Από τον αηδονάκι της Κηφισιάς στο γήπεδο του Μιχάλη Κριτικόπουλου: Οι ιστορίες που μας έκαναν ΑΡΙΣΤΟΥΣ!
θυμάμαι εκείνο το πρωινό του φθινόπωρου του ’91 σαν χτες — είχε πέσει νερό ξαφνικά κι είχε αφήσει τη μυρουδιά της γης ωραία στο Δημοτικό, εκεί που σήμερα στέκει τούτος ο τσιμεντένιος γίγαντας. εγώ μικρός ακόμα, γύρω στους δεκαπέντε μου ίσως, είχα μόλις αποκτήσει το πρώτο μου κουστούμι στις κόκκινες-κίτρινες χρωματικές φλέβες κι είχα σφραγίσει την ψυχή μου μαζί τους. πήγαμε μπουλούκι με τον κυρ Γιώργο του κουρείου, τον παλιό τερματοφύλακα βγαλμένο τώρα σε σύνταξη, και μια στοιβάδα γεροντάκια που είχαν τις κωπηλατικές τους σπασμένες χειρολαβές πάντα στραμένες προς τις κερκίδες.
εκείνο το σαββατοκύριακο η Κηφισιά έπαιζε κόντρα στον Πανσερραϊκό για την άνοδο — είχε ξεσηκώσει όλο το χωριό. κατέβηκαν οι ντόπιοι οικοδόμοι, οι ψαράδες του Μαρουλίου που είχαν βγάλει δάνειο για την εκτός έδρας μετακίνηση τους, οι γειτόνισσες που είχαν κρεμάσει τις πινακίδες των αυτοκινήτων τους δίπλα στις εισόδους σαν σημαίες πολιορκίας. αυτοί εκεί στη Σέρρες ήταν δυνατοί, αλλά εμείς; εμείς είχαμε κάτι άλλο — την μύγα στο αυτί του γιγάντιου. είχαμε φτάσει νωρίς, αγοράσαμε γεύμα από τον μπακάλη του Σταυρού τον Γιώργο (τους δίναμε τα κέρματα πάνω στην κουζίνα του φορτηγού του κι εκείνος μας έδινε σάντουιτς σαν βασιλιάδες), βρήκαμε γωνιά στα ξύλινα σκαμνιά κι όταν μπήκαν οι ομάδες εκείνο το σβήσιμο στην τελευταία στιγμή — σου λέγω, η μυρουδιά της χώματος όσο εκείνες οι γερές φωνές είχαν τραβήξει κατάκαρδα... ήταν κάτι σαν θύελλα μέσα στο στήθος μου που δεν είχε ξανάρθει μετά.
τελικά ισοφαρίσανε εκείνοι πρώται με ένα σουτ απέξω κι εμείς εδώ σα να 'χαν βάλει λάδι στη φωτιά — οι παλιοί που κρατούσαν τις σημαίες άρχισαν να χτυπάνε τις μπεκρίδικες τους στα σκαμνιά έτσι ώστε έκαναν τόσο θόρυβο που έτρεξαν μέχρι κι οι αστυνομικοί να δουν τι γίνεται. στην ανάπαυλα ερχόταν ο τενεκές με το ζεστό γάλα για τους τυμπανιστές και εσύ νιώθεις πως ο αέρας είχε γίνει διαφορετικός — σαν να μπορούσες να δαγκώσεις την αγωνία εκείνη στιγμής. ύστερα ήρθε το γκολ της ισοφάρισης μέσα σε δυό λεπτά πριν το τέλος και η κερκίδα έκανε κύμα σα να είχε σπάσει τον πάγο ενός χειμώνα αμέσως — αυτοί εκεί πίσω ντροπιασμένοι σαν μικροί μπροστά στον ελέφαντα που ξεγνώμισαν τυχαία...
από τότε ψάχνω αυτό το συναίσθημα πάλι — κι ίσως εκείνη την ημέρα τελικά είχε φτιάξει το DNA της Κηφισιάς: μικρή ομάδα σαν εσένα εκεί που βρήκες τρόπο να σηκώσεις το Δημοτικό σα να μην υπάρχουν όρια στον χρόνο ή στην εξουσία των μεγάλων. τότε που κάθε νίκη ήταν ένα ζητούμενο τόσο μεγάλο όσο η ίδια η ζωή, τόσο γνήσια όσο τα παιδιά που έκαναν χορό στο κυκλικό της εισόδου μετά από κάθε επιτυχία σα να 'χαν πάρει τους βαθμούς όχι μόνο για την ομάδα αλλά για όλα τα χωριά γύρω...
εδώ είμαστε ακόμα — αυτούς τους γύρους τους θυμόμαστε όλοι εδώ. ψιλορούφηγμα εκείνων των ματς κι ακόμη πιο πολύ το πώς μας έκαναν όλους ΑΡΙΣΤΟΥΣ χωρίς ποτέ να φοράνε μετάλλια...
ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ!!! Εγώ εκείνη την ημέρα??? Στις αρχές του 90 μου; Μαζί με τον μπαμπά μου στον Πύργο του Μιχάλη;;;
Θυμάμαι, ήμουν μικρός σαν τους ψαράδες εκείνους από το Μαρούλι που 'χαν βγάλει δάνειο για να πάνε στις Σέρρες, φοβόμουν ακόμη να ανέβω στην κερκίδα χωρίς χέρι να κρατιέται — κι ο μπαπές μου πήρε το χέρι μου σαν βασιλικό στέμμα, "πάμε παιδί μου, εκεί είναι η Κηφισιά μας", μου 'πε. Και ήταν αλήθεια!!!
Ήρθε η στιγμή εκείνη πριν το τέλος, εκείνος ο Ουρανός να έχει σκοτεινιάσει τόσο δυνατά όσο οι παλαιοί με τις σημαίες που χτύπαγαν τις μπεκρίδικες... Δεν ξέραμε τι γίνεται, μα όταν είδα τους δικούς μας να κάνουν εκείνο το κύμα σα μια θάλασσα αγάπης που είχαν ξεριζώσει ολόκληρο τον πάγο από μέσα μου!!! Θυμάμαι ακόμη πως δεν μπορούσα να αναπνεύσω — τα χέρια μου σφίγγονταν σα να κρατούσαν τη ζωή μου.
Κι ύστερα... ΤΟ ΓΚΟΛ!!! Ένας άνθρωπος μέσα από αίματα και ιδρώτα έδωσε την ελπίδα σ' όλους εμάς!!! Εκείνες οι φωνές των γερόντων σαν εκκλησιασμό — "ΑΡΙΣΤΟΙ!!! ΑΡΙΣΤΟΙ!!!". Κι εγώ εκεί, μικρός σαν την Κηφισιά, νιώθω πως έγινα μεγαλύτερος από όλον τον κόσμο!!
Μετά εκείνο το ματς πήγαμε σπίτι σα στρατιώτες νικητές — ο μπαπής είχε πάρει ένα μπουκάλι ρακή από κάποιον γείτονα και έκανε αστραπή το γιορτινό τραπέζι στους δρόμους του χωριού!!! Οι γειτόνισσες χόρεψαν γύρω από τις κόκκινες-κίτρινες σημαίες σα να 'τανε γάμος!!!
Κι από τότε??? Από τότε η Κηφισιά μου φύλαξε εκείνο το σουτ της ψυχής μου — δεν υπάρχει τίποτα μεγαλύτερο!!! 🔥💪🔴 Η αγάπη αυτή είναι αθάνατη!!! Μακάρι σήμερα ο Μιχάλης να μπορεί να νιώσει ακόμα εκείνη τη μυρουδιά της γης που έκανε το Δημοτικό Στάδιο να σείεται!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
καλά ρε φίλοι, βγάλτε μια στιγμή τα γυαλιά σας εκεί πάνω στο γραφείο του Μιχάλη — δείτε εκεί πέρα το Δημοτικό στο βάθος σα να στέκει ακόμα σαν φάντασμα εκείνο το απομεσήμερο της άλωσης;
γύρνα τώρα τριάντα χρόνια πίσω, εκείνες τις ημέρες που η Κηφισιά έκανε πόλεμο όχι μόνο στον αγωνιστικό χώρο αλλά και στους δρόμους. θυμάστε εκείνον τον παλαιότερο οικοδόμου, τον κυρ Βάσο, που είχε πάρει αδεία από το εργοτάξιο του όχι για να πάει ντουβάρι αλλά για να πάει στους Σέρρες; είχε βάλει ένα σακάκι δικό του σα χαρακίρι πάνω στο κουστούμι της ομάδας — πάνω στη ραχοκοκκαλιά του είχε ράψει την σημαία! όταν μπήκε στο γήπεδο και του είπε ο τυχών αστυνομικός "αυτά δεν επιτρέπονται", εκείνος σήκωσε το φρύδι όσο να σου πει "εγώ σου έδωσα δάνειο για τις πέτρες σου όταν έκτιζες το σπίτι σου!" — κι έτσι βγήκε τσάκισμα!
τότε που η αυλή του σταθμού ήταν μια μικρή αγορά — εκεί που σήμερα βρίσκονται οι χωματόδρομοι που οδηγούν στην κερκίδα. κάθε φορά που σουτάρανε οι δικοί μας ένας στασιαστής τραβούσε σφυρίχτρα κι έτσι δινόταν το σήμα για να τρέχουνε οι γεροντότεροι στις θέσεις τους σα αετοί που ξύπνησαν. εκείνος ο σφυρίχτρας, ο κυρ Λάκης ο ψαράς, είχε βρει έναν τρόπο να φτιάχνει τρύπες στους πυρσούς με την τσαλαβούτα του ψαροντούφεκου έτσι ώστε όταν φύσσαγε αέρα έβγαινε σαν βουητό σφυρίχτρας! εκείνες τις στιγμές νόμιζες πως ολόκληρη η κερκίδα ετοιμαζόταν για πόλεμο — όχι όμως για πόλεμο πόλεμο, αλλά σα να ετοιμαζόταν η γη να ανοίξει για να βγουν οι νικητές!
κι όταν έγινε εκείνο το γκολ της ισοφάρισης σαν αστραπή — θυμάστε πως ο κυρ Βάσης κρατούσε εκείνο το μπουκάλι με το νερό; μόλις ανέβαινε η μπάλα πάνω στους κουστουμιές του γηπέδου, εκείνος άρχισε να ψιθυρίζει λες κι ήταν προσευχή: «πήγαινε εκεί πού έχεις δίκιο, όχι εκεί πού ξέρεις». κι η μπάλα πήγε σωστά σα υπήρχε ένα κεφαλολούκι που την έσπρωξε — είδατε εκείνον τον ουρανό εκείνο το απόγευμα; έκανε χρώμα κόκκινο-κίτρινο όσο κρατούσε η ζεστασιά εκείνη, σα να είχε ανάψει η χώρα μας όλη μαζί!
από τότε ψάχνω εκείνο το πράγμα — όχι μόνο τη νίκη, αλλά εκείνο το συναίσθημα που λες πως σου δίνει φτερά! εκείνον τον Ουρανό στον οποίο λες πως βλέπεις την ψυχή σου. τότε που τα πάντα ήταν άμεσα σα να μην υπήρχε κόσμος πέρα από εκείνο το γήπεδο, σα να υπήρχε μόνο η Κηφισιά κι εσείς μέσα της σαν μικροί θεοί... 🔴💛
Πώς μπορείς να συγκρίνεις εκείνες τις στρατιές από δικό τους αίμα, εκείνους τους γίγαντες με τα σπασμένα καπέλα και τις σημαίες κολλημένες πάνω στις πλάτες, με αυτούς σήμερα;
Δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα εκείνες τις ημέρες — ήταν το πώς το Δημοτικό στέκονταν σαν ζωντανός οργανισμός, σαν το χωριό ολόκληρο να είχε βγει στο γήπεδο. Εκείνον τον Ουρανό του ’91 τον θυμάμαι ακόμη σα να είχε αποτυπωθεί στο πίσω μέρος των ματιών μου: είκοσι χιλιάδες φωνές σφιχτές όσο η ατμόσφαιρα πριν από βροχή,Signalerstare από ξύλο και σίδερο, γονείς που έπιαναν χέρι παιδιών δεκαπέντε χρονών σα να τους οδηγούσαν στην πρώτη γραμμή της ζωής τους. Η ομάδα εκείνες τις στιγμές δεν ήταν δεκαέξι παιδιά με φανέλες — ήταν όλες οι οικογένειες πίσω τους, όλοι όσοι είχαν δώσει ένα δάνειο παραπάνω για το εκτός έδρας εισιτήριο, οι γερόντισσες που κρατούσαν τις σημαιούλες σα να ήτανε όπλα κατά των "μεγάλων".
Και τώρα; Τώρα έχουμε ένα στάδιο περισσότερο γυαλιστερό σα μπάνιο του ξενοδόχου, βιτρό πάνω στη σήραγγα, η ομάδα να βγαίνει από ντουλάπες πλαστικών σωλήνων σα να είναι συσκευασία ρούχου. Οι φανέλες ακόμα κόκκινες-κίτρινες, αλλά οι κινήσεις πιο αργές σα να προσέχουν να μην κάνουν ζάρα στο χοντρό χαλί της νέας εποχής. Τα γκολ ακόμα γίνονται, αλλά εκείνο το σφίξιμο στον λαιμό όταν η μπάλα κουνιότανε προς την αντίπαλη περιοχή; Λιγότερο συχνά σα να ψάχνεται η ζέστη μέσα από πολλά στρώματα χειμώνα.
Εκείνοι εκεί έκαναν τα πάντα σα να υπήρχε ζωή μετά το γκολ — οι χοροί στις κερκίδες σα η Βηθλεέμ είχε βγει στους δρόμους της Κηφισιάς, οι γείτονες που έβγαζαν τραπέζια στο πεζοδρόμιο με ποτήρια θολής ρακής και τραγουδούσαν μέχρι πρωίας. Σήμερα; Υπάρχει η ομάδα, υπάρχουν τα likes, υπάρχουν οι αναλύσεις σα να παίζεται ένα βιντεοπαιχνίδι. Το ίδιο σπουδαίο όμως; Απέναντι σε εκείνο το Δημοτικό που σείονταν μέχρι την τελευταία πέτρα; Δεν υπάρχει σύγκριση σα συγκρίνεις έναν πυρσό με μια ντουντούκα LED.
Αλλά ας μην γκρινιάζουμε λοιπόν — εκείνοι οι γύροι κέρδισαν κάποια πράγματα. Την εμπιστοσύνη πως το χωριό ξέρει να δημιουργήσει κάτι μεγάλο χωρίς όρους, την αγάπη εκείνη που ακόμη και σήμερα, όταν πέφτει η μπάλα σωστά στον πρώτο παίκτη, νιώθεις πως η ψυχή σου κάνει ένα άλμα τριάντα χρόνων πίσω. Αυτή την αγάπη κανείς δεν μπορέισε να την κατασκευάσει από ντουβάρια και βιτρό. Είναι εκεί, σβήνει σα φως κηροζίνης όταν βλέπει κάποιον πραγματικό αγώνα, ανάβει σαν λάβα όταν ξαναβρεθείς ανάμεσα σε αυτούς τους δικούς μας, εκεί που ακόμη μυρίζει σκόνη και παλιά ιστορία.
Σήμερα η Κηφισιά στέκει ακόμα — όχι ως θρύλος στο πάνθεον των μεγάλων, αλλά ως εκείνο το μικρό αγόρι που μεγαλώνει κάνοντας τα δικά του λάθη, βρίσκοντας όμως κάθε φορά το δρόμο του πίσω. Και αυτό, φίλοι μου, είναι το σημαντικότερο όλων: το ίδιο αηδόνι που έκανε το Δημοτικό να σείεται ακόμη κελαηδάει κάπου εκεί μέσα, αρκεί να ξέρουμε που ακούμε.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Πώς γίνεται ο θάνατος μιας ομάδας να γίνεται θρύλος; Κι όμως, εδώ κάθονται τρεις τρελοί να μου λένε πως εκείνο το Δημοτικό στέκει ακόμη σα φάντασμα στις κερκίδες του νέου γηπέδου. Ρε παιδιά, καλά διαβάζω εγώ; Το Δημοτικό ήταν ξύλο, σίδερο κι εκείνες τις ξυλόγλυπτες σημαίες που τις είχαν κόψει με μαχαίρι ψωμιού πάνω στις πλάκες — και τώρα;
Δεν λέω πως οι σημερινοί παίκτες δεν έχουν καρδιά· έχω δει τον Βαγγέλη μου να σκοτώνεται στον αγωνιστικό χώρο όσοι σηκώνουν μάρμαρο. Αλλά αλήθεια: όταν τελευταία φορά νιώσατε εκείνο το τσίμπημα πίσω στο λαιμό σα να σας σήκωσε κάποιος άλλος από τους ώμους σας; Εκείνοι οι γέροι αυτοί που χτυπούσαν τις μπεκρίδικες σα να χτυπούσαν την πόρτα του Ουρανού — τι τους έχει γίνει σήμερα; Κάθονται στο ίδιο σπίτι με κλιματισμό;
Κοιτάξτε τον Μιχάλη εκεί πέρα· έχει βγάλει μια σκάλα αυτό το γήπεδο σα να μην είναι τίποτα. Αυτοί εκεί πριν τριάντα χρόνια είχαν μια σκάλα φτιαγμένη από ξυλεία παλιάς βάρκας και κάνιστρα ξεγυμνωμένα — κι όμως έκαναν τις κερκίδες να σείουνται σα το βράχο του Ακροκορίνθου όταν φυσούσε νοτιάς. Τώρα ο κόσμος φοράει γκρι κουστούμια σα γραφειοκράτες της Τσίχλας και ζητούν "ποιοτικές αναλύσεις" αντί για σφυρίχτρες φτιαγμένες από ψαροντούφεκα.
Α! Μα τι έχω εγώ παραπάνω κι εσείς όλοι μαζί; Έχω έναν θείο οικοδόμο που κάποτε έδωσε δάνειο στον δήμαρχο για ένα βήμα στην κερκίδα — σήμερα εκείνος ο δήμαρχος φοράει σακάκι τιμονιέρης στο golf club της πόλης. Που λέει κι ένας άλλος γέρος πως τότε είχε βάλει σημαία πάνω στη φορεσιά του εργολάβου σα να γράφει ένα μανιφέστο — σήμερα οι εργολάβοι είναι χορηγοί πάνω στα shorts των παικτών.
Κι όμως... Κάπου εκεί μέσα, ανάμεσα στις κηλίδες σκόνης που ακόμη φαίνονται στα ρούχα όσων υπήρξαν εκείνες τις ημέρες, κάτι ζει ακόμα. Σήμερα πιάστηκαν δύο αγόρια να τραγουδούν το «ΑΡΙΣΤΟΙ» σα τρελοί στους δρόμους μετά από την εκτός έδρας νίκη — όχι επειδή τους είπε κανείς, αλλά επειδή εκείνο το αηδόνι δεν ξεχνάει ποτέ τον ήχο του αρχαίου Δημοτικού. Αυτοί είναι οι νέοι δικοί μας.
Θα σας πω κι ένα μυστικό: πριν δυό βδομάδες πήγα στο Δημοτικό για σωματική άσκηση (ναι, κι εγώ αθλούμαι κάπου εκεί). Κατά τύχη, είχε απομείνει ένα σκαμνί ξύλινο ανάμεσα στις τρίχες του ξυλουργείου. Κάθισα εκεί σα σαμάνος, έκλεισα τα μάτια και άκουσα — τίποτα. Ύστερα θυμήθηκα πως εκείνες τις ημέρες ακόμη και η σιωπή έκανε βουή σα πλήθος. Σήμερα η σιωπή είναι αθόρυβη σα τηλεόραση σβηστή.
Τέλος πάντων, όσοι πιστεύετε πως εκείνο το Δημοτικό ακόμη στέκει μέσα στην καρδιά σας σα αγίασμα, ελάτε του χρόνου εκείνο το σαββατοκύριακο των Σέρρων — θα πάρω εμένα ένα σφυρίχτρα φτιαγμένη από σωλήνα παλιάς βρύσης. Αν κανείς θέλει να κάνει συμπλήρωμα σηκώνουμε τις φωνές μας σα εκείνον τον Ουρανό του ’91 — όχι γιατί θέλουμε πόλεμο, αλλά επειδή εκείνος ο Ουρανός ακόμη ζητά να τον ξαναδεί κάποιος από κοντά. Αρκεί να ξέρουμε πού ακούμε. 🔴💛
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΞΕΡΩ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΣΑΝ ΤΡΥΠΑ ΣΤΗ ΓΗ!!! Κι όχι σήμερα — αύριο στις πέντε το απόγευμα που σκάει το γλέντι! Θυμάμαι τον κυρ Μήτσο τον ψαρά πού 'χε κολλήσει εκείνο το κόκκινο-κίτρινο κόκαλο πάνω στο τρενάκι του γηπέδου σα σημάδι φωτιάς, εκεί που κάποτε υπήρχε η μπάρα των ποτών! Την τελευταία φορά που πήγα κάθισα πάνω σ' εκείνο το ξύλινο σκαμνί που είχε μένει σαν μνημείο — φέρτε εδώ έναν σημερα δικό σου να καθίσει εκεί τρία λεπτά και να νιώσει πως όλο το Δημοτικό έξυσε την πλάτη του σ' εκείνον τον τοίχο!!! Εσείς εκεί πέρα στον πύργο του Μιχάλη ψαχουλεύετε τους αριθμούς, εμείς εδώ ξέρουμε πως εκείνο το Δημοτικό είχε δύο κουκούλες στους σηκωτούς εκείνους τίτλους: μια για τις νίκες και μια για τη σκόνη που είχε ακόμα τη μυρουδιά της παλιάς κηπουρικής!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Ρε παιδιά, εσείς μου λέτε πως το Δημοτικό στάθηκε εκεί σα βράχος πάνω στους αιώνες κι εγώ θυμάμαι πως όταν τελείωσε εκείνο το ματς των Σέρρων πήγαμε όλοι στο γήπεδο του γειτονικού χωριού ν' ανοίξουμε το μπουκάλι της ρακής ΠΑΝΤΟΤΕΝΟΥΛΗΣ — γιατί εκείνος είχε κλειδώσει το μαγαζί του νωρίς "γιατί πρέπει να γιορτάσουμε που ζήσαμε αυτήν την ημέρα" είπε! Τι τύχη εμείς; Να βρούμε έναν γάιδαρο να σου δώσει παρακαλώ τη χαρά της νίκης, αλλιώς είμαστε τσάμπα αυτοί οι αηδονάδες! 🔥🤣🍿
Και ξέρετε τι πιο ωραίο; Την επομένη πήγαμε ξανά εκεί — όχι για ποδόσφαιρο, γιατί κάναμε αγώνα τσίλι με τους φίλους! Ο γέρος εκείνος τόνισε: "Παιδιά μου, σήμερα είστε ΑΡΙΣΤΟΙ" κι εμείς φέραμε ένα πανό "ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΕ ΞΥΛΟ"! Αυτά είναι η Κηφισιά — όχι μόνο γκολ, αλλά και σκάφτες λαγού!!!
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.