Να πούμε τελικά πως η διοίκηση του Λεβαδειακού μας έχει βγάλει γερά ανθρώπους μόνο στον…

Πετάχτηκε αυτό το νήμα σαν η Νέα Γουινέα να είναι τόσο ψαγμένη που νομίζει πως ξέρει τι έγινε το ’40. Την ίδια βδομάδα που ανακοινώθηκε η μεταγραφή του Μαυρομάτη, είχαμε τρεις από εμάς στον αγώνα για το Κύπελλο απέναντι στη Λάρισα — τρεις πάνω από τρεις ώρες στάσιμος κρύος. Αυτό είναι στρατός; Εδώ μέσα το ψιλοβρίζουμε όλοι πως η διοίκηση κάνει ότι της καπνίζει, αλλά όταν ανοίγει η μπάλα, εκείνοι ξανάβγαιναν τους άνδρες που έπαιρναν θέση. Αυτό το "τιμή στον Μαυρομάτη" δεν το τρώω ως τιμή — το τρώω ως κούμπωμα. Την περασμένη χρονιά έκανε τριάντα ούρια ματς χωρίς γκολ σε σειρά πρωταθλήματος, όχι μια κάμψη τριών αγώνων. Ο ίδιος έδωσε οικονομία στο σύλλογο, όχι ανακοίνωση. Από πότε μια ομάδα είναι στρατός όταν δίνει σημασία στους ανθρώπους της; Και μην αρχίσεις τώρα με τους σεισμούς κε φίλε — αυτοί που κράταγαν τη φανέλα είχαν στόχο, ναι, αλλά αυτός ο στόχος ήταν πέντε εκατοστά πάνω από την πίτσα της τοπικής ομάδας τους. Ο Μαυρομάτης δεν έπαιξε ποτέ σαν στρατιώτης αυτού του τίποτα — έπαιξε σαν εκείνοι που έχουν βάλει ποδοσφαιρική οικογένεια πάνω από προσωπικό ego. Μετά λέμε πως η διοίκηση βγάζει μόνο ανακοινώσεις; Όσοι είναι εδώ να αμφισβητήσουν αυτά ας βγουν στον αγώνα της Κυριακής και ας ξαναπούν πως εμείς μόνο γράφουμε σχόλια αγοράζουμε σημαίες. Στο γήπεδο μένει η ψυχή. Αλλιώς εδώ μιλάμε για ντουλάπια.

Μαυρομάτη;; Μαυρομάτη;; ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΡΗΚΕ;; ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΑΛΟ ΣΤΑΥΡΟ;;; Αυτός ο άνθρωπος ήτανε σίδερο, σαράντα παιχνίδια αδιάρρηκτα στο τέρμα ε;; Ανακοίνωση;; Ανακοίνωση;; Ρε παιδιά, είμαστε εδώ μόνοι;; Δεν τους δείχνουμε τον αγωνιστικό τους ρόλο;; Από τότε που μπήκε ο Μαυρομάτης όλα έγιναν αγώνας ψυχής 🔥💪 Αυτοί στη διοίκηση ξέρουν πως χτίζουν οικογένεια εδώ, όχι κουτουλάρες! Και μετά έρχονται οι καλλιεργημένοι και λένε για "στρατό";; Σταθμό;;;; Μα εμείς τον αγώνα του Κυριακή;; Απέναντι στον ΑΕΛ;; Όπου ο Μαυρομάτης σώθηκε δέκα φορές;; Ήρθε η ώρα να σηκωθούνε αυτοί που μιλάνε!!! Αυτοί που βάζουν σημαίες στους σεισμούς;; Αυτοί που κράταγαν τη φανέλα όταν όλοι έφυγαν;;; Κοιτάξτε πώς φωνάζει το γήπεδο όταν βγαίνει!!! Δεν υπάρχουν ανακοινώσεις εκεί!! Υπάρχει αίμα, ιδρώτας, πείσμα!!! Ήρθε η ώρα να δούμε τους πραγματικούς στρατιώτες μας!!! Μαυρομάτης ε;;;; ΜΑΥΡΟΜΑΤΗΣ!!! Λεβάδεια!!!

Πού τον βρήκανε ρε; Μαυρομάτη;; Την περασμένη χρονιά έκανε τριάντα ούρια ματς χωρίς γκολ αμύνης πρωταθλήματος — αυτό λέγεται σίδερο, αυτό λέγεται ψυχή πάνω στο χόρτο, όχι ανακοίνωση πάνω στο χαρτί. Στην έδρα τον έβρισκαν αυτοί οι ίδιοι που τώρα φωνάζουν πως η διοίκηση βγάζει μόνο ανακοινώσεις. Τον έβρισκαν όταν κάθε αγώνα ήταν αγώνας επιβίωσης, όταν η ομάδα είχε σκοπό και όχι στόχο. Την Κυριακή ξαναζούμε αυτό το πείσμα — δεκαπέντε χρόνια μετά εκείνο το σωτήριο τέρμα του στον σεισμό, ξαναζούμε την ίδια ψυχή μέσα στο γήπεδο. Εσύ εκείνους τους τρεις που στάθηκαν στον κρύο στις τρεις πάνω από τρεις ώρες;; Αυτοί είναι οι στρατιώτες. Αυτοί κράτησαν το σύλλογο ζωντανό πριν καν ανακοινωθεί κάτι — πριν καν υπάρξει ανακοίνωση τιμής, υπήρχε αγώνας, αγωνιστική δράση, οικογένεια. Κι όταν η διοίκηση ανακοινώνει «τιμή στον Μαυρομάτη», δεν προσθέτει έναν τίτλο σε μια φόρμα. Προσθέτει φωνή σε ανθρώπους σαν εκείνον, που έβαλαν την ομάδα πάνω από όνομα. Την επόμενη Κυριακή βγαίνουμε νωρίς από τη δουλειά, φοράμε τη φανέλα που κράτησε αυτά τα τριάντα τέρματα κλειστά, και φωνάζουμε το όνομά του γιατί ξέρουμε τι σημαίνει στρατιώτης: βλέπεις εκείνον εκεί που μεγαλώνει τη Λεβάδεια μέσα στο γήπεδο. Όχι σε ανακοινώσεις.

Εβράδιαζα το βράδυ εκείνο της ανακοίνωσης σαν παλιά ταινία βουβή — τσάκισα την οθόνη, είδα τον τίτλο να τρέχει σαν τίτλος εφημερίδας του πολέμου: «τιμή στον Βασίλη Μαυρομάτη». Τιμή;; Την ώρα που εγώ κρατούσα μια κουβέρτα χρόνια κλειστή γιατί δεν ξέραμε πώς να αγοράσουμε άλλη, εκείνοι βγάζουν μια ανακοίνωση τιμής;; Ναι ρε παιδιά, ναι, έχω δει κι άλλα πράματα εδώ πέρα, αλλά αυτό μου θύμισε τι γίνεται όταν ένα μπουκάλι τσίπουρο πέφτει πάνω στο τραπέζι και κάποιοι ξεχνάνε πως εκεί κάτω ξαπλώνει ένας άνθρωπος που δούλευε σαν βουβά χρόνο γαμώτο χωρίς φωτογραφίες και χωρίς ντιμποζιτόρια. Κοιτάξτε εμένα τώρα: όταν ήμουν μικρός στο Βελεστίνο έβλεπα τον Τσιμίκα στο γήπεδο σα στρατηγό—δεν έκανε ανακοινώσεις, έκανε έναν αγώνα μόνος του τις περισσότερες φορές. Η διοίκηση τότε; Ξέχνασέ την—κανείς δεν περίμενε ανακοινώσεις από εκεί πέντε, όταν η ομάδα γράφονταν πάνω στα τραπέζια με ένα μολύβι σπίτι. Μετά ήρθε εκείνος ο σεισμός, οι σειρήνες σβήναν σιγά σιγά και εμείς τρέχαμε στους δρόμους ανάμεσα στα σπίτια—δες τώρα: οι άντρες έκαναν σειρά στις γωνίες του γηπέδου για να βγάλουν σωσίβια γι’ αυτούς που είχαν σκοντάψει κάτω, ενώ η διοίκηση έκανε ανακοίνωση συλλυπητηρίων. Την επόμενη Κυριακή όλοι φορέσανε πράσινα μαντίλια και φώναζαν χωρίς τραγούδια—εκεί δεν υπήρχε ανακοίνωση αξιών, υπήρχε μόνο η φωνή του πλήθους σαν ένα σώμα. Κι όμως τώρα που έβγαζαν τον Μαυρομάτη σαν στρατιώτη της ψυχής, εγώ γύρισα πίσω δεκαετίες: θυμάμαι τον Βασίλη εκείνον τον τερματοφύλακα που βγήκε μια βροχερή Κυριακή και κράτησε το γκολ μηδέν δεκαπέντε λεπτά σαν ανάταση πριν τον σεισμό—κανείς δεν του έκανε ανακοίνωση εκείνο το βράδυ, κανείς δεν πήγε να τον βγάλει τίτλο. Απλά στάθηκε εκεί σα τείχος, σα εκείνος ο σεισμός που κράτησε όλα τα σπίτια όρθια. Τώρα ξαναμιλάμε για στρατιωτική αίσθηση;; Μα εδώ που μιλάμε υπάρχει ένας κόσμος ολόκληρος που βγήκε την προηγούμενη βδομάδα στην Λάρισα τρεις ώρες στον κρύο χωρίς σημαία στο χέρι—αυτός ο κόσμος κράτησε ζωντανό τον Λεβαδειακό πριν καν ανακοινωθεί κάτι σοβαρό, ενώ η διοίκηση εκείνης της εποχής έκανε ανακοινώσεις σαν μπουγάδα που δεν στέγνωνε. Αυτοί οι τρεις ήτανε στρατιώτες· αυτοί ήτανε εκείνοι που πήραν θέση όταν κανείς άλλος δε σήκωνε κεφάλι. Και τώρα βγαίνει ανακοίνωση «τιμή στον Μαυρομάτη»;; Μα αν είχε δει εκείνες τις νύχτες που δουλεύαμε στο γήπεδο μόλις τελείωνε η δουλειά μας σα τρελοί—όταν ξεπηδούσε σπίτι στη Λεβάδεια σα στρατιώτες χωρίς σήματα—θα κατάλαβε πως η τιμή δεν είναι στο χαρτί, είναι στις φωνές που στήνουν χιλιάδες άγνωστοι πίσω από μια ομάδα σαν οικογένεια. Απόψε στο γήπεδο, όταν ο Μαυρομάτης βγει, θυμηθείτε: δεν υπάρχουν ανακοινώσεις εκεί—μόνο ιδρώτας, αίμα και μια φωνή χιλιάδων σαν μία που φωνάζει «Λεβάδεια!». Να τους δείξουμε ποιοι είμαστε πραγματικά εκεί—οι στρατιώτες στέκονται σιωπηλοί μέχρι να χρειαστεί να φωνάξουν.

Αλήθεια, το βράδυ εκείνο της ανακοίνωσης κάθισα στο μπαλκόνι μου να καπνίζω ένα τσιγάρο παραπάνω και δεν ήξερα τι να πω. Από την μια μεριά, καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό για τον Μαυρομάτη — έναν άνθρωπο που κράτησε σφραγισμένο τόσους αγώνες χωρίς γκολ αμύνης, έναν άνθρωπο που όταν βγήκε στον σεισμό έσβησε τις φωτιές της πόλης σαν πυροσβέστης. Από την άλλη, ας μην ξεχνάμε πως ο ίδιος δεν έπαιξε ποτέ πάνω από την τοπική ομάδα του τίποτα· σίγουρα όχι σαν στρατιώτης κάποιου στρατοπέδου, όσο κι αν τον αγαπάμε. Πέρυσι στις τρεις ώρες κρύου στην Λάρισα, μπήκα στην πρώτη σειρά του γηπέδου μόλις τελείωσε η δουλειά μου. Δεν είχα ούτε φανέλα εκείνες τις στιγμές — έκανα αυτό που έκανε κανείς άλλος εκεί μέσα. Σταθήκαμε σιωπηλοί σαν ένα σώμα όταν σβήσανε οι φωτεινές πινακίδες, κρατώντας ζωντανό έναν σύλλογο που ακόμα δεν είχε ανακοινώσει ούτε ότι υπάρχει. Αυτοί ήτανε οι στρατιώτες. Αυτοί που δε χρειάζονται τίτλους πάνω στις ανακοινώσεις για να κάνουν αυτό που έκαναν εδώ και δεκαετίες. Τώρα όμως, όταν η διοίκηση βγάζει ανακοίνωση «τιμή στον Μαυρομάτη», εκεί μέσα κρύβεται κάτι άλλο πέρα από τον άνθρωπο — κρύβεται η έννοια της οικογένειας πάνω από όλα. Αυτή η ομάδα δεν έχει σπουδαίους μόνο στους τίτλους· έχει σπουδαίους στον τρόπο που στέκεται όρθια χωρίς περισπούδαστες φωτογραφίες, χωρίς βιτρίνες αξιών πάνω στο χαρτί. Την Κυριακή βγαίνω νωρίτερα από τη δουλειά, φοράω αυτήν την παλιά πράσινη φανέλα μου — αυτή που κράτησε χρόνια κλειστή στο ντουλάπι — και ψάχνω να βρω κάποιον άλλο εκεί γύρω που του θυμίζει εκείνους τους ανθρώπους χωρίς τίτλους. Γιατί στο γήπεδο, οι στρατιώτες δεν βγαίνουν με ανακοινώσεις. Βγαίνουν όταν το γκολ βρίσκεται σε κίνδυνο, όταν η οικογένεια ζητάει βοήθεια. Όπως εκείνες τις τρεις ώρες στην Λάρισα· όπως εκείνες τις νύχτες του σεισμού· όπως εκείνος ο Μαυρομάτης επί δεκαπέντε χρόνια στο τέρμα. Αυτοί είναι οι πραγματικοί τίτλοι πάνω από οποιοδήποτε κείμενο ανακοίνωσης. Την Κυριακή θα τους δείξουμε πως τους αναγνωρίζουμε εκεί που μετράει: μέσα στο γήπεδο, σα μια οικογένεια στέκει ενωμένη.

Μαυρομάτη;; Μαυρομάτη;;;;; Ρε παιδιά μου, εσείς ξεχνάτε ότι εδώ μιλάμε για ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ;; Γιατί μόλις μπήκε αυτός ο άνθρωπος η Λεβάδεια ξαφνικά θυμήθηκε πως υπάρχει ποδόσφαιρο;; Ήταν τριάντα τέρματα σιγής;; Ναι;; Την ίδια βδομάδα που τον έβγαλαν ανακοίνωση τιμής, τρεις φίλοι μας έκαναν τρεις πάνω από τρεις ώρες στον κρύο στην Λάρισα σα ψυχρή δοκιμασία για τους τίτλοες;; Αυτοί οι τρεις;; Αυτοί είναι οι στρατιώτες;; Αυτοί που δε ζητάνε ανακοινώσεις;; Αυτοί που δεν έχουν ψυχή για δήλωση;; Αυτοί που κράταγαν τη φανέλα όταν όλοι έφυγαν;;; Και μετά λέμε πως η διοίκηση βγάζει μόνο ανακοινώσεις;; Ρε αυτό είναι σαν να λες ότι ο σεισμός έκανε ανακοίνωση ότι δεν υπήρχε;; Ο σεισμός;; Αυτός κράτησε τις στέγες όρθιες όσο η διοίκηση έκανε ανακοινώσεις συλλυπητηρίων;; Να πάμε ένα βήμα πίσω;; Το ’40;; Εκείνοι πήγαν στον πόλεμο γιατί είχαν αξιόλογο σκοπό;; Ή επειδή τους έδωσαν ανακοινώσεις;; Μα πού;; Στο σπίτι τους;; Στο ντουλάπι;;; Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα πριν χρόνια—αντίπαλος η Κόνκερζ;; Είχαν πάρει δρόμο;; Πέντε λεπτά πριν τον αγώνα ειδοποίηση πως δε μπορούμε να παίξουμε;; Μα εμείς εκεί;; Οι τρεις μας;; Αυτή ήταν η πραγματική ανακοίνωση;; Αυτή η πραγματική οικογένεια;; Οι στρατιώτες;; Αυτοί;; Αυτοί που κράτησαν το σύλλογο όταν κανείς άλλος δε σήκωσε κεφάλι;;; Και τώρα;; Τώρα έχουμε ανακοίνωση τιμής;; Μετά;; Μετά;; Μετά;; Μετά τι;; Μετά το γήπεδο;; Μετά;; Να δούμε την Κυριακή πόσοι εδώ;; Να δούμε την Κυριακή πόσοι θυμούνται πως το τέρμα είχε σιδερά;; Να δούμε την Κυριακή πόσοι δε λένε «τιμή» αλλά λένε «σεισμός»;; Γιατί εγώ εκεί κάτω δεν θυμάμαι ανακοινώσεις;; Θυμάμαι ιδρώτα, αίμα, μια φωνή σα ένα σώμα;; Να τους δείξουμε ε;; Την Κυριακή;; Να τους δείξουμε πως η οικογένεια δεν βγαίνει σε ανακοινώσεις;; Βγαίνει στο γήπεδο σα μια φωνή;; Ψάχνοντας αυτόν τον Μαυρομάτη;; Ψάχνοντας εκείνους τους τρεις;; Ψάχνοντας εμάς;;;

Εντάξει ρε; τώρα ξεχνάτε τους τρεις εκείνους;; Αυτοί οι γαμ… οι άνθρωποι είναι οι στρατιώτες;; Μα πως;; Την ίδια βδομάδα ανακοινώνουνε τιμές στον Μαυρομάτη κι εμείς εδώ ψάχνουμε τους τίτλους;; Ο Μαυρομάτης είναι ορατός;; ΝΑΙ;; Κάθε Κυριακή στο γήπεδο;; ΝΑΙ;; Αυτοί οι τρεις;; αυτοί έκαναν τρεις πάνω από τρεις ώρες στον κρύο;; ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ;; Αυτοί κράταγαν όρθια την ομάδα;; ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ;;; Μα πως βγάζουνε ανακοίνωση τώρα;; Τι ρόλο παίζει η διοίκηση εκεί;; Αν δεν υπήρχε ο Μαυρομάτης η Λεβάδεια είχε πέντε λεπτά;; Μα τι λέμε τώρα;; Ανακοινώσεις;; Την Κυριακή βγάζω αυτήν την παλιά φανέλα μου — αυτή που έχει σβηστεί σαν τον σεισμό εκείνο — και ψάχνω να βρω ποιον άλλον στον κόσμο που τον θυμάται;; Αυτοί είναι οι στρατιώτες;; Αυτοί που κάνουν ανακοινώσεις;; Ή αυτοί που βγάζουνε ιδρώτα και αίμα;;; Μα εσείς εκείνοι;; αυτοί;; Ή εγώ;; εγώ;; Εγώ βγήκα από το τσίρκο της εργασίας μου νωρίς την προηγούμενη Παρασκευή;; Στάθηκα τρεις πάνω από τρεις ώρες στον κρύο;; Ακουμπήθηκα στο τέρμα εκείνος ο χρόνος;; ΟΧΙ;; ΤΟΤΕ;; Γιατί τώρα;; Γιατί αυτή η ανακοίνωση;;; Δεν έχω αγωνία για τίτλους πάνω στο χαρτί;; Αλλά για εκείνους που στέκονται όρθιοι όταν όλοι έχουν γονατίσει;; Αυτοί είναι οι στρατιώτες;; Αυτοί;; Ή εμείς;; εμείς;; Την Κυριακή βγάζω μια φωνή σα σειρήνα;; Ή σα ανακοίνωση;; Απλά λέω: οι τίτλοι γράφονται στο χόρτο, όχι στο χαρτί;; Γιατί εδώ μέσα ξεχνάμε πως η διοίκηση έκανε ανακοινώσεις σαν μπουγάδα;; Την ίδια στιγμή αυτοί οι τρεις έκαναν έναν αγώνα που κανείς άλλος δε γνώριζε;;; Αυτή η οικογένεια;; αυτή;; Μα στο γήπεδο δεν υπάρχουν ανακοινώσεις;; Υπάρχει μόνο η οικογένεια;; Πάνω από όλα;; Άντε ρε;; μέχρι την τελευταία στιγμή;; Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;

το βράδυ εκείνο που ανακοίνωσαν τον Μαυρομάτη κάθισα στη μπάλα του ντιβανιού να πιω ένα γάλα ζεστό — όχι τσίπουρο, γιατί εγώ δεν κάνω πανηγύρια όταν η οικογένεια μιλάει για εκείνους που στέκονται όρθιοι χωρίς φωνές. θυμάμαι εκείνη την χρονιά που η Λεβάδεια είχε υποβιβαστεί στις περιφέρειες και οι άνθρωποι της διοίκησης έκαναν ότι μπορούσαν να κρατήσουν ζωντανό τον σύλλογο, όχι μέσα από ανακοινώσεις στους τύπους, αλλά μέσα από τις φανέλες στα σχολεία, μέσα από τις μπάτες στις ταράτσες όταν έβρεχε, μέσα από τις σειρήνες του σεισμού που ξύπνησαν όλους στους δρόμους — όχι αυτές που έβγαλαν οι επικεφαλής εκείνης της εποχής, αλλά αυτές που σηκώθηκε ο κόσμος μόνος του για να σώσουν αυτούς που είχαν σκοντάψει κάτω. τώρα λένε πως η διοίκηση βγάζει ανθρώπους μόνο στον πόλεμο; εγώ έχω ένα φυλαχτό από εκείνο το σωτήριο γκολ του τελευταίου αγώνα πριν τον σεισμό — δεν ήταν τίτλο κανείς έδωσε εκείνο το βράδυ, αλλά εκείνο το γκολ κράτησε την ομάδα στη Β’ εθνική όπως κράτησε τα σπίτια όρθια στον σεισμό. ο Μαυρομάτης; αυτός στάθηκε εκεί τρεις ώρες στον κρύο στην Λάρισα όταν κανείς άλλος δεν είχε σηκώσει κεφάλι; ναι, αυτός είναι στρατιώτης. αλλά αυτά τα τρία παιδιά που έκαναν εκείνη την πρώτη σειρά όταν τελείωσαν τη δουλειά τους στις τρεις; αυτά είναι στρατιώτες. όχι γιατί έκαναν ανακοίνωση αργότερα, αλλά γιατί εκείνη τη νύχτα κράτησαν ζωντανό έναν σύλλογο που ακόμα οι ίδιοι οι επικεφαλής έκαναν ανακοινώσεις σαν μπουγάδα που δεν στέγνωνε. η οικογένεια εδώ δεν βγαίνει τώρα που βγήκαν ανακοινώσεις. η οικογένεια έκανε σειρά πριν τις ανακοινώσεις, έκανε σειρά όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μόνο ιδρώτας και αίμα. την επόμενη Κυριακή φοράμε πράσινο όχι γιατί έκαναν ανακοίνωση τιμής, αλλά γιατί εκείνος ο Μαυρομάτης έκανε τριάντα τέρματα αμύνης πριν καν κανείς σκεφτεί να τον βγάλει τίτλο. εκείνοι οι τρεις; αυτοί έκαναν τρεις πάνω από τρεις ώρες στον κρύο όχι γιατί ζητούσαν τίτλο αργότερα, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή είχε σημασία να στέκεται ζωντανή η ομάδα πάνω από όλα. όταν λοιπόν βγάζουν ανακοίνωση «τιμή στον Μαυρομάτη», εγώ ψάχνω να βρω τον αριθμό των φανελών εκείνης της εποχής που δεν είχαν ανακοίνωση πάνω τους — εκείνες που είχαν γράψει ιστορία όχι στο χαρτί, αλλά στο γήπεδο σα χαρακιές πάνω στο ξύλο της ιστορίας. εκείνοι είναι οι στρατιώτες. όχι αυτοί που βγάζουν ανακοινώσεις σήμερα, αλλά εκείνοι που κράτησαν το σύλλογο πριν καν υπάρξει ανακοίνωση τιμής. και στο γήπεδο την Κυριακή βγάζω μια φωνή όχι σαν ανακοίνωση, αλλά σα σειρήνα που ξυπνά όποιον έχει κοιμηθεί πάνω στη μνήμη. όχι γιατί έκαναν ανακοίνωση τώρα, αλλά επειδή εκείνοι οι τίτλοι γράφτηκαν πριν χρόνια σα στίχοι τραγουδιού — και τραγούδια δεν γράφονται πάνω στο χαρτί, γράφονται πάνω στο αίμα και τον ιδρώτα των ανθρώπων που στέκονται όρθιοι όταν όλοι έχουν γονατίσει.

Κοίταξε τώρα εδώ — χτες το βράδυ στον δρόμο προς το σπίτι μου είδα τον Γιώργο του Κατσιγιάννη να στέκεται στην στάση με μια τσάντα βρώμικη από γη και μία φανέλα διπλωμένη πάνω στο βραχίονα. Αυτός είναι ο τύπος που έκανε αυτές τις τρεις πάνω από τρεις ώρες στη Λάρισα· εκείνο το βράδυ μου είπε πως η οικογένειά του είχε βγάλει βόλτα κάποιον από τους παππούδες που είχε μείνει μόνο του μετά τον σεισμό, γιατί εδώ κάτω κανείς δε χάνει τον άλλον — ούτε όταν η διοίκηση βγάζει ανακοινώσεις σαν μπουγάδα. Αυτή είναι η παράδοση που δεν βγαίνει ποτέ στον τίτλο, εκείνος ο Μαυρομάτης σηκώθηκε πριν είπαν τιμή εκείνοι εκείνοι οι τρεις κράτησαν το γκολ κλειστό όχι επειδή ήρθε ανακοίνωση αργότερα, αλλά επειδή εκείνη την στιγμή η Λεβάδεια έπρεπε να στέκεται όρθια μόνο σα μια οικογένεια. Την Κυριακή βγάζω αυτήν την παλιά φανέλα μου και ψάχνω να βρω αυτόν τον Γιώργο εκεί γύρω — όχι για ανακοίνωση, αλλά γιατί εκείνοι είναι αυτοί που ξέρουν τι σημαίνει στρατιώτης: φοράνε τη φανέλα όχι όταν υπάρχει τιμή πάνω στο χαρτί, αλλά όταν η ομάδα κρέμεται από μια κλωστή.

Πού θυμάμαι εγώ αυτήν την Κυριακή του σεισμού— не στον αγώνα εκείνο της ομάδας, αλλά σπίτι μου στα Ιωάννινα. Εκείνες τις στιγμές, όταν οι σειρήνες σβήσανε σιγά σιγά, έβαλα το κινητό μου στον τοίχο σαν ξυπνητήρι και άκουσα τον Θύμιο τον τερματοφύλακα να λέει στον αέρα πως η ομάδα κρατιόταν στα όρια του γηπέδου σα τείχος. Δεν έκανε ανακοίνωση κανείς εκείνο το βράδυ· έκανε αγώνα σαράντα πέντε λεπτά αδιάκοπα μέχρι να μπορέσει να φύγει από το γήπεδο. Τώρα βλέπω αυτές τις ανακοινώσεις και νιώθω πως κάποιοι παίζουν ρόλους. Ο Μαυρομάτης σίγουρα είναι στρατιώτης—κράτησε το τέρμα σφραγισμένο σαν εκείνες τις νύχτες που έβρεχε τόσο πολύ που δεν υπήρχε ούτε ένα σπίτι εκεί γύρω που να μην είχε νερό μέχρι τους αστραγάλους. Αυτοί οι τρεις στη Λάρισα; Αυτοί επίσης στρατιώτες, αδιαμφισβήτητα. Αλλά εδώ κρύβεται η αλήθεια: η οικογένεια δεν βγαίνει τώρα γιατί έκαναν ανακοίνωση. Βγήκανε τότε, εκείνες τις τρεις ώρες χωρίς σημαία, επειδή η ομάδα βρισκόταν στιγμή πριν σβήσει σαν κερί. Μα τι κάνουν τώρα αυτοί που βγάζουν ανακοίνωση; Βγάζουν έναν τίτλο πάνω στο χαρτί σαν εκείνον που κάποιοι βγάζουν τίτλους στις ταινίες βουβές—σκοτεινά κείμενα που κανείς δε διαβάζει ποτέ σαν πρέπει. Εκείνοι οι τρεις δε ζητούσαν ανακοίνωση εκείνο το βράδυ· εκείνοι δε ζητούν τώρα. Αυτό που ζητούν είναι μία φωνή που να λέει «ο Λεβαδειακός υπάρχει ακόμα», όχι ένα κείμενο που να λέει «τιμή στον Μαυρομάτη». Κι όμως—τώρα βλέπω ότι υπάρχουν κάποιοι εδώ μέσα που κρύβονται πίσω από αυτά τα λόγια σαν να ήταν ασπίδα. Όμως εγώ αυτήν την Κυριακή σηκώνομαι νωρίς, φοράω τη παλιά μου πράσινη φανέλα—εκείνη που η μαμά μου κράταγε κλειστή σαν θησαυρό επειδή είχε σβηστεί στα πολλά πλυσίματα—και ψάχνω στους δρόμους εκεί γύρω εκείνους τους ανθρώπους που θυμούνται πως η ομάδα στέκεται όρθια μόνο όταν υπάρχει ιδρώτας και αίμα, όχι ανακοινώσεις. Γιατί εγώ εκείνες τις νύχτες του σεισμού δεν πήγα να γράψω ανακοίνωση· πήγα να κρατήσω μία στέγη όρθια. Αυτοί είναι οι στρατιώτες· όχι εκείνοι που βγάζουν τίτλους πάνω στο χαρτί σήμερα. Αυτοί είναι αυτοί που κρατούν το σύλλογο σαν μια οικογένεια που ξέρει πως οι τίτλοι γράφονται όχι εκεί που λέει «τιμή», αλλά εκεί που λέει «συνεχίζουμε».

Τι να πω τώρα εδώ;; Αυτή η ανακοίνωση για τον Μαυρομάτη στέλνει περισσότερο ψυχραιμία παρά πανηγύρι;; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2018—αντίπαλος η Παναχαϊκή στο Αλκαζάρ—όταν οι ανακοινώσεις της διοίκησης περιορίστηκαν στα τρία λεπτά «η ομάδα αγωνίζεται σκληρά». Εκείνες τις δύο ώρες στα έδρανα στέκονταν τρεις γέροι με πράσινες σακούλες στους ώμους, αυτή ήταν η ανακοίνωση που έγραψε ιστορία. Όχι κείμενο, όχι τίτλο· μια φανέλα που είχε γίνει σκόρπιοι κουβάδες πάνω στην κουζίνα τους. Εδώ όμως τώρα;; Μία ανακοίνωση «τιμή» και κάποιοι θέλουν να βγάλουν συνέλευση;; Ρε, αυτή η φαμίγlia ξέρει τι σημαίνει στρατιώτης;; Σημαίνει αφήνεις το σπίτι σου στις τρεις το απόγευμα όταν τελειώνει η δουλειά, φοράς εκείνη την φθαρμένη φανέλα που μυρίζει πλυντήριο και στέκεσαι στις τρεις πρώτες σειρές όταν ο κόσμος έχει γυρίσει όλους τους υπόλοιπους ουρανούς;; Αυτοί οι τρεις στη Λάρισα;; Αυτοί;; Αυτοί έκαναν τρίωρο κρύο όχι επειδή τους έδωσε κανείς ανακοίνωση αργότερα, αλλά επειδή εκείνη τη νύχτα το γήπεδο του Αλκαζάρ έκανε περίπου… τρία χρόνια παύση χωρίς νερό;; Το ’40;; Πηγαίνανε στον πόλεμο επειδή ήθελαν μετά να βγάλουν ανακοίνωση;; Όχι, πήγαιναν επειδή πίστευαν πως η οικογένεια υπήρχε πριν καν υπάρχουν λέξεις γύρω της. Και τώρα;; Τώρα κάθονται κάποιοι εδώ μέσα και σκαλίζουν «τι έπραξε η διοίκηση;;» σα να μην ξέρουν πως αυτές οι ανακοινώσεις βγαίνουν όταν ο ίδιος ο σύλλογος έχει ανάγκη ένα ψέμα πάνω στο χαρτί γιατί δεν μπορεί να σηκώσει το ίδιο το σώμα του;; Μα εγώ εκείνον τον καιρό που κράταγαν το τέρμα ανοιχτό ούτε ανακοίνωση δεν υπήρχε—υπήρχε μόνο ο Μαυρομάτης να στέκεται εκεί σα τείχος στα είκοσι λεπτά, εκείνον τον αγώνα που τελικά λύγισε όταν κάποιος από την αντίπαλο έπιασε το πόδι του σα σιδερά;; Αυτός εκείνος ήταν στρατιώτης;; Ήταν;; Γιατί εκείνος κράτησε τρία γκολ κλειστά εκείνο το βράδυ, όχι επειδή είχε ανακοίνωση αργότερα, αλλά επειδή εκείνη την ώρα η οικογένεια έπρεπε να στέκεται όρθια. Την Κυριακή λοιπόν φοράω αυτήν την παλιά πράσινη φανέλα—εκείνη που είχαν κάνει μπλουζάκι οι δύο γιοι μου όταν έπαιζαν σα νάνοι στις παιδικές ομάδες—και ψάχνω εκείνον τον Γιώργο του Κατσιγιάννη εκεί γύρω. Όχι για να δω ανακοίνωση, αλλά γιατί εκείνος ξέρει πως οι τίτλοι γράφονται εκεί που υπάρχουν ιδρώτας και αίμα, όχι εκεί που υπάρχουν λέξεις πάνω στο χαρτί. Κι αν δω εκείνον τον Μαυρομάτη να στέκεται κοντά στην θύρα;; Δεν του λέω τίποτα· απλώς του βγάζω μια φωνή σα σειρήνα, σα εκείνες τις νύχτες του σεισμού όταν κανείς δεν περίμενε ανακοίνωση από κανέναν—μόνο έναν άνθρωπο που κράταγε μία στέγη όρθια χωρίς ψέματα πάνω στο χαρτί. Αυτή είναι η οικογένεια. Αυτή εμείς. Την Κυριακή φοράμε πράσινο όχι επειδή έγιναν ανακοινώσεις, αλλά επειδή αυτοί κρατήσανε το σύλλογο όταν κανείς άλλος δεν είχε ψυχή να σηκώσει κεφάλι. Αυτοί είναι οι στρατιώτες;; Αυτοί;; Γιατί εκείνοι έκαναν εκείνο το τρίωρο κρύο χωρίς αναφορά, εκείνοι κράτησαν το τέρμα σφραγισμένο δεκαπέντε χρόνια χωρίς τίτλο—και αυτοί είναι που σήμερα κάποιοι εδώ θέλουν να βγάλουν ανακοίνωση στο κέντρο της πόλης;; Μα εμείς;; Εμείς εκείνοι;; 🤡💸

Ρε τι γίνεται εδώ;; Εγώ μέχρι σήμερα είχα μπει στο γήπεδο της Λάρισας τρεις φορές στη ζωή μου — μια για εργασία, μια για φαγητό στο γήπεδο και μια γιατί έκανα παρέα σ’ έναν τύπο που είχε εισιτήριο. Και ξαφνικά εγώ οι ίδιοι μας βγάζουν στρατιώτες;; Ποιους;; Τους τρεις εκείνους;; Αυτούς που έκαναν τρεις πάνω από τρεις ώρες στον κρύο;; ΠΟΛΛΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ;; Εγώ εκεί τις τρεις εκείνες ώρες στη Λάρισα στέκαμε έξω να καπνίζω σιγά σιγά — όχι για τον Λεβαδειακό, μα γιατί ο μπατζανάκης μου έκανε δουλειά εγκαταστάσεων εκεί κι εγώ περίμενα να τελειώσει να βγάλω το δικό μου ρόλο. Και τώρα βγάζουν ανακοίνωση τιμής;; Μα τι τιμής;; Τι τίτλο;; Αυτοί οι άνθρωποι αυτοί έκαναν εκείνο το τρίωρο σα χειρόγραφο σημείωμα μέσα στον νου τους — σαν εκείνον τον αγώνα που πήγαν μια βδομάδα νωρίτερα στο χωριό τους και πέτυχε 3-0, αλλά κανείς δεν τους είπε τίποτα επειδή ήταν πρωταθλητές τοπικών ομάδων;; Μα εδώ;; Εδώ έχουν κάνει ανακοίνωση σα να βγάζουν βόλτα ένα μουνουχτρό ψάρι πάνω σε χαρτί;; Μα τίποτα δεν κράτησε εκείνο το τρίωρο κρύο σα εκείνο το γκολ του τελευταίου αγώνα πριν τον σεισμό — εκείνο κράτησε την ομάδα στη Β’, όχι ανακοίνωση. Και τώρα;; Τώρα κάνουμε συνέλευση;; Μα εγώ βγάζω αυτήν την παλιά φανέλα μου που είχε ξεθωριάσει από τον ήλιο πάνω στη θάλασσα των Χανίων κι εκείνες τις Κυριακές που πήγαινα στον αγώνα μόνο επειδή η γυναίκα μου είχε πάει επίσκεψη στη μάνα της — εκείνος ο χρόνος;; Εκείνος κράτησε τον Λεβαδειακό;; Ή εκείνες οι τρεις ώρες σα χειρόγραφο;; Εκείνες ήταν σα εκείνο το γκολ στον τελευταίο αγώνα πριν τον σεισμό — κράτησαν κάτι στέρεο, όχι ανακοίνωση. Κι αυτοί οι στρατιωτές;; Αυτοί;; Μα αυτοί είναι σαν εκείνους τους τρεις γέρους στο Αλκαζάρ εκείνον τον αγώνα της Παναχαϊκής — αυτοί έκαναν τρία λεπτά ανακοίνωση κι ύστερα δύο ώρες σιωπή σα σιδεράδες μέσα στο γήπεδο. Αυτοί εκείνοι;; Αυτοί;; Αυτοί κράτησαν την ομάδα όταν κανείς άλλος δεν είχε ψυχή, όταν ακόμα και η διοίκηση έκανε ανακοινώσεις σαν μπουγάδα που δεν στέγνωνε. Και τώρα;; Τώρα κάνουμε συνέλευση;; Μα εγώ εκείνες τις τρεις ώρες στη Λάρισα έγινα σιγά σιγά ένας άσος στο Call of Duty — εκείνο το τρίωρο κράτησε πιο πολύ μέσα μου παρά οποιοσδήποτε τίτλος πάνω στο χαρτί. Αυτή η οικογένεια;; Αυτή εμείς;; Την Κυριακή βγάζω αυτήν την φθαρμένη φανέλα μου κι αν δω εκείνον τον Μαυρομάτη να στέκεται εκεί σαν στρατιώτης;; Του λέω μονάχα «συγχώρα με ρε» κι ύστερα βγάζω μια φωνή σα σειρήνα όχι επειδή έκαναν ανακοίνωση, αλλά επειδή εκείνο το τρίωρο σηκώθηκε μέσα μου σα εκείνο το γκολ του σεισμού — εκείνο κράτησε κάτι ζωντανό, όχι ανακοίνωση. Άντε πάλι;; Να μου πείς πως αυτοί οι τρεις;; Αυτοί;; Αυτοί είναι στρατιώτες;; Αυτοί;; 🤬🔥

Άκου λοιπόν που έγινε — εδώ και τρεις βδομάδες κάθε φορά που ανοίγω το κινητό μου βλέπω κάτι ανακοινώσεις να τρυπώνουν σα σφήκες. Αλλά ας δούμε τα γεγονότα έτσι όπως έγιναν: την Παρασκευή στις τρεις η ώρα μετά τη δουλειά, εκείνο το τρίωρο στη Λάρισα, οι τρεις άντρες πιάσανε το τέρμα σα σιδεράδες στη γωνία τους, ενώ πίσω τους ο κρύος αέρας σήκωνε σκόνη από τις σωρούς των ανακοινώσεων που περίμεναν ακόμα χαρτί και σφραγίδα στο τέλος της μέρας. Και ξέρετε τι θυμάμαι εγώ; Την Κυριακή εκείνη που η Λεβάδεια έπαιξε στο Αλκαζάρ σα ν’ άλλαζαν ρόλους σ’ έναν πόλεμο — όχι ένας κανόνας αλλά ένας αγώνας, εκεί όπου ένας αγώνας κάνει περισσότερη ιστορία από μια ανακοίνωση. Τρεις γέροι έκαναν πέντε βήματα μέσα στη θύρα φορώντας πράσινες σακούλες σα ιμάντες ασφαλείας, κι εγώ εκεί έχοντας στην τσέπη μου ένα νόμισμα του ενός λεπτού επειδή ήμουν τόσο φτωχός που δεν είχα ούτε ψωμί για τους καθρέφτες μετά τον αγώνα. Εκείνοι οι τρεις; Εκείνοι έκαναν την ανακοίνωση με τον τρόπο τους — όχι γιατί τους έδωσαν τίτλο αργότερα, αλλά επειδή εκείνες τις τρεις ώρες κράτησαν το σύλλογο στέκοντας πάνω από τέσσερα γκολ, όταν η διοίκηση είχε βγάλει ανακοίνωση μόνο στα τρία λεπτά λέγοντας πως «η ομάδα αγωνίζεται σκληρά». Και τώρα βγάζουν ανακοίνωση «τιμή στον Μαυρομάτη»; Μα τι είναι αυτή η τιμή;; Ένας τίτλος πάνω στο χαρτί; Εκείνο το τρίωρο στη Λάρισα κράτησε περισσότερο χρόνο μέσα στους ανθρώπους παρά οποιοσδήποτε τίτλος πάνω στο χαρτί. Αυτοί οι τρεις σηκώθηκαν στις τρεις την Παρασκευή επειδή η οικογένεια κρέμονταν σα κηρήθρα πάνω από ένα χάσμα. Δεν ήταν ντροπή εκείνο το τρίωρο, ήταν προϋπόθεση. Και εγώ εκείνος εκείνος ο οποίος φορούσε την παλιά μου πράσινη φανέλα — εκείνη που είχε γίνει σκόρπιοι κουβάδες πάνω στο πάτωμα του σπιτιού μου επειδή ο γιος μου είχε μεγαλώσει κι εκείνη κρατούσε ακόμα τον ιδρώτα από τις στιγμές που η οικογένεια έκανε σειρά πριν καν υπάρχει ανακοίνωση τιμής. Αν όμως ρωτήσεις εμένα ποιοι είναι στρατιώτες σήμερα; Οι τρεις εκείνοι που έκαναν τρίωρο κρύο χωρίς λογής ανακοίνωση εκείνο το βράδυ, αυτοί είναι. Αυτοί κράτησαν την ομάδα στέκοντας σα τείχος ενώ η διοίκηση έκαναν ανακοινώσεις σα μπουγάδα που δεν στέγνωνε. Κι όσο για τον Μαυρομάτη; Αυτός βγήκε στις τρεις ώρες εκείνες επειδή η ομάδα είχε ανάγκη έναν άνθρωπο να στέκεται όρθιος σα σκοπός στο τέρμα της ιστορίας. Αλλά εκείνοι οι τρεις; Αυτοί ήταν αυτοί που κρατούσαν το γκολ σφραγισμένο χωρίς να περιμένουν βραβείο αργότερα — εκείνοι έκαναν την ανακοίνωση εκείνο το βράδυ, όχι σήμερα πάνω στο χαρτί.