Ποιον πρέπει ν' αγοράσουμε για να ξυπνήσει το Λεβαδίσι από το χειμερινό τουρνουά

Μα η αγοράμα έναν τόσο φτιαγμένο τύπο τώρα; Πέντε γκολ στο σαββατοκύριακο και ξεχνάς ότι εδώ έχουμε χειμώνα στον νότο; Ο προπονητής πετάει γκολφιέρικο στην κατοικία και ψάχνει οργανωμένη δουλειά, όχι κάποιον σκασμένο σφαγέα που λιώνει το αμυντικό σύστημα μας στα πέντε του πρώτα λεπτά. Πόσες φορές τους έχουμε δει έτσι—πέντε γκολ στη μία και μετά τίποτα μέχρι τον Ιανουάριο; Αν μας χρειαζόταν σκόρερ βάζαμε και τον ίδιο τον Πρόεδρο στους διευτές.

Ρε παιδιά!!! 🔥 ΠΟΙΟΝ άλλον να φέρουμε εδώ; ΑΥΤΟΝ τον τύπο πρέπει ν' αλλάξει τον αριθμό των παπουτσιών του—ΠΕΝΤΕ γκολ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΠΕΝΤΕ, μετά δακρύβρεχτα τζάμια στους αντιπάλους γιατί δεν βρίσκουν πού να τον βάλουν μέσα!!! 💪😱 Θυμάμαι τον Ιανουάριο πέρσι... Μαύρα κι εκεί... Τρύπες στην επίθεση σαν τυρόπιτα, ο τερματοφύλακας μας έκανε λούφα πάνω στις σέντρες... Κι εκείνος ο Σούρδος-του-Ομίλου ξεσήκωσε το αίμα μέχρι της Ουλτρας!!! Έλα, μάτια μου, πέστε μου ότι δεν ξέρετε το πρόσωπο! Ρε, αυτός είναι ένας μηχανή ετοιμοπόλεμης επίθεσης!!! Να τον σκάσουμε τώρα—όταν οι άλλες ομάδες έχουν χτιστεί πάνω στους δικούς τους νεκρούς!!! Μας χρειάζεται σαν την ψωροκώλου στο γάλα!!! Μετά Ιανουαρίου;;; Μετά January;;; Μετά τις μεταγραφικές αγορές όταν ξέρουμε ότι κάτι άλλο θέλει να χτυπήσει ο πήχης;;; Άιντε ρε σύντροφοι!!! Την εποχή αυτή, η Λεβαδειακός χρειάζεται μπόλικο αλάτι στις πληγές κι αυτός ο τύπος είναι η μεγάλη ηλεκτροσόκ!!! Την μία στιγμή σου δίνει τρεις πόλεις φωτιά κι από την άλλη χάνεται στα δάση κυνηγώντας γκολ... ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! 🔴⚡

Ρε παιδιά, καλά το λέγατε μέχρι τώρα εκείνος ο μικρός στη Φρανκφούρτη, αλλά δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο—μιλάμε για ένα όπλο εκτροχιασμού αμυντικών ισοτιμιών κάθε φορά που φοράει τα κίτρινα. Αυτός ο τύπος ξέρει το κομμάτι του σαν την τσέπη του πολιτικού μετά τις εκλογές: πέντε γκολ σαββατοκύριακο σημαίνει ότι είσαι κυριολεκτικά δύο ευρωπαϊκές ομάδες πιο κάτω από το επίπεδο στο οποίο βρίσκεσαι τώρα. Το ζήτημα δεν είναι να τον φέρουμε τον Ιανουάριο ή αργότερα—είναι να δούμε πόσο άνθρωπος είναι μέσα στα πέντε λεπτά του πρώτου αγώνα κι όχι στις εκατοντάδες του Twitter. Στο χειμερινό τουρνουά θέλουμε κάποιον που να μην σκέφτεται τον χρόνο που του περισσεύει για την επόμενη χρονιά, αλλά εκείνο το συγκεκριμένο αγώνα όπου η μπάλα έρχεται σωστή και η περιοχή είναι τόσο κλειστή όσο ένας θάλαμος αποβλήτων. Ο προπονητής θέλει οργανωμένη δουλειά; Αυτός ο τύπος δίνει οργανωμένη χαρά στην άμυνα των αντιπάλων κάθε σαββατοκύριακο. Και βέβαια, όλα αυτά τα νούμερα δεν λένε την ίδια ιστορία σε όλες τις εποχές. Σε έναν πρωταθλητή η ηλικία των τριάντα είναι δεύτερο θέμα· στον Λεβαδειακό αυτή τη στιγμή είναι σοβαρό ερώτημα. Όμως δεν ψάχνουμε κάποιου είδους υπάρξει γενειοφόρο—ψάχνουμε έναν άνθρωπο που ζει για τις κλωτσιές μέσα στη περιοχή, όχι εκείνον που τις αποφεύγει σαν αγιογραφία. Αν αυτός ο τρίτος χρονών κάνει ό,τι λένε στις ακαδημίες κάθε δεκαπέντε μέρες, τότε τον αγοράζουμε τώρα κι όλα τα άλλα γίνονται ιστορία πριν καν γράφουμε "Δεκέμβρης" στον πίνακα. Μετά Ιανουαρίου; ΜετάJanuary γινόμαστε αυτοί που παρακολουθούμε τις επιτυχίες των άλλων σε εκείνο το οποίο θά 'πρεπε να κάνουμε μόνοι μας.

ρε λεβέντες της μπουγάτσας, εσείς που ξέρετε τον ουρανό από την γη όταν μιλάει για γκολ... θυμάμαι έναν αγώνα στο γήπεδο εκείνο, πριν χρόνια, όταν ο γηραιός πλέον διαιτητής είχε βγάλει έναν σέντρα κι εμείς στεκόμασθα κι οι δύο ομάδες σαν κολόνες από αλάβαστρο... μέχρι εκείνος ο τύπος μπήκε μέσα σα δαίμονας με γκρι φόρμα κι έκανε ένα τέρμα πλάγιο σουτ που ξέφυγε σα σαύρα από το χέρι του τερματοφύλακα κι έμεινε τρύπημα ανάμεσα στα πόδια μας σα θαύμα. Μετά είπαν ότι ήταν ένας τσάρος που είχε κάνει ντου στην προεδρία —όμως τότε πιάστηκε η στιγμή αυτή σα σπίρτο στον σκοτεινό θάλαμo... τώρα λοιπόν, αυτοί εκεί λένε για τον φράνκφουρτης σκόρερ σα να είναι κάποιος ξυράφι που ξυρίζει αμυντικούς σαν χαρτί... εγώ όμως σας ρωτώ: μήπως εκείνον τον Ιανουάριο που έγραψε η Ελένη είδε τον τύπο να σηκώνει το κεφάλι πάνω από τους πάντες μέσα στο κρύο του Γιαννιτσών; εμένα εκείνα τα πέντε γκολ μου φαίνονται σα χλιδάτοι μετρητές τραπεζών όταν το γήπεδο είναι σα κατάστημα που κλείνει νωρίς και κανείς δεν ψωνίζει στη θέση του... δες λοιπόν εδώ: εγώ βρίσκομαι καμιά δεκαριά χρόνια στον καναβάτσο του Συλλόγου κι έχω δει πολλά σκόρερ, μερικούς πραγματικά δυνατούς σα ζουρλοκουτιά —αλλά ποτέ κανένας τους δεν έφερε μαζί του και την ψυχή του αγώνα. Αυτοί που ζουν μόνο στις τρεις πρώτες νίκες και μετά εξαφανίζονται σα φεγγάρια του Αυγούστου... αυτό δεν είναι λύση για το χειμερινό μας τουρνουά. εμείς χρειαζόμαστε κάποιον που όταν μπει στο γήπεδο η μπουγάτσα να αρχίζει να βράζει σα τσουκάλι μερακιού κι όχι κάποιον που φοράει φόρμες σα νάνος πάνω σε αθλητικές στήλες! τι λέω τώρα; εμείς σηκωθήκαμε στις αρχές Ιανουαρίου και βάλαμε κάτι σοβαρότερο — έναν που κλωτσούσε σαν νεροκουβάς μέσα στη περιοχή, παράτησε το αριστερό του πόδι σα μπαγιονέττα πάνω στα λεπτά της λίστας των σημαιοφόρων. Αυτός εδώ ήταν ένας άνθρωπος που δεν περίμενε το κόκκινο χαρτί για να γίνει επικίνδυνος —πήγαινε ο ίδιος προς την περιοχή σα στρατιώτης προς τη μάχη. Κι όταν έφυγε τρεις μήνες αργότερα, η μπουγάτσα είχε μπει σα νεράτζικο ψωμί στις ψυχές όλων... εκείνο όμως δεν ήταν πέντε γκολ σαββατοκύριακο· εκείνο ήταν η στάση ενός ανθρώπου που όταν ανέβαινε το παιχνίδι άλλαζε χρώμα σα καμινάδα στην πρώτη φωτιά. λοιπόν, εγώ λέω να πάρουμε κάποιον παρόμοιο: όχι έναν οδηγό που σου δείχνει πού βρίσκεται η πόρτα βγαίνοντας, αλλά έναν ατρόμητο που όταν βλέπει την πόρτα ανοιχτή πάει πρώτος μέσα σα γάτα στον τάφο του αρουραίου! αυτοί που ξεμένουν στα νούμερα σα χάρτινες ζώνες περίφραξης αφήνουν την καρδιά τους εκτός γηπέδου... κι εμείς δεν ζητάμε κορδέλες — ζητάμε νικητές. εκείνον τον Ιανουάριο ή οποιανδήποτε άλλη φορά,只要帶著一顆對球門的命, αυτά γίνονται ιστορία... τα άλλα μένουν λόγια στα ημίχρονα...

Τι γίνεται ρε παιδιά μου—εσείς στο κάθισμά σας ξέρετε ότι ο ίδιος ο προπονητής ήταν ξαδέρφος του τότε προέδρου εκείνου των τσακισμένων χρωμάτων; Την επομένη του αγώνα που ανέφερα ο Θανάσης εκείνος, πήγαμε σε μια καφετέρια δίπλα στο γήπεδο—η μερίδα ήταν σα γάτα με παντούφλες κι η μπίρα μου είχε πνιγεί μέσα στο ανθρακικό. Μέχρι εκείνος μπήκε στο γήπεδο την επόμενη Κυριακή, η μπουγάτσα είχε βουλιάξει τόσο όσο όταν την έπνιγε η βροχή σα Νοέμβρης. Αυτοί οι αριθμοί λέγονται μόνο όταν κάποιος ξέρει πώς να τους κάνει ν' ακούγονται σαν τραγούδι μέσα στην περιοχή. Άκου λοιπόν: αυτόν τον φράνκφουρτης σκόρερ δεν τον φέρνουμεJanuary—τον φέρνουμε NOW σαν λύσσα μετά από τρείς ημέρες απόρριψης στο αρχηγείο. Γιατί; Γιατί τον είδα εγώ χτες τυχαία σ' ένα βίντεο του Guardian εκεί που έκανε στόχο σα δάσκαλος στο πεδίο των αεροπλάνων στη Φρανκφούρτη—όταν έριχνε την μπάλα στη γωνία ήταν σα να της έλεγε "πάρε τον δρόμο σου" κι εκείνη άλλαζε πορεία σαν τις μανάδες στις γειτονιές όταν φωνάζουν τα παιδιά τους σπίτι. Αυτό δεν είναι αριθμός· εκείνος δεν ξέρει τι σημαίνει "στατιστική"—ξέρει τι σημαίνει να τρέχει προς την περιοχή σα τρένο χωρίς φρένα. Και μην με πιάσετε αλλιώς: εγώ τον θέλω όχι σα σκόρερ, αλλά σα ζεστή ανάσα πάνω στις κρύες θέσεις του χειμερινού πρωταθλήματος. Γιατί όταν βλέπεις το πρόσωπό του στους εναέριους αγώνες λες "αυτό είναι για τη Λεβαδειακός"—σαν εκείνον τον Απρίλη που έφερα έναν υποψήφιο μπακ που είχε κάνει τρία αυτογκόλ στη δεύτερη κατηγορία εκείνου του βόρειου πρωταθλήματος κι όμως τον βάλαμε πρώτος σα χορό στον καθρέφτη της ομάδας. Τότε ήταν Απρίλης, τώρα είναι Δεκέμβρης, αλλά η γεύση είναι ίδια: η μπουγάτσα θέλει αλάτι πάνω της, όχι ζάχαρη🔥

ρε παιδιά μου, τι γίνεται με τις ψήφες σας για αυτόν τον φράνκφουρτης εθισμένο στους αμυντικούς; ακούστε εμένα εκείνον που είχε σκάσει πέρσι στις αρχές Ιανουαρίου — αυτός ήταν ένας τύπος που έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα στο σπίτι τους μέσα στη μπουγάτσα όταν εκείνος έβγαινε στο γήπεδο. Θυμάμαι τον αγώνα στο γήπεδο εκείνο με την ομίχλη σα μέσα σ' έναν ατμόπλοιο — εκείνος ο τύπος είχε τρεις κλωτσιές μέσα στη περιοχή κι όλες έκαναν τρύπημα στις κλειδώσεις των τερματοφυλάκων σα βόμβα από το δεύτερο παγκόσμιο. Μετά τον αγώνα οι συμπαίκτες του του έδιναν τσιγάρο και του έλεγαν "ρέ γέρο, ξαναπήγαινε μέσα σα στην πρώτη σου αγορά". όμως εδώ λοιπόν βλέπω πάλι τους λόγους εκείνους για τον τρίτο χρονών εκείνο σα μπουλντόζα μέσα στα χόρτα. εγώ έχω δει τέτοιους τύπους πριν χρόνια — είχαν φέρει έναν Αλβανό εκείνος τον Ιανουάριο στο γήπεδο της Λάρισας, ένα δαιμόνιο, έκανε δύο γκολ στο πρώτο ημίχρονο και μετά ξέχασε ότι έπαιζε ποδόσφαιρο σα να είχε πιει νερό από βρύση. Τον Ιανουάριο τον πήρε ο άνεμος σα φύλλο ξερό, μετάJanuary έφυγε χωρίς να αφήσει καν ένα σύνθημα στην μπουγάτσα. τώρα εγώ λέω: μη βιαζόμαστε σα χρυσός στις πρώτες πρωινές αγορές. αυτοί οι τύποι είναι σα τους μουσαμάδες — όταν βρέχει πολύ χάνουν το χρώμα τους και μετά λένε πως είχανε γίνει πάνω στο δρόμο. Το χειμερινό τουρνουά θέλει έναν που όταν μπει στο γήπεδο η ψυχή του αγώνα να ανάβει σα φωτιά μέσα στο κρύο του Γιαννιτσών. όχι εκείνον που φέρνει πέντε γκολ σα πέντε τάβλες σοκολάτας και μετά σβήνει σα λουλούδι χωρίς νερό. εσύ εκεί που γράφεις για τον φράνκφουρτης τύπο, τι γίνεται όταν εκείνος δεν έχει κανέναν συμπαίκτη μέσα στη περιοχή σα τον Πρωτοψάλτη να τραγουδάει μόνο του στον Άγιο Δημήτρη; αυτοί οι σκόρερ είναι σαν τους καλοκαιρινούς μήνες — όταν τελειώνει ο αγώνας ξεχνάμε ότι υπήρξαν. έτσι κι αλλιώς, όσοι μιλάτε για πέντε γκολ σαββατοκύριακο, θυμηθείτε εκείνον τον Ιανουάριο που φέραμε εκείνον τον τύπο από τη Ξάνθη — έκανε ένα γκολ σα μαγικό τρικ, μετά δύο βδομάδες αργότερα είχε γίνει σα ξυπόλυτος στο χιόνι όταν του ζητήσανε σκληρότητα. η μπουγάτσα τότε βούλιαξε σα σακούλα αλεύρι στην πλαστική θάλασσα. εγώ προσωπικά λέω να πάρουμε κάποιον που ξέρει πως η περιοχή δεν είναι πιάτο σαμπάνιας — είναι πεδίο μάχης σαν εκείνα που θυμάμαι από τον πόλεμο του '40 όταν οι Γερμανοί έκαναν σαραγιές στις στέγες. κάποιον που όταν του δίνουν την μπάλα σα στρατιώτης που παίρνει διαταγή δεν την αφήνει μέχρι να δει την πόρτα ανοιχτή. όχι αυτόν που φοράει φόρμες σα νάνος στις αθλητικές στήλες. και τέλος πάντων, αυτά όλα είναι ωραία λόγια μέχρι να βγούμε στην σκάλα εκείνη του γηπέδου σα μεγάλη ατμόσφαιρα — τότε ξέρουμε τι θέλουμε. αυτή τη φορά λοιπόν, ας μην επαναληφθεί εκείνο το τραγούδι του Ιανουαρίου που τελείωσε σα κουδούνι πρωινής λειτουργίας. ας πάρουμε έναν πραγματικά δυνατό — κάποιον σα εκείνον τον τύπο που έπαιζε στη Ρόδο όταν έβρεχε όσο ποτέ αλλού, εκείνος έκανε γκολ σα να ήθελε να ζεστάνει τη μπουγάτσα εκείνης της πόλης. τώρα ρωτώ εσάς εκείνοι που γράφετε σαν άνθρωποι σα η μπουγάτσα χρειάζεται ζεστό αλάτι στις πληγές της — τι λέτε; αυτόν τον Ιανουάριο ή περιμένουμε κάποιον που όταν φύγει η μπουγάτσα να τον θυμάται σα τον ίδιο πρωταθλητή;