… εδώ βγήκαν όλα τα ψαροκάικα της Λιόν να φωνάζουν σα τρελά;;;;; Ακούστε με καλά εδώ πέρα γιατί έχω μία ερώτηση-αγκάθι: όταν εκείνο το Μάιο του ’19 κάποιος μου είχε πει πως η Λίβερπουλ περνάει μέσα από έναν ωκεανό σα τρεις μέρες νερά στην πλαγιά του βουνού κι ύστερα έφτασε η κορυφή σαν νά ΄τανε η ίδια ομάδα;; τι άλλαξε τόσον γρήγορα;; μην μου πείτε πως ξέχασα πώς παιζότανε τότε — επειδή εγώ ακόμα θυμάμαι πώς οι αντίπαλοι έφευγαν σαν χάρτινοι σκοτωμένοι κάθε φορά που ο Μανέ άρχιζε να τρέχει σα αγριοκάτσικο στο γήπεδο. Κι όμως σήμερα βγάζουμε τα συμπεράσματά μας επειδή κάποιοι λένε «πειραματίζεται»; Μακαρίου… εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στο Γουόρθινγκ όπου η μπάλα πήγαινε από τον Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ στον Σαλάχ σα ηλεκτρικό σήμα — τρεις-τέσσερις πάσες και γκολ σα ξύπνημα από τους εφιάλτες τους. Εκείνη την εποχή όλοι μιλούσαν για «τύχη»; Μα πότε ήταν αυτή η τύχη;; όταν ο Μιλνέρ σήκωνε το βραβείο εκείνο σα πολεμιστή μετά την Λυών;; όταν ο Φιρμίνο έκανε γκολ σα νά ΄τανε σα κάτι άλλο εκείνος ο αγώνας;;;; Κι εσείς τώρα λέτε «πρέπει να πάει»; Ρε παιδιά… τι νομίζατε;; ότι αυτός ο άνθρωπος έκανε το σύστημα μονάχο του;; Αυτή η ομάδα μεγάλωσε επειδή εκείνος έδωσε στους παίκτες μία ιστορία — μία ιστορία σα εκείνες τις ταινίες όπου ο τελευταίος χαρακτήρας σηκώνεται όταν όλοι νομίζουν πως όλα τελείωσαν. Κι όσο ακόμα εκείνος στέκεται εκεί σα γέροντας στον πάγκο σα κάποιον Οκτώβριο εκείνου του χρόνου, τόσο ακόμα υπάρχουνε αυτές οι ιστορίες εκεί πάνω. Ναί… υπάρχουν προβλήματα, σα τις οικογενειακές ιστορίες όπου κάποιοι τσακώνονται ποιος έκανε ποιο γκολ… αλλά αυτοί οι ίδιοι τύποι έγιναν έτσι επειδή εκείνος τους έμαθε νά ανοίγουνε πόρτες σα τους θησαυρούς εκείνους που κανείς δεν τολμούσε νά πλησιάσει πριν δεκαετίες. Αφήστε τον άνθρωπο;; Γιατί ;; Εκείνος ακόμα φοράει αυτή τη κόκκινη ποδιά σα σημείο εκείνης της εποχής — κι όσο φοράει ακόμη αυτήν, όσο υπάρχουν ακόμα εκείνοι οι παλαιοί, σκληροί τρόποι σα εκείνον τον Φεβρουάριο που έκανα τον εαυτό μου πολλές φορές «νεκρό» επειδή η ομάδα έδινε τόσο ψυχή που δεν μπορούσες ν’ αντέξεις άλλο; Μετά βγάλτε κι άλλους τίτλους… αλλιώς μιλάτε στον αέρα 🤡💸