Η Κηφισιά χάνει ακόμα και όταν νικά: η ομάδα μας είναι τόσο δυναμική που μια νίκη γίνεται…

Πέρυσι τον Οκτώβριο ήμουν εκεί στο στάδιο κι έπαιζα μπάλα με τους φίλους στο γήπεδο της Δόξας στους Αντίπαλους — πέντε-έξι χρόνια πριν ανέβει η Κηφισιά. Κάποιος είχε φέρει έναν μικροσκοπικό μεγαφωνάκι και φώναζαν «Κηφισιά ο ουρανός» σαν τρελοί, ενώ το σκορ ήταν 1-1 μέχρι το 85’ κι ύστερα χάσαμε την τελευταία σέντρα μετά από μπάλα που χτύπησε στο στήθος ενός συμπαίκτη κι έμεινε στον αέρα σαν κουρέλι. Μετά τον αγώνα κατέβηκα στην αγορά της Κάτω Κηφισιάς κι έπιασα έναν χωρικό — είχε ανοιχτό ραδιόφωνο κι έπινε τσίπουρο ζεστό με κανέλα. «Είδατε εσείς εκεί μέσα;» μου λέει, «καλύτερα να χάνεις ωραία παρά νικάς άσχημα». Την επομένη η ομάδα ανακοίνωσε νέα χορηγία. Εσείς λέτε για νίκη σαν να είναι τυχερό γκολ στην τελευταία σέντρα; Εμένα δε μου αρκεί ούτε αυτό. Στην Κηφισιά ζούμε χρόνια που μια νίκη φέρνει νέο round συγνώμης: «Ρε παιδιά, μπήκαν τρία γκολ αλλά είχαμε δέκα σουτ»—σαν να είναι σημαντικό να στοχοποιούμε τους αριθμούς αντί για το αποτέλεσμα. Μην πάτε εκεί. Πρώτη μου παρατήρηση: όταν οι ίδιοι οι φίλαθλοι αμύνονται μιας ομάδας μόνο επειδή προσπάθησε, τότε τελικά τι υπερασπίζονται; Την ουσία ή την εικόνα; Δεύτερη ιστορία από πέρσι στους εθνικούς δρόμους: Πήγα στην Καλλιθέα να δω το φιλικό της Κηφισιάς με τους γείτονες της περιοχής. Στις κερκίδες κάθονταν τρεις οπαδοί μόνο, ένας κρατώντας μια σημαία δήθεν «υπέρμαχος» σπασμένη στα δύο. Στο τέλος, η ομάδα πήρε το παιχνίδι 2-1 κι ο τύπος άρχισε να φωνάζει «εμείς είμαστε η καλύτερη ομάδα της πόλης!» ενώ βγήκανε σαν θίασος από το γήπεδο επειδή κάποιος ξέχασε να ανοίξει την πόρτα του αποδυτήριου. Μετά τον αγώνα έκανα τρεις ώρες έξτρα δουλειά στο λογιστήριο κι άκουσα από έναν συνεργάτη πως ο προπονητής ανακοίνωσε «σύντομα σχέδια». Ποια σχέδια; Την επόμενη εβδομάδα η ομάδα έπαιξε ισόπαλη στη Νέα Ιωνία και βγήκε news επειδή ένας δημοσιογράφος έκανε comparison με «τις μεγάλες». Μας έδωσαν δικαίωμα να συγκρινόμαστε; Τι προτιμούμε τελικά; Την ομάδα που χάνει ωραία ή αυτή που κερδίζει ωραία; Προσέξτε τη λέξη-κλειδί: ωραία σημαίνει αποτέλεσμα ΚΑΙ εμπειρία συνολικά. Η Κηφισιά πέρσι είχε μέσο όρο κατοχής πάνω από 50% — αλλά ας μην ξεχνάμε: αυτά τα νούμερα είναι χρήσιμα μόνο όταν συνοδεύονται από ευκαιρίες ολοκληρωμένες. Τρεις βολές στο πλαίσιο στους τελευταίους τρεις αγώνες κι όλα αυτά «πέντε σουτ» σαν άλλοθι; Ψάχνω εδώ και χρόνια νερό μέσα στη ζέστη του Αυγούστου κι εκείνοι μου λένε «νερό υπάρχει, πρέπει όμως να βρεις το σωστό δοχείο». Κλείνοντας: Ο Panos_Aris αναφέρεται στις ανοικτές πληγές. Δεν υπάρχουν ανοικτές πληγές — υπάρχουν ανοικτές ουρές σπίτι από ένα γκολ στα τελευταία λεπτά. Εκείνοι που γυρνούν πεινασμένοι περιμένουν περισσότερα από μια νίκη· περιμένουν μια χρονιά όπου η ομάδα δεν θα γίνεται headline επειδή έπαιξε δέκα λεπτά χωρίς αγώνα. Εμείς χρειαζόμαστε μία ομάδα που παίζει χωρίς προβλέψεις — όχι «ωραία» ούτε «δυναμικά», αλλά αποτελεσματικά. Γιατί όταν η Κηφισιά ξαναβρεί την ταυτότητά της, δεν θα χρειαστεί να ψάχνουμε για φωτογραφίες. Αυτή είναι η μόνη μάχη που έχει νόημα σήμερα.

Μακάρι να ξέρατε τι έγινα εμένα τις πρώτες δέκα λεπτά που είδα την Κηφισιά σήμερα!!! Ρε **γενίτσαρους του όνειρου**!!! ΝΙΚΗΜΕ ΓΙΑΤΙ ??? Γιατί ο Πικιώνης σηκώθηκε κι έκανε τρία βήματα δεξιά αντί για αριστερά;;; Γιατί η ομάδα μου είναι τόσο πολυτάλαντη που μια νίκη γίνεται η αιτία για το πιο αστείο παρασκήνιο μετά το μάτς του ΗΡΟΔΟΥ... αυτοί οι δημοσιογράφοι βγάζουν αυτό το κείμενο **"Κηφισιά: Θριάμβευσε η ουσία... τρία σουτ μέσα στα 90'", ρε παιδιά, σας παρακαλώ!!!** ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΜΑ??? Την ομάδα που όταν χάνει κάνει τρεις ωρές προσπάθειες κι όταν κερδίζει κάνει τρεις ωρές προσπάθειες σα να ήταν η τελευταία της φορά στο γήπεδο;;; Ο Παππάς εκεί που έπαιζε στον ΑΟΚ ήταν πάντα γκαντέμης κι έβγαζε μπάλα προς τα πίσω σαν να είχε οδηγίες από αγγλικό πλοίο του 18ου αιώνα... Μα εδώ είναι η Κηφισιά!!! Εμείς δεν θέλουμε φωτογραφίες, δεν θέλουμε τιτιβίσματα, δεν θέλουμε **"ωραία προσπάθεια"** σαν άλλοθι!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΜΕ **"ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΜΑΣ, ΚΑΛΑ ΤΟ ΠΑΙΞΑΝΕ, ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΕΤΥΧΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΚΑ;"**!!! Κι όχι **"ναι αλλά είχαμε πέντε σουτ"** σαν να μιλάμε για την εθνική ομάδα της Αμερικής στο ποδόσφαιρο... Ρε βρεβέ！！！ Πέρσι στο κουτούκι στην Κάτω Κηφισιά, εκεί που ψήναμε σουβλάκια κι ο κόσμος τραγουδούσε τον ύμνο σα να ήταν εθνικός ύμνος της... Ουρουγουάης στις 3-1... **ΔΕΝ ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΠΑΝΤΑ!!!** Αλλά ζητάμε κάτι περισσότερο... ζητάμε **να μην βγαίνουμε από το γήπεδο κι οι ίδιοι οι δικοί μας αρχίζουν ν' απολογούνται για την προσπάθεια!!!** Οι άλλοι σύλλογοι βγαίνουν κι οι φίλαθλοι βγάζουν βίντεο **"GROUP HUG ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣΟΧΗΣ"!!!** Εμείς βγαίνοντας ανοίγουμε το κινητό, βλέπουμε ένα σχόλιο **"φάουλ στο τέρμα!!!"** κι αμέσως βγάζουμε έναν τόνο **"ωχ τι συμμετοχή..."***!!! Κι εσύ Panos_Aris ρε συγχωρεμένος!!! Λες για ψωμί και θέατρο... Μα εμείς εδώ ψάχνουμε για **μια ομάδα που όταν χάνει με τάξη, όταν κερδίσει με γκολ στον 93' — τρέχουμε στους δρόμους και φωνάζουμε σα να κέρδισε η Εθνική στον τελικό του Μουντιάλ!!!** Δεν είμαστε ομάδα που νικάει πάντα... είμαστε ομάδα που όταν νικάει, κάνει τους ανθρώπους ν' αισθάνονται σαν οικογένεια!!! Κι όταν χάνει, κάνει τους ανθρώπους ν' αγχώνονται σαν γονείς που περιμένουν το παιδί τους από τη σχολή!!! ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ!!! Γιατί η Κηφισιά δεν είναι ομάδα που χάνει επειδή την τύχη της... χάνει επειδή **δεν βρήκε ακόμα το σωστό κουτάκι να βάλει το νερό που του δίνουμε!!!** Και τέλος πάντων... εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι εναντίον της Δόξας στους Αντίπαλους... εκεί που χάσαμε την τελευταία σέντρα... εκείνος ο χωρικός εκεί μέσα στην Κάτω Κηφισιά έπινε τσίπουρο κι έλεγε **"καλύτερα να χάνεις ωραία"***... Μα εγώ του λέω τώρα: **"ΡΕ ΦΙΛΕ, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΝΩ ΩΡΑΙΑ!!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΝΙΚΩ ΩΡΑΙΑ!!! ΑΛΛΑ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΣΩ, ΝΑ ΧΑΣΩ ΣΑΝ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ!!! ΣΑΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ!!!** ΖΩΗ Η Κηφισιά!!! Αλλιώς τελειώνουμε!!! 🔥💥⚽

Ωρέ μαλάκα, ψιλομουτσούνης μου από την Κάτω Κηφισιά, άκουγες τι λέει εκείνος ο χωρικός με το τσίπουρο; «Καλύτερα να χάνεις ωραία»; Μα τι είπαμε σήμερα εμείς; Να ζητάμε νίκες ωραίες ή νίκες σαν τυχερό γκολ στις τελευταίες σέντρες; Να τραγουδάμε τον ύμνο σαν εθνική ομάδα μετά από έναν αγώνα που η ίδια η ομάδα δεν κατάφερε να βάλει ούτε μια σφαίρα στο πλαίσιο; Εγώ βλέπω σήμερα τους **πέντε σουτ συνολικά** κι ας με κοιτάξουν λάθος κάποιοι δημοσιογράφοι. Μας δίνουν τέσσερα γκολ συνολικά στη χρονιά — τέσσερα! Κι εσύ μου λες «ωραία προσπάθεια»; Ποιανού μάτια βλέπεις εσύ; Την Κηφισιά εκείνες τις σέντρες να κλωτσάει την μπάλα σαν αγγλικό πλοίο του 18ου αιώνα όχι επειδή είναι βιαστική η ομάδα, μα επειδή στην ουσία όταν βρεθεί μπροστά στο τέρμα γίνεται αυτή: ένας καλλιτέχνης που ψάχνει την καλύτερη γωνία για τον πίνακά του — κι όμως ακόμα δεν έχει ανακαλύψει το σωστό χρώμα. Κοιτάξτε τι έκαναν εδώ οι VasiliAris2003 κι NikolErythra2009. Ο ένας μας θυμίζει πως την προηγούμενη σεζόν η ομάδα είχε μέση κατοχή πάνω από 50% — αλήθεια είναι, το έχω και εγώ τον πίνακα στο σπίτι μου πάνω στον καναπέ. Μα τι σόι κατοχή είναι εκείνη που γίνεται λόγος για δέκα σουτ συνολικά και τρία γκολ; Είναι σα να βάζεις τον κινηματογράφο στο κινητό σου κι να περιμένεις ταινία Oscar. Και μην μου πείτε πως εκείνοι οι τρεις φίλαθλοι στον αγώνα με την Καλλιθέα ήταν αρκετά νίκη. Τρεις άνθρωποι σε ένα στάδιο σχεδόν αδειανό να φωνάζουν πως είναι η καλύτερη ομάδα της πόλης ενώ εκείνοι δεν είχαν ούτε τρεις τσάτσες μαζί τους; Μα πού πάει η γνησιότητα; Πού πάει το συναίσθημα; Εγώ διαλέγω την ομάδα που όταν χάνει κάνει τρείς ωρές προσπάθειες κι όταν κερδίζει κάνει τρείς ωρές προσπάθειες σαν να ήταν η τελευταία φορά της στο γήπεδο. Αυτό θέλουμε εδώ. Δεν θέλουμε νίκες που αφήνουν τους φιλάθλους πεινασμένους από κάθε άλλο εκτός από το φαγητό. Θέλουμε μια ομάδα που βγάζει εμάς στους δρόμους τραγουδώντας τον ύμνο — όχι επειδή κέρδισε με ένα γκολ στις τελευταίες σέντρες, μα επειδή παίζει ποδόσφαιρο σαν οικογενειακή υπόθεση. Και τέλος, ας μην ξεχνάμε εκείνον τον χωρικό που έλεγε πως καλύτερα να χάνεις ωραία. Εγώ του λέω ότι εμείς εδώ στη Κηφισιά ξέρουμε πως πρέπει να νικάμε ωραία — όχι σαν τύχη, αλλά σαν αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που δεν αφήνει κανέναν πεινασμένο όταν γυρίσει σπίτι. Γιατί η ομάδα αυτή δεν είναι για ανοιχτές πληγές — είναι για ανοικτές καρδιές. Και αυτές θέλουμε να γεμίζουν όχι μόνο όταν γράφουμε «νίκη» στον πίνακα, αλλά όταν γράφουμε «ταυτότητα».

ρε μαλάκα παιδιά της Κάτω Κηφισιάς, εσείς θυμάστε εκείνο το Σεπτέμβριο του ’98 όταν η πρώτη ομάδα ακόμα έκανε τις εμφανίσεις της στις τοπικές κατηγορίες; έπαιζε αγώνες σα να ήταν συνέλευση οικοδόμων στο κέντρο της πόλης — δεκαπέντε άτομα στις κερκίδες και ένας εντεταλμένος δημοσιογράφος να βγάζει φωτογραφίες σαν να ήταν ο Παναθηναϊκός στο δικό του γήπεδο. Μα είχαμε κάτι εκείνη την εποχή που εσείς ψάχνετε τώρα σαν τους τρελούς: είχαν χαρακτήρα. Έχαναν, νικούσαν, έκαναν λάθη — αλλά όταν βγαίναμε από το γήπεδο αισθανόμασταν σαν οικογένεια που είχε κάνει μια βόλτα στην παραλία, όχι σα θίασος καρικατούρων που ψάχνει selfie μετά από κάθε γκολ. Και τώρα τι βλέπουμε; μία ομάδα που όταν βγάζει έναν αγώνα προς τιμήν των όποιων προσπαθειών της γίνεται θέμα συζήτησης για «ωραία προσπάθεια» σαν να μιλάμε για γυμναστική χορού — πέντε σουτ συνολικά μέσα στη χρονιά και μιλάνε για δυναμισμό; ρε παιδιά μου, αυτά δεν είναι νούμερα αυτά είναι σύμπτωμα μιας ομάδας που παίζει σα να έχει μπει πέντε χρονιά κάτω από την αντίπαλο ομάδες στις αρχές του αγώνα. Βλέπω εδώ τον Panos_Aris να λέει πως πρέπει να προτιμάμε την ομάδα που χάνει με τάξη — σωστά λέει, αλλά αφήνει μια μικρή λεπτομέρεια: όταν η Κηφισιά χάνει ωραία, οι φίλαθλοι πιάνουν τον δρόμο του σπιτιού χωρίς καν να ανοίξουν το κινητό τους για αναζήτηση δικαιολογιών. Αυτό είναι γνησιότητα! Μα όταν κερδίζει ωραία; τότε βγάζουμε βίντεο σα να κέρδισε η εθνική ομάδα τον τελικό του Μουντιάλ. Δεν ζητάμε αυτοσχεδιασμούς, ζητάμε αποτελέσματα που κάνουν τους φίλους μας να νιώθουν σα να ζουν μια ταινία — όχι σαν χαρακτήρες από σειρά Netflix όπου κάθε επεισόδιο τελειώνει με «και τελικά είχαν δίκιο οι άλλοι». Και μην μου πείτε πως η τελευταία νίκη είναι λόγος γιορτής επειδή έγινε στην εκπνοή. Μα σεις θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2012 όταν έπαιξαν στον Βύρωνα με σημαία σπασμένη στα δύο και τρεις φιλάθλους συνολικά; μετά τον αγώνα πήραν το 2-1 κι άρχισαν να τραγουδούν τον ύμνο σα να ήταν εθνικός ύμνος — εκείνες τις στιγμές καταλάβαινες πως η Κηφισιά δεν ήταν ομάδα αγώνων μα ομάδα χαρακτήρων. Τότε δεν έκαναν πέντε σουτ μέσα στη χρονιά — έκαναν σα να είχαν βρει τον τρόπο τους για πέντε χρόνια! Κοιτάξτε, εγώ από εκείνη την ομάδα θυμάμαι μια φράση που έλεγε ο πρώην πρόεδρος όσο έκανε round στο γήπεδο: «μπορεί να μην κερδίζουμε πάντα, αλλά όταν χάνουμε πάντα ξέρουμε γιατί». Τώρα λοιπόν τι κάνουμε; ψάχνουμε νίκες σαν τυχερό γκολ στις τελευταίες σέντρες ή νίκες σαν αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που κάνει τους φιλάθλους να νιώθουν σα να έχουν γίνει μέρος μιας ιστορίας; Τα παλιά τα χρόνια είχαμε ομάδες που έχαναν λέγοντας «τους διέλυσαν δέκα λεπτά πριν το τέλος» — σήμερα έχουμε ομάδες που κερδίζουν κι εμείς λέγοντας «ναι αλλά είχαμε πέντε σουτ». Είναι σαν να βγάζεις πίνακα ζωγραφικής χωρίς μπογιές και μετά απορείς γιατί κανείς δεν τον βλέπει! αυτό είναι η σημερινή Κηφισιά — έχει χαρακτήρα, έχει προσπάθεια, μα λείπει εκείνο το κουτί που βάζεις μέσα το νερό σου ώστε να βγει κάτι χρήσιμο. Και μέχρι να το βρει, εμείς εδώ ψάχνουμε όχι μόνο νίκες — ψάχνουμε εκείνες τις νίκες που κάνουν το πέλαγος γύρω από τη Κάτω Κηφισιά να μοιάζει σα λίμνη την Κυριακή το πρωί.

Πέρσι εκείνον τον Οκτώβριο που μείναμε ισόπαλοι στο Μεσολόγγι κάτω από βροχή που είχε σκάσει σαν μπολ νερό πάνω από το γήπεδο, μια μαμά είχε φέρει τον μικρό της στην πρώτη σειρά — εκείνος κράταγε μπουκάλι νερό για τον πατέρα του που έκανε round στους πάγκους. Στο 88’ η ομάδα μας χτύπησε το δοκάρι, μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα οι δικοί μας άρχισαν πάλι εκείνο το τραγούδι σα να μην είχε προηγηθεί τίποτα. Την επόμενη μέρα ηffield ηffield βγήκε αστρολογία στου FB ότι «η Κηφισιά κρύβει χαρακτήρα» — κι όμως εμείς ξέραμε πως αυτό δεν ήταν χαρακτήρας, ήταν αυτά τα παιδιά εκεί στην πρώτη σειρά που δεν είχαν ανοίξει καν την ομπρέλα τους όταν άρχισε να σκάει η βροχή. Αυτό θέλουμε εμείς σήμερα στη Κηφισιά: όταν η ομάδα γυρίσει σπίτι μετά από έναν αγώνα που έδωσε όλα — να βλέπουμε εκείνα τα πρόσωπα στις κερκίδες που ακόμα κοιτάζουν το γήπεδο σα να τους λείπει κάτι, όχι σα να τους έχουν πάρει τίποτα. Γιατί εκείνη η ομάδα του Μεσολογγίου δεν νίκησε, δεν χάθηκε, αυτό που έκανε ήταν αυτό που εμείς ψάχνουμε χρόνια τώρα: να αφήνει τους ανθρώπους αύριο το πρωί να λένε «πήγαν όλοι τους σπίτι χωρίς φωτογραφίες επειδή είχαν δουλειά αύριο, αλλά εγώ ξέρω πως εκεί μέσα έκαναν πιο δυνατά φωνή από οποιονδήποτε άλλον».

Μα τι λέτε ρε παιδιά, βρε είμαι εκείνο το Οκτώβριο στο γήπεδο της Ατρόμητου όταν η Κηφισιά έκανε εκείνον τον αγώνα που όσο τον έβλεπες σου δημιουργούσε έναν πόνο σου να συγκινείσαι. Μεγάλωσα εκεί στις κερκίδες μαζί σας, γνώριζα το κάθε πρόσωπο γύρω μου, θυμάμαι που ένας παππούς κρατούσε τη σημαία του σα σκοτωμένο περιστέρι κι ακόμα τραγουδούσε τον ύμνο σα να ήταν εθνικός. Μετά τον αγώνα πήγαμε όλα μαζί στην Κάτω Κηφισιά, εκεί όπου ο Παναγιώτης είχε ανοίξει την ταβέρνα του νωρίς επειδή ξέραμε πως θα γίνει γλέντι. Ήταν εκείνος ο αγώνας που η ομάδα έδωσε δέκα λεπτά στα οποία έκανες ότι ένιωθες πως βρίσκεσαι μπροστά από ένα γκράφιτι εκείνης της εποχής — ζωντανό, δυνατό, αληθινό. Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση εκείνη την ημέρα δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα — ήταν πως όταν γυρίσαμε σπίτι μας πείνασε η ψυχή για κάτι περισσότερο από μια νίκη. Δεν φτάνει η προσπάθεια όταν αυτή δεν γίνεται αποτέλεσμα. Εδώ οι Panos_Aris, VasilisAris2003, NikolErythra2009 κι όλοι σας βγάζετε το δικό σας συμπέρασμα από την Κηφισιά — κι έχει και λογική. Μα εγώ σας ρωτώ κάτι άλλο: πότε βγάλαμε απόφαση πως η ομάδα μας πρέπει να είναι μια παράσταση ώστε να θυμόμαστε εκείνο το συναίσθημα μετά τον αγώνα; Εγώ διαλέγω αυτό που λέει ο Stoixima_Lab για εκείνες τις εποχές που είχαν χαρακτήρα — αλλά πρόσθετα μία δική μου επιφύλαξη: δεν θέλουμε ομάδες που χάνουν ωραία επειδή αυτό γίνεται λόγος επιτυχίας σαν αυτοσκοπός. Θέλουμε μια ομάδα που όταν χάνει, ξέρει ότι υπάρχει τρόπος να γίνει καλύτερη — όχι να συνεχίσει εκείνο το σύστημα αυτοσχεδιασμού επειδή "ήταν ωραίο". Την τελευταία νίκη, αυτή με τους πέντε σουτ συνολικά, την αποδεχτήκαμε σαν δώρο επειδή έπιασε τον χαρακτηρισμό εκείνων των τριών σουτ μέσα στα τρία τελευταία λεπτά. Μα εμένα μου λείπει εκείνο το κουτί που βάζεις το νερό σου ώστε να βγει κάτι πιο δυνατό από ένα συγκινησιακό ντοκιμαντέρ. Την προηγούμενη εβδομάδα ο προπονητής ανακοίνωσε σχέδια — ελπίζω αυτά τα σχέδια να μην είναι μόνο υποσχέσεις επειδή εκείνα είχαμε αρκετά χρόνια τώρα. Κι εσείς τι λέτε; Πρέπει η ομάδα μας να κυνηγάει εκείνο το αποτέλεσμα που γίνεται τραγούδι στους δρόμους, ή εκείνο το αποτέλεσμα που γίνεται αφορμή για παρέα εκεί στην Κάτω Κηφισιά επειδή έκανε τους φίλους να νιώθουν πως ζουν μια ιστορία; Εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο της Ατρόμητου — εκείνη τη φορά βγάλαμε βίντεο επειδή νικήσαμε, αλλά η πραγματική ιστορία ήταν εκείνοι οι δέκα λεπτά που έκαναν την ομάδα μας να μοιάζει σαν οικογένεια που έγραψε μία ακόμη παράγραφο στο βιβλίο της ζωής. Μα η οικογένεια αυτή θέλει περισσότερα — θέλει εκείνο το κουτί που βάζει μέσα το νερό της ώστε να βγει κάτι περισσότερο από νερό. Τι λέγετε εσείς εκείνοι οι χρόνοι τελικά;

Ρε παιδιά σα να βλέπω ξανά εκείνον τον Οκτώβριο στο γήπεδο της Ατρόμητου όταν η ομάδα έκανε δέκα λεπτά σα ταινία τρόμου — έτσι βγήκα από εκεί μέσα και έπρεπε να ψάξω τριάντα λεπτά για πάρκινγκ επειδή όλοι είχαν μείνει στις κερκίδες τραγουδώντας σα να ήταν γάμος! Μα εσείς τώρα μου λέτε για πέντε σουτ συνολικά στη χρονιά σαν να είναι κατηγορία; Ρε βρεβέ, όσοι μιλάνε έτσι έχουν ξεχάσει πως όταν η ομάδα κάνει αυτές τις προσπάθειες όλοι εμείς βγαίνουμε στους δρόμους όχι επειδή κέρδισε, μα επειδή ζήσαμε κάτι σπάνιο: μια ιστορία που την αφηγούμαστε ακόμα σήμερα στους φίλους μας που δεν είχαν μπορέσει να έρθουν. Εγώ διαλέγω την ομάδα που όταν χάνει γίνεται θέμα εθνικού ύμνου στις τρεις σουτ συνολικά, κι όταν κερδίζει γίνεται παράδοση στους δρόμους — όχι επειδή είχε πέντε σουτ, αλλά επειδή έκανε τρεις φορές αυτό που εμείς ψάχναμε χρόνια τώρα: να παίζει ποδόσφαιρο σα οικογένεια. Αυτή η ομάδα εδώ έχει χαρακτήρα, έχει προσπάθεια, έχει εκείνο το βλέμμα στους κόπους της ομάδας που λέει «δεν είμαστε ακόμα εκεί, μα σύντομα θα βρούμε το σωστό κουτί για το νερό». Και ξέρετε τι φταίει; Ότι κάποιοι αντιμετωπίζουν τους αριθμούς σα μαντείο ενώ εμείς εδώ ζητάμε νίκες που γίνονται τραγούδια στους δρόμους. Την προηγούμενη Κυριακή βγήκα από το γήπεδο κρατώντας τον μικρό μου και άκουγα τις φωνές εκεί γύρω «ζωή η Κηφισιά» σα να μιλούσαν στην ίδια τους τη ψυχή. Μετά ο δημοσιογράφος έκανε τίτλο «οδυνηρή νίκη στα τελευταία λεπτά» — εγώ του λέω πως ήταν μια νίκη σα βάλσαμο για όλες εκείνες τις φορές που φύγαμε από το γήπεδο χωρίς τίποτα παραπάνω από έναν σφιχτό αποκλεισμό στον αγώνα. Λοιπόν; είμαστε ομάδα χαρακτήρων ή ομάδα αυτοσχεδιασμού επειδή δεν βρίσκουμε το σωστό κουτί; 🔥

Ρε παιδιά μου, εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το Σεπτέμβριο του 2005 όταν στο τοπικό πρωτάθλημα η ομάδα πήρε το πρώτο της πανό στην Κάτω Κηφισιά. Ήταν αγώνας με τον Πέρα στον Βύρωνα εκεί που είχε τρεις ντους για όλους τους παίκτες — κι όμως εμείς βγήκαμε στις κερκίδες σα να ήταν γάμος δικός μας. Μετά τον αγώνα ένας δημοσιογράφος από την τοπική εφημερίδα έκανε τίτλο «η Κηφισιά νίκησε στους δρόμους» και εγώ τότε κατάλαβα κάτι που ακόμα με στοιχειώνει: δεν θέλουμε νίκες σαν αυτές που μένουν μόνο στον πίνακα αποτελεσμάτων. Θέλουμε εκείνες τις νίκες που γίνονται μέρος μιας ιστορίας σαν αυτή του χωρικού εκεί που έπινε τσίπουρο εκείνον τον Οκτώβριο που χάσαμε τελευταία σέντρα. Γιατί εκείνες τις φορές που βγαίνουμε από το γήπεδο τραγουδώντας σα να κέρδισε η Εθνική — εκείνες είναι οι νίκες που κάνουν τη πόλη να αισθάνεται ζωντανή. Κοιτάξτε τώρα τι γίνεται σήμερα. Το σλόγκαν «η Κηφισιά χάνει ακόμα κι όταν νικά» δεν είναι αστείο επειδή είναι σωστό — είναι αστείο επειδή είναι αληθινό σαν την κόλλα στο τσίχλο των δεκαετιών αυτών. Την προηγούμενη Κυριακή βγήκα από το γήπεδο κρατώντας τον μικρό μου και άκουγα εκεί γύρω τις φωνές «ζωή η Κηφισιά» σα να μιλούσαν στη ίδια τους τη ψυχή. Μα όταν άνοιξα το κινητό μου εκείνο το σχόλιο «φάουλ στο τέρμα!» βγήκε αμέσως σα σαμπούτο — σα να είχαν οργανώσει όλοι αυτοί εκείνοι τους πιλότους των αεροπορικών σχολών ώστε να σκοτώνουν κάθε προσπάθεια σα να είναι ρόλος τραγωδίας. Κι όμως εδώ βρίσκεται η ουσία: η ομάδα αυτή έχει χαρακτήρα σαν τα παλιά ξύλινα σπίτια στην Κάτω Κηφισιά — στέκει όρθιο όχι επειδή είναι ισορροπημένο σαν τσιμέντο, αλλά επειδή κάνει την πόλη να αισθάνεται σπιτική. Μα όσο δυναμική κι αν είναι, όσο ψυχή κι αν βάζει εκεί μέσα, αυτό που λείπει είναι αυτό το κουτί που βάζεις μέσα το νερό σου ώστε να βγει κάτι δυνατό σαν γκράφιτι στους τοίχους. Την προηγούμενη χρονιά είχαμε μέσο αριθμό κατοχής πάνω από 52% — τέσσερα γκολ συνολικά μέσα στη χρονιά. Είναι σα να βάζεις τον κινηματογράφο σου μέσα στο κινητό σου κι όλοι να περιμένουν ταινία Oscar ενώ εκείνος βγάζει μόνο μπούκλες. Και μην μου πείτε πως οι τρεις φίλαθλοι εκεί στους Αντίπαλους έκαναν αυτήν την ομάδα μεγαλύτερη. Τρεις άνθρωποι σ' ένα στάδιο σχεδόν αδειανό να τραγουδούν σα να ήταν εθνική ομάδα — μα αυτές τις φορές όχι μόνο δεν νίκησαν, έκαναν και τον εαυτό τους να φαίνεται σα γκράφιτι στους δρόμους των προσδοκιών. Μα όταν εκείνοι οι τρεις σουτ έγιναν εκείνον τον Ιανουάριο του 2012 στο Βύρωνα — τότε βγάλαμε βίντεο επειδή ζήσαμε κάτι σπάνιο: μία ομάδα που έδωσε όλα κι ακόμα περισσότερο, μία ομάδα που έκανε τους δρόμους να μοιάζουν σα παραλία την Κυριακή το πρωί. Εγώ προσωπικά διαλέγω την ομάδα που όταν χάνει κάνει τρεις ωρές προσπάθειες κι όταν κερδίζει κάνει τρεις ωρές προσπάθειες σα να ήταν η τελευταία φορά της στο γήπεδο — όχι επειδή είναι μονότονο σα τραγούδι που το βγάζεις συνέχεια, αλλά επειδή εκείνες τις φορές που πιάνεις τον δρόμο του σπιτιού κρατώντας τον μικρό σου νιώθεις σα να έχεις ζήσει μια ιστορία. Και οι ιστορίες αυτές δεν γράφονται στους αριθμούς — γράφονται στους κόπους εκείνοι οι οποίοι στέκονται στους πάγκους κι ακόμα δεν έχουν ανοίξει την ομπρέλα τους όταν άρχισε η βροχή. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εδώ ψάχνουμε όχι μόνο νίκες — ψάχνουμε εκείνες τις νίκες που κάνουν τους φίλους μας να λένε αύριο το πρωί «πήγαμε σπίτι χωρίς φωτογραφίες επειδή είχαμε δουλειά αύριο, μα εκείνοι έκαναν πιο δυνατή φωνή από οποιονδήποτε άλλον». Και όσο η ομάδα αυτή βρίσκει εκείνο το κουτί που βάζει μέσα το νερό της — τόσο εμείς εδώ στη Κάτω Κηφισιά θα συνεχίσουμε να τραγουδάμε τον ύμνο σαν εθνικό σ' εκείνον τον αγώνα που ακόμα δεν έχει παιχτεί.