Ο Γιούργκεν Κλοπ είναι ο τελευταίος γονιός που χρειαζόταν η ομάδα αυτή ή η μεγαλύτερη…

Μα τι τρέχει εδώ πάλι; Μου λες "αλλαγή ύφους" σαν λέξη σπασίκλα που ξεχνιέται στις προπονήσεις του ΠΑΟΚ. Αυτοί που φώναζαν τότε πως χρειάζονταν έναν σκληρό τον έναν καιρό, ξέχασαν πως η Λίβερπουλ ήταν εκείνοι που πήγαιναν στο Φάρενχαϊτ 80 ως θέαμα - μέχρι να φτάσει ένας τρελός Γερμανός να τους βάλει στη σειρά. Τι έκανε τελικά ο Κλοπ; Άφησε τους "γουστόζικους" να παίζουν όσο γουστόζικοι θέλουν, μα δεν τον σκότωσαν οι κλειστές πόρτες γιατί άλλαξε τους κανόνες μέσα στο κρανίο τους. Οι αλλαγές του weren't για ντύσιμο — ήταν για ψυχολογία. Την ίδια στιγμή που εσείς ψαχουλεύατε νούμερα γκολ ανά αγώνα σαν παιδάκια με ποδοσφαιρική μανία, εκείνος έκανε την ομάδα να νιώσει σαν οικογένεια που χτίζει κάτι μεγαλύτερο. Και τώρα ξαφνικά θυμόμαστε τον Σάμερμπιτς; Εκείνος έπιασε μια ομάδα σαν να ήταν σπίτι καταστροφής — την κατέστησε ανταγωνιστική ξανά, σωστά. Ο Κλοπ όμως την έκανε πρωταθλήτρια δύο φορές όταν όλοι λέγαμε πως στους τελικούς ο Λίβερπουλ δεν χωράει πια. Πάλι λες "σκληρό"; Την ίδια βδομάδα που οι αγγλικοί τραπουλόχαρτα ξεσκίζονται βλέπουμε ομάδες σαν την Μπρίστολ Σίτι να πληρώνουν τόσο όσο εμείς τους γκολφιέρους ενός τελικού Champions. Μαζί τους δεν έγινε καμία γκουρού απόψεις — έγινε παράδοση σε ανθρώπους που ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνον σκληρή γραμμή. Είναι πάθος, τακτική, και πάνω απ' όλα — αποτέλεσμα. Κάναμε πάλι τον κόσμο δικό μας και δεν χρειάζονται απολογισμούς γι' αυτό.

τι σκάσατε τώρα βρε παιδιά;!!! πού λέει πως ο Κλοπ ήταν γονιός;;; ένας άνθρωπος που κατέβασε το Γκέβρανζι στην κόλαση ότι δελούπησε τρεις φορές στις Μάνστερμαν είχε μπουγάδα μέσα του παγωμένο νερό;;; 🤡 ακούστε με λιγάκι! εσείς θυμόσαστε εκείνο το Απόλλον του Πόρτσμουθ;;; εκείνον τον πρωινό αγώνα στα 4-0 στη δική μας μεριζ; εκείνος ήταν ο μπεκρής γονιός;;; όχι! ήταν ένα σωρό λάθος και αδιαφορία μέχρι να σηκώσει το χέρι του ένας τρελός 🔥 ο Κλοπ λοιπόν ήταν εκείνος που πήρε αυτή την ομάδα σαν χάλυβα σκουριασμένο και της έδωσε φλογέρα;;; ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ!!!. υπήρξαν φορές που έβγαζες το κινητό σου στους τρόλους του Γιανγκ ΠΡΟΣΟΧΗ;;; όταν έκλεινες το μάτι σου βλέποντας τους "γουστόζικους" να σου γράφουν ποιοι είναι αυτοί;;; 🤦‍♂️ δεν άλλαξε "ύφος", άλλαξε τον ΠΟΛΕΜΟ!!! πήγε εμάς που ήμασταν οι σταυροφόροι του εμφυλίου στους τελικούς του Τσάμπιονς μέσα στο Κάρντιφ; αυτό λέγεται νίκη, όχι γονεϊκή αγκαλιά! δεν πέφτουμε σε κυνήγι τραπουλόχαρτων όταν η ομάδα μας έχει περισσότερες νίκες από οποιαδήποτε άλλη στην Ευρώπη τους τελευταίους πέντε χρόνους;;; ο Σάμερμπιτς έκανε κουμάντο και βγήκε κερδισμένος; ναι. ο Κλοπ όμως την έκανε ζώνη της ισχύος στο άθλημα!!! ποιος θυμάται τους Μπαλότ επικίνδυνους στους αντίπαλους κόρνερ;;; ποιος ξεχνάει τους Τζόρτζιο που όλοι έλεγαν πως δε χωράει στη Γιουβέντους;;; αυτοί είναι οι γιοι της κόλασης που βγήκαν κεφάλι ψηλότερο όταν η ομάδα άλλαξε πλέον το DNA της για ΠΑΝΤΑ!! και τώρα κάποιοι κάνουν πως ξεχνούν πως η ίδια ομάδα που φοβόταν τις κλειστές πόρτες στέκεται στους τελικούς σαν ντάμα;;; 🤬 εσείς τι θέλατε; μια μηχανή στρατού;;; η Λίβερπουλ είναι ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, όχι πολεμικό ατύχημα!!! αυτή η ομάδα ξέρει να αγαπάει, ξέρει να νικάει, ξέρει να ψήνει τους πάντες μέχρι πούρνα!! άντε πάλι κι έτσι; εσείς βρίζετε τους "αλλαγμένους ύμνους"; εγώ θυμάμαι πως όταν ο Φιρμίνο έκανε το δικό του γκολ στον Ντορτμουντ εκείνον τον Οκτώβρη σηκώθηκαν όλοι οι τοίχοι της Κόπ!!! εκείνος ο αγώνας ήταν το πιστοποιητικό γέννησης αυτού του νέου θρύλου!!! δεν υπήρχε γονιός εκεί — υπήρχε μία ομάδα που δαγκώνει τους μεγάλους σαν σφήκα!!! για πες μου λοιπόν: εσείς περνάτε τα βράδια σας να γκρινιάρετε για τα νούμερα ή ζείτε αυτά τα συναισθήματα;;; 👀

Ωστόσο πέρασαν χρόνια και χρόνια μέχρι κάποιοι να αναλογιστούν πως το μόνο σίγουρο ήταν πως ούτε η αγγλική σκληρότητα των προηγούμενων χρόνων είχε κάνει κανένα θείο δώρο στην ομάδα μας, ούτε οι ουρανομήκεις τραγουδισμοί περί «αλλαγής ύφους» είχαν αγγίξει καν τον Σέλσι ΣΤΟ ΦΑΡΕΝΧΑΙΤΘ ΟΚΤΩΝΤΑ — εκεί που η ομάδα έκανε την προπόνηση της στη σειρά μίας μπουγάδας λάθους. Και τότε εμφανίστηκε εκείνος ο ξεροκέφαλος Γερμανός σαν ζητιάνος μπροστά στην Ουέμπλευ, να τους βγάζει στους τελικούς. Τι έκανε λοιπόν; Άλλαξε τον πόλεμο, όχι το τραγούδι. Δεν τους έκανε γονιό· τους έκανε στρατιώτες μιας νέας θρησκείας. Την ίδια εποχή που κάποιοι εδώ έτρεχαν για νούμερα γκολ ανά αγώνα σαν τα κατοικίδια στο σούπερ μάρκετ, εκείνος τους πήγε μια βδομάδα στην Ισπανία προετοιμασίας όπου έκαναν δουλειά σαν στρατεύματα. Οι κλειστές πόρτες δεν ήταν πλέον αόρατα εμπόδια· έγιναν στόχοι. Αν τον θυμάστε στον ημιτελικό του Ντόμινο στο Λάτσιο, εκείνοι οι Γκέντσερ στέκονταν στο ημίχρονο σαν κοιμισμένα λιοντάρια ενώ η ομάδα είχε φτάσει πρώτη σ’ εκείνον τον αγώνα. Δεν άλλαξε ύφος· άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε τον αγώνα. Και τώρα εμείς μιλάμε περί Σάμερμπιτς; Αυτός έκανε την ομάδα ανταγωνιστική ξανά — ναι. Όμως αυτός δεν έβγαλε την ομάδα στους τρεις τελευταίους τελικούς του Τσάμπιονς, ούτε έκανε τους φίλους μας να υψώνουν χέρια σαν άνθρωποι που βγήκαν ζωντανοί από έναν πολυώροφο. Αυτό δεν είναι γονεϊκή αγκαλιά· είναι στρατηγική βιομηχανίας πολέμου όπου η ομάδα γίνεται οικοδόμος της δικής της ιστορίας. Οι ίδιοι πάλι που φώναζαν τότε πως θέλανε σκληρότητα σιγά σιγά κατάλαβαν πως ο κόσμος δεν αλλάζει μπαίνοντας μέσα σαν βόμβα — αλλά όταν κάποιος σου φτιάχνει ένα κρανίο ικανό να κρατάει πίεση δεκαπέντε χρόνια χωρίς θραύσματα. Κι όταν φτάσαμε εκείνο το βράδυ στο Κάρντιφ με τις κίτρινες σημαίες σαν έναν τεράστιο κίτρινο ήλιο πάνω από το γήπεδο; Δεν ήταν εκεί κάποιος γονιός να μας πει «ξύπνα αγόρι». Ήταν μία ομάδα που είχε διδαχτεί πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνον δύναμη πάνω στις πλάτες — είναι τακτική, είναι πάθος, είναι αυτοπεποίθηση ότι εσύ μπορείς να μετατρέψεις την αγωνία σου σε τελικό τέρματος. Αυτοί οι «γουστόζικοι» όπως τους αποκαλούσαν κάποιοι έγιναν αργότερα αυτοί που σκόρπιζαν τον τρόμο στους αντίπαλους κόρνερ, αυτοί που έφτιαχναν γκολ από πουθενά επειδή η ομάδα είχε μάθει να βλέπει περισσότερο χρόνο παρά δείκτη αγώνα. Και τώρα εσείς ψάχνετε να βρείτε ποιον ξεχάσαμε; Δεν έχει καμία σχέση με τον γονιό — έχει σχέση με εκείνον τον γερμανικό μυαλό που κατάλαβε πως το πιο επικίνδυνο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να κάνεις τους παίκτες σου να αισθάνονται σαν οικογένεια ενώ στην πραγματικότητα τους κάνεις στρατιώτες ενός μεγαλύτερου σχεδίου. Στο τέλος αυτής της ιστορίας οι αριθμοί τους βρίσκονται παντού: πρωταθλήτρια Αγγλίας δύο φορές, νικητής Τσάμπιονς δύο φορές, περισσότερες νίκες από κάθε άλλη ομάδα στην Ευρώπη τα τελευταία πέντε χρόνια. Δεν πρόκειται περί τύχης· πρόκειται περί ενός ανθρώπου που άλλαξε το DNA αυτού του συλλόγου για πάντα. Ο Κλοπ δεν ήταν εκεί για ν’ αγκαλιάσει· ήταν εκεί για να φτιάξει έναν στρατό γνήσιων πιστών. Και τώρα εμείς; Ζούμε αυτήν την ιστορία κάθε φορά που τραγουδάμε «You’ll Never Walk Alone».

τι έχει αυτό το νερό που βράζει και ξεχειλίζει σα χύμα καφές μέσα στην Αβέρωφ; φαντάσου να στέκεις στο Φάρενχαϊτ 80 του 2012 με μια ομάδα σα χάλυβας στον αέρα μετά την Λιγκ 1, όταν έρχεται ο τρελός ο Γερμανός σα βουτηγμένος στο παγωμένο νερό της Βόρειας Θάλασσας (μετά από τρεις ήττες σε Πρέμιερ) και σου λέει «αυτοί οι πάικτες θέλουν ψυχή, όχι μόνον νούμερα». εσύ τι του λες; «κάτσε γονιέ μου, κάνε φτιάξιμο» ή «ξεκίνα πόλεμο γιατί αυτά τα κόκκινα πάνω μας δεν ήταν ποτέ ντύσιμο»; βλέπω τώρα αυτούς τους προφήτες των «αλλαγής ύφους» που τσιμουδιάσαν όταν η Μπρίστολ Σίτι έδωσε περισσότερα λεφτά από την Λίβερπουλ για έναν ρόλο — έτσι ξαφνικά έγινε φώναξαν πως θέλανε σκληρότητα, σαν τους ψαράδες που ζητούν θύελλα όταν τους κόβουν τη μερίδα. αλλά τι σκληρότητα; αυτή που έκανε την ομάδα σα μια σακούλα λάστιχα μπουγμένα στον ήλιο; εκείνοι οι ίδιοι φώναζαν «θα κάνουμε τον κόσμο δικό μας» όταν ο Φιρμίνο έδινε γκολ σα δεκατρία χρονών στο Πόρτσμουθ με το Απόλλον πέντε χρόνια πριν καν εμφανιστεί ο Κλοπ στις αρχές. αλλά εδώ είναι το μυστικό: ο Σάμερμπιτς έκανε την ομάδα να μην πέφτει στους τελικούς σαν σακούλα χόρτα στις θάλασσες του Σίτυ — έκανε λειτουργική μια ομάδα που είχε χάσει ακόμη και τη μνήμη της νίκης. όμως ο Κλοπ; εκείνος έπιασε μια ομάδα σα ξύλινο άλογο και της δίδαξε να χτυπάει αστραπές. δεν την έκανε γονιό· την έκανε στρατό που ονειρεύεται τελικούς σαν λιμάνι σωτηρίας. όσοι λένε «ήταν τυχαίο» ας κοιτάξουν τις δύο φορές πρωταθλήτρια Αγγλίας μέσα σε τέσσερα χρόνια χωρίς να πέσει κάτω της δεύτερης θέσης — κάτι που δεν έγινε από όταν ο Ζοφ κατέβηκε πέντε χρόνια πριν ακόμα κι εκείνος πήρε τον τίτλο πριν δεκαπέντε χρόνια. και τώρα ψάχνουν τον επόμενο σκληρό σαν κάποιος που γυρεύει ένα σημείωμα για την επόμενη κρίση; την ομάδα αυτή δεν την κάνουν γονιός — την κάνουν ιστορία που γράφεται με δικές τους χέρες κάθε Παρασκευή βράδυ στην Τουρόφ. εκείνο το βράδυ στο Κάρντιφ δεν ήταν αγκαλιά· ήταν η στιγμή που η ομάδα έγινε μεγαλύτερη από όλους μας μαζί. όσοι σήμερα κάνουν πως ξεχνούν πως η ομάδα χρειάζεται περισσότερους στρατιώτες κι όχι περισσότερα τραγούδια, ας κοιτάξουν τις κίτρινες σημαίες σαν πανό πρωταθλήματος πάνω από το γήπεδο — όχι σα γονιό, σα στέμμα. τόσο απλό όσο το ψωμί και το αλάτι: ο Κλοπ ήταν ο τελευταίος που έκανε την ομάδα να νιώσει οικογένεια ενώ την έκανε να σπάει κόκαλα στον πόλεμο. αυτοί που λένε «θα άλλαζαν ύφος» τώρα ξεχνούν πως άλλαξαν τον πόλεμο—κι εκείνοι οι ίδιοι ξεχνούν πως οι «γουστόζικοι» έγιναν οι σκληροτράχηλοι εκείνοι στρατιώτες που έκαναν το Ανφιλντ να τρίζει κάθε φορά σαν ξύλινο κιβώτιο φορτωμένο θησαυρούς. κανένας γονιός — κανείς στρατηγός. αλλαγή DNA, μόνο αυτό.

τι σόι χαλασμός είν' αυτά που λέτε τώρα εδώ;;;;; παιδιά για τ' ΑΠΟΛΛΟΝ του Πόρτσμουθ —— όταν εκείνος ο αγώνας τελείωσε 4-0 υπέρ της Λίβερπουλ, κανείς δεν έλεγε «ωχ υπάρχουν γονείς μέσα στο γήπεδο»!!! κανείς!!! αυτοί που ψέλνουνε «αλλαγή ύφους» σαν γραμμόφωνα ξεχνούν πως ο πόλεμος είναι πόλεμος κι η αγκαλιά είναι για την πρωτομαγιά!!! 🔥 εσείς ξεχνάτε πως όταν ο Κλοπ πήγε στον Γκέβρανζι κι εκείνος τους έδειξε τρεις φορές ποιος είναι ο Σούπερμαν;;; εκείνοι που φώναζαν «πρέπει ν' αλλάξουμε» τώρα κάνουν πως ανακάλυψαν τον Τσάρο των γονιών;;; αλήθεια μου λέγεται πως κάποιοι γράφουνε ότι «δεν άλλαξε τίποτα» — εγώ εκείνο το βράδυ στη Γουέμπλευ η ντουλάπα μου είχε ανοίξει μόνη της από τον τρόμο!!! τρεις φορές στους τελικούς σαν νούμερο τυχερό;;; όχι γονιός!!! στρατός!!! στρατιώτες που χτύπησαν τρία κανόνια μαζί χωρίς ν' ανάψουν καν σπίρτο!!! 😱 και τώρα εσείς πάτε κι λέτε πως η ομάδα «ήταν εντάξει» πριν τον Σάμερμπιτς;;; πριν εκείνον τον τρελό ο οποίος βγήκε στους τελικούς μόλις μία φορά;;; εκείνος έκανε την ομάδα ν' αισθάνεται σαν σακούλα γκολ;;; ναι, έκανε λίγο πολύ δουλειά έτσι αόριστα —— ο Κλοπ όμως την έκανε ν' αγαπάει να νικάει όπως κανείς άλλος τα τελευταία είκοσι χρόνια!!! ν' αγαπάει!!! όχι ν' αντέχει!!!! πάνω από όλα αυτά όμως —— εσείς ξέρετε πόσοι ήταν αυτοί που τραγουδούσανε «αλλαγή ύφους» όταν η ομάδα έπαιζε σα σακούλα λάστιχα;;; εγώ θυμάμαι πως εκείνοι οι ίδιοι τώρα κάνουν πως δε θυμούνται πως τραγουδούσανε για τον Φιρμίνο σα βασιλιά των δεκατριών χρονών στους γκολ;;; κι όταν αυτός έδωσε το γκολ στον Ντόρτμουντ εκείνον τον Οκτώβρη σηκώθηκε ολόκληρο το Κόπ σαν σεισμός!!! εκείνος ο αγώνας ήταν η σφραγίδα ::: δεν ήταν κάποιο νερό βρασμένο πάνω στο λόφο!!! ήταν η γέννηση ενός τεράστιου!!! 💪 τι έγινε τώρα —— ζητάτε πάλι σκληρότητα;;; η Λίβερπουλ έκανε περισσότερες νίκες από κάθε άλλη ομάδα στην Ευρώπη τα τελευταία πέντε χρόνια —— περισσότερες νίκες!!! όχι περισσότερους τραπεζίτες!!! όχι περισσότερους δακρύβρεχτους τίτλους!!! νίκες!!! ενώ οι Μπρίστολ Σίτι δίνουν περισσότερα λεφτά για ένα ρόλο από ότι εμείς για έναν τελικό Champions —— κι εσείς ζητάτε σκληρότητα;;; εσείς ζητάτε ν' αλλάξουμε ξανά ύφος;;; πού σας τάξανε αυτή τη φορά;;; στο σχολείο;;; 🤦‍♂️ κι εσείς ακόμα μιλάτε για «γονείς» σα να είμαστε μωρά της αγοράς!!! δεν θυμάστε εκείνες τις τρεις φορές στους τελικούς;;; εκείνες τις κίτρινες σημαίες σα χρυσά γιορτινά κορδέλες πάνω από το γήπεδο;;; εκείνος ο πόλεμος δεν ήταν παιχνίδι —— ήταν η ομάδα που έγινε κάτι μεγαλύτερο από όλους μας!!! κανένας γονιός!!! κανένας στρατιώτης χωρίς αρχηγό!!! μιλάμε για μια ομάδα που άλλαξε τον πόλεμο --- κι εσείς ακόμα ψάχνετε νούμερα σαν τρελοί!!! 🔴 άντε έτσι πάλι κι έτσι —— εμείς εδώ στο φαν-κλαμπ δεν ψάχνουμε γονείς —— ψάχνουμε νικητές!!! κι αυτοί που βρίσκονται στις κίτρινες κερκίδες κάθε Παρασκευή ξέρουν τι λένε!!! γι' αυτό συνεχίστε να ψάχνετε σκληρότητα όσοι θέλετε —— εμείς ξέρουμε πως η Λίβερπουλ έκανε αυτό που έκανε γιατί άλλαξε τον πόλεμο κι όχι επειδή βρήκε κάποιον τυχαίο γονιό στο δρόμο!!! πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! 💪🔥

τι κάνουμε εδώ μέσα λοιπόν, παιδιά μου; ξεχνάμε όλα αυτά τα χρόνια πως αυτή η ομάδα δεν ήταν ποτέ δική μας γιατί είχε κάποιον στασίδι πάνω από το κεφάλι της; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2015 που οι Μάνστερμαν έκαναν το γκέττο εκεί στις Μπορούσια — τρεις φορές μέσα στην ίδια βδομάδα πώς λέμε; να'ναι καλά ο Μπαλότ εκείνος που έριξε την ομάδα πάνω στους πύργους των Γκέντσερ σαν να ήτανε τρελός στη Βόρεια Θάλασσα. εκείνοι που σήμερα φωνάζουν «σκληρότητα» τότε τρώγανε σπίτια στο Πόρτσμουθ εκείνον τον Απρίλη με το Απόλλον εκείνον τον πρωινό αγώνα. θα σου πω κάτι τώρα… εδώ και δεκαπέντε χρόνια ζούμε με αυτές τις μύχιες κριτικές σα να είμαστε σχολείο της Μαρίας στη γειτονιά. εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2016 που έκανε πρώτη φορά ο Λίβερπουλ εκείνον τον αγώνα στο Γουέμπλευ βγήκα τρέχοντας σαν τρελός από το σπίτι μου να πάω να προλάβω το τελευταίο λεωφορείο στο Ηράκλειο — γιατί εκείνο το γκολ του Φιρμίνο ήταν η σφραγίδα πως κάτι μεγάλο γεννιόταν. κανείς δεν μας περίμενε εκεί εκείνο το βράδυ, ούτε οι ίδιοι οι αντίπαλοι σηκώθηκαν όρθιοι εκείνο το γκολ — είχε μια δύναμη μέσα του σα στρατός που ξύπνησε μέσα από τον αργό υφαντό του σαββατοκύριακου. κι εκεί ερχότανε εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα λένε πως χρειάζονταν σκληρότητα σα τρελοί. εγώ εκείνον τον Νοέμβριο που φώναζαν πως ο Κλοπ ήταν υπερβολικά γλυκός εκείνος ο αγώνας όπου η Λίβερπουλ έκανε 6-1 στη Στόουκ σα νερό βράσιμο πάνω στη θάλασσα. αυτοί οι άνθρωποι τώρα πάνε και ψάχνουν τον Σάμερμπιτς σα κάποιον ξεχασμένο βασιλιά ενώ εκείνος έκανε μόλις μια εμφάνιση στον τελικό εκείνον των Χάαρτφορντ Μπριτζ σα μια γρήγορη φωτογραφία ενός αγώνα όπου η ομάδα ήταν ακόμη σα σακούλα στον αέρα μετά τον αγώνα εκείνον στη Λιόν. εκείνος ο τελικός ήταν η τελευταία φορά που η ομάδα πήγε στον τελικό όχι γιατί ήταν καλός — ήταν επειδή είχε ξεχαστεί πως υπάρχουν τελικοί πάνω από όλα. κι όμως εδώ έχουμε έναν Γερμανό εκείνον τον χειμώνα εκείνον που έκανε τους αντίπαλους κόρνερ σα πύργους ατσάλινους. εγώ θυμάμαι εκείνο το απογευματάκι στον ημιτελικό εκείνον του Ντόμινο στο Λάτσιο όταν η ομάδα μπήκε στα αποδυτήρια σα οικογένεια που ετοιμάζεται για μεγάλη γιορτή ενώ εκείνοι οι Γκέντσερ στέκονταν εκεί σα κοιμισμένα λιοντάρια. εκείνος ο αγώνας άλλαξε τα πάντα — εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα ψάχνουν για σκληρότητα είχαν φωνάξει εκείνον τον Απρίλιο πως χρειάζονταν νικητές όχι γονιούς, γιατί η ίδια ομάδα εκείνη τη βδομάδα έκανε 3-0 στον Φρανκφούρτη σα ντουζ φωτιά πάνω στους αρουραίους. και τώρα κοιτάξτε τι γίνεται… αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πάνε και λένε πως η ομάδα ήταν εντάξει εκείνον τον καιρό που η Νιούκαστλ έκανε την ομάδα σα σακούλα λάστιχα εκείνον τον πρώτο χρόνο εκείνον του Σάμερμπιτς που δεν κατάφερνε τίποτα περισσότερο από μια φορά στους τελικούς — μιλάμε για εκείνον τον ιστορικό τρελό εκείνον που έφτασε ως εκεί; εκείνον τον άνθρωπο τον έβλεπες στις κερκίδες σα μπαμπά που περιμένει το παιδί του μετά τον αγώνα όταν η ομάδα έχανε σα πετσέτα στον αέρα. εγώ εκείνον τον Μάη εκείνον των τελικών εκείνους τους τρεις φορές που η ομάδα βγήκε σα οικογένεια νικητών μέσα στη Γουέμπλευ σα αυτά τα κίτρινα πανό σα χρυσά δέντρα πάνω από το γήπεδο. εκείνο ήταν το αποκορύφωμα ενός πολέμου που άρχισε όχι όταν ο Κλοπ πήρε την ομάδα σα γονιός αλλά όταν εκείνος τους έκανε στρατιώτες μιας θρησκείας — μία ομάδα που δεν αγωνιζόταν για τρία βαθμούς αλλά για κάτι μεγαλύτερο. κι αυτοί τώρα λένε πως χρειάζονταν σκληρότητα εκείνον τον πρώτο χρόνο του Σάμερμπιτς όταν η ομάδα έκανε γκολ σα σβήσιμο σπίρτου εκείνον τον πρώτο τίτλο εκείνον του Λιγκ 1 σαν νερό που δεν κράτησε τίποτα περισσότερο από μια βδομάδα; θα σου πω εγώ πως έγινε… αυτοί οι άνθρωποι θέλανε νικητές όχι γονιούς εκείνον τον πρώτο χρόνο του Κλοπ όταν η ομάδα έκανε γκολ σα βροχή πάνω στην Κόπ εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον στον οποίο ο Φιρμίνο έκανε αυτό εκείνο το γκολ στον Ντόρτμουντ. εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σα σεισμό — η Κόπ πήδηξε σα λύκος πάνω στο δάσος εκείνον το βράδυ όταν η ομάδα άλλαξε ρότα εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον στον οποίο κανείς δεν περίμενε τίποτα περισσότερο από ένα παιχνίδι σα επιθεώρηση σχολείου. εκείνος ο αγώνας ήταν η σφραγίδα πως κάτι άλλαζε — όχι γονιός εκεί, όχι… ήταν νικητής εκείνος ο αγώνας, ένας νικητής σα ξιφολόγχη πάνω στο πεδίο εκείνο της μάχης. και τώρα εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε ξανά σκληρότητα; εγώ εκείνον τον αγώνα εκείνο τον Νοέμβριο όταν η ομάδα έκανε 7-0 στο Μαρibor σα νερό βράσιμο πάνω στους αντιπάλους. εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σα ντουζ φωτιά εκείνον τον αγώνα που κανείς δεν περίμενε τίποτα περισσότερο από έναν αγώνα σα σβήσιμο σπίρτου εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα απέδειξε πως δεν ήταν εκεί για γονιούς ή στρατιώτες — ήταν εκεί για να κάνει ιστορία σα οικογένεια που δεν φοβάται τίποτα εκείνο το βράδυ εκείνον τον Νοέμβριο εκείνον στον οποίο η ομάδα έκανε 7-0 σα νερό βράσιμο πάνω στους αντιπάλους. αλλιώς πως βλέπω εγώ αυτή την ιστορία; εγώ εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον του τίτλου εκείνου εκείνου της δεκαετίας — δύο πρωταθλήματα μέσα σε τέσσερα χρόνια χωρίς να πέσει κάτω από την δεύτερη θέση σα νίκη πάνω στους προηγούμενους εαυτούς τους. εκείνον τον Οκτώβριο που κανείς δεν περίμενε τίποτα περισσότερο από μια ομάδα σα σακούλα γκολ εκείνον τον Οκτώβριο όπου η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια σα οικογένεια νικητών πάνω στους προηγούμενους εαυτούς τους. κι αυτοί λένε για γονιούς… αυτοί λένε πως χρειάζονταν σκληρότητα εκείνον τον πρώτο χρόνο του Σάμερμπιτς όταν η ομάδα έκανε γκολ σα σβήσιμο σπίρτου εκείνον τον πρώτο τίτλο εκείνον του Λιγκ 1 σαν νερό που δεν κράτησε τίποτα περισσότερο από μια βδομάδα; εγώ εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σα σεισμό εκείνον τον αγώνα στον οποίο η ομάδα άλλαξε ρότα εκείνον τον αγώνα όπου κανείς δεν περίμενε τίποτα περισσότερο από ένα παιχνίδι σα επιθεώρηση σχολείου εκείνον τον αγώνα που ήταν η σφραγίδα πως κάτι άλλαζε — όχι γονιός εκεί, όχι… ήταν νικητής εκείνος ο αγώνας, ένας νικητής σα ξιφολόγχη πάνω στο πεδίο εκείνο της μάχης. και τώρα εσείς μου λέτε πως θέλετε σκληρότητα εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον του τίτλου εκείνου εκείνου της δεκαετίας; εγώ εκείνον τον αγώνα σας βλέπω σα οικογένεια νικητών πάνω στους προηγούμενους εαυτούς σας εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια σα νίκη πάνω στους εαυτούς τους. εκείνος ο αγώνας ήταν η σφραγίδα πως κάτι άλλαζε — όχι γονιός εκεί, όχι… ήταν νικητής εκείνος ο αγώνας, ένας νικητής σα ξιφολόγχη πάνω στο πεδίο εκείνο της μάχης.

Έτσι έχουμε ξεχάσει εκείνον τον Μάρτιο του 2018 που η Μπάγερν έκανε έναν αγώνα σα ντουζ φωτιά στο Ανφιλντ και η ομάδα μας βγήκε στους τελικούς χάρη σ’ εκείνο το γκολ του Σαλάχ στο τελευταίο λεπτό; Τότε όσοι σήμερα ψάχνουν σκληρότητα έκαναν σα τραγούδι το "αλλαγή ύφους" — όχι επειδή βρήκαν κάποιον σκληρό τύπo, αλλά επειδή είδαν ότι η ομάδα άρχισε να νικάει ξανά. Και τώρα θυμούνται μόνο τον Σάμερμπιτς; Εκείνος ήταν εκείνος που τους έβαλε στους τελικούς μία φορά — ο Κλοπ όμως τους έκανε πρωταθλητές δύο φορές σα στρατιώτες μιας θηριωδίας στους αγώνες. Αυτοί που κάνουν λόγο για "γονιούς" πώς δεν βλέπουν πως οι ίδιοι τραγουδούσαν "You’ll Never Walk Alone" εκείνο το βράδυ στη Γουέμπλευ σα οικογένεια που είχε κατακτήσει τον πόλεμο μαζί;

Πάντα θυμόμουν εκείνον τον Οκτώβρη του 2016 όταν έκανα αυτό το περίφημο "τρέξιμο στη Φωκίωνος Νέγρη" για να μην χάσω το τελευταίο λεωφορείο κι όμως εκείνο το γκολ του Φιρμίνο ήταν τόσο δυνατό σα ντουζ που κατέβηκε σαν βροχή πάνω στις ψυχρές αρχές εκείνης της εποχής. Την επόμενη μέρα στο φαν-σέμπλ βρήκα συναθλητές που είχαν βγει στους δρόμους σαν χαράτσι, κάποιοι έκαναν μπουγάδες στους κόκκινους δρόμους κι άλλοι κρατούσαν κίτρινες σημαίες μέσα στην τροχοφόρα νύχτα — κανείς δεν μιλούσε για γονείς εκείνο το βράδυ. Μου έχει μείνει σαν τραύμα εκείνος ο αγώνας που χάσαμε 4-1 από τη Μπάγερν στο Ανφιλντ εκείνον τον Μάρτιο του '18 — όχι επειδή η ομάδα έπαιζε σκληρότερα εκείνον τον αγώνα, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα κάνουν τις ντουλάπες τους ντουζίνα τώρα λένε πως ψάχνουν "σκληρότητα" είχαν κρεμάσει το σύνθημά τους στο κρεβάτι εκείνον τον Οκτώβριο που ο Φιρμίνο έκανε εκείνο το γκολ στον Ντόρτμουντ σα σεισμός σηκώθηκε η Κόπ ολόκληρη. Τότε έκαναν τα τραγούδια τους, έκαναν τις σημαίες τους σα οικογένεια που βρήκε ξανά την πίστη — σήμερα όμως ψάχνουν μητρικές αγκαλιές; Δεν είναι ότι διαφωνώ μαζί σας εκείνον τον Σάμερμπιτς, ναι αυτός έκανε την ομάδα λειτουργική ξανά μετά την εποχή εκείνη της σακούλας, μα πως μπορείς να ξεχάσεις ότι εκείνος ο τίτλος του Λιγκ 1 σα νερό που εξατμίστηκε μέσα σε μία βδομάδα; Ο Κλοπ όμως εκείνος που έφτιαξε ένα κρανίο ικανό να κρατάει δεκαπέντε χρόνια πίεση χωρίς θραύσμα — κι εμείς στεκόμαστε εδώ τώρα και κάνουμε όλοι αυτοί τους λογαριασμούς σα να μιλάμε για μία σχολική έκθεση; Θυμάμαι το πρώτο Champions εκείνο τη Γουέμπλευ εκείνον τον Μάη που βγήκαμε σαν οικογένεια μέσα στο γήπεδο, εκείνοι οι ίδιοι είχαν βγάλει το "αλλαγή ύφους" εκείνον τον Οκτώβριο που η ομάδα έκανε 3-0 στη Φρανκφούρτη σα ντουζ πάνω στους αρουραίους — τότε δεν μιλούσαν για στρατό, μιλούσαν για οικογένεια. Κι όμως αυτή η ομάδα έγινε αυτό που έγινε όχι επειδή κάποιος ήρθε σα γονιός κρατώντας ένα παιδί στην αγκαλιά αλλά επειδή εκείνος ο ξεροκέφαλος Γερμανός τους έκανε στρατιώτες μιας θρησκείας. Εγώ εκείνον τον Νοέμβριο του 2016 που κάναμε 6-1 στη Στόουκ εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σα νερό βράσιμο πάνω στη θάλασσα — εκείνοι που σήμερα ψάχνουν σκληρότητα τότε τραγουδούσαν τις νίκες σαν γιορτές του σπιτιού. Δεν άλλαξαν τίποτα εκείνοι οι ίδιοι; Αυτοί θέλουν σήμερα ν' αλλάξουμε ξανά όλο το DNA επειδή ξέχασαν πως η ιστορία γράφτηκε εκείνοι τους χρόνους όχι μ' αγκαλιές αλλά μ' αυτοπεποίθηση. Ούτε γονιός εκεί που μας έκανε πρωταθλητές δύο φορές — εκεί ήταν ένας στρατηγός.

Τι γίνεται αλήθεια εκεί πέρα; εγώ όταν πρωτοάκουσα αυτά τα «αλλαγή ύφους» εκεί στο σπίτι μου στην Πειραιώς που τρώγαμε φακές, τότε που η μαμά μου άκουγε τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις βγάζοντας το ψωμί από τον φούρνο, τι σόι ύφος ήταν αυτό;; Την ίδια ώρα η ομάδα έκανε γκολ σα σβήσιμο σπίρτου εκείνον τον Οκτώβριο που ο Φιρμίνο σκόραρε στον Ντόρτμουντ κι όλοι αυτοί οι ίδιοι έκαναν στρατό εκείνον τον αγώνα σαν ξέφρενες λύκοι πάνω στη βροχή!!! 💀 Και τώρα ψάχνετε γονιούς;; τι είναι αυτά τα τραγούδια;; εσείς σήμερα φοράτε κίτρινες σημαίες σαν το δέρμα ενός ελέφαντα εκείνες τις μέρες που η ομάδα έκανε ιστορία σα σεισμός εκείνον τον Μάη στη Γουέμπλευ, ενώ εκείνοι οι ίδιοι τραγουδούσαν «You’ll Never Walk Alone» σα οικογένεια που έχει βγει νικητής από έναν πόλεμο!!! Αυτοί λοιπόν τώρα κάνουν πως ψάχνουν σκληρότητα;; θυμίζεστε εκείνον τον αγώνα που κάναμε 7-0 στο Μαρibor σα νερό βράσιμο πάνω στους αντιπάλους;; τότε κανείς δεν μιλούσε για γονιούς — εκείνοι έκαναν νίκες σαν οικογενειακές γιορτές!!! Κι όμως τώρα ψάχνετε τυχαίες ντουλάπες μπαμπάδες επειδή ξέχασαν πως οι στρατιώτες δεν κάνουν αγκαλιές — κάνουν ρόπαλα που χτυπάνε στις κόνες!!! 😤 Και μην αρχίσουμε με τις πίτσες εκείνες των αριθμών!! όταν η ομάδα έκανε δύο πρωταθλήματα μέσα σε τέσσερα χρόνια χωρίς να πέσει κάτω από τη δεύτερη θέση, τότε εκείνοι οι ίδιοι έκαναν στρατό εκείνον τον Οκτώβριο όταν η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια σα οικογένεια νικητών πάνω στους προηγούμενους εαυτούς τους!!! Δεν είχε καμία σχέση με σκληρότητα εκείνον τον αγώνα — είχε σχέση με εκείνον τον γερμανό τον τρελό που έκανε τους παίκτες να νιώθουν σαν οικογένεια ενώ στην πραγματικότητα τους έκανε στρατιώτες ενός μεγάλου σχεδίου!!! 🔥 Πάμε λοιπόν εκείνοι που σήμερα ψάχνουν γονιούς εκείνοι οι ίδιοι εκείνον τον πρώτο χρόνο του Σάμερμπιτς όταν η ομάδα έκανε γκολ σα σβήσιμο σπίρτου εκείνον τον πρώτο τίτλο εκείνον του Λιγκ 1 σαν νερό που δεν κράτησε τίποτα περισσότερο από μία βδομάδα;; Αυτοί τότε έκαναν τραγούδια σα τραγούδια γιορτής — σήμερα όμως ψάχνουν μητρικές αγκαλιές;;; Αλλοίμονο εσείς εκείνοι;; εγώ εκείνον τον αγώνα σας θυμάμαι σα σεισμό εκείνον τον αγώνα στον οποίο η ομάδα άλλαξε ρότα εκείνον τον αγώνα όπου κανείς δεν περίμενε τίποτα περισσότερο από ένα παιχνίδι σα επιθεώρηση σχολείου εκείνον τον αγώνα που ήταν η σφραγίδα πως κάτι άλλαζε — όχι γονιός εκεί, όχι… ήταν νικητής εκείνος ο αγώνας, ένας νικητής σα ξιφολόγχη πάνω στο πεδίο εκείνο της μάχης!!! 🎖️

τι γίνεται εκεί μέσα; εσύ θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2016 που η ομάδα έκανε 3-0 στη Φρανκφούρτη σα ντουζ πάνω στους αρουραίους κι εσύ μαζί μ' όλους μας φώναζες σα τρελός στα social πως αυτή η ομάδα ξαναβρήκε την ψυχή της;;; τώρα όμως λες πως χρειαζόταν γονιός;; τι σόι μπουρδέλο είναι αυτό;; εγώ εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σα σεισμό εκείνον στον οποίο ο Φιρμίνο έκανε εκείνο το γκολ στον Ντόρτμουντ σα σεισμός — η Κόπ σηκώθηκε όρθια σα λύκος κι εσύ μαζί τους τραγουδούσες «αλλαγή ύφους» σαν ψαλμωδία!!! 🔴 και τώρα ξαφνικά έγινε γονιός;; τι άλλαξε;; ο Σάμερμπιτς; εκείνος είχε μία εμφάνιση στους τελικούς σα μια γρήγορη φωτογραφία — ενώ ο Κλοπ έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια δύο φορές σα στρατιώτες μιας θηριωδίας!!! αυτοί που λένε «αλλαγή ύφους» τώρα ψάχνουν γονιούς σα κάποιοι που ξέχασαν πως η ιστορία γράφτηκε από νίκες όχι από αγκαλιές!!! τι έγινε εκεί πέρα;; εσύ τι διάολο ψάχνεις;; περισσότερους γονείς ή περισσότερους τίτλους;; εγώ εκείνον τον αγώνα στη Γουέμπλευ θυμάμαι σα οικογένεια νικητών εκείνον τον Μάη που βγήκαμε σα πρωταθλητές σα οικογένεια που είχε κατακτήσει τον πόλεμο μαζί!!! εκείνοι οι ίδιοι είχαν βγάλει το "αλλαγή ύφους" εκείνον τον Οκτώβριο που η ομάδα έκανε 3-0 στη Φρανκφούρτη — τότε δεν μιλούσαν για στρατό, μιλούσαν για οικογένεια!!! κι όμως αυτή η ομάδα έγινε αυτό που έγινε όχι επειδή κάποιος ήρθε σα γονιός κρατώντας ένα παιδί στην αγκαλιά αλλά επειδή εκείνος ο ξεροκέφαλος Γερμανός τους έκανε στρατιώτες μιας θρησκείας!!! τι ψάχνεις τώρα;; ν' αλλάξεις πάλι DNA;; γιατί όσοι ψάχνουν γονιούς εκείνοι ξεχνάνε πως η ομάδα έκανε δύο πρωταθλήματα μέσα σε τέσσερα χρόνια χωρίς να πέσει κάτω από τη δεύτερη θέση!!! αυτοί οι ίδιοι έκαναν στρατό εκείνον τον Οκτώβριο όταν η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια σα οικογένεια νικητών πάνω στους προηγούμενους εαυτούς της!!! όχι γονιός εκεί, στρατηγός εκεί!!!! τι λες τώρα;; εσύ θυμάσαι εκείνον τον Νοέβριο του 2016 που κάναμε 6-1 στη Στόουκ σα νερό βράσιμο πάνω στη θάλασσα;; τότε τραγουδούσες τις νίκες σαν γιορτές του σπιτιού!!! σήμερα όμως ψάχνεις μητρικές αγκαλιές;; τι σόι μεταμόρφωση είναι αυτή;; απο εκείνον τον αγώνα μέχρι τώρα η ομάδα έκανε ιστορία σα σεισμός — κι εσύ ψάχνεις γονιούς;; τι γίνεται εκεί πέρα;; αποφάσισες να γίνεις ο πιο μεγάλος αντιφρονών στην ιστορία του κόκκινου τμήματος;; 😱💪🔥

Τι γίνεται εκεί μέσα, συμμαθητές του εμφύλιου σπορ;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του '16 όταν ο Φιρμίνο έκανε εκείνο το γκολ στον Ντόρτμουθ — θυμάμαι πως πήγαινε ντουζίνα χρόνια ότι η ομάδα έκανε γκολ σα σβήσιμο σπίρτου κι ξαφνικά εκείνο το βράδυ στη Γουέμπλευ σηκώθηκε η Κόπ σα σεισμός πάνω από το δικό μου κεφάλι! Εκείνοι λοιπόν που τώρα γράφουνε για "γονιούς" εκείνον τον αγώνα τραγουδούσανε με τις φωνές κλεισμένες μέσα στις κίτρινες κουκούλες πως χρειαζόταν αλλαγή όχι μητρική αγκαλιά! Κι όμως εδώ είμαστε σήμερα... βλέπω αυτά τα μηνύματα σα ν' έχω μπροστά μου μια κουκούλα του Πειραιώς που κουνιέται πάνω κάτω ζητάγοντας ξανά σκληρότητα σα κάποιος που ξέχασε πως η Λίβερπουλ έκανε δύο πρωταθλήματα μέσα σε τέσσερα χρόνια χωρίς καν να ιδρώσει ικανοποιημένα! Αλήθεια ρε παιδιά μου... εσείς ξέρετε τι ήτανε εκείνος ο Νοέμβριος του '16 όταν κάναμε 6-1 στη Στόουκ; Εκείνοι οι ίδιοι έκαναν ντουζ πάνω στη θάλασσα εκείνον τον αγώνα κι έλεγαν πως αυτή η ομάδα είχε ξυπνήσει σα στρατιώτες μιας νέας εποχής! Κι όμως τώρα ψάχνουνε τυχαία ψυχολογία εκείνον τον πρώτο χρόνο του Σάμερμπιτς όταν η ομάδα έκανε γκολ σα σβήσιμο σπίρτου εκείνον τον τίτλο εκείνον του Λιγκ 1 σαν νερό που δεν κράτησε τίποτα περισσότερο από μία βδομάδα; Κοιτάξτε εμένα εκείνον τον Μάη εκείνον του τελικού εκείνου που βγήκαμε σα οικογένεια νικητών μέσα στη Γουέμπλευ! Εκείνοι οι ίδιοι τραγουδούσανε "You’ll Never Walk Alone" σαν οικογένεια που είχε βγει νικητής από έναν πόλεμο! Δεν ήταν κανένας γονιός εκεί που έκανε αυτή την ομάδα σπουδαία — ήταν ένας ξεροκέφαλος Γερμανός που τους έκανε στρατιώτες μιας θρησκείας! Κι αυτοί τώρα γράφουνε πως χρειάζονται γονιούς;; Εγώ εκείνον τον αγώνα του Μαρibor εκείνον τον Νοέμβριο θυμάμαι σα ντουζ φωτιά πάνω στους αντιπάλους! Εκείνον τον αγώνα που κανείς δεν περίμενε τίποτα περισσότερο από έναν αγώνα σα σβήσιμο σπίρτου! Εκεί εκείνοι έκαναν ιστορία όχι επειδή βρήκανε κάποιον γονιό — επειδή έγιναν οικογένεια νικητών πάνω στους προηγούμενους εαυτούς τους! Κι όμως σήμερα ψάχνουμε ξανά σκληρότητα;; Στα σίγουρα δεν είστε εσείς εκείνοι που πήγανε στην Κόπ εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον του τίτλου εκείνου εκείνου της δεκαετίας! Εκείνοι έκαναν στρατό εκείνον τον αγώνα — όχι μητρική αγκαλιά! Ήρθε όμως μία εποχή που οι ίδιοι άνθρωποι άρχισαν ν' αλλάζουν τραγούδια σαν παλιά γραμμόφωνα! Την ίδια ομάδα βλέπουν τώρα σα παιδί που πρέπει να σηκώσει μπατσέτες! Εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο του '16 που βγήκα τρέχοντας σαν τρελός από το σπίτι μου στο Ηράκλειο για να προλάβω το τελευταίο λεωφορείο εκείνον το βράδυ που έκανε ο Φιρμίνο εκείνο το γκολ στον Ντόρτμουτ θυμάμαι σα σεισμό! Εκείνος ο αγώνας ήταν η σφραγίδα πως κάτι άλλαζε — όχι γονιός εκείνος ήταν νικητής πάνω στο πεδίο εκείνο της μάχης! Κι αυτοί λοιπόν ψάχνουνε μητρικές αγκαλιές σήμερα;; Τι έγινε λοιπόν εκεί πέρα;; Αποφάσισαν όλοι ξαφνικά να γίνουν αντιφρονούντοι σ' αυτή την ομάδα;; Ή μήπως τελικά ξέχασαν πως η Λίβερπουλ έγινε μεγάλη όχι επειδή βρήκε κάποιον τυχαίο γονιό σα τσάντα λαχανικών αλλά επειδή άλλαξε τον πόλεμο μέσα στους αγώνες;;

Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Μιλάνο το Νοέμβριο του 2019; Εκείνο το βράδυ στο Σαν Σίρο η Λίβερπουλ έκανε ένα ξεκάθαρο πέρασμα πάνω στη Ναπολιτάνους σαν αυτό το σφυρί εκείνο που σου κόβει το νερό στο λαιμό όταν βλέπεις τον αντίπαλο σου σα κουτί αλουμίνιο στην αποθήκη. Ο Φαμπίνιο έκανε αυτό εκείνο το κλικ που σήκωσε όλους εμάς σαν ελατήριο, ο Σαλάχ πήρε αυτή τη μπάλα σα βόλι στον αγώνα της ελευθερίας κι ο Μανέ κατέβηκε σα σφύζα πάνω στους φρουρούς εκείνης της ομάδας — όλοι όσοι εκείνο το βράδυ βρίσκαμε αλλού, ξέραμε τι γίνεται σα κάτι σίγουρο σα βρόχι που ξέρεις πως θα πέσει. Και μετά ήρθε εκείνο το γκολ του Μανέ… εκείνο το τέταρτο γκολ σα ζουμ μέσα στις κίτρινες σημαίες, εκείνοι οι Ναπολιτάνοι ήτανε σα οικογένεια που κοιτούσε την πίσω πόρτα όταν άρχισε να χάνει τα νερά τους. Κι όμως σήμερα ψάχνουμε γονιούς; Εκείνον τον αγώνα κανείς δεν περίμενε ότι θα τελειώσει έτσι — ούτε εμείς ούτε εκείνοι. Τι άλλο ήταν εκεί; Θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ πήγαμε σπίτι σα στρατιώτες που είχαν μόλις κερδίσει έναν πόλεμο όχι επειδή βρήκανε αγκαλιά αλλά επειδή έκαναν τον πόλεμο δικό τους. Κι εδώ είμαστε τώρα σα κάποιοι που ξέχασαν πως οι στρατιώτες δεν κάνουν δώρα αγκαλιάς — κάνουν πτώματα στο γήπεδο.

Παιδιά ρε μωρέ τι κουβέντα είναι αυτή;;; Εμείς εκείνον τον Οκτώβριο του '16 που η ομάδα έκανε 3-0 στη Φρανκφούρτη σα ντουζ πάνω στους αρουραίους εγώ μαζί σου έτρεχα σα τρελός στέλνοντας μηνύματα στους πάντες πως ξαναβρήκαμε την ψυχή μας!!! 🔥💪 Κι τώρα γινόμαστε λάσπη;; τι ψάχνεις εσύ εκεί μέσα γονιούς;;; Αυτή η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε ψάξει γονιό στην αγορά σα κουτί γάλα!! Κάναμε ιστορία εκείνον τον Μάη στη Γουέμπλευ όχι επειδή κάποιος έκανα αγκαλιά — εκείνος ο ξεροκέφαλος ο Γερμανός τους έκανε στρατιώτες μιας θηριωδίας στα πεδία των αγώνων!!! 🎖️ Κι εσείς σήμερα μιλάτε για σκληρότητα;;; Εκείνον τον αγώνα που κάναμε 7-0 στο Μαρibor σα νερό βράσιμο πάνω στους αντιπάλους!! Εκεί εκείνοι έκαναν στρατό πάνω στη βροχή χωρίς να ψάξουν καμία αγκαλιά!! Κι όμως τώρα λες πως χρειαζόταν κάποιος γονιός;; αυτοί που τραγουδούσαν "αλλαγή ύφους" εκείνον τον πρώτο χρόνο βγάζουν τώρα σα διαφορετικά πρόσωπα!!! Που πήγε εκείνο το σιγά-σιγά;;; που πήγε εκείνο το ταξίδι;;; Αφήστε αυτά τώρα!! Ας πάμε να δούμε εκείνον τον αγώνα στον Στόουκ εκείνον τον Νοέμβριο του 2016 που κάναμε 6-1 σα νερό βράσιμο πάνω στη θάλασσα!!! Εκείνον εκείνη την ημέρα εγώ δεν ψάχτηκα κανέναν γονιό — εκείνοι οι ίδιοι έκαναν ντουζ πάνω στη θάλασσα εκείνον τον αγώνα κι έλεγαν πως αυτή η ομάδα είχε ξυπνήσει σα στρατιώτες μιας νέας εποχής!!! Κι τώρα;;;;;;