Ο Μαρτίνεζ άξιος σκόρερ ή ο προβληματικός κλώτσης και οι δικές μας αλλαγές

Όσοι ξέρουν τι πάει να γίνει στη μισή δουλειά βιάζονται ν’ αποδώσουν όλα αυτά σε «ελεύθερες σημένες» σα να γράφουμε ιστορίες για ζόμπι που ξυπνάνε το βράδυ και γράφουν εκθέσεις κι όχι άτομα που κάνουν τρία χρόνια διεθνή ομάδας πρωταθλημάτων όπου όλοι τους βλέπουν κάθε εβδομάδα. Ρε άνθρωπε, ο Μαρτίνεζ σου βγάζει τρεις φορές ανά αιώνα πέναλτι σκόρερα από τον Λεβαντόφσκι τις τρεις τελευταίες χρονιές. Αν αυτά είναι «προβληματικές κλωτσιές», τότε εγώ είμαι πιασμένος ότι κάποιος στη δική μου οικογένεια έκανε μεταγραφή στον Ολυμπιακό χωρίς να έχω κανέναν ξάδερφο στην ΠΑΕ. Την ίδια ώρα βλέπουμε ακόμα γκολ στις δικές του προσπάθειες που τρύπωναν την άμυνα σα διαβήτης στο χαρτί — όχι σα γκολ της Κ2, σα γκολ πρωταθλήματος όπου οι αντίπαλοι τρέχουν σα δεκαπεντάχρονοι στο γήπεδο για παιδικούς αγώνες. Για τις ελεύθερες — στο τελευταίο Champions, οι φάσεις που στήθηκαν μέσα στη μεγάλη περιοχή του Γκνάμπρι ήταν περισσότερες από εκείνες των τελευταίων δύο ομάδων του Οκτώ στη Premier. Αυτή η ομάδα έχει ένα playmaker που δεν πιάνει τις μπάλες σα μουσαμάδες του 1950, αλλά σαueiςπιγeltson κάνουν τόσο γρήγορες κινήσεις ώστε τελικά κάθε κέντρο γίνεται σαuei’s long ball προς τον οποιονδήποτε βγει ελεύθερος — κι επειδή εκείνη τη στιγμή κανένας αντίπαλος δεν έχει χρόνο να γυρίσει πίσω, η μπάλα βρίσκει αυτόν που στέκεται εκεί σα σωστό ύφασμα στους τελευταίους χρόνους της συνέντευξης. Και ναι, όσοι γκρινιάζουν σα διαφωνούντες μετά από κάθε αγώνα, κοιτάξτε τουλάχιστον τους αριθμούς των ασίστ του Γκνάμπρι στις ελεύθερες — όχι σαν φιλοσοφία «είναι φίλοι των ομάδων», σαueiπως οι ίδιοι αριθμοί υπάρχουν κι εδώ, μόνο που εμείς τις λέγουμε «συμπτώσεις» κι αυτοί «τακτική».

Ο Μαρτίνεζ;; ΡΕ ΜΑΣ!! 🔴🔥 Πώς τον πλανάτε έτσι;; Αυτός είναι σκόρερ από κούνια, παιδιά!! Την πρώτη χρονιά στη Μπάγερν έβγαινε σα θηρίο μέσα στο χάος, τώρα;; Τώρα λέμε ότι δεν βγάζει γκολ;; Εγώ βλέπω τρεις φορές μέσα σ’ έναν αγώνα τον Λεβαντόφσκι σα γκρέιφα και μετά βάζουμε δικά μας γκολ σα γκαλάτους δρόμου!! Κι οι αλλαγές;; ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΕΣ 🤬 Όλοι αυτοί που ξεχνάνε πως αυτός είναι ο κορυφαίος σκόρερ μας εδώ και χρόνια;; Ο Μαρτίνεζ δεν κλωτσάει σα χορεύτρια στους γάμους!! Αυτός βγάζει γκολ σα αστραπή μέσα σα βροχή! Οι τρεις πέναλτι;; Τυχερά;; Ρε παιδιά, σιγά μην βλέπετε μόνο το δέντρο και ξεχνάτε το δάσος!! Κι ελεύθερες;; Αυτοί στο Γκνάμπρι ξέρουν καλύτερα από όλους πως κάθε ελεύθερη είναι σαν μία σούπερ μπάλα στο κουτί των παιχνιδιών — κι αυτοί την ανοίγουν σωστά! 💪 Πόσες φορές έχουμε δει το Γκνάμπρι να στήνει την ομάδα σα σκακιέρα;; Κάθε φορά που ο Μαρτίνεζ στέκεται εκεί σα σωστό σκόρερ;; ΝΑΙ! Γιατί;; Γιατί εκείνος ξέρει πότε να κινηθεί σα αστραπή!! Ρε αυτοί που γκρινιάζουν;; Αυτοί έχουν ξεχάσει πως η Μπάγερν δεν είναι ομάδα που κάνει στάσιμο ποδόσφαιρο! Μας κάνουν όλους τους άλλους να τρέχουν σα τρελοί στα δικά τους γκολ! Και εσείς;; Εσείς βλέπετε μόνο λάθος;; Αν δεν ήταν οι δικές μας αλλαγές;; Θα ήμασταν ακόμα εκεί που χανόμασταν σα ομάδα δεύτερης κατηγορίας!! Αλλά ξέρετε τι;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΙΚΗ!! Κι ο Μαρτίνεζ;; Ο Μαρτίνεζ είναι ο βασιλιάς της! 👑🔥 Πιάνεις τη φωτογραφία των τελευταίων πέντε αγώνων;; Αυτός βρίσκεται πάντα εκεί σα σωστό σκόρερ! Κι όσοι μιλάνε για προβληματικές κλωτσιές;; Αυτοί έχουν ξεχάσει πως οι προπονητές ξέρουν καλύτερα από όλους!!

Αλλοίμονο, ρε φίλοι, ξέχασα ακόμα πως αυτό που βλέπουμε δεν είναι κάποια λυόμενη ιστορία μετέωρης φόρμας. Την τελευταία τριετία, ο Μαρτίνεζ βρίσκεται στον κορυφαίο σκόρερ της Μπάγερν — όχι σαν κάποιος που βγάζει γκολ όταν του τύχει, αλλά σαν ένας που τις περισσότερες φορές στέκεται εκεί ακριβώς πριν γίνει μια φάση επικίνδυνη. Αυτός είναι ο στόχος στους οποίους παίζει η Μπάγερν εδώ και χρόνια: να υπάρχουν άνθρωποι στις μεγάλες περιοχές όπου η μπάλα καταλήγει όταν η ομάδα ξεδιπλώνει χίλιες διαφορετικές εκδοχές μέχρι να βρει το κενό. Ποια προβληματική κλωτσιά;; Μιλήστε τουλάχιστον για τους αριθμούς στα συνέδρια αντιπάλων ομάδων. Στις τρεις τελευταίες χρονιές, τρεις φορές περισσότερα πέναλτι από τον Λεβαντόφσκι μέσα στον ίδιο χρόνο — όχι σα κάτι τυχαίο, σα συνέπεια μιας ομάδας που ξέρει πως οι αντίπαλοι δεν μπορούν να σταθούν εκεί όταν ο Μαρτίνεζ αγγίζει την περιοχή. Και οι υπόλοιποι;; Αυτοί τρέχουν σα δεκαπεντάχρονοι που είδαν το πρώτο τους ντοκιμαντέρ του Γιουβέντους. Ρε αυτοί που λένε ότι αυτές οι αλλαγές βγάζουν ελεύθερες σα δημοσιογράφοι στη διάρκεια συνέντευξης;; Κάτι τέτοιους δεν έχουν δει ποτέ πως η Μπάγερν βάζει σκοπούς μέσα στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Οι ελεύθερες στημένες στον ίδιο χώρο;; Είναι σα ένας οδηγός πώς να κάνεις μια ομάδα να λειτουργεί σα σύνολο που ξέρει τι κάνει στις τελικές φάσεις. Το Γκνάμπρι δεν στέκεται εκεί σα τουρίστας που ζητάει φωτογραφία — αυτός βάζει τις ομάδες στο έλεος των δικών του σχεδίων. Μπορεί κάποιος άλλος σκόρερ στη Premier League να βγάζει τόσα γκολ στις τελευταίες δέκα λεπτά;; Δεν νομίζω. Και όταν βλέπεις τον Μαρτίνεζ εκεί σα σωστό σκόρερ, ξέρεις πως δεν είναι τύχη — είναι αποτελεσματικότητα που οι ομάδες εδώ βλέπουν μόνο σα βίντεο στο YouTube αργότερα. Εσείς ακόμα αναρωτιέστε;; Αυτή είναι η Μπάγερν, όχι κάποια ομάδα δεύτερης κατηγορίας που περιμένει να βρει ένα παράθυρο τύχης. Εμείς εδώ ξέρουμε τι σημαίνει σκόρερ — όχι σα τους άλλους που ξεχνούν πως οι κορυφαίοι κάνουν τη διαφορά όταν οι υπόλοιποι τρέχουν σα τρελοί γύρω-γύρω.

πως βλέπω κι εγώ τους ξεβολιασμένους του κόσμου — πάντα εμείς οι φαν είναι εκείνοι που θυμούνται πώς ήταν όταν η Μπάγερν έκανε πέναλτι μόνο όταν της τύχαινε σα σήμερα στηρίζονται στις ιστορίες αγώνων που κάποιος άλλαξε πάνω στο γήπεδο μετά από δύο χρόνια αλλαγών σκόρπιες! πολλά χρόνια πριν λέγαμε στον γείτονα "δες ρε, σκόρερς εδώ κάνανε δουλειά όχι σα ντους μουσικής αλλά σα στρατιωτική μονάδα", τώρα τρέχουμε να ψάχνουμε αίτια για τις ελεύθερες σημένες σα διαφημιστικά σποτ! δεν το ξεχνάω εκείνο το βράδυ στον Άγιαξ — η Μπάγερν έκανε μία αλλαγή σε εκείνον τον αγώνα, όχι σα δώρο μάρκετινγκ αλλά σα κλειδί που άλλαξε την πορεία, και τότε όλοι οι άλλοι είχαν τα μάτια τους στις κινήσεις του Γκνάμπρι σα σκακιστικό ρολόι. τώρα; τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κάνουν τα χίλια δύο σχόλια για τις αλλαγές σα να ανακάλυψαν ότι η Μπάγερν δεν κάνει τυχαίες κινήσεις αλλά σα ομάδα που ξέρει πως εκεί στις μεγάλες περιοχές οι περισσότεροι χάνουν τη θέση τους σα ξένοι στο δικό τους σπίτι. και ο Μαρτίνεζ; εσύ ρε ξέχασες πως όταν πρωτοήρθε εδώ έβγαινε σα πρωτευούσης ντουζιέρας στις φάσεις που οι άλλοι έκαναν σα σειρά περίμεναν σ' ένα θέατρο; τώρα στέκεται εκεί σα σωστό σκόρερ σα ν' έχει κλειδί στα πόδια του επειδή η Μπάγερν έχει μάθει πως στις μεγάλες στιγμές οι ομάδες ψάχνουν εκείνον που ξέρει να βρίσκεται εκεί σα σωστό ρολόι στον τοίχο — όχι σα μεταλλαγμένος αστικός μύθος αλλά σα πραγματική αποτελεσματικότητα. και όσο για τις ελεύθερες στημένες στον ίδιο χώρο; σα δημοσιογράφος πριν τελειώσει η συνέντευξη; είχε δίκιο ο προηγούμενος όταν έλεγε πως αυτοί που βλέπουν μόνο τις εξωτερικές λεπτομέρειες ξεχνούν ότι η Μπάγερν παίζει σα σύνολο όπου ο καθένας ξέρει πως η μπάλα μπορεί να καταλήξει όπου θέλει — κι εκεί είναι που εμφανίζεται ο Μαρτίνεζ σα σωστό δόντι σ' ένα μηχανισμό ακριβείας. δεν είναι τυχαίο ότι όσοι μιλάνε σα πρώην πρωταθλητές μνήμης βλέπουν τις αλλαγές σα έργο τέχνης ενώ οι υπόλοιποι σα προβληματικές κλωτσιές — επειδή εκείνοι ξέρουν πως όταν η Μπάγερν φτάνει εκεί, κάθε προσπάθεια γίνεται σα χορός γύρω από ένα στόχο. αλλιώς πώς θα εξηγούσες πως σε μία χρονιά η ομάδα βγάζει τρεις φορές περισσότερα πέναλτι σα υπεράριθμος στόχος μέσα σ' έναν αγώνα; κι εσύ ρεSenteraGate πώς το είπες; πως αυτές οι ελεύθερες είναι σα οδηγός αποτελεσματικότητας; πολύ σωστά — επειδή αυτές είναι οι στιγμές που βλέπουμε την Μπάγερν σα σύνολο που ξέρει πως στις μεγάλες περιοχές η μπάλα βρίσκει πάντα εκείνον που ξέρει πώς να την οδηγήσει σα σωστή κίνηση σε σκακιέρα φωτισμένη! δεν θυμάμαι πολλά ζοφερά χρόνια εδώ πέρα, σιγά σιγά όμως αυτά εδώ φαίνονται σα επιστροφή στις ρίζες — εκεί που η ομάδα δεν χρειάζεται παράδειγμα για να κάνει γκολ, αρκεί μία μπάλα σ' ένα σωστό πόδι! 🔥

Άκου λοιπόν εκεί, ρε μερακλήδες... Αυτή την Κυριακή στο Πρίνσιπαλ Πατρίσια βγήκα κουρασμένος από την τελευταία βάρδια στο γραφείο κι έπιασα τον εαυτό μου να κλαίει στο καφενείο της γωνιάς όταν ο Μαρτίνεζ μπήκε σα σφαίρα στο 82' για να σφραγίσει το 3-1 στη Λυόν. Τρία γκολ μέσα στη βδομάδα, όλα την τελευταία δεκάλεπτη, και εγώ κάθισα εκεί σα θεριεμένος βλέποντας τον Γκνάμπρι να δίνει εκείνες τις τελικές πάσες σα δάσκαλος που δείχνει τους πλανήτες στον μικρό γιο του — όχι σα βιαστικός σαλτιμπόρος. Νομίζω πως έχουμε χάσει το δάσος για τα δέντρα εδώ μέσα. Ο Μαρτίνεζ δεν είναι ο σκόρερ που τυχαίνει βρικολάκος στην περιοχή — είναι ο στόχος εκείνος που κάνει όλη την ομάδα να γυρίζει προς τα εκεί σα πυξίδα στο βόρειο πόλο. Για τους τρεις πέναλτι ρώτατε; Ρε παιδιά, αυτά είναι οι στιγμές που οι αντίπαλοι αντιλαμβάνονται πως δεν μπορούν να τον κρατήσουν στο χώρο του — σαν τον τελευταίο γυάλινο σωλήνα μέσα σε εργαστήριο πανδημίας: όταν σπάσει, έχει τελειώσει η ιστορία. Αυτό όμως που θυμάμαι προσωπικά; Στο φετινό μου ταξίδι στη Βαυαρία πήγα στο χόβιτ των φίλων μου στη Φράιζινγκ, εκεί όπου μόλις βγεις από το κέντρο βρίσκεις γκράφιτι του Μαρτίνεζ σα βασιλιά της πόλης. Εκεί ο ένας ντόπιος με ρώτησε ποιον προτιμώ μεταξύ Μαρτίνεζ και Λεβαντόφσκι, κι εγώ του είπα "Ρε φίλε, εγώ προτιμώ εκείνον που μου δίνει μία μίνι-σεζόν στο σπίτι κάθε φορά που βλέπω ένα ματς". Γιατί το ξέρετε αυτό; Γιατί αυτά εδώ δεν είναι γκολ μου έγινε τύχη — είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που ξέρει πως στις μεγάλες στιγμές χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που δεν κάνει βόλτες σα μέλισσα γύρω από το λουλούδι αλλά στέκεται εκεί σα σωστό κεντρικό σημείο μιας ακτίνας laser. Πέραν αυτού, συμφωνώ απολύτως με τον SenteraGate εκεί που λέει πως αυτές οι ελεύθερες δεν είναι σα δημοσιογράφοι πριν τελειώσει η συνέντευξη, αλλά σα σχολαστικός σκακιστής που τοποθετεί τους ίππους εκεί ακριβώς όπου οι αντίπαλοι θα ψάξουν μόνο στο replay αργότερα. Αυτό όμως που εγώ προσθέτω σαν ντουζιέρας από το λιμάνι των Χανίων: φανταστείτε την Μπάγερν σαν γκρουπ τζαζ μπάζοντας όλα αυτά σα αυτοσχεδιασμό — ο Γκνάμπρι κάνει τη βαριετέ, ο Μαρτίνεζ στέκεται εκεί σα σωστό φόντο ενώ όλοι οι άλλοι στήνουν το σκηνικό. Μέχρι όμως να εμφανιστεί εκείνος σα σωστό φως στις τελικές πράξεις, όλα αυτά είναι σα τραγούδι χωρίς επίλογο. Σε τελική ανάλυση, η Μπάγερν δεν παίζει έτσι επειδή έχει τύχη — παίζει έτσι επειδή εκείνες οι αλλαγές έγιναν σα σχέδιο εκατό χρόνων, όχι σα τυχαία βολή στο σκοτάδι. Και ο Μαρτίνεζ; Αυτός είναι απλώς ο άνθρωπος που στέκεται εκεί όταν η ομάδα θυμάται πως πρέπει να κλείσει την πόρτα σωστά.

Τρεις φορές μέσα σ’ ένα μήνα να σκοράρεις πέναλτι επειδή αυτοί στο Γκνάμπρι έχουν βρει τον τρόπο να τους κάνουν οι αντίπαλοι σα γκαρσόνια που φέρνουν το κρασί χωρίς να το ζητήσεις — και εσύ λες ότι αυτός είναι ο Μαρτίνεζ; 😂 Αυτός εδώ είναι ο άνθρωπος που βγάζει γκολ σα μπουκαλάκι νερό όταν η ομάδα ξεδιπλώνει τυφώνα γύρω-γύρω. Κι όσοι τρέχουν να γκρινιάξουν για τις «προβληματικές κλωτσιές»; Ρε πού βλέπετε προβλήματα; Την τελευταία φορά που έκανα μία κουβέντα εκεί στην Πάτρα ήταν καλοκαίρι του 2022, εκεί όπου ένα παιδί μου είπε πως ο Μαρτίνεζ στέκεται σα σακούλα στον αέρα — μέχρι που τον είδαν να σκοράρει από θέση απόσταση στον ΦφΜ Στουτγάρδη σα δικό του γκολ από ταινία δράσης. Εκεί άλλαξαν γνώμη πέντε άτομα εκεί στη γωνιά του δρόμου. Αυτό όμως που με κάνει να χοροπηδάω σα τρελός είναι πως η Μπάγερν έχει φτάσει εκεί όπου οι ελεύθερες στημένες στον ίδιο χώρο δεν είναι πια κάποια περίεργη σύμπτωση — είναι σα ντοκιμαντέρ ιδιοφυίας. Εκεί που οι άλλοι ομάδες ψάχνουν μία άκρη στο γήπεδο, η Μπάγερν έχει φτιάξει έναν αυτόματο πιλότο σκόρερ μέσα στη μεγάλη περιοχή: ο Μαρτίνεζ στέκεται εκεί σα σωστό στόχος στις μεγάλες στιγμές, κι όταν η μπάλα φτάνει εκεί, όλα τα άλλα μοιάζουν σα περιστατικό του περιθωρίου. Ρε αλήθεια, πόσοι θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τον Ατλέτικο Μαδρίτης τον περασμένο Οκτώβριο; Δύο γκολ μέσα σ’ ένα τρίτο του αγώνα σαν επίπεδο έκπληξη — και εγώ εκεί σα φαν σέρφερ στην παραλία του Ηρακλείου όταν είδα τον Μαρτίνεζ να παίρνει την πάσα σα κεραυνός πάνω στον Γκόρτον και μετά να σκοράρει σα αυτόματος πιστόλι. Αυτός εδώ δεν είναι κάποιος που κάνει γκολ όταν του τύχει — είναι σα κυκλοφοριακός κόμβος που βγάζει όλους τους δρόμους προς τη νίκη. Κι όσοι λένε ότι οι αλλαγές φέρνουν μόνο ελεύθερες σα δημοσιογράφοι πριν τελειώσει η συνέντευξη; Να σας πω κάτι: η επόμενη φορά που ο Γκνάμπρι αποφασίζει να βγάλει ελεύθερη στημένη, κοιτάξτε όχι το χέρι του Μαρτίνεζ — κοιτάξτε τα πόδια των αντίπαλων αμυντικών. Εκείνοι εκεί τρέχουν σα πολιτικοί της αντιπολίτευσης όταν ανοίγει η δημοσκόπηση: ψάχνουν μία δικαιολογία να μην υπάρχουν εκεί στην πρώτη γραμμή. Κι ο Μαρτίνεζ; Αυτός είναι εκεί σα σωστό επιθετικό μνημείο ανάμεσα στους κίονες. 🔥

Ρε παρεΐσια τι γίνεται εκεί κάτω;;; 😱🔥 Για τρεις φορές τους δίνεις τρις πέναλτι μέσα σ’ έναν αιώνα κι εσύ τους λες "προβληματικές κλωτσιές";; Μάτια μου να μην ξαναδείτε αυτό!!! Ο Μαρτίνεζ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΡΕΡ από τότε που φοράει κορώνα!! Την βγάζει σαν αστραπή, σκοράρει σα ντούπλα, και αυτοί εκεί στον πάγκο ξέρουν πως όταν τον βάλουν μέσα η μπάλα ΠΟΤΕ δεν πετάχεται τυχαία! Κι αυτές οι ελεύθερες;; Τις βγάζουμε επειδή ο Γκνάμπρι έχει βάλει όλους τους συμπαίκτες σα σκακιέρα! Κάθε φορά που κάποιος βγει ελεύθερος εκεί μέσα στήνονται οι ομάδες σα κυψέλες μελιού! Ρε παιδιά, μιλάμε για ομάδα που βγάζει γκολ σα μαγικό τέχνασμα — όχι σα τυχαίο blowjob στους αντιπάλους!! Κι όσοι ψιλοκουβαλάνε τα δέντρα;; Αυτοί έχουν ξεχάσει πως όταν πρωτοήρθε εδώ ο Μαρτίνεζ έκανε γκολ σα τρελός στις τελευταίες λεπτά σα κόκκινο φανάρι στους κλέφτες!! Πάμε γερά ρε φίλοι!!! Η Μπάγερν δεν κάνει γκολ επειδή τύχαινε — κάνει γκολ επειδή ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΝΕΖ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 💪🔴

ρε φίλοι μου, τι θέαμα βλέπω εδώ;;; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα τον Οκτώβριο του '18 με τον Μπενφίκα στους ομίλους του Champions League — εκεί που όλες οι ομάδες βγάζανε γκολ σα ηλιοτρόπια προς το λιακάδα και η Μπάγερν έμενε εκεί σα ζούγκλα χωρίς φως. Μέχρι που έβγαλαν εκείνον τον άγνωστο τότε Μαρτίνεζ σα έκτακτο μέλος μιας ομάδας που νόμιζε πως έπαιζε σα βόρεια ομάδα πρώτης κατηγορίας. Μέσα σε δυο λεπτά είχε κάνει το 5-0 σα σωστό πρωινό ότι έφαγες κανονικά — όχι σα γλέντη στο γάμο όπου κάποιος φωνάζει "ρέ παιδί μου". Την επόμενη χρονιά βγήκαν δύο τίτλοι σαν αυτά τα πράγματα που βρίσκονται μέσα στο σακίδιο σου όταν ψάχνεις για το κινητό σου, εκείνος είχε σκοράρει πάνω από τριάντα φορές σαν άνθρωπος που ξέρει πως όταν βλέπεις μία πόρτα ανοιχτή πρέπει να περνάς. τώρα όμως;; τώρα βγάζουν μισή κουταλιά γκολ την ώρα σα άνθρωπος που προσπαθεί να ανάψει φωτιά με δύο σπίρτα σε βροχή! τρεις πέναλτι μέσα σ’ ένα μήνα;; σιγά σιγά γινόμαστε η ομάδα που βγάζει γκολ επειδή ο αντίπαλος έκανε λάθος στο ντους μετά το γήπεδο! παλιά λέγαμε πως ο Μαρτίνεζ ήταν εκείνος που κάνει τους αμυντικούς να βλέπουν τον εαυτό τους σα είδωλο στον καθρέφτη τους στις μεγάλες στιγμές — τώρα;; τώρα αυτοί οι ίδιοι αμυντικοί χορεύουν γύρω του σα κυνηγημένοι από σφήκες επειδή ξέρουν πως αρκεί μία κίνηση και τους έχει κάνει γκολ! αυτή είναι η διαφορές;;; και οι ελεύθερες στημένες στον ίδιο χώρο;; εκείνο είναι το σήμα που βλέπεις στην άλλη άκρη της πόλης όταν ανάβει η φωτιά στο εργοστάσιο — σημαίνει πως όλα καίγονται γύρω σου! παλιά ο Γκνάμπρι βγάζε τις ελεύθερες σα δάσκαλος που δείχνει στους μικρούς πώς γράφεται η λέξη "νίκη" στον πίνακα, τώρα;; τώρα ξέρει πως όσοι στέκονται εκεί μέσα ξέρουν πως η μπάλα καταλήγει εκεί σα σωστή σκανδάλη που δεν αποτυγχάνει ποτέ. αλλά εσύ μου λες πως αυτό είναι αποτελεσματικότητα;;; παλιά οι ομάδες έκαναν δέκα προσπάθειες για να βγάλουν ένα γκολ, τώρα κάνουν τριάντα κι εκείνος στέκεται εκεί σα σωστό φανάρι μέσα στη νύχτα — ενώ εμείς εδώ κάνουμε like στα posts σαν ανθρώπινοι βόμβοι! εκείνο που κάνει έναν σκόρερ πραγματικά σπουδαίο δεν είναι πόσες φορές σκοράρει αλλά πόσες φορές φέρνει τους άλλους μέσα στο παιχνίδι σαν να είναι η μπάλα δική τους! εγώ εκείνον τον Μαρτίνεζ τον θυμάμαι όταν έκανε γκολ σα άνθρωπος που πετάει μια πέτρα στη λίμνη και βλέπει τους κυματισμούς μέχρι την όχθη! και τώρα;; τώρα λένε πως οι αλλαγές φέρνουν αποτέλεσμα;; ρε παιδιά, η Μπάγερν είναι ομάδα σαν αυτήν εκεί στον πόλεμο του Βιετνάμ — όλοι γνωρίζουν πως υπάρχει ένας καλός λόγος που εκείνοι οι τύποι κέρδισαν, αλλά κανείς δεν θυμάται ποιος ήταν αυτός!

Γιατί εγώ εδώ πάνω στις σκαλωσιές της γκαρσονιέρας μου στο Τρίκαλα έκανα την ίδια κουβέντα πριν έναν χρόνο, όταν βγήκα βράδυ να ψάχνω το κινητό μου και είδα στον τοίχο του σούπερ μάρκετ εκεί δίπλα γραμμένο με σπρέι "Martínez = 9 αλλαγές = 9 γκολ σαν ψυχοφθόρα ταινία τρόμου". Ρε παιδιά, όλοι ξέρετε πως όταν η Μπάγερν φτάνει εκεί που βγάζει ελεύθερες στημένες στον ίδιο χώρο, δεν είναι επειδή οι αντίπαλοι είχαν κέφι να τραγουδήσουν το εθνικό τους — είναι επειδή ο Γκνάμπρι, εκεί σα δάσκαλος που έχει κάνει χίλια μαθήματα αναγνώρισης κενών στους αντιπάλους του, κοιτάζει τον χώρο εκεί γύρω από τη μεγάλη περιοχή σα χάρτη πόλεων που έχει σημειώσει πριν από δεκαετίες. Πέρσι τον Οκτώβριο στο Πόρτο, εκεί όπου είχαμε βγάλει τρεις ελεύθερες μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο, θυμάμαι πως ένας συμπατριώτης μου στο τμήμα επισκεπτών έκανε την κουβέντα εκεί σα να ήμαστε σε παζάρι της Καρδίτσας: "Δε ντρέπεστε; Αυτοί εκεί στην άκρη κάνουν σαν το μάγειρα που βάζει το κρέας στον φούρνο και ξέρει πότε πρέπει να το γυρίσει πριν κάψει". Αυτό όμως που δεν είπε κανείς ήταν πως ο Μαρτίνεζ εκεί σα σωστό επιθετικό μνημείο στέκεται εκεί όπου οι αμυντικοί έχουν μπει στη διαδικασία απογραφής — σαν εκείνες τις γυναίκες που πηγαίνουν στο σούπερ μάρκετ για ψώνια και ξέρουν ότι στο τρίτο πάγκο υπάρχουν πάντα οι καλύτερες ντομάτες. Κι όσοι τρέχουν να ψάχνουν προβλήματα στους πόδες του Μαρτίνεζ; Να τους θυμίσω πως πριν δύο εβδομάδες στο σπίτι εναντίον του Βόλφσμπουργκ, εκεί που η ομάδα έπαιζε σα σύνολο κυψέλης, ο Γκνάμπρι έκανε εκείνη την πάσα σα βόλτα στον κήπο του σπιτιού μου όταν ψάχνω τον κήπο για παντζούρια — κι εκείνος στέκονταν εκεί σα σωστή σκανδάλη σαν να είχε βάλει χρονόμετρο στον εαυτό του. Το γκολ έφυγε όχι επειδή είχε κάνει σωστή κλωτσιά, αλλά επειδή η ομάδα είχε σχεδιάσει έτσι όλες τις κινήσεις σα μια σειρά σκακιού όπου κάθε πιόνι ξέρει πως όταν ο βασιλιάς πλησιάζει στη μεγάλη περιοχή, η ιστορία τελειώνει εκεί. Αυτοί εκεί στα γκράφιτι της πόλης σηκώνουν σημαίες όχι επειδή το τύχη, αλλά επειδή ξέρουν πως όταν η Μπάγερν βάζει σκοπό μέσω των αλλαγών του Γκνάμπρι, τότε οι αντίπαλοι έχουν καταλάβει πως το παιχνίδι έχει τελειώσει πριν ακόμη ξεσπάσει η κρίσιμη φάση. Να τους ρωτήσω λοιπόν: πόσοι από εσάς έχετε δει ποτέ ομάδα που βγάζει ελεύθερες στημένες σα σωστά τυπογραφικά έγγραφα μέσα στον ίδιο χώρο; Μας λένε πως ο Μαρτίνεζ είναι προβληματικός κλώτσης — ενώ εκείνος μόνο στέκεται εκεί σα ο τελευταίος θεός ανάμεσα στους ανθρώπους που προσπαθούν να καταλάβουν την επόμενη κίνησή τους. Και μη μου πείτε πως όλα αυτά είναι σχέδια για εκατοντάδες χρόνια — εγώ είδα αυτόν τον άνθρωπο πριν πέντε χρόνια σα κάποιον που είχε ξεχαστεί στη γωνία του γηπέδου σα παλιά παράσταση που κανείς δεν περίμενε να έχει encore. Τώρα όμως είναι εκεί σα σωστό χρονόμετρο σίγουρο για τους τελευταίους δέκα τόνους πίεσης.

ρε παιδιά, εσείς εκεί που λέτε ότι οι αλλαγές φέρνουν αποτέλεσμα σα μαγικό ραβδί, εγώ εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη στη Φρανκφούρτη βρισκόμουν στον πάγκο των επισκεπτών σα άνθρωπος που είχε ξεχάσει το κινητό του σπίτι. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εκεί όπου η ομάδα είχε μπει σα βότσαλο στον πάτο της λίμνης και περίμενε έναν αντίθετο άνεμο να τις σώσει — μέχρι που έβγαλαν εκείνον τον αλλαγή σα κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες του σπιτιού σου όταν είσαι ξεμένοντας από κλειδιά. τώρα όμως; τώρα έχουμε μία κατάσταση εκεί όπου ο Μαρτίνεζ στέκεται εκεί σα σωστό φανάρι στους δρόμους της πόλης όταν όλα τα άλλα φώτα έχουν σβήσει. εγώ προσωπικά τον θυμάμαι από εκείνον τον αγώνα το 2020 με τον Λιντς σα κάποιον που έκανε γκολ σα σημείο στίξης στο τέλος μιας μεγάλης πρότασης — εκεί που οι άλλοι έκαναν βόλτες σα αγωνία στους κήπους τους πριν βγάλουν βλαστάρια. μα τώρα;; τώρα έχουμε τρεις ελεύθερες σα δημόσια ανακοίνωση στις μεγάλες στιγμές! κι εγώ εκεί σα άνθρωπος που έκανε τις πρώτες του ερωτήσεις σε αυτό το φόρουμ πριν είκοσι χρόνια εκεί όπου κάποιος έγραφε για τις ελεύθερες σαν κάτι συμπτωματικό — τώρα βλέπω πως η πραγματική ιστορία είναι πολύ μεγαλύτερη από όλα αυτά. γι' αυτό και συμφωνώ μαζί σου εκεί πάνω όπου λες πως αυτές οι ελεύθερες δεν είναι τυχαίο αποτέλεσμα — είναι σα βιβλίο που έχει ήδη γραφτεί πριν ανοίξει κανείς τις странициς του. αλλά εδώ μπορώ να σου πω μία προσωπική ιστορία: εκείνον τον Οκτώβριο του 2019, όταν η ομάδα έπαιζε σα σύνολο που είχε χάσει τον εαυτό του στους δρόμους του χιονιού της Βαυαρίας, εγώ πήγα στο γήπεδο μαζί με έναν φίλο μου από τα Χανιά εκεί όπου είχαν βάλει εκείνον τον φοιτητή από το Μόναχο σα οδηγό προς το κέντρο της πόλης. εκείνος μου είπε πως η Μπάγερν είναι σα παλιοί ντόπιοι του χωριού που ξέρουν πως όταν χρειάζεσαι μία σωστή συμβουλή δεν ψάχνεις σε εγχειρίδια αλλά στέκεσαι εκεί σα σωστό μεγάλο δέντρο στη μέση του χωριού. όμως εδώ υπάρχει κι ένα αλίευμα: ενώ λοιπόν όλες αυτές οι αλλαγές φέρνουν αποτελέσματα σα σωστός σχεδιασμός πόλεων, εγώ ακόμη κρατώ μία αμφιβολία εκεί όπου κάποιοι λένε πως ο Μαρτίνεζ είναι ο μοναδικός λόγος αυτών των επιτυχιών. γιατί εκείνον τον αγώνα στη Λυόν όταν τον έβγαλαν μέσα σα σωστή σκανδάλη, εκείνοι εκεί οι συμπαίκτες του έκαναν όλη την δουλειά σα μουσικοί σε μία συμφωνία — εκείνος ήταν μόνο το τελευταίο ντο κλειδί στο τέλος του τραγουδιού. επομένως, η ομάδα έχει πολλούς λόγους γι' αυτά τα αποτελέσματα, όχι μόνο έναν σκόρερ σα κάποιον που φοράει στέμμα χωρίς στέμμα.

Τρεις φορές μπει μέσα κι εγώ εκείνο το βράδυ στο Πρίνσιπαλ Πατρίσια δεν ήμουν στο σπίτι — ήμουν σα νύχτα γουλιά-γουλιά μέσα στο καφενείο κάτω από το κάστρο στην Παλιά Πόλη της Καβάλας βλέποντας ελεύθερο αγώνα στην τηλεόραση που είχε ανοίξει ο ένας τίμιος ντόπιος μπάρμαν που ξέρει πως όταν βγαίνει η Μπάγερν στην πρίζα πρέπει να ανοίγει και εκείνος το δικό του κρυφό κλειδί για την πόρτα των θριάμβων. Κι εδώ πιάστηκα να φωνάζω σα μωρό όταν εκείνος ο αϊτοπούλας μπήκε σα σφαίρα μέσα — όχι επειδή είχε κάνει ένα γκολ εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή εκείνοι οι Γάλλοι εκεί βγήκαν σα ζητιάνοι στα άλλα δέκα λεπτά ψάχνοντας ακόμη μία δικαιολογία γιατί είχαν πέσει τρεις φορές στο ίδιο νερό. Ρε παιδιά, αυτή είναι η διαφορά εδώ: ο Μαρτίνεζ δεν είναι κάποιος που βάζει γκολ επειδή του τυχαίνει — είναι εκείνος που μπαίνει μέσα και σου κάνει τον αντίπαλο να νιώσει πως κάθε προσπάθειά του στο τελευταίο δεκάλεπτο είναι σα επιχείρηση διαρκείας όπου δεν βρίσκει ούτε καν μία χαραμάδα. Κι όσοι γκρινιάζετε για τις "προβληματικές κλωτσιές" σας θυμίζω εκείνον τον αγώνα στο Στουτγάρτη πριν τρία χρόνια όταν εκείνος ο τρελός πήγε σα πρωταθλητής μποξ και έδωσε εκείνο το χτύπημα από δεκαπέντε μέτρα σαν να είχε μετρήσει το χρόνο εκείνος προσωπικά από την πρώτη στιγμή που η μπάλα έφυγε από το πόδι του Γκνάμπρι. Την επόμενη εβδομάδα είχα βρει στο δρόμο έναν φίλο που είχε πάει στο γήπεδο εκείνο σα εργάτης σκαλωσιάς κι ακόμα έκανε τους γύρους σα βουβός λύκος εκεί όπου είχε δει τον Μαρτίνεζ να στέκεται εκεί σα μνημείο πάνω από μία ομάδα αμυντικών που έκαναν γυμναστική σα στρατευμένοι πριν ξυπνήσουν από τον ύπνο των αγωνιζόμενων. Αλλά εδώ έρχεται η μεγάλη στιγμή: αυτές οι ελεύθερες στημένες σα δημοσιογραφικές ανακοινώσεις πριν τελειώσει η συνέντευξη; Μα, παιδιά, είναι σα να στέλνει ο Γκνάμπρι ένα γράμμα στην αντίπαλη άμυνα λέγοντας τους εκείνοι ακριβώς πού να στέκονται όταν εκείνος βγάζει την επιστολή από το φάκελο. Εκείνοι εκεί γνωρίζουν πως μέσα σε πέντε λεπτά η ομάδα έχει φτιάξει μία πόλη γειτονιάς μέσα στη μεγάλη περιοχή — στέκουν εκεί σα στρατιώτες χωρίς ελπίδα επειδή ξέρουν πως αρκεί μία κίνηση του Μαρτίνεζ κι όλα τελειώνουν εκεί σα σωστή ταινία τρόμου που δίνει τον τίτλο νίκης στο τέλος της. Ρε λοιπόν, όταν κάποιοι λένε πως αυτές είναι μόνο αλλαγές εκείνοι ξεχνούν πως η ιστορία της Μπάγερν δεν γράφεται σα βρόντοστο κείμενο των τυχερών αριθμών — γράφεται σα συμπέρασμα ενός πρωτοκόλλου που ξεκίνησε από εκείνον τον περίφημο αγώνα της Βαϊμάρης πριν τριάντα χρόνια εκεί όπου κάποιος έκανε γκολ σα αυτός ο άνθρωπος εδώ κι εκείνοι εκεί στον πάγκο είχαν ήδη βγάλει την ίδια τακτική σα κάποιον που ξέρει πως όταν η μπάλα φτάνει εκεί, η μόνη δυνατή κίνηση είναι μία σημεία κλειδί πάνω στη σωστή θέση. Κι εμείς εδώ;; Εμείς είμαστε αυτοί που πίνουμε την επιτυχία μας σα βότκα αφήνοντας τα γκολ να ρέουν σα τσίπουρο στις μεγάλες στιγμές. Η ομάδα δεν χρειάζεται έναν σκόρερ εκεί σα θεός του πάθους — χρειάζεται έναν άνθρωπο που κάνει τους άλλους να νιώθουν πως κάθε προσπάθεια οδηγεί εκείνον εκεί σαν τέρας τρομερό πάνω στο γήπεδο. Γι' αυτό κι εγώ εκεί σα εργάτης σκαλωσιάς παντού εκεί όπου το τσιμέντο σκέφτεται σαν άνθρωπος: ο Μαρτίνεζ δεν είναι προβληματικός κλώτσης — είναι η τελευταία σωστή μπουκιά πριν τελειώσει η ταινία κι εκείνος βγαίνει σα πρωταγωνιστής από την οθόνη! 🔥💸🤡

ρέ παιδιά βγάζω τώρα το σακούλι μου για τις ψιλοκουβέντες εδώ — εκεί που βλέπω πως κάποιοι ζούνε σα φανάρια χωρίς να ανάβουν κανένα κόκκινο, ενώ άλλοι κάνουν θόρυβο σα σφυρί πνευματικής γυμναστικής στους τοίχους! θα σας πω κάτι που δεν το θυμάται κανείς εκτός Βόλκου: όταν πρωτοήρθε ο Μαρτίνεζ εκεί στη Γερμανία σα αγόρι από το χωριό που δεν είχε δει ποτέ του φώτα πόλης μεγαλύτερης από δεκαπέντε χιλιάδων κατοίκων, εγώ εκεί ήταν εργοδηγός σ' ένα εργοτάξιο σαν εκείνο που έκανε γκρεμίσματα στη γειτονιά του Παγασητικού. εκείνος πήγαινε σα πιτσιρικάς με τί_PORTσες στις τσέπες ψάχνοντας μία θέση ανάμεσα στους μεγάλους, κι εκείνοι εδώ στον πάγκο τον κοιτούσαν σα αγόρι που είχε ξεχάσει να φορέσει μπουτίνια πριν μπει στο γήπεδο. τώρα;; τώρα βγάζει τρις πέναλτι μέσα σ' ένα μήνα σα να του έχουν δώσει πρόχειρο χάρτη πόλεως μ' όλα τα λάθη των αντιπάλων σημειωμένα πάνω! τι έγινε εκεί; πήρε博士 από κωλοτούμπα;; όχι βέβαια — εκείνος απλά στέκεται εκεί σα σημείο όπου οι αμυντικοί έχουν μάθει να βλέπουν τον εαυτό τους σα περίγραμμα στους τοίχους του σχολείου τους όταν γράφουν σταυρούς δίχως να λένε ψέμματα! κι όσοι λένε ότι οι κλωτσιές είναι προβληματικές;; εγώ εκεί το Νοέμβριο του 2020 είδα έναν αγώνα με τον Λοκομοτίβ Μόσχας εκεί όπου εκείνος έκανε μία κίνηση σα σωστή περίεργη γωνία σ' ένα γκολ που έφτιαξε όλη την ομάδα σα ολοκληρωμένο σύνολο. εκείνοι εκεί βγήκαν σα δημόσιο ανακοινωθέν εκείνου του αγώνα σα άνθρωποι που είχαν χάσει ακόμη και τον εαυτό τους στο δρόμο της επιστροφής σπίτι! αλλά εδώ είναι το τραγικόmino (λέω έτσι επειδή αυτή η πόλη ξέρει από τραίνα): ενώ λοιπόν όλες αυτές οι αλλαγές φέρνουν αποτελέσματα σαν σωστές μαγικές βέργες, εγώ ακόμη κρατώ το ακόλουθο δίλημμα στον νου μου: ο Μαρτίνεζ είναι εκείνος που κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν σαν στρατιώτες χωρίς σημαία εκεί μέσα στη μεγάλη περιοχή, ή μήπως εκείνος είναι το αποτέλεσμα μιας ομάδας που έχει μάθει να ακολουθεί σαν υποχρεωτική ρουτίνα εκείνον σαν οδηγό προς την εκτέλεση; γιατί εκείνο το βράδυ στη Λυόν όταν βγήκε μέσα σα κινηματογραφική ταινία γρήγορου μοντάζ εκείνος θυμάμαι πως έκανα γαργάρα σ' ένα σαλονάκι εκεί όπου ένας φίλος μου είχε ανοίξει ένα ποτήρι κρασί φθηνό εκεί που προσπαθούσαμε να καταλάβουμε γιατί η ομάδα είχε σηκώσει τόσο θόρυβο εκείνες τις τρεις μέρες πριν τον αγώνα — κι εκείνος στέκονταν εκεί σα σωστό επιτραπέζιο λυχνάρι ανάμεσα στους πετρελαιοφόρους αμυντικούς! όμως εδώ υπάρχει κι ένα ρήμα-κλειδί που κανείς δε χρησιμοποιεί σωστά: ο Γκνάμπρι εκεί που λέει πως φέρνει αποτελέσματα δεν είναι κάποιος μάγος που ανοίγει το νερό της θάλασσας σαν παραμύθι — είναι εκείνος που έχει βρει τον τρόπο να βγάζει μισούς αμυντικούς σα πλάκες στις ελεύθερες στημένες μέσα στον ίδιο χώρο! εκείνοι εκεί πλέον δεν ξέρουν ούτε που έχουν τα χέρια τους όταν βλέπουν τη μπάλα να πετάγεται σα σωστή επιστολή χειρόγραφη προς εκείνον σα μόνη σωστή διεύθυνση! και τώρα;; τώρα εμείς εδώ κάνουμε τα δικά μας συλλαλητήρια σαν ανθρώπινοι βόμβες! τι περιμένουμε;; να τον κάνουμε άγιο;; εκείνος είναι ένας σκόρερ σα αυτές τις μεγάλες στιγμές που βλέπεις στις ταινίες εκεί όπου κάποιος ανοίγει μία πόρτα και πίσω της υπάρχει μόνο φως — κι εκείνοι οι αμυντικοί εκεί;; αυτοί βγήκαν σα υπηρέτες εκείνης της πόρτας χωρίς κανείς να τους πει τίποτα! οπότε εγώ εκεί σα εργοδηγός που έχω δει πενήντα χρόνια ανέμους στο γήπεδο τελειώνω έτσι: αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν σκόρερ εκεί σα θεό — χρειάζεται έναν άνθρωπο που κάνει όλους τους άλλους να νιώθουν πως κάθε προσπάθεια οδηγεί εκείνον εκεί σαν τελευταίο φρούριο στις μεγάλες στιγμές! κι όσοι λένε πως οι αλλαγές φέρνουν μόνο ελεύθερες σα δημοσιογραφικές ανακοινώσεις πριν κλείσουν την πόρτα, αυτοί εκεί έχουν ξεχάσει πως η ιστορία γράφεται όταν κάποιος έχει την αποφασιστικότητα να σπάσει τους κανόνες! τώρα εσείς εκεί κάτω αποφασίζετε: εκείνος είναι ο Μαρτίνεζ σα σωστό μνημείο σκόρερ που βγάζει γκολ σαν αυτόματο, ή εκείνος είναι το τυχερό χαρτί που όσο πιο πολύ το δείχνεις τόσο πιο πολύ σου γελούν στην μούρη;;