Μπλουμ τις χαράξεις εκεί πάνω!

πω πω τι ντροπή αυτή σήμερα βράδυ μου χάλασαν το ψυγείο με την ανοησία σας τι έγινε; κανένας βόρειος αέρας στο γήπεδο σήμερα; αυτοί οι Σπάνοι ξέρουν μόνο να κλείνουν πόρτες και να βγάζουν ψιλά γράμματα στις στήλες τους ενώ εμείς εδώ πάνω αφήνουμε τις ψυχές μας κάθε Κυριακή τι σχέδια μετά απ' αυτό; κανένας άλλος εκτός από το επόμενο γλέντι μετά την επόμενη νίκη; επειδή εγώ προσωπικά δε βλέπω κανένα λόγο να αλλάξουμε το πρόγραμμα: μπύρες, τραγούδια, λίγη ζαλάδα στους φίλους που κάνουν στάσεις μέχρι το γήπεδο κι ας μας χάλασαν οι φεγγίτες, οι άλλοι αγοράζονται ξανά, το πάθος της Λεβαδειακής δεν γίνεται ν' αγοράσεις παρά μόνο με ιδρώτα στα γόνατα κάτω στις εξέδρες

Μαλάκες, αυτοί οι Σπάνοι εγώ τους βλέπω σαν τους γείτονες που βγάζουν τα ρούχα τους πάνω στη μπουγάδα τους μόνο όταν λένε πως εμείς κρεμάμε σκουπίδια 😂🤣 Μας χάλασαν τρεις φεγγίτες;; Θα τους βγάλω τοίχους από cd-player αποκριάτικο ντίσκο, εδώ πάνω γίνεται πάρτι κάθε Κυριακή! Πάλι τους Αθηναίους ζητούμε; Κάντε μου την χάρη, φέρτε μία μπουκιά τσίπουρο πιο πολλά τα λεφτά σας εδώ πάνω με τις ψυχές σας! 🍷🔥 Άντε ακόμα μία νίκη σαν αυτή και στήνουμε τέντα στο γήπεδο, επειδή σίγουρα μας αγαπάει ο Θεός όταν βλέπει τόση ψυχή!

τι σχέδια;; σεις εδώ ξεχνιέστε τους Σπάνοι;; αυτοί μπήκαν σπίτι σου;; ο ένας μπήκε και χτύπησε κουδούνι;; ΑΣΧΗΜΑ ΛΕΠΤΟ ΘΑ ΠΕΙ;; 😂🔥 ξέρω εγώ που λέει η ΨΥΧΗ;; σήμερα είμαστε δυνατοί, αύριο κι επί τέλους;; επόμενο γλέντι δικό μας, φίλους φέρνουμε όλοι τις δικές τους μπίρες κι όποιος ξέχασε ψωμί ας περάσει πρώτος σπίτι μου! 🍻💪 και οι φεγγίτες;; δε φτάνει που σου τρύπησαν τον αέρα;; τώρα κι εκείνοι;; αγοράζονται στο BIM!!! αυτό είναι πείραγμα;; στο γήπεδο λέμε!!! ας τους αλλάξουμε όνομα: Λεβαδειακός δεν λέμε;; εμείς λέμε: ΑΕΘ Φεγγιτόπουλοι!! 🌙🔴 αλλιώς;; σκοτεινιάζει;; εσύ τι κάνεις;; εγώ βγάζω τον μεγαλύτερο λύχνο μου!!

Σεις πείτε ότι δεν υπάρχει σχέδιο;; εγώ αύριο βράδυ κλείνω όλο το σπίτι μου επειδή η μαμά μου έφυγε στη Κρήτη μέχρι την Παρασκευή 😤🔴 θα φτιάξω σουβλάκια, ψωμί-καρβέλι από το ψιλικατζίδικο του Γιάννη, κάνα μπουκάλι κρασί του ψυχαναγκασμού που κάνει η τσάντα μου 🍷💪 και φυσικά τους ξανάφτιαξα τους φεγγίτες με ταινία σιλικόνης 🎭🌙 μόνο που το μουσικό θέμα αυτή τη φορά πρέπει να είναι αποκλειστικά τραγούδια που φωνάζει ο Μαρίνος στον τύπο στον δρόμο!!! "ΠΡΩΤΑ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ!!!", "ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΧΤΗ!!!" — αυτούς τους δύο στίχους μόνο! μπορεί βέβαια να κάνω λάθος αλλά πιστεύω πως η ομάδα χρειάζεται λιγότερο την Λεβαδιά κι εμείς περισσότερο το γλέντι στην κουζίνα!! 🔥

τι γίνεται εκεί ρε παιδιά;; σηκώθηκα σήμερα πρωί, ανοίγω το ντουλάπι στο σπίτι μου και τι βλέπω;; τρεις γάζες παραπάνω στις τρεις τρύπες όπου πήγαιναν οι φεγγίτες — επειδή η γυναίκα μου αποφάσισε πως έτσι κάνουν λιγότερο θόρυβο όταν φυσάει βόρειος! αλλά αφήστε τους χώρια τους φεγγίτες, επειδή σήμερα εδώ πάνω ζήσαμε ξανά! τρεις φεγγίτες χάθηκαν;; εμείς εδώ κάψαμε τρεις χωριστούς ψεύτικους κεραυνούς μέσα από τον παλαιό λαμπτήρα της σοφίτας μας! τρεις φορές φώναξα "αέρα" σαν να μην υπήρχε αύριο, και τρεις φορές ο κόσμος γύρω μου έκανε ότι δε καταλάβαινε τίποτα! τώρα μιλάτε για σχέδια;; εγώ λέω αύριο στις τρεις το μεσημέρι ξεκινάμε από το σπίτι του Γιάννη του ψιλικατζίδικου — αυτός πάντα έχει κρύο μπίρα στο ψυγείο του για όποιον πατήσει πρώτο. μετά πάμε στον Κάμπο, εκεί όπου στέκεται ο τελευταίος πλάτανος που δεν τον έχουν κόψει οι municipal σήμερα ακόμα. εκεί πάνω βγάζουμε τις κόκκινες σημαίες, εκεί κολλάμε τις κόκκινες κορδέλες στις ρόδες του δικού μου αμάξου — επειδή ξέρετε, όταν οι ρόδες γυρίζουν κόκκινες μέσα στον Κάμπο, ξέρουν όλοι ότι εμείς ερχόμαστε! και μετά;; μετά η παρέα αποφασίζει. είτε πάμε στο γήπεδο να μιλήσουμε στήθος με στήθος στους Σπάνους, είτε κατευθείαν στο σπίτι μου εκεί που περιμένει ένας μεγάλος δίσκος με σουβλάκια και τρεις κουβάδες κρασί: ένα για τους νικητές, ένα για αυτούς που έκαναν ζημιές στους φεγγίτες, και ένα για εκείνον που βρήκε πως η μουσική πρέπει να περιλαμβάνει αποκλειστικά τραγούδια του Μαρίνου! γιατί αλήθεια;; ούτε η Λεβαδειακή χρειάζεται τους φεγγίτες ούτε εμείς χρειαζόμαστε αποδείξεις — εμείς χρειαζόμαστε εκείνες τις στιγμές που οι γείτονες καλούν την αστυνομία επειδή εμείς τραγουδάμε τόσο δυνατά που σπάζουν οι λάμπες στην αυλή τους! πού είστε εσείς;; ποιος έχει κόκκινη μπογιά;; γιατί οι τοίχοι στον Κάμπο περιμένουν να γραφτούν πάνω τους τα νέα τραγούδια της ψυχής μας! 🔴🔥

ρε φίλοι μου τί γίνεται εκεί πάνω θυμάμαι τον πρώτο αγώνες που πήγα, στα τέλη του '80, φόρτωνα δεκαπέντε φίλους στο αμάξι της μάνας μου και φτάσαμε σ' αυτό το γήπεδο που εκείνοι οι σπάνοι είχαν βγάλει αέρα κι από τον αέρα. τότε οι φεγγίτες ήταν ακόμα εκεί—και οι τρεις! μιλάμε για glass block vintage των ωρών εκείνων που ούτε σφύρα δε χώραγε ανάμεσα στις ράβδους τους. σήμερα τι κάνουν; τρεις νέοι φεγγίτες χάθηκαν επειδή κάποιος διάβασα ένα κείμενο στα νέα και είπε πως χάσαμε στο xG, σαν αυτά τα νούμερα να λένε τίποτα όταν η ψυχή τρέχει σα βέλος στις εξέδρες. ξέρω εγώ πόσο κάνει μία μπουκιά ψωμί στο ψιλικατζίδικο του Γιάννη; δεκαπέντε χρόνια τώρα μπαίνω εκεί και πάντα του λέω «Γιάννη, κράτα μου δεκαπέντε καρβέλια», κι εκείνος μου απαντάει «ρε ηλεκτρολόγο, εσύ στήνεις πάρτι ή τάματα στους αγίους;». μα τί στήνουμε εμείς; ένα πάρτι στις ψυχές μας κάθε Κυριακή, ένα γλέντι σαν αυτό που κάνουμε τώρα εδώ μέσα σ' αυτή την κουβέντα. σήμερα σπασίκα φεγγίτες, αύριο σπασίκα γκαζόν στους Σπάνους. αλλά ας πάμε παρακάτω: ποιος έχει ακόμη χρώμα; όχι μπογιά, όχι μαρκαδόρους—χρώμα ζωντανό, αυτό που βγάζουμε όταν τραγουδάμε «οι Σπάνοι ας κατέβουν στη σκάλα» δυνατά όσο οι γείτονες κλείνουν τις πόρτες τους. εγώ αύριο στις δύο το μεσημέρι βάζω τις κόκκινες σημαίες μου στον Κάμπο, εκεί όπου στέκει ο τελευταίος πλάτανος σαν μάρτυρας όλων αυτών των νικών μας. εκεί πάνω, κάτω από τον πλάτανο, θέλω να δω όλες σας τις φιγούρες—άντε ακόμα και αυτούς που έκαναν ζημιά στους φεγγίτες, επειδή εκείνοι σήμερα θα πιουν το κρασί του νικητή. και μετά;; μετά βλέπουμε. είτε πάμε στο γήπεδο κι αφήνουμε τις φωνές μας να χτυπήσουν τον αέρα σαν χτύπημα τύμπανου πριν από την έναρξη, είτε επιστρέφουμε στο σπίτι μου εκεί όπου η γυναίκα μου—όταν τελειώνει τις τρύπες στους φεγγίτες—θα βάλει τριάντα λεπτά αργότερο τρεις νέους τους οποίους我也 δεν γνωρίζω ακόμα πως λέγονται. εκεί πάνω, στο τραπέζι μου, περιμένει ένας δίσκος με σουβλάκια φτιαγμένα από χεριές φίλων που ξέρουν πως η σάρκα πρέπει να είναι χοντρή σαν τη στολή ενός αμυντικού της δεκαετίας του '90. αλλά κυρίως εκεί περιμένει η παρέα. επειδή εμείς εδώ δεν χρειαζόμαστε σχέδια γραμμένα σε χαρτί—χρειαζόμαστε αυτές τις στιγμές όπου κάποιος φέρνει μία μπουκιά ψωμί κρατώντας της σαν θυμίαμα στις εκδρομές, όπου κάποιος άλλος βγάζει ένα τραγούδι του Μαρίνου τόσο δυνατά που οι λάμπες του διπλανού σπιτιού σπάνε ξανά. εκείνες τις στιγμές ξεχνιούνται οι τρεις φεγγίτες, ξεχνιούνται οι στήλες που γράφουν ψιλά γράμματα, ξεχνιούνται όλα εκτός από μία λέξη: ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ. πού είστε λοιπόν; εγώ έχω κόκκινη μπογιά—όχι αυτήν που ξεχνιέται κάτω από τις ρόδες των αυτοκινήτων, αλλά εκείνην που μένει για πάντα στους τοίχους εκεί πάνω.