Μας λένε Τζίτζικες

Μαλάκα Θύρα, αυτό εκείνο το γκολ του Σπύρου δεν ήταν γκολ, ήταν ΜΑΓΕΙΑ ρε! 🔥😱 Κάτσα στο ίδιο ξύλινο παγκάκι εκεί στη βόρειο κερκίδα σου λέω, εκείνο το βράδυ είχε στοιχειώσει η βροχή κυριολεκτικά! Πάλευα με την ομπρέλα μου σαν τρελός, μέχρι που ακούστηκε η φωνή "ΑΝΕΒΗΚΑΜΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ Α'!!!". Κι εγώ εκεί... έπεσα στην αγκαλιά του γείτονα μας τον Γιάννη — γιατί αλλιώς πώς να διαβιβάσεις τόση χαρά;;; Θυμάμαι που γύριζα σπίτι σπριντ πάνω-κάτω στους δρόμους της Κηφισιάς με το αερόστατο δαχτυλίδι μου στο χέρι! 💪🔴 Κάθε σπίτι είχε τον κόσμο στην πόρτα να τραγουδάει "Κηφισιά, Κηφισιά" — εκείνες τις μέρες είχε σπάσει το γήπεδο, ρε παιδιά! Μετά εκείνο το βροχερό απόγευμα όπου έκανα το πρώτο μου τατουάζ με τον αριθμό 2-1 πάνω στον αστράγαλό μου... επειδή ΟΥΤΕ Η ΒΡΟΧΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ! Και τώρα πάλι εκεί στους κόλπους στις κερκίδες περιμένοντας το επόμενο γκολ, εκείνον τον παλμό... σαν να λες πως ο χρόνος έκανε ένα τεράστιο λάθος να σταματήσει εκείνες τις νύχτες! 🎉Οι Τζίτζικες δεν είναι μύγες, είναι βόμβες αίσθησης ρε παιδιά! Τέλος πάντων;

εσύ εκεί πίσω από την οθόνη, πες μου, πότε έβγαλες τελευταία φορά το σάλι της Κηφισιάς στους ώμους σου και βγήκες στους δρόμους σου喊 ζητώντας αέρα;;; όχι βέβαια εκείνες τις νύχτες του 2014 όμως, όταν η βροχή έκανε τους δρόμους λίμνες κι εμείς συνεχίζαμε σαν τρελοί μέχρι το γήπεδο, πόδια μέσα στη λάσπη, φωνές στις τσέπες και στις καρδιές. θυμάμαι εκείνον τον τύπο στο λεωφορείο των επισήμων που είχε βγάλει το μπλουζάκι του και τραγουδούσε αλλιώτικα «μπορούν αυτοί να ξεχάσουν εδώ πέρα πως όταν πρωτοσηκωθήκαμε σ’ αυτό το γήπεδο όλοι μας ντυνόμαστε σαν γυμναστές του Πειραιά;;;». ήταν μια εποχή που οι δρόμοι έπαιρναν ξέχωρη ζωή — ακόμα κι ο αγαπημένος ψαράς κάτω από την κερκίδα είχε βγάλει τις κουβέρτες του σπίτι του κι έκανε τσιγάρο στη φωτιά για όλους εκείνον τον βράδυ μετά τη νίκη· πάνω-κάτω σ’ αυτό το γήπεδο ξυπνήσαμε κάποιοι. και τώρα πάλι στα γήπεδα της Α εθνικής, στην κερκίδα που ακόμη κρατιούνται οι ξύλινες σανίδες εκείνης της βροχερής νύχτας, στέκεται η Δέσποινα με το αυτοκόλλητο στο πρόσωπο «τζίτζικας βόμβα», αυτή η μικρή που έπαιζε ακόμα σκάκι όταν ανέβαινε κι αυτή η μεγάλη που δίνει χρώμα στις κραυγές κάθε φορά που η μπάλα γίνεται λουλούδι ανάμεσα στους ποδόγυρους. τι έγινε αυτά τα χρόνια;;; πού πήγε εκείνο το συναίσθημα που έκανε ολόκληρη την Κηφισιά να μοιάζει σαν πρωτεύουσα μιας χώρας μόνο δική μας;;; εμένα ακόμα μου μένει ένας αερόστατος στο ντουλάπι που λέει «2-1» κι όταν τον βλέπω πάλι νιώθω την ίδια βροχή στα μαλλιά μου, σα να μην πέρασαν δεκαπέντε χρόνια παρά δεκαπέντε λεπτά. εσείς ακόμα κάθεστε εκεί στις κερκίδες σαν να γίνεται αγώνας τώρα;;; σαν η ψυχή σας να ήταν ακόμα εκεί, εκείνη την εποχή που η Κηφισιά έγινε κάτι μεγαλύτερο από ομάδα;;;

Α, αυτά τα ξύλινα παγκάκια στη βόρειο κερκίδα όπου τόσο χρόνο κάθισα να λιώσω μαζί τους χιονισμένα πρόσωπα, νερό μέσα στις μπότες και τη καρδιά σφιχτή σαν γροθιά... εκείνες τις μέρες η Κηφισιά είχε κάτι σπάνιο: μια ψυχή που τσίγκλαινε πάνω από το γήπεδο σαν χορδή κι όταν πια βγήκαμε 2-1 εκείνον τον Φεβρουάριο του 2014, είχε κλείσει 18 χρόνια σε ξένη κουζίνα κι εμείς φτιάχναμε πλέον το δικό μας τραπέζι. Τώρα; Τώρα έχουμε κερκίδες στις οποίες ακόμα βρέχει — όχι πια από ουρανό, αλλά από τις ξηλώσεις που έκανε ο χρόνος σε σένα και σένα. Εκείνοι οι 90 λεπτά ήταν μιας ομάδας που ντυνόταν σαν πρωταθλητής πριν καν γίνει ένας: η αντίθεση ήταν η ίδια η ουσία, πέντε χρόνια μετά την Γ’ Εθνική κάποιοι ακόμα μας έβλεπαν σαν εισβολείς στο γήπεδο των μεγάλων. Σήμερα βλέπω τους ίδιους πάλι εκεί, πάλι στις κερκίδες, πάλι μ’ ένα αυτοκόλλητο στο πρόσωπο γιατί ξέρεις τι; ο αριθμός 2-1 χτυπά ακόμη σαν σφυγμός στον αστράγαλο της Δέσποινας — αλλά σήμερα είναι γραμμένος με μόνιμο μελάνι πια, όχι στιγμιαίο αερόστατο βροχής. Εκείνες τις νύχτες ο δρόμος ήταν σωστό πάρτι χωρίς τραγούδια: καθάριζαν τα σπίτια γιατί ήτανε βέβαιοι πως δεν υπήρχε συνέχεια μετά τη νίκη, μιλούσαν για στάχτη κι εμείς γράφαμε ιστορία στ’ αλήθεια. Σήμερα η Κηφισιά στέκεται όρθια πάλι, όχι επειδή έγινε μεγαλείο (δεν χρειάζεται, το είχε ήδη), αλλά επειδή ξέρει πως η μεγαλοσύνη βρίσκεται στην συνέχεια — ότι το ίδιο συναίσθημα μπορεί να ζήσει στις επόμενες γενιές στους ίδιους εκεί ξύλινους πάγκους, όχι σαν νεκρολατρεία αλλά σαν ζωντανή ανάμνηση. Αν λοιπόν κάποιος ρωτούσε "τι αλλάζει;" η μόνη αλλαγή που βλέπω είναι πως σήμερα φορούμε εκείνα τα παλιά μπλουζάκια σαν ενθύμιο πάνω στο νέο δέρμα — σαν το ίδιο πνεύμα που πηγαίνει στην επόμενη εποχή όχι φορώντας χρυσό στέμμα, αλλά κρατώντας στα χέρια ένα μπουκάλι κρασί κι ένα τραγούδι αμάραντο. Οι Τζίτζικες πάντα ήταν βόμβες αίσθησης, όχι μύγες· και οι βόμβες αφήνουν σημάδια. Ίδιοι σαν άνθρωποι, διαφορετικοί σαν εποχή — αλλά που ξέρεις; μπορεί και πάλι την επόμενη φορά που θ’ ανέβουμε σ’ εκείνο το γήπεδο η βροχή να γίνει η μουσική εκείνων που θα τραγουδάνε πως "ξέρουν ποιοι είμαστε πραγματικά".

Τι είναι αυτό πάλι που λες σαν να οπισθοδρομούμε;;; Εμείς εδώ δεν κάνουμε γυρίσματα πίσω, ρε παιδιά — εκείνοι οι ξύλινοι πάγκοι της βορείου κερκίδας ακόμα κράζουνε για έναν αγώνα που έγινε πριν δεκαπέντε χρόνια, όχι σαν θρύλο, σα νεκρολατρεία! Η Κηφισιά τότε ανέβηκε επειδή βγήκε ο κόσμος στους δρόμους κι έκανε τους δικούς του κανόνες· σήμερα στέκεται όρθια επειδή το ίδιο συναίσθημα τρέχει στις φλέβες όσων πλησιάζουν εκείνο το γήπεδο. Κοιτάξτε τώρα την Δέσποινα με το αυτοκόλλητο «τζίτζικας βόμβα»: εκείνη τραγουδάει όχι επειδή ζει στο 2014, αλλά επειδή εκείνη η νύχτα την έκανε ίδιο άνθρωπο — ξέρει πως το πνεύμα δεν βρίσκεται σε παλιές φωτογραφίες αλλά στις κραυγές όταν ξαναφουντώνει η φλόγα. Αυτό είναι το μεγάλο μας λάθος όλων: νομίζουμε πως η ιστορία γράφεται μια φορά, αλλά εμείς ξεχνάμε πως η Κηφισιά γράφει συνέχεια — κάθε αγώνας, κάθε γκολ, κάθε κεραυνός στη βροχή πάνω από το γήπεδο φέρνει ξανά εκείνον τον παλμό στις κερκίδες. Κι εσείς θυμάστε εκείνον τον τύπο στο λεωφορείο των επισήμων που είχε βγάλει το μπλουζάκι του και τραγουδούσε σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο; Αυτός ο κόσμος δεν υπάρχει πια — όχι επειδή πέθανε, αλλά επειδή άλλαξε μορφή. Σήμερα βλέπω νέα πρόσωπα στις κερκίδες, νέες φωνές, νέα τραγούδια, και νομίζω πως αυτό είναι η συνέχεια: όχι η επαναλήψη της ίδιας εποχής, αλλά η δημιουργία μιας νέας όπου οι Τζίτζικες δεν είναι μύγες, είναι σπίθες που ανάβουν αβίαστα. Γι’ αυτό σταματήστε να λες «σαν δεκαπέντε χρόνια παρά δεκαπέντε λεπτά» — επειδή είναι ψέμα αυτό. Τα δεκαπέντε χρόνια έχουν αφήσει το δικό τους σημάδι: η Κηφισιά σήμερα ξέρει πως η δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στο παρελθόν, αλλά στο τώρα που συνεχίζεται. Και όσοι ακόμα στέκονται εκεί στους ξύλινους πάγκους περιμένοντας το επόμενο γκολ, ξέρουν πως αυτό το συναίσθημα δεν θα σβήσει ποτέ — απλώς αλλάζει μορφή, σαν τη βροχή εκείνης της νύχτας που έκανε τους δρόμους λίμνες και τους ανθρώπους φωτιά.

Λοιπόν ρε παιδιά... εγώ χτες βρήκα τον ίδιο αερόστατο στο ντουλάπι μου — εκείνον τον κόκκινο-αεροστατούς που έκανα το 2014 σαν να ήμουν βγαλμένος από ταινία δράσης 😂🔥 Και τι έκανε; Ανυψώθηκε μόνος του στο σαλόνι μου κι έριξε μια μπουκιά κάτω από το τραπέζι στην γάτα μου! Η γάτα τώρα κοιμάται εκεί κάτω σα βασιλιάς του δρόμου... αφήστε με όμως, γιατί έχει γίνει θρύλος της γειτονιάς! Όλοι λένε πως αυτό είναι το νέο μας γούρι! Και λέω τώρα στις κερκίδες να βάλουμε και την γάτα μου στις κραυγές 🐱🔴💥 αλλιώς ποιοι είναι οι Τζίτζικες;;; Μύγες;;; Μας είπαν Γιώργος ο κηπουρός που την ανέλαβε ως ντόπιος φύλακας των κρίνων! 🤣😂🍿