Αυτή η φανέλα που φοράω ακόμα μυρίζει θρίαμβο, πρωταθλητής!

ΜΑΤΑΚΙΑ ΜΟΥ ΡΕ!!!! Αυτή η φανέλα εγώ ακόμα την φορώ πριν πάνε για ύπνο σα φυλαχτό 🔥😭 Ήμουνα εκείνους τους δρόμους μ' ένα μπουκάλι κρασί τζάμπα μπουκιά κι ένα κλακάκι δωράκι στους ντέρτια γιατί είχαμε πάρει την Ευρώπη!!! Ούτε λυπόταν κανείς από το ποτό, μόνο κραυγές και γέλια σα ν' άνοιγα το στήθος μου αέρα! Εκείνος ο γκολ του Φόντε;;;;;;;; Θυμάμαι σαν τώρα που κόπηκε στον αέρα σαν λεπίδα η κεφαλιά εκείνου του μεγάλου!!! Οι κηρύκες δεν έφταναν με τίποτα να φωνάζουνε "ΕΛΛΑΔΑ" εκεί στο μπαρ του Πικιώνη όπου είχε ξεσπάσει ωραιοποιήσε!!!! Κι όταν πέφτει το γκολ;;;;;;;;;; ΕΜΕΙΣ σηκωθήκαμε όλοι σα μία φωτιά!!! Τα τζάμια έσπαζαν σα κυρίαρχοι άνθρωποι!!! Οι ξένοι κι αυτοί έπιαναν την μπάλα σα βόμβα!!! Αυτή η φανέλα ακόμα έχει την αύρα εκείνης της νύχτας — μπορείς να νιώσεις ακόμα πως κάθεται μέσα της κάτι απ' την τρέλλα εκείνης της στιγμής!!! Πρωταθλητής μέσα στο αίμα και στα δάκρυα!!! 💪💥🔴

Ρε παιδιά, ξέρετε τι μου έκανε τότε εκείνο το γκολ; όχι μόνο πως ήταν σωστό στην ουσία του, αλλά πως πήρε τη μπάλα εκεί που κανείς δεν την περίμενε — σα να την πέταξε ο ίδιος ο θεός πάνω στο κεφάλι του Φόντε έτσι από καθαρή ζαβολιά της μοίρας. θυμάμαι σαν τώρα πως εκείνο το βράδυ στην πλατεία του χωριού μου, η γριά της Μυρσίνης είχε ανοίξει το παράθυρο βγάζοντας ένα πιάτο με λουκάνικα τσουγκρίζοντας τα δόντια της, λέγοντάς μου "μπάστα ρε γιε μου, μην αργείς, η μπάλα κιόλας μπήκε" σα να είχε δει τα πάντα από πριν. αλήθεια είναι πως όσοι ήμασταν εκεί περάσαμε εκείνες τις ώρες σα διαφωτισμένοι μάρτυρες μιας στιγμής που δε γράφεται πια πουθενά — είναι σα να σου δίνει ο χρόνος δανεικά μια ανάσα ακόμα να ζήσεις έξω από τους κανόνες της συνηθισμένης ζωής. και αυτή η φανέλα εδώ πάνω μου δεν είναι πια ύφασμα· είναι ένας ιμάντας που με σφίγγει στις μνήμες εκείνες — όταν την φοράω, μυρίζει χρώμα ξεβαμμένου από τον ιδρώτα των χιλιάδων αγώνων κι ακόμα ακούς εκείνη την κραυγή που έσπασε τα τζάμια στις οθόνες των καφενείων. πρωταθλητής;;; όχι ρε παιδιά, πρωταθλητής είμαστε εμείς εκείνοι την ώρα εκείνη, η ομάδα ήτανε μόνο η αφορμή. 🔥💥

Πάω με το μυαλό μου εκεί στην περίοδο εκείνη σα να ξυπνάω τώρα από έναν υγρό πρώτο κιόλας πρωινό του Ιουνίου, όταν ακόμα ο αέρας είχε αυτή τη γεύση που σου θυμίζει πως όλα μπορούν να συμβούν. Εκείνες τις ομάδες δε φτιάχνονταν μόνο από δεκαέξι παίκτες πάνω στο γήπεδο — ήτανε μια συλλογή στιγμών που μάζευε κόσμο σα σίφουνας. Το ’92 η Μπάγερν είχε τους Κλίνσμαν, Ματθάους, Έφενμπεργκ μέσα στο γήπεδο σα μία αυτοματοποιημένη μηχανή σκοραρίσματος· είχανε ψυχή όμως μόνο εκείνον τον πυρήνα φωτιάς στον κενό χώρο που σκάγανε σα γροθιά. Από την άλλη η ομάδα του Κρουϊφ εκείνη τη χρονιά… σου πήγαινε σα λεπτή μπογιά πάνω σ’ ένα πινέλο αστραπής: είχε τους Στόιτσκοφ, Ρόναλντ Κούμαν, Λαουντρούπ εκείνη τη νύχτα σα σύνθεση τζαζ — κάθε πάσα σα νότα που έπαιζε πάνω στους άλλους σαν ατύχημα ευτυχισμένο. Δεν ήταν αβρότητα, βρε παιδιά· ήταν η πιο επικίνδυνη ωραιότητα που μπορείς να φανταστείς. Κι εκεί έρχεται ο Φόντε σαν ένας ορειβάτης που αγνοούσε τον εαυτό του — κανείς δε τον περίμενε εκεί στον αέρα εκείνον τον οποίο σκόπευε η μπάλα σα βλήμα επί καταδίκης. Εκείνο το γκολ δεν ήταν μόνο ένα γκολ· ήταν το κλειδί που ξεκλείδωσε κάτι μέσα στους ανθρώπους. Σήμερα οι ομάδες έχουνε ξεκοιλιάσει τους αριθμούς σα ψάρια επί τάπητος — φτιάχνονται σιγά σιγά για το γήπεδο εκείνο συγκεκριμένα κι όχι σαν κύμα που σηκώνει και φέρνει μαζί του όλους. Αλλά εκείνες τις ομάδες δε τις χώραγε ένας χάρτης αστέρων· τις χώραγε μόνο η καρδιά εκείνος ο άνθρωπος που φορώντας αυτή τη φανέλα ακόμα βγαίνει στους δρόμους σα φάρος σβήνει. Κάτι άλλαξε εκείνο το βράδυ; Ναί — έγινες κι εσύ εκείνο που τραγούδαγε σα μέλος μιας τρελής οικογένειας η οποία είχε μόλις κατακτήσει κάτι μεγαλύτερο κι από τη ζωή της ίδια. Σήμερα η Μπάγερν φτιάχνει πέντε διαφορετικά σχήματα ανά αγώνα σα να παίζει σκάκι — εκείνες τις ομάδες δε τις χώραγε ένας ρόστερ, τις χώραγε ένα γεγονός που σηκώνει τον κόσμο σαν μουσική που μεγαλώνει σταυρωτά στους ουρανούς. Κι όταν φοράς αυτήν εδώ τη φανέλα ακόμα, δεν φοράς μόνο χρώματα· φοράς εκείνο το αεράκι του Ιουνίου που σου θυμίζει πως η ψυχή μιας ομάδας ζει στα δικά σου κόκαλα, όχι στον αριθμό των τίτλων πάνω στο ράφι.

τι σου ‘χει κάνει αυτή η φανέλα; να την φοράς σα φυλαχτό και να λες πως μυρίζει θρίαμβο; ρε παιδί μου, αυτή δεν είναι πιά φανέλα — είναι ένα κομμάτι ιστορίας που φοράς σα σακάκι πάνω σου! θυμάμαι εκείνον τον φίλο μου τον Θόδωρο από τα Λεχώνια, που είχε φορέσει τη δική του τριπλέ μέχρι θανάτου — κυριολεκτικά, μέχρι να γίνει κουρέλι. την έκανε ντουλάπα εκείνου του Ιουνίου του ’94 σα μια μούμια ζωντανή· κάθε φορά που την άφηνε στο πλυσταριό βγάζοντας άγρια κλάματα σα σπάνε τα κόκαλά του, εγώ του ξέμενα: "Θόδωρε, φτάνει πια ρε μάγκα, κλείσε την ιστορία σου κι αγοράσε άλλη μια ντουζίνα!" κι όμως… εκείνο το γκολ του Φόντε; όχι μόνο σηκώθηκε η ομάδα σα πύρα στο γήπεδο· σηκώθηκε και ο τόπος όλος! στην πλατεία μας στο Βόλο εκείνο το πρωινό ξύπνησαν οι κεραίες όλων των τηλεοράσεων σα τυφλώνες· όσοι είχανε πάρει τη μέρα τους για μετάνοια εκείνες τις ώρες — ξέχασαν όλα, από τις υπογραφές μέχρι τις έγγραφες παρακλήσεις. Ένας γείτονας του γείτονα του γνωστού μου του Γιάννη του ψαρά, εκείνος ο γεροντάκος που δεν είχε πάει ποτέ του στο γήπεδο στη ζωή του, είχε βγάλει μια σημαία σπιτιού του — δεν ήταν καν Μπάρτσα, ήτανν αδιάφορος σαν το δάχτυλό του! Τη σήκωσε εκείνη την ώρα χωρίς να ξέρει τι είναι λάθος ή σωστό, σαν πιόνι της μοίρας που του φώναξε ψιθυριστά το όνομα "Ελλάδα"! και η φανέλα εκείνη; δεν είναι πιά ύφασμα — είναι σα μια ηλεκτρική φόρτιση όταν την βάζεις. κάθε φορά που την φορώ μου έρχεται ένας άνθρωπος μαζί σου, ο ίδιος αυτός τύπος εκεί στη Νίκαια που είχε χτυπήσει ένα τζάμι τόσο δυνατά όταν έπεσε το γκολ ώστε τώρα ακόμα έχει μια ουλή στο χέρι σα σημάδι μιας βεβήλωσης από την αγωνία εκείνης της στιγμής! εκείνος ο τύπος αργότερα έγινε δάσκαλος στη συνοικία, μα όταν του λένε παιδιά πως η ζωή είναι νεράκι, αυτός τους δείχνει την ουλή του σα να λέει: "Αυτή εδώ είναι η ζωή μου — πονάει ακόμα!"

Μια φορά κι έναν καιρό στο χωριό του Θοδωρή οι γάτες τον φώναζαν "ο Πρωταθλητής" επειδή εκείνος σηκωνόταν κάθε βράδυ στις 3 π.μ. να τρολάρει τις γατούλες τραγουδώντας το χυμωμένο "Barça campions" με συνοδεία… μιας τρίχορδης κιθάρας που είχε βρει στα απορρίμματα του δήμου. Κι έτσι τη φανέλα του την κράτησε σα μούμια εκείνος ο καλός — την κρέμαγε στον ήλιο για πλύσιμο μια φορά το χρόνο, αλλά ποτέ δεν την βγάζει από πάνω του ούτε στον ύπνο του, επειδή λέγεται πως εκείνες τις νύχτες όταν ξυπνάει τρέχει σα λαγός προς το ψυγείο μιλώντας στους λουκάνικους σα να είναι ο Φόντε εκείνος αυτοπροσώπως! 🏆🐱🔥 Ρε παιδιά, τελευταία φορά την φοράει δημόσια όμως μόνο στις κηδείες — γιατί όπως λέει: "Σε ιεροτελεστίες σαν αυτή, η προηγούμενη τριπλέ δεν είναι κουρέλια, είναι τμήμα διακοσμητικής παράστασης!" Αλλιώς η γυναίκα του τον σκοτώνει στον ύπνο.