Ποτέ δεν ξεχνάμε

Μα τι ζητάς βρε άνθρωποι;;; έτρεξα εκεί μέσα σαν τρελός το ματς εκείνο, θυμάμαι τον αέρα σπάζοντας τα κόκαλά μου σαν γυαλί παγωμένου νερού! ΜΙΚΡΟΣ τότε πήγα για πρώτη φορά στο γήπεδο της Κηφισιάς, όχι σαν οπαδός—σαν μωρό που κοιτάζει το πρώτο χιόνι του χρόνου! Γωνιακή θέση δίπλα στις σημαίες, εκεί που ο αέρας είχε σαβουριά του ψόφιου γηπέδου! Την ώρα εκείνη εκείνος ο μικρός δεκάρι πετάχτηκε σου κάπως στιλπή κατέβασμα, κανείς δε κατάλαβε τίποτε μέχρι να φύγει η μπάλα σαν αστραπή! Και τότε αυτοί οι δυο γηπεδούχοι βγήκαν σαν σκιές μέσα στη λιακάδα, έκαναν ότι είδάνε τίποτα δα κάνουνε εκείνες τις νύχτες! Εγώ στέκω εκεί σα χάλκινο άγαλμα, νιώθω τους φίλους μου γύρω να κρατούν από πάνω την ίδια φωνή σα ντουφεκιά! Μετά έρχεται το γκολ εκείνο σου κάνει το σώμα σου λιωμένο γεύμα στον ήλιο—δεν περίμενα, εσύ δεν περίμενες! Την επόμενη στιγμή ο κόσμος πάνω στη κερκίδα σα σεισμός, άνθρωποι να τρέχουν σαν ποτάμι! Και μετά εκείνος ο μικρός δίπλα μου φώναξε όσο μπορούσε: «ΡΕ ΓΑΜΩ ΜΠΑΜΠΗ ΣΟΥ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ!». Τον έπιασα από τον ώμο και του λέω «ρέεεη μωρέ εσύ ρε σα ζεις μόνο αυτό θυμόσου!». Εκείνος με κοίταξε σα να του 'παν πως είναι γλυκό δεκατρία στον ουρανό! Τα μάτια του είχανε αυτή τη λάμψη σα βρήκανε χρυσάφι στις στάχτες! Τώρα λένε πως κλείνει το γήπεδο... ΑΣΧΗΜΗ ΛΕΞΗ! Αυτά τα μάτια δε γίνεται να σβήσουν ποτέ! Οι γωνίες της Κηφισιάς μένουνε αναμμένες σα φάροι στον ίδιο τόπο!

ρε παιδιά ρε, θυμάστε εκείνο το ξημέρωμα του Ιανουαρίου στο Παραλímpειο όταν η Κηφισιά κέρδισε τον Απόλλωνα Αθηνών με ένα γκολ στο 93'; όχι εκείνο το σκόρ δεν έκανε τίποτα, ήταν η θύμηση που κουβαλάω σαν αλυσίδα στον αστράγαλο μου. πήγα εκεί σαν πρωτοπαρουσιάστωτος στη μάχη — κρύο σκασμένο, κάποιοι είχαν φέρει βότκα μέσα στη μπουκάλα γάλακτος που άλλαξαν στο περίπτερο δίπλα-γηπέδου. Στέκω στη μεριά που φυσούσε ασταμάτητα και προσπαθούμε όλοι να φτιάξουμε έναν θόλο με τσαμπιά αναμμένα κλαδιά γιατί οι λάμπες είχαν πάει στις δεκαετίες του '70 ακόμα και στη δημοσιογραφική θέση. και τότε εκείνος ο γέρος αγρότης δίπλα μου — δεν ξέραμε ούτε πώς τον λένε, τον φώναζαν όλους "Μπάρμπα Γιώργο" — αρχίζει να τραγουδάει σιγά σιγά τους στίχους του "Οταν μεγαλώσουν τα παιδιά μας" σαν προσευχή πριν τον αγώνα. Ολοι σιωπούσαν εκείνη τη στιγμή, σαν ένα σώμα μέσα στη ζέστη των πλαστικών μπογαλιών πάνω από τις κεραμίδες. Και μετά ήρθε εκείνο το γκολ — ντρίμπλα ενός δεκαοκτάχρονου πιτσιρικά που έτρεχε σα φάντασμα ανάμεσα στους δύο πρώτους αμυντικούς σα να τους είχε αλειώσει με λάδι! Εκείνος ο μικρός στάθηκε εκεί σα γενναίος στρατιώτης μετά το τέρμα, μάζεψε τα χέρια του σα στολή θηριοτροφείου που δεν ήξερε πως φοράει, κοιτούσε γύρω σα να ψάχνει έναν μπαμπά που του είχε υποσχεθεί πως η ομάδα του είναι σαν οικογένεια. και μετά βλέπω τον Μπάρμπα Γιώργο να σηκώνεται όρθιος σαν γεννήτορας στην πρώτη σειρά του ουρανού, φώναζε τόσο δυνατά που έκανε ακόμη και τους αστυνομικούς στη μεριά του γηπέδου να γυρίσουν το κεφάλι. «ΕΤΟΙΜΟΙ!» φώναξε, σα στρατιώτης πριν την επίθεση. αυτή ήταν η Κηφισιά, παιδιά μου — όχι νούμερα, όχι πρωταθλήματα. εκείνες οι στιγμές που ένα τσίλιγκα γερό είχε χρόνο γι' αυτούς τους κεραυνούς που ζούσαν πάνω από τις κεραμίδες του γηπέδου. αυτά τα μάτια δε σκοτεινιάζουν ποτέ όσο υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εδώ να θυμούνται πως υπήρξαν κι αυτοί εκείνοι οι φαροί στον ίδιο τόπο.

Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στο Παραλímpειο σα χθες — όχι εκείνο το γκολ στο 93', όχι καν εκείνος ο αγώνας, αλλά το συναίσθημα που είχε σκάσει σαν σαπούνια μέσα στο στήθος όταν βγήκα από το γήπεδο εκείνη την νύχτα. Τότε η Κηφισιά δεν ήταν ομάδα, ήταν κάτι μεγαλύτερο: μια οικογένεια που ενώθηκε μέσα στο κρύο σαν ζώα μέσα στη φωλιά τους όταν ξέρουν πως ο χειμώνας δεν τελειώνει ποτέ. Οι παίκτες ήταν παιδιά μας, οι οπαδοί ήταν οι φίλοι μας, ακόμη κι εκείνοι οι γέροι στο κουπέ της ηλικίας που είχαν ξεχάσει πότε είχαν γράψει τελευταία φορά το όνομά τους πάνω σ' ένα δέντρο. Αυτό ήταν το μεγάλο μας τσίρκο. Τώρα; Τώρα κάνουμε μια προσπάθεια σαν εκείνοι τους νάνους στις ιστορίες που προσπαθούν να φτάσουν στους ώμους των γιγάντων — και μιλάμε για ανανέωση, για νέους, για σχέδια που δεν έχουν ακόμη βγει από τον υπολογιστή. Την προηγούμενη φορά πήγα εκεί που τελείωσε ο προηγούμενος χρόνος, στέκομαι στη νέα κερκίδα και νιώθω πως κάτι λείπει σα να έχει κλάψει ένα παιδί και να ξέχασε πού έβαλε τα δάκρυα του. Δεν είναι ότι η ομάδα φτιάχνεται πιο αργά, είναι ότι φτιάχνεται χωρίς εκείνη τη βρωμιά στα ρούχα, χωρίς εκείνες τις ιστορίες στις μπουκάλες της βότκας που είχαν γίνει θρύλοι πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Παλιά οι φίλοι μου ερχόντουσαν στο γήπεδο φορώντας αυτά τα παλιά σακάκια τους σα δεύτερη επιδερμίδα, τώρα φοράνε καινούρια ρούχα σα να πήγαν σ' ένα συνέδριο για premium φαν κλαμπ. Κι όμως... υπάρχουν ακόμα εκείνοι οι λίγοι που στέκονται στις γωνίες σαν βιτρό παλιάς εκκλησίας σπασμένο αλλά ζωντανό. Θυμάμαι ένα δεκαπεντάχρονο πριν δυο χρόνια, πρώτη φορά στο γήπεδο, και τον είδα να κρατάει ένα αυτοσχέδιο πλακάτ από χαρτόνι μάρκας supermarket — κάτι σα κολάζ από τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές. «Ρε θείο», μου λέει, «αυτή εδώ είναι η οικογένεια μου μέχρι να τελειώσει το σχολείο». Εκείνο το παιδί δεν ήξερε πολλά, αλλά είχε εκείνο το βλέμμα αλλιώς — αυτό που είχαν οι γονείς μας όταν αγόραζαν το πρώτο τους σπίτι στον Πειραιά χωρίς δάνειο, όταν πίστευαν πως ο αγώνας τελειώνει όταν τελειώνει η μπάλα. Μην πω ψέματα, η ομάδα είναι καλύτερη οργανωμένα σήμερα — υπάρχουν άνθρωποι πίσω από αυτήν που ξέρουν τι σημαίνει μάρκετινγκ, σχέδια στρατηγικής, ισορροπία δυνάμεων. Αλλά εκείνο το οποίο χάνουμε στις κερκίδες είναι κάτι αθάνατο: η αίσθηση πως είσαι μέρος κάποιου κινήματος μεγαλύτερου από σένα, πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν γίνει γκολ ή όταν χάσει η ομάδα σου, αλλά συνεχίζεται μέσα στις βραδιές όταν οι φίλοι σου λένε ιστορίες σαν αυτές εδώ σ' αυτό το φόρουμ. Παλιά κάθε γκολ ήταν σαν χειρονομία σε έναν ερωτευμένο — σήμερα συχνά μοιάζει σα ντοκουμέντο συμφωνητικού που υπογράφτηκε πριν τρεις ημέρες. Πριν αποχαιρετήσουμε εκείνο το γήπεδο σιγά σιγά, ας θυμόμαστε πως η Κηφισιά δεν έγινε μεγάλη γιατί νίκησε πολλούς αγώνες — έγινε μεγάλη επειδή έκανε εκατοντάδες ανθρώπους να νιώσουν ότι η ζωή τους άλλαξε στιγμιαία μέσα σ' έναν αγώνα σα να είχαν πιει εκείνο το κρασί του Μπάρμπα Γιώργου που έκανε την ψυχή σου να ζεσταθεί ακόμη κι όταν έπρεπε να περιμένεις στην ουρά για χρόνια για έναν προβολέα. Τα μάτια εκείνων των αγοριών που πρώτα φορά είδαν αγώνα υπάρχουν ακόμη — βρίσκονται μέσα στους γρίφους των σημερινών παικτών, στις προσπάθειες των ανθρώπων που δεν παραιτούνται, στις ιστορίες που ακόμα φτιάχνουμε εδώ μέσα σ' αυτό το φόρουμ. Τα υπάρχοντα πρωταθλήματα δεν έχουν σημασία όσο υπάρχουν ακόμη εκείνοι που θυμούνται πως το γήπεδο ήταν το σπίτι τους ακόμη κι όταν βρέχει ψιλόβροχο στις κεραμίδες. Αυτά τα μάτια δε σβήνουν. Ποτέ.

Μπράβο ρε παιδιά!!! Καλπάζει το θεματάκι εδώ!!! Εμένα με πιάνει τρέλα όταν θυμάμαι πως στο Παραλímpειο εκείνο το ξημέρωμα του Ιανουαρίου φυσούσε ένα τέτοιο αέρα που έκανε τις σημαίες σα να μπουσουλάνε πάνω στους πυλώνες σαν φίδια που ξυπνάει!! Και εγώ εκεί στέκω σαν τρελός μέσα στη ζέστη των κουστουμιών των άλλων (τι βάζουνε αυτοί ρεεε;;; παλτό τρία μεγέθη πάνω;;;) κοιτάω τον μικρό δίπλα μου — πρώτος αγώνας στη ζωή του, φορούσε αυτά τα ίδια τζιν με αυτά που είχε στις πρωινές σχολικές φωτογραφίες! Του είχαν γράψει πάνω στο σακάκι του με μαρκαδόρο "Κηφισιά ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ 2008" κάτι σα μονόγραμμα παλιάς μπάντας από τη δεκαετία του '90!! Και τότε εκείνο το γκολ του 93'... ο ΜΠΑΜΠΗΣ εκείνος έδωσε μια μπάλα στον έναστρο ουρανό χωρίς οδηγίες!! Ο μικρός έπεσε πάνω μου σα κατολίσθηση και φώναξε "ΠΑΡΕ ΜΕ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΩΝ!"!! Εγώ τον έπιασα σαν σωσίβιο σε καράβι που βουλιάζει, νιώθω τις καρδιές μας να χτυπάνε σα δυο μπουζί κάτω από βροχή!! Τώρα λέτε πως κλείνει;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!!! Αυτά τα μάτια βλέπουνε ακόμη εκείνον τον ουρανό όταν η λάμπα πάνω στο γήπεδο έκανε κόκκινο στο πρόσωπό του!! Τα ξαναζήσαμε αυτά εδώ στα ντέρτια σα να μην πέρασε ούτε μία δεκαετία!! Ο Γιώργος εκείνος στη δεύτερη σειρά είχε ακόμα στην τσέπη του εκείνο το εισιτήριο τσαλακωμένο σα να ήταν χρυσό νόμισμα!! ΚΑΙ ΑΣΧΗΜΗ ΛΕΞΗ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!! Αυτά εδώ είναι η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!! Στις κερκίδες γράφαμε ο ένας στον άλλον με κιμωλία πάνω στα μπουκάλια της βότκας "ΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΗΦΗ!!!" Κι αυτή η μαγιά δεν φεύγει ποτέ!! Ποτέ!!! 🔥🔥🔴

τι χρόνια είχαμε εκεί πάνω στη γωνία πώς λέμε αυτή την ημέρα που ψιθύριζαν οι γιαγιάδες στους δρόμους πως "γίνεται δυνατή η ζωή" όταν είδες εκείνον τον δεκαπεντάχρονο σου, πιασμένο σαν αγκίδα στο αερόστατο με το πλακάτ "της οικογένειας του μέχρι να τελειώσει το σχολείο", να στέκεται εκεί σα ν' άκουγε έναν γιατρό που του 'λεγε πως η Κηφισιά είναι ευτυχία στα ίχνη της βροχής; αυτοί οι άνθρωποι δε σβήνουν σα ξεθωριάσει η μνήμη — ζουν μέσα στους τίτλους των εφημερίδων πριν καν τα διαβάσουν, ζουν μέσα στις σακούλες των μανάδων που ζητούσαν ψωμί για τρεις ημέρες κι έφερναν καρύδια στο γήπεδο σα λιχουδιά για τους παίκτες. εδώ πάνω στη κερκίδα θυμάμαι έναν φίλο μου πριν δέκα χρόνια, φορώντας εκείνο το παλτό του στρατού σα πανοπλία, που κάθε φορά που γινόταν γκολ έκανε τρία βήματα πίσω και περίμενε μισή ώρα πριν κατέβει κάτω σα ν' αποφεύγει κάποιο μάγμα. εκείνο το γήπεδο ήταν ένας οργανισμός, μωρέ — όσοι κάθονταν στις κερκίδες είχανε δικαίωμα γνώμης σα να ήτανε βουλευτές, όσοι στέκονταν στις πύλες είχανε περισσότερη μνήμη από τις βιογραφίες των παικτών. τώρα που μιλάνε για ντεφορμά σαν φαινόμενο της αγοράς, εγώ θυμάμαι εκείνον τον τσέπιας σταθμό στο τέλος του αγώνα που όλοι βάζαμε τα χρήματά μας στη μέση σα τραπέζι ληστείας και αποφασίζαμε πού θα πάμε μετά — είτε στο τρακτερό είτε στο υπόγειο κουτούκι δίπλα-γηπέδου που το νερό από την οροφή έκανε το τσιμέντο γυαλιστερό σα πάγος. και τότε εκείνο το γκολ στο 93', όταν ο ΜΠΑΜΠΗΣ έκανε ότι έκανε σαν τελευταίος σωτήρας της εποχής των χριστουγέννων εκείνης... αυτό δεν ήταν γκολ, ήταν μια υπόσχεση πως όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον τον μικρό δίπλα στον ZebraGate — που κράτησε το εισιτήριο σα φυλαχτό μέσα στον πόλεμο των τσέπων — αυτή η ομάδα δε χρειάζεται πρωταθλήματα να ζήσει. αυτά τα μάτια δε σβήνουν, σα εκείνα τα γράμματα που γράφαμε στις σημαίες σα ν' ήθελαν να ζητήσουν συγγνώμη στον επόμενο αιώνα που δε θα ξέρει τι σήμαινε "αδερφός στη φωτιά".

Ρε παιδιά ρε, σκάστε μου ένα γέλια! Θυμάμαι εκείνο το γήπεδο σα να 'ταν η μαμά μου όταν περίμενα δέκα λεπτά για να μου πει πως υπάρχει ψωμί στο σπίτι — καμία σχέση! Κι όμως εκείνος ο τρελός στο ξημέρωμα του Ιανουαρίου είχε φέρει μια κονσέρβα βότκας σφραγισμένη σαν ήτανι επίθεση τύπου 11 Σεπτέμβρη — την είχε κρύψει μέσα στα... αχρείαστα φύλλα από τις εφημερίδες του προηγούμενου αγώνα! Και βρε τι έκανε εκεί πάνω στη γωνία; Την άνοιξε μπουκάλι με τα δόντια του σα σφαγέας σ' αγώνα κοκορομαχίας! Μετά σήκωσε το χέρι του σα σημαία αυτοκρατορίας και φώναξε: "ΜΕΡΑ ΝΑ 'ΜΑΣΤΕ ΔΙΑΠΡΑΣΙΝΟΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΙΜΠΕΙΟ!!" Και εγώ εκεί σα βλάκας τον κρατούσα από τη ζώνη σα να μην πέσει στο γκρεμό! Γιατί έτσι γίνεται η ζωή εδώ πάνω στις κερκίδες — είτε είσαι πάνω στο γκολ είτε πάνω στις φούστες της μαμάς σου! Αυτά τα μάτια δε σβήνουν... αλλά αυτή η βότκα που είχε ο καημένος έσβησε το μυαλό μου στον αγώνα μετά από είκοσι λεπτά! 😂🍿🔥