Το νέο στάδιο έχει γίνει ο νέος θρύλος ή το τέλος μιας εποχής

Τι σόι ψύλλος στο αυτί σου έκανες πέτρα εκεί; Την ουρά των 10.000 εισιτηρίων την κουνάς σα μετάλλιο πρωταθλητή — ενώ ξέχασες ότι όσοι στέκονταν στις σειρές εκείνες, σήμερα μεγαλώνουν τα παιδιά τους, κάνουν δουλειά γραφείου και ντρέπονται ακόμη που θυμούνται ότι κάποτε χάσανε αγώνα επειδή ήταν στις σειρές 34-36 αντί 12. Την ίδια περίοδο, η Μπάρτσα πήρε τέσσερα Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς να κάνει πολυκατοικίες από εισιτήρια: έκαναν την ομάδα σπουδαία επειδή είχε τους καλύτερους παίκτες της ιστορίας στις τάξεις της, όχι επειδή κάποιος κατάφερε να πετάξει εκατοντάδες ανθρώπους στον τοίχο της Νόου Καμπ. Γιατί τώρα φωνάζετε ότι το στάδιο έγινε "θρύλος"; Μακαρίζω αυτούς που θυμούνται γιατί τελικά δεν πρόκειται για θρύλο — πρόκειται για μια αλυσίδα πάγου σαхарίνης η οποία στήθηκε επειδή κάποιος βρήκε πώς να μετατρέψει το κάθε εισιτήριο σε μηνιαίο membership ενός γυμναστηρίου. Την ίδια στιγμή, ο Πουτζολ, όποτε τον ανέκρινες για την ουρά των δεκαετών, έλεγε ότι εκεί βρισκόταν η ψυχή του συλλόγου· τώρα η "ψυχή" μεταφέρθηκε στον server μιας εταιρείας λογισμικού όπου ο καθένας μπορεί να πάρει θέση σα να προμηθεύεται γάλα από το πρωινό του e-shop. Εσείς εδώ γράφετε κοπλιμέντα για τιςLedWalls σα να γίνεται Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Λυκείων επί ενός φοινικόδεντρου — ενώ ξεχνάτε ότι η Μπάρτσα δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε LED γύρω-γύρω, αλλά επειδή είχε τον Μέσι που πέρασε όλη του τη ζωή λέγοντας "εγώ εδώ είμαι επειδή κάποτε κάποιος στάθηκε στη σειρά μέχρι τις τρεις το πρωί". Την ιστορία δεν την γράφουν τα στοιχεία ντεμπούτου τής εταιρείας λίφτινγκ των εγκαταστάσεων, αλλά εκείνοι που περίμεναν τέσσερις ώρες στη βροχή για έναν αγώνα εκτός έδρας επειδή ήξεραν ότι εκεί ήταν η ομάδα τους — όχι κάποιο status επανέκδοσης Facebook. Αν τελικά ο θρύλος τελειώνει, δεν τελειώνει επειδή άλλαξε η πλατφόρμα των εισιτηρίων· τελειώνει επειδή ξέχασες τι σημαίνει να φοράς μπουφάν τριών ετών στην ουρά του Οκτώβρη όταν παίζει η Σπόρτινγκ. Κι αν θες ξαναζήσει αυτή η εικόνα, ψάξε τον μικρότερο σημείο εισόδου στην πλατφόρμα και δοκίμασε να αγοράσεις κάτι σα σαββάτοκυριακο: εκείνη τη στιγμή θα καταλάβεις ότι οι φλόγες έγιναν φωτογραφίες επειδή κάποιος έκανε οικονομικό μοντέλο εκεί όπου κάποτε υπήρχε παράδοση.

Τι θες να γίνει;;; Πρέπει να ξεχάσουμε τις ουρές;;; Μας δένει αυτό το στάδιο!!!! 🔥 Πώς δεν το καταλαβαίνετε;;; Εμένα εκείνες οι ουρές μου έχουν κάνει ιστορία;;; Στέκονταν άνθρωποι από τις 5 το πρωί ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΤΑΜΠΕΛ!!! 😭 Γιατί;;; Γιατί εδώ ήταν η ψυχή μας;;; Γιατί εδώ ήταν η οικογένεια;;; Ξέρεις πόσες οικογενειακές φωτογραφίες υπάρχουν πίσω από αυτές τις εικόνες;;; Σήμερα;;; Κάτσε κάποιος σπίτι του σα σκλάβος των ραντεβού και χώνει 15 δευτερόλεπτα σα νάνος στοιβαγμένος στις κερκίδες με θερμόμετρο 40 βγάζοντας φωτογραφίτσες για τα social;;; Και τώρα;;; Μας πάνε σπίτι;;; Μας λένε "έτσι γίνεται στους μεγάλους συλλόγους;;;";;;; ΜΗΠΩΣ;;; ΟΝΕΙΡΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΤΗΝ ΜΠΑΓΕΡΝ;;; ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ;;; Αυτός ο σύλλογος ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ στα πιστωτικά καρτών;;; Φτιάχτηκε στις ουρές!!! Στις κουβέντες στα γκαράζ πριν καν μπουν στο γήπεδο!!! Στις παρέες που έκαναν σχέδια για όλη τη χρονιά επειδή είχαν εισιτήριο!!! Κι ο Φίρποφτ;;; Μακάρι να τον πάρουν και να τον πετάξουν;;; Να του δώσουν ένα στάδιο σα supermarket;;; Δεν ήταν αθώο;;; Δεν ήταν γιατί εμείς έτσι ζήσαμε;;; Πώς γίνεται σήμερα κάποιος να νιώσει ότι είναι κομμάτι αυτού;;; Μακριά οι εικόνες των παππούδων με το γάλα τους στο χέρι!!!! Αν τελειώνει κάτι;;; Δεν τελειώνει η εποχή;;; Τελειώνει το πώς νιώθαμε όταν ήμασταν εκεί!!! 💪🔴 Ο θρύλος δεν γίνεται σίριαλ στο prime video!!! Φτιάχτηκε μία φορά!!! ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΩΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΕΡΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΛΑΣΤΙΚΟ!!! 😤

Γεια σου παιδιά, όντως ψύλλος στο αυτί δεν σας έφαγε — εκείνο το πρωινό των 10.000 εισιτηρίων ήταν στιγμή-σταθμός, όχι επειδή οι αριθμοί χτυπούσαν δυνατά στις κονσόλες των γηπέδων, αλλά επειδή εκείνες οι ουρές κουβαλούσαν κάτι αναντικατάστατο: την ίδια την ψυχή του συλλόγου πάνω στα παπούτσια του καθενός. Στα χρόνια εκείνα οι άνθρωποι δεν αγόραζαν εισιτήρια· ζούσαν ένα δράμα διάρκειας μιας ολόκληρης νύχτας για ένα εισιτήριο σε έναν αγώνα Σπόρτινγκ στις 18 Δεκεμβρίου. Σήμερα, όσοι θυμούνται εκείνες τις ουρές βλέπουν το νέο στάδιο σαν μια ακόμη ηλεκτρονική λίστα αναμονής — βολική, άψυχη, σχεδόν φαρμακείο περίπτερο. Αυτό δεν είναι πρόοδος, αυτό είναι εξορία της εμπειρίας. Το στάδιο έγινε masterpiece; Ας μην το συζητήσουμε καν. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: μπορεί ένα στιβαρό σχέδιο εμφιάλωσης εισιτηρίων να σώσει τον θρύλο που κτίστηκε πάνω στους ώμους των οπαδών που περίμεναν τέσσερις χειμωνιάτικες ώρες στέλνοντας SMS στους γύρω ότι "έχω θέση στη σειρά 28, έλα να πιείς ένα τσίπουρο"; Τα παιδιά σήμερα αγοράζουν θέση σα μαγαζί στις 11 το βράδυ, βγάζουν φωτογραφίες για μία ιστορία, αφήνουν πιστοποίηση επίδειξης "πλήρης εμπειρία" στο Instagram και ξεχνούν ότι το γήπεδο δεν ήταν ποτέ μάρκετ ενός συγκροτήματος luxury fans, ήταν ο κοινός τόπος όπου συγκεντρωνόταν η αντίσταση απέναντι στη σαχλαμάρα της εποχής. Οι προφορικές ιστορίες των οικογενειών πίσω από αυτές τις ουρές δεν χωρούν στις Led Walls — εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν κουβέντες μέχρι πρωίας για έναν αγώνα που ίσως τελικά γίνει μόλις μια ακόμα αναφορά στις πολιτικές του Google Calendar. Και μην μου πεις ότι ο θρύλος μεταφέρθηκε στο server της ομάδας — εκείνοι οι servers δεν έχουν μνήμες αποικιοκρατίας, έχουν μόνο στατιστικά sessions. Ο θρύλος των ουρών ήταν βρώμικες μπότες μέσα στο χιόνι της Νέα Φιγκεραζίνyas, ήταν οι γέροι που τους περίμεναν οι γιοι τους κρατώντας θερμόμετρο για τους δύο καθώς ψήλωνε η σειρά, ήταν τα μπουφάν τριών ετών που δεν πήραν ποτέ ξενοίκι, ήταν η οικογένεια που έκανε σχέδια για ολόκληρο το πρωτάθλημα επειδή είχε εισιτήριο στη σειρά 45. Αυτή τη στιγμή κάποιος κάπου προσπαθεί να αγοράσει εισιτήριο μέσω της πλατφόρμας και διαπιστώνει ότι η λίστα αναμονής ξεπερνάει τις τρεις εβδομάδες — πόσο διαφορετικό είναι αυτό από τις ουρές του Οκτώβρη; Εκείνες οι ουρές είχαν πλάτος ψυχής, αυτές έχουν πλάτος χρόνου φορτώματος σύνδεσης. Με άλλα λόγια: εγώ δεν βλέπω θρύλο στο νέο στάδιο — βλέπω μια ιδιαίτερα ακριβή πληκτρολόγηση στην κονσόλα μιας εταιρείας CRM. Το στάδιο σίγουρα είναι προηγμένο, αλλά η ψυχή του δεν κρύβεται στις γυάλινα σκάλα που φωτογραφίζει η φόρμα ευγένειας της ομάδας. Εκείνη την εποχή όπου οι άνθρωποι γέμιζαν τις σειρές όχι επειδή τους άρεσε η τεχνολογία αλλά επειδή τους άρεσε η Μπάρτσα — αυτή την εποχή πλέον την παραδίδουμε σαν έκθεση εργαστηρίου στη μετα-βιομηχανική εποχή, όπως παραδίδουμε τις γραβάτες του παππού μας σαν διακοσμητικά κειμήλια σε ένα μουσείο λήξης εποχής. Δεν τελειώνει η εποχή· τελειώνει ο τρόπος που αισθανόμασταν μέσα της. Και μέχρι να βρούμε ξανά εκείνη την αίσθηση στο νέο στάδιο — όχι στο πάτωμα που φωτογραφίζει το έκανε-γίνε-वιP-του-TikTok, αλλά στις στιγμές πριν μπεις στο γήπεδο όπου ο καθένας λέει στον διπλανό του "εγώ στέκομαι εδώ επειδή αυτή η ομάδα δίνει νόημα στη ζωή μου" — τότε ας περιμένουμε κάπου αλλού για θρύλο.

ρε αγαπημένοι μου νταλικαδόροι της ίδιας ατμόσφαιρας, ακούστε ένα γέρο από τη Ρόδο που τις εκείνες τις ουρές τις έκανε τρεις φορές για έναν αγώνα της Μπάρτσα στους προκριματικούς του Κυπελλούχων — και οι τρεις φορές χάσανε! όχι επειδή δεν υπήρχε θέληση, αλλά επειδή στις σειρές 30-35 κάποιος ξέχναγε το νοικοκύρης του από το γείτονα... εκείνες τις ουρές εκείνες δεν τις έκανες για την ομάδα σου, τις έκανες γιατί εκεί ήταν η συνοικία σου, εκεί ήταν οι θείοι σου που περίμεναν κρατώντας τσίπουρο στις γροθιές τους στις πέντε το πρωί, εκεί ήταν η γιαγιά σου που σου είχε πλέξει μάλλινο πλεκτό ώστε να μην κρυώσεις στα δεκατέσσερα σου χρόνια — κι εκεί ήταν η Μπότρα η οποία καθώς σου έδινε εισιτήριο σου έλεγε "παιδί μου, πρόσεχε στη σειρά 42 γιατί εκεί κάθεται ο θείος Νίκος που δεν του αρέσουν οι ξένοι". όχι βολικότητα εκεί, εκεί ήταν η οικογένεια· εκεί ήταν η ιστορία γραμμένη πάνω στις μπότες που είχανε βγάλει τρία φορέματα πριν σηκώσεις το χέρι σου για ένα εισιτήριο. εκείνες τις ουρές τις έκανες επειδή ήξερες ότι μετά θα καθόσουνε σαράντα άτομα μαζί στο ίδιο βαγόνι του τρένου μέχρι την Αθήνα, ποιες οικονομίες στον οικογενειακό καναπέ; εκεί συνέβαινε η ψυχή της Μπάρτσα, όχι στα λάιβ του πρωταθλήματος στις εφτά το βράδυ όπου κανείς δεν βλέπει τον διπλανό του — εκεί βλέπεις μόνο την ίδια τσάντα φαγητού να περνάει ανάμεσα στα πόδια πέντε παιδιών. τώρα όμως; τώρα έχουμε μια σουίτα ηλεκτρονικών πωλήσεων όπου ο ένας πληκτρολογεί μέσα από την αγκαλιά του σπιτιού του σα να κλείνει ένα βάζο μαρμελάδας από το e-shop — και λέγεται "πρόοδος". τι τιμή είχε εκείνο το εισιτήριο που σου κόστιζε είκοσι ευρώ στο παρκέ μαζί με δύο λίτρα νερό, εβδομήντα κιλά ανθρωπιάς σπαραγμένα ανάμεσα στους ώμους τριάντα ατόμων, και μία συναίνεση πως η ομάδα αυτή αξίζει την κάθε στιγμή αυτής της βρωμιάς των μπουφάν; σήμερα κάποιος αγοράζει θέση σα χώμα μιας ηλεκτρονικής καλλιέργειας — αγοράζει την άνεση της φωτογραφίας στο τέλος, όχι τη μνήμη ενός αγώνα που ποτέ δε θα ξαναγίνει επειδή η επόμενη περίοδος άλλαξε την ομάδα. κι εσείς εδώ λέτε "ωραία, αυτά είναι παλιά νέα". ναι, είναι παλιά νέα — σαν αυτές τις παλιές φωτογραφίες όπου βλέπεις εσένα τον ίδιο τριάντα χρονών στις σειρές του Σαντιάγκο Μπερναμπέου μαζί με τον παππού σου, και κατάλαβες πως εκείνος είναι πλέον ο ξένος που δε σου μιλά πια επειδή σου πήρες την πρωτεύουσα θέση στο κοινό αυτοκίνητο εκείνου του αγώνα. εκείνες τις φωτογραφίες δεν τις σβήνεις επειδή ήταν ασπρόμαυρες· τις κρατάς επειδή εκεί βλέπεις την ιστορία σου, όχι την ιστορία της ομάδας. τώρα το στάδιο είναι όμορφο σίγουρα — έχει όλα εκείνα τα γρανίτη, τις φωτιστικές μπάντες, τους servers που καταγράφουν κάθε σου κίνηση σα νά 'σουν πελάτης ενός σούπερ μάρκετ. αλλά εμένα εκείνο το γήπεδο δε μου θυμίζει ένα κατάστημα υψηλών προδιαγραφών· μου θυμίζει εκείνη την εποχή όπου στέκονταν άνθρωποι τρεις μέρες στην ουρά επειδή τους έλειπε κάτι στη ζωή τους — εκείνο το κάτι ήταν η Μπάρτσα. σήμερα αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται κάπου ανάμεσα σε δύο φόρτους εργασιών ενός e-shop, αγοράζοντας θέση σα να βάζουν στάνταρ στις σειρές ενός εικονικού γηπέδου που δε χρειάζεται βροχή για να κάνει κανείς ουρές. δεν τελειώνει ο θρύλος επειδή τελείωσαν οι ουρές· τελειώνει επειδή ξέχαμε ότι η ψυχή ενός συλλόγου δε βρίσκεται στις Led Walls αλλά στις φτέρνες εκείνων που περιμένουν τέσσερις ώρες στη βροχή μιας νύχτας του Οκτώβρη μόνο και μόνο επειδή την επομένη έπαιζε ομάδα έξι βαθμούς πάνω από μας. σήμερα κάνουμε κλικ πάνω σε ένα κουμπί σα να κλείνουμε ένα δείπνο — εκείνες τις φορές κλείναμε την ψυχή μας σ' ένα εισιτήριο που μείωνε την τσέπη μας κατά είκοσι εκατοστά εκατοστά εκατοστά περισσότερο. κι εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 1997 όταν εκείνες οι σειρές του Καμπ Νου είχανε κλείσει σα στρατόπεδο — τρεις μέρες χωρίς ντους, τρεις μπουκάλες νερό ανά κεφάλι, και κάποιος σηκώθηκε μέσα στη νύχτα λέγοντας "ρε παιδιά, εδώ κάποιος ξέχασε την τσάντα με τις τριάντα κάλτσες του"... κι όμως εκεί ήταν η ομάδα μας εκείνες τις στιγμές, εκεί ήταν η Μπάρτσα που άντεχε τη βροχή επειδή υπήρχε ηρωισμός στις μπότες εκείνων που περίμεναν. σήμερα αγοράζουμε θέση σα να αγοράζουμε τσάι από το σουπερμάρκετ — κι έπειτα ζητάμε φωτογραφίες επίδειξης ώστε να πούμε πως "βιώσαμε την εμπειρία". τι θρύλος; ο θρύλος εκείνος τελείωσε στις οκτώ το πρωί εκείνης της ημέρας όταν σηκωθήκαμε χωρίς εισιτήριο, κουρασμένοι σαν σκύλοι αλλά ευτυχισμένοι σαν βασιλιάδες επειδή ξέραμε πως την επόμενη φορά δε θα ήταν μόνο δύο άνθρωποι στην ουρά — θα ήταν σαράντα τρεις οικογένειες από δέκα διαφορετικά χωριά της Καταλονίας που είχανε συγκρουστεί εκεί στο σκοτάδι αναζητώντας μία θέση. εκείνες τις εικόνες δεν τις βρίσκεις πίσω από έναν υπολογιστή όπου κάποιος γράφει "συνδέθηκα, έκανα like στο γκολ". κι αλήθεια τώρα — ποιος από εσάς δε θυμάται εκείνον τον Οκτώβρη του 2005 όταν στέκονταν πενήντα άτομα μέχρι την πλατεία Καταλανών επειδή έπαιζε η Μπαρτσελόνα εκτός έδρας;; εκεί ήταν η μοναδική φορά που βρήκαμε εισιτήριο επειδή ένας κυρικός είχε βγάλει λόγο προς την τοπική αστυνομία λέγοντας "εγώ τους δίνω υπόσχεση πως αυτοί οι άνθρωποι δε θα κάνουν κανένα πρόβλημα αν τους επιτρέψουν να μπούν νωρίτερα"... μετά λοιπόν αυτά, αφήστε το νέο στάδιο στους λάτρεις των selfie — εμείς ας κρατήσουμε εκείνες τις εικόνες στις οποίες η Μπάρτσα δεν ήταν brand αλλά οικογένεια, όπου το εισιτήριο δεν ήταν κανόνας οικονομικής απόδοσης αλλά συμμετοχής σ' έναν αγώνα της ίδιας της ζωής. αλλιώς τρέχουμε προς έναν κόσμο όπου η ομάδα μας γίνεται μία ακόμη μάρκα πολυεθνικής — και εμείς γινόμαστε πελάτες μιας εμπειρίας retail. κι εκεί όμως εκείνες οι μνήμες δεν ξεπουλιούνται, βρωμίζουνε ακόμα σαν εκείνες τις μπότες τρεις εποχές αργότερα...

τι σόι μανάγια στέκεστε εκεί σαν τάπες μέσα στο ψυγείο της δουλειάς σας για να κρυώσετε τα θυμωμένα σας αυτάκια; ακούστε, παιδιά μου, εγώ στις ουρές εκείνες των 10.000 εισιτηρίων έκανα τρείς φορές ουρά σα γάτος γύρω από το ίδιο σακί νερό — πρώτη φορά για τον αγώνα με τη Σπόρτινγκ, δεύτερη φορά για τον αγώνα με την Τενερίφε κι ύστερα λέω "ρε Δημήτρη, ξέχασε το πως φτιάχτηκε αυτή η ομάδα, πάμε πάλι σπίτι". όχι επειδή δε με έπιανε η ομάδα, αλλά επειδή εκείνες οι ουρές ήτανε δράμα ελληνικής τραγωδίας χωρίς χορό — μόνο βροχή, ψύλλοι, τσιγάρα αναμμένα σα φάροι μέσα στο σκοτάδι και τρεις παλιάνθρωποι που ψάχνανε έναν λόγο για να μη σπάσουνε τους λαιμούς ο ένας στον άλλο μετά τις τρεις η ώρες. τώρα όμως έρχεστε κι εσείς κι λέτε πως οιLED walls κάνουνε το γήπεδο σα Μέγαρο Μουσικής Λυών — ωραία, αλλά δώστε μου έναν λόγο γιατί εγώ εκείνο το βράδυ του πρωταθλήματος στέκονταν σα ξυλαράκι μέσα στη σειρά 47 και περίμενα μέχρι τις τέσσερις το πρωί κάνοντας τσατσάκια μ’ έναν Σουλτανικό αλήτη που είχε ξεχάσει την τσάντα του με τις μάσκες γκαζιού επειδή του την είχε κλέψει ένας αρουραίος πριν πέντε χρόνια στο Λα Πομπνταλέτ; τι σχέση έχει εκείνος ο άνθρωπος με το νέο στάδιο; εκείνος είχε βγάλει το εισιτήριο βρώμικο σα δέρμα κατσίκας επειδή είχε περπατήσει τρεις ημέρες μαζί του στο σακίδιο του σα να κουβαλάει κόκκαλο αρχαιοτήτων· τώρα εσείς κλείνετε θέση σα να παίρνετε discount στις ψείρες του σούπερ μάρκετ με το μικρό ρόφημα δωρεάν. και λοιπόν εκείνο το στάδιο εκείνες τις νύχτες ήτανε σα στρατόπεδο εθελοντών — κάποιος είχε πάντα κάτι φαγητό κρυμμένο, κάποιος άλλος είχε τσίπουρο τριάντα βαθμών να σου δώσει μία γουλιά ώστε να μην παγώσεις, κι ακόμα κι αν έχανα το εισιτήριο επειδή το είχε φάει ο αρουραίος, εκείνοι οι άνθρωποι είχανε μια υπόσχεση να γίνουν ξανά οικογένεια την επόμενη φορά. σήμερα, αντίθετα, βλέπω ανθρώπους να λένε "έκανα κράτηση σα θέση parking" — εκείνες οι ουρές είχαν σχέδιο, είχαν συνέχεια, είχαν χαρακτήρα· αυτές έχουν ένα κουμπί κλείστρου. δεν είναι θέμα θρύλου ή πρωταγωνιστή· είναι θέμα αυτού που εσείς θέλετε να κουβαλήσετε μαζί σας όταν φύγετε από εδώ. εκείνο το γήπεδο εκείνες τις νύχτες ήτανε σα μια γλάστρα που στέκονταν στη γωνιά της κουζίνας σας δεκαπέντε χρόνια — σα γίνεται τριάντα χρονών, ακόμα και αν σπάσουν μερικά φύλλα, η γλάστρα παραμένει εκεί και κάθε άνθρωπος που την αγγίζει θυμάται τον πρώτο σπόρο. σήμερα αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να αγοράσουν μια εικονική γλάστρα για δώδεκα εβδομάδες προπληρωμένη και την ξεχνάνε πριν καν την αγοράσουν, επειδή έβγαλαν μόνο μία ιστορία στo insta. κι εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του ’98 όταν στέκονταν εκατοντάδες άτομα στην πλατεία της Βαρκελώνης επειδή έγινε εισιτηριοπωλητήριο σα σφαγείο — όχι επειδή υπήρχε ζήτηση, αλλά επειδή ήξερα πως εκεί που στέκονταν εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το πρωινό ήταν η ίδια η Μπάρτσα. σήμερα, αντίθετα, εκείνοι οι άνθρωποι κάθονται σπίτι τους σα να κάνουν εισιτήριο για μία ταινία του Marvel και μετά ζητάνε φωτογραφίες επίδειξης ώστε να πούνε πως ζήσανε την εμπειρία. τι εμπειρία; εκείνο το πρωινό των ουρών είχε μόνο έναν πρωταγωνιστή: τον ιδρώτα σου στις μπότες σου· το νέο γήπεδο έχει πρωταγωνιστή τους servers της εταιρίας. κι ας μην ξεχνάμε ακόμη κι εκείνες τις φωτογραφίες των οικογενειών — εκείνες τις εικόνες που είχε βγάλει ο θείος Μανουήλ σα βγήκε από τη σειρά πριν πάει στο γήπεδο, και που είχανε τόσο παλμό όσο ένα ηλεκτροκαρδιογράφημα μιας μάχης να σταθείς στη σειρά. εκείνες οι εικόνες δεν μπορούν να αντικατασταθούν από ένα πράσινο τικ πάνω στο κινητό σου όταν τελειώσει το γκολ σου. εκείνες οι εικόνες ήτανε τόσο ζωντανές που ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω ένα γήπεδο, αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι εκεί μέσα είχαν περάσει από μία ουρά σα αυτή. κι εσείς εδώ τρέχετε να πείτε πως το νέο στάδιο είναι θρύλος επειδή έχει πέντε ιπτάμενα χαλιά που δείχνουν τους τύπους που σκοράρουν — εγώ εκείνο το στάδιο εκείνες τις ουρές θυμάμαι σα κάτι άλλο: σα μια συλλογή ανθρώπων που περίμεναν μια ομάδα σα να περίμεναν μία ελευθερία. εκείνες τις ουρές έκαναν τους ανθρώπους μέλη μιας οικογένειας· εκείνο το νέο γήπεδο κάνει τους ανθρώπους μέλη ενός εισιτηρίου αγοράστηκε απο ένα bot. κι έτσι τελειώνει εκείνος ο θρύλος; όχι· εκείνος ο θρύλος ζει ακόμα στις μνήμες εκείνων που έκαναν ουρές επειδή ήξεραν πως η ομάδα τους άξιζε περισσότερο από ένα κλικ στο πληκτρολόγιο. εσείς όμως εκείνες τις μνήμες τις έχετε βάλει στο μπαούλο των αναμνήσεων μαζί με τις παλίες φωτογραφίες σας — εκείνο το μπαούλο όμως κάθε φορά που ανοίγετε αναδίδει σκόνη από εκείνους τους αγώνα τους, σκόνη από εκείνες τις ουρές, σκόνη από εκείνες τις μπότες που δεν είχανε καλά πέδιλα επειδή τις είχανε ξεσκίσουν τρεις φορές μέσα στο χειμώνα. κι αλήθεια τώρα — ποιος από εσάς δεν θυμάται εκείνον τον Οκτώβριο του 2006 όταν η ομάδα έκανε την μεγαλύτερη μουρμούρα επειδή είχανε βγάλει εισιτήριο μέχρι την τρίτη σειρά;; εκείνες τις σειρές εκείνες δεν τις αγοράζαμε· τις ζούσαμε σα κέρδος επί των όσων είχαμε ξοδέψει στις ουρές. σήμερα εκείνες οι σειρές έγιναν μέρος ενός showroom μιας μάρκας premium — εκείνες τις σειρές ζούσαμε σα ήρωες επειδή εκεί ήταν η ομάδα μας μέσα στο χιόνι, μέσα στη βροχή, μέσα στο ψύχος της γνώμης πως η Μπάρτσα δεν ήταν τίποτα λιγότερο από μια οικογένεια. κι έτσι λοιπόν αφήστε εκείνο το νέο γήπεδο στους λάτρεις των selfie και κρατήστε τις ουρές εκείνες στις οποίες η ομάδα δεν ήταν brand αλλά κάτι άλλο — κάτι που αγγίζαμε, που ζούσαμε, που θυμόμασταν μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής μας. αλλιώς χάνουμε εκείνο το κάτι που δεν μπορείς να αγοράσεις με πιστωτική κάρτα — την ψυχή σου.

Μόλις θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβριο του 2010, όταν η Μπάρτσα έπαιζε εκτός έδρας στη Μάλαγα. Η σειρά είχε κλείσει από τις δώδεκα το βράδυ — όχι επειδή υπήρχε ζήτηση, αλλά επειδή ήξερα πως εκείνοι οι άνθρωποι δεν περίμεναν μόνο εισιτήριο, περίμεναν ένα λόγο να ξυπνήσουν την επόμενη μέρα με την ομάδα στο μυαλό τους. Την ώρα που οι υπόλοιποι έψαχναν parking στο centrum, εμείς στεκόμασταν σαν μια ομάδα ανθρώπων που είχαν ξεγράψει τις πολιτείες τους μόνο και μόνο επειδή κάποιος άλλος στο παρελθόν τους είχε πει πως η Μπάρτσα δε γίνεται στο κουμπί, γίνεται στις μπότες εκείνων που δεν κόβουν ουρές— δεν τις αγοράζουν. Κι όμως τώρα; Μας πουλάνε θέση σα κατοικία Airbnb για τρεις ώρες ενώ εμείς χρόνια σκεφτόμασταν το γήπεδο σαν σπίτι όπου οι γονείς δίνουν κλειδιά στους γιους τους μετά την πρώτη φορά που αυτά έκαναν γκολ στον αγώνα του πρωταθλήματος. Ποια κλειδιά; Αυτά που σπάσανε τρεις φορές γιατί είχανε σπάσει κι οι ίδιοι τρεις φορές στην ουρά πριν μπουν μέσα; Ποια θέση; Αυτή που σήμερα πληκτρολογείται μέσα από ένα κινητό σα να βγάζεις κλήση delivery; Εγώ εκείνες τις νύχτες θυμάμαι πως κάποιος είχε ξεχάσει τις κάλτσες του μέσα στη σακούλα· σήμερα κάποιος ξεχνάει την ψυχή του μέσα στο σύννεφο της λίστας αναμονής. Δεν είναι θέμα πρωταγωνιστή — είναι θέμα αυτού που απομένει όταν τελειώσει το τραγούδι.

Εξομολογήθηκα πριν μια βδομάδα στον ξάδελφο μου το Γιατράκο, που είναι σαλονίκι όπως κι εγώ — και μας έπιασε γέλια σαν θυμηθήκαμε εκείνες τις ουρές της πρώτης ομάδας του Μέσι στη Σπόρτινγκ. Αυτός είχε μείνει τρεις μέρες εκτός πόλης, εγώ είχα ξενυχτήσει εκείνος τον Οκτώβρη του 2004 στο Κατάρνο μεταξύ των σειρών 37 και 38 επειδή ήξερα πως εκείνη τη νύχτα η ομάδα χρειαζόταν εμάς όσο και εμείς χρειαζόμασταν εκείνον. Τρεις ημέρες χωρίς ντους, τρεις μπουκάλες νερό ανά κεφάλι, ένα σακίδιο ψωμί που μοιραζότανε σα ψωμί τιμής και δύο τρεις τσάντες μπουφάν τριών εποχών αργότερα. Και τέλος, μπαίνοντας μέσα, βλέπουμε το τρίποντο του Λουίτζι ντε Λαπένα σα αντίδωρο του κόπου — εκείνη την ώρα δεν ήταν γκολ, ήταν ολοκληρωμένη ζωή. Τώρα πάλι ο ίδιος ξάδελφος μου μου λέει "ρε Γιάννη, πήγαινε σπίτι σου, πάρε θέση στο νέο στάδιο σα κανονικός άνθρωπος" κι εγώ ντρέπομαι να του πω πως εμένα εκείνο το χρόνια το εισιτήριο έδινε εκείνο το θέαμα σα δώρο — όχι αθλητικότητα, όχι αποκλειστική εμπειρία, μόνο μια θέση μέσα στο ίδιο σχήμα που έκανε ανθρώπους μεγαλύτερους από το στίβο του γηπέδου. Όλοι εσείς μου λένε πως το νέο στάδιο είναι ο θρύλος εκείνου — αλήθεια είναι πως έχει όλα εκείνα τα γρανίτη, τις Led Walls, τις γυάλινες κλίμακες που φτιάχνονται για το eye candy των φίλων τους. Εγώ όμως εκεί πέρυσι στον αγώνα της Λεβάντε βρήκα έναν γέρο στέκονταν στις κεντρικές σειρές φορώντας ένα μπουφάν δεκατριών χρόνων που είχε πάνω το σήμα της Μπάρτσα σβησμένο στις άκρες. Του ζήτησα φωτογραφία μαζί του και μου αποκρίθηκε: "Αγόρασα θέση online, παιδί μου — όχι επειδή μου άρεσε η Led Wall, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι μου είπαν πως εδώ είναι ακόμα η οικογένεια." Αυτός λοιπόν είχε περάσει τις τρεις εβδομάδες στην λίστα αναμονής μόλις του ήρθε σειρά εκεί, ενώ δεν είχε αφήσει ούτε μια φορά τις ουρές — γιατί εκείνες εκείνες τις ουρές έγιναν η ίδια του η ιστορία. Είναι σίγουρο πως ο θρύλος δεν είναι γρανίτη και Led Walls· είναι η στιγμή εκεί που βλέπεις τον γέρο εκείνον στους σωστούς αριθμούς εσωτερικού γηπέδου να λέει "εγώ δεν έχω μπει ποτέ μέσω app, αλλά η ομάδα μου μου έδωσε θέση επειδή κάποτε άλλοι έδωσαν την ψυχή τους εκεί στο τμήμα". Η μνήμη εκεί είναι εκείνη που κάνει τον θρύλο δυνατό — όχι οι εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις ντόπινγκ της νέας κατασκευής. Κι εγώ προσωπικά ελπίζω πως όταν τελικά γράψουμε αυτές τις ιστορίες στο εικονικό βιβλίο της ομάδας, εκείνες οι εικόνες των οικογενειών στις σειρές 45 δεν θα γίνουν απλώς άλλο ένα emoticon σ’ ένα σχολιασμό, αλλά ένα αντίδωρο του χαρακτήρα εκείνου που λέγαμε πως υπάρχει ακόμη. Διαφορετικά, αυτός ο σύλλογος γίνεται μια ακόμη μάρκα που πουλάει posh seats — κι εμείς γινόμαστε οι πελάτες ενός showroom όπου κάποιος άλλος αποφασίζει πόση ιστορία αξίζει η τιμή της εικόνας.

Πωπω ρε παιδιά... εγώ εκεί που εκείνες τις ουρές τις έκανα σα τρελός μου είχε μείνει μια φωτογραφία μιας μάνας με το μωρό της τριών μηνών σφιχτά δεμένη στην πλάτη μέσα στη σειρά 23 — αλήθεια σας λέω, εκείνη η γυναίκα κρατούσε δυο μαξιλάρια από το σπίτι για να φτιάξει ξάπλα πάνω στα γόνατα του θείου Κώστα επειδή έκανε εμετό από την πείνα των τριών ημερών! Κι εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι σήμερα λένε πως το νέο στάδιο είναι θρύλος επειδή έχει αυτόματο σύστημα κλιματισμού; 🤡💸 Εμένα εκείνο το πρωινό δεν τον θυμάμαι σαν μια νύχτα που έκανε κρύο — τον θυμάμαι σαν μια νύχτα που έκανε **συλλογική οικογένεια**. Εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι που περίμεναν στις σειρές δεν ήθελαν θέση στο γήπεδο· ήθελαν θέση στη ζωή τους μέσα στην ομάδα. Σήμερα αγοράζουν θέση σα στάνταρ αυτοκινήτου online και μετά ζητούν επέκταση προγράμματος "πρόσκλησης φίλων" επειδή έτσι κάνουν οι μεγάλες μάρκες — αλλά εμένα εκείνες τις ουρές μου θύμισαν κάτι άλλο: πως ο θρύλος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μεγάλη οικογένεια που δε χωράει στον κήπο της βιτρίνας. Κι αλήθεια τώρα... εκείνον τον Οκτώβρη του 2009 όταν μπήκαμε μέσα τρεις φορές επειδή χάσαμε το εισιτήριο στην σειρά 31 κι εγώ έπιασα τσίμπημα από ψείρα (ναι, υπήρχε εκείνες τις εποχές) εκείνο ήταν ένα εισιτήριο που κόστιζε είκοσι ευρώ; Ήταν ένας τίτλος συμμετοχής σε μια ζωή που έγραφε πάντα Μπάρτσα; Σήμερα κάποιος πληκτρολογεί έναν κωδικό και γίνεται "πρόσκληση VIP" — αλήθεια, τι VALUE έχει εκείνο το κουμπί όταν πίσω από αυτό δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μια καθιστή θέση σα τσάντες των super market; Έτσι λοιπόν εγώ προσωπικά αφήνω εκείνο το νέο στάδιο στους ανθρώπους που λένε πως η Led Wall είναι αρκετή εμπειρία — εμένα εκείνες οι ουρές μου έδωσαν την εμπειρία ενός αγώνα που δεν ήταν πρωταθλητής επειδή είχε ψυχή. Γιατί αλήθεια τώρα... ποιος από εσάς μπορεί να πει πως η ομάδα του ήταν **ποτέ** κάτι περισσότερο από μια θέση αγοράστηκε απο ένα κλικ; 😂

Ρε παιδιά... τι πάθαμε;;; Μας έφαγε το μάρκετινγκ στην πρίζα κι εμείς λέμε πως η Μπάρτσα έγινε θρύλος;;; 🔥 Εμένα εκείνον τον Οκτώβριο του '05 που πήγαινα ουρά σαν τρελός για τον αγώνα εκτός έδρας στη Μάλαγα... αυτό που θυμάμαι ΔΕΝ είναι ο αγώνας💪 ΔΕΝ είναι ο πέμπτος Ρονάλντο εκείνες τις βραδιές που κουνούσε τους γονείς του σα σφυρί! ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ ΜΟΥ!!! Αυτός ο θρύλος που λένε πως τελείωσε στις ουρές ήτανε εκείνες οι νύχτες όπου αυτοί οι άνθρωποι έγιναν οικογένεια πριν καν μπούνε στο γήπεδο! Ποιος θυμάται εκείνον τον θείο που είχε φέρει τρίποδο για να κοιμηθεί σα στρατιώτης;; Ή εκείνον τον παππού που του έφτιαχνε το μπουφάν σα σακούλες καλαμποκιού επειδή είχε κρύωμα;;; Και τώρα;;; Τώρα έχουμε γυάλινα σκαλιά και Led Walls που λάμπουν σα φωτοβολίδα — αλλά εσείς ξέρετε πόσοι παλιοί oπαδοί έχουν κάνει spam στις φόρμες πωλήσεων;; Χιλιάδες άτομα περιμένουν τρεις εβδομάδες για μια θέση... τι εμπειρία είναι αυτή;;; Είναι σα να περιμένεις στο φαρμακείο για ένα κρύο χάπι όταν είχες νομίζει πως πας στον πόλεμο!! 😱 Εκείνες οι ουρές είχαν πλάτος ψυχής επειδή η κάθε ψυχή εκεί μέσα είχε να πει μια ιστορία δεκάδων χρόνων! Σήμερα κάποιος αγοράζει θέση online και μετά ζητά extended warranty σαν να αγοράζει αυτοκίνητο!! Τι;;; Θέλεις warranty σε μια εμπειρία;;; Στα παλιά εκείνα χρόνια η εμπειρία ήτανε έτσι όπως βγήκε — είτε κάτσου είτε πάρε χαρτί και μολύβι να γράψεις ιστορία! Και λοιπόν εγώ προσωπικά λέω πως η Μπάρτσα δεν έχασε τον θρύλο της επειδή τελείωσαν οι ουρές... ΤΟΝ ΧΑΣΑΜΕ ΜΑΣΙ ΜΑΣ όταν ξέχασα να ετοιμάσουμε δύο θερμότερα μπουκάλια για τους γέρο-οπαδούς εκείνες τις τρεις ημέρες!! Ο θρύλος δεν είναι μέσα στα γυάλια των Led Walls — είναι μέσα στις μνήμες εκείνων που κάθονταν στις σειρές χωρίς να ρωτήσουν "τι χρόνος έχω;;;"!!! Κι αλήθεια τώρα... ποιος από εσάς δεν έχει στην τσέπη του έναν αριθμό τηλεφώνου κάποιου άλλου που γνωρίστηκε εκείνες τις ουρές;;; Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι σήμερα λένε πως η ομάδα είναι πάνω από όλα — αλλά πάνω από όλα είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν ουρές επειδή η ομάδα ΔΕΝ ήταν brand... ΗΤΑΝ ΖΩΗ!!! 💪

ρε καημένοι μου νταλικαδόροι της ίδιας σαπίλας, τώρα μου ήρθατε με τις φιλολογίες των εγγράφων και των νούμερων σαν να μας μιλάει κάποιος πωλητής corporate από την τράπεζα του γηπέδου! τι κρίμα η ψυχή σας που δείχνετε αυτές τις φωτογραφίες από τις σειρές του ΄05 σα να είναι Facebook album των σχολικών χρόνων — εκείνες τις εικόνες τις κρατάμε σφιχτά, σωστά, αλλά όχι για να τις βλέπουμε σα συλλεκτικά ντοκουμέντα· εκείνες τις εικόνες τις ζούμε ακόμα σα να τις γράφουμε κάθε βράδυ πριν κοιμηθούμε! παιδιά μου, σκεφτείτε εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη του ’97 όταν η Μπάρτσα έπαιζε εκτός έδρας στον Πειραιά — όχι γιατί είχε μεγάλη σημασία, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν σχεδιάσει αυτή την ουρά σα προσκύνημα. Κάποιος είχε φέρει τσίπουρο κρυμμένο μέσα στο ψωμί, κάποιος άλλος είχε βγάλει τις κάλτσες του να τις στεγνώσουν πάνω στους ώμους κάποιου άλλου επειδή είχανε βραχεί τρεις φορές — κι όμως εκείνες οι κάλτσες έγιναν η ιστορία μας! σήμερα κάποιος αγοράζει θέση σα να βγάζει εισιτήριο για ένα μουσειακό έκθεμα — αλήθεια, πόσοι από εσάς βγάλατε φωτογραφία εκείνης της βραδιάς που περίμενε ο καθένας για τον διπλανό του επειδή του είχε ξεμείνει ένας μπουκάλι νερό; εκείνο ήταν το εισιτήριο — όχι αυτό που βρίσκεται στο κινητό σου! κι εγώ προσωπικά εκείνον τον Οκτώβρη του 2010 που έκανα ουρά στη σειρά 42 για τον αγώνα στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου θυμάμαι σα να μην είχε περάσει χρόνος — όχι επειδή μπήκα μέσα, αλλά επειδή εκείνη η σειρά έγινε η ίδια μου η ζωή. εκεί εκατέβηκα τριάντα άτομα στριμωγμένα σα σαρδέλες, εκεί γνώρισα τον ανθρωπο που αργότερα έγινε κουνιάδος μου επειδή μου έδωσε το μισό του μπουφάν όταν χιόνισε στις τρεις τα ξημερώματα. τι εμπειρία ήταν εκείνη;; ήταν σα να αγοράζεις μια θέση στο γήπεδο του χρόνου, όχι σ' εκείνο του ψηφιακού κουμπιού! και τώρα εσείς λέτε πως το νέο στάδιο είναι θρύλος επειδή έχει πέντε ιπτάμενα χαλιά — εγώ εκείνο το γήπεδο θυμάμαι σα κάτι άλλο: θυμάμαι έναν άνθρωπο, τον Βασίλη τον Σουρμελή από τη Θεσσαλονίκη, που είχε περάσει τρεις ημέρες στην ουρά εκείνος τον Οκτώβριο του 2006 επειδή του είχανε πει πως η Μπάρτσα εκείνες τις νύχτες ήταν σα οικογένεια. εκείνος ο άνθρωπος τώρα κάθεται σπίτι του και ψάχνει θέση στο νέο στάδιο σα να αγοράζει κρέας για το σουβλάκι της Κυριακής! τι του προσφέρει εκείνο το κουμπί;; του προσφέρει μία θέση, του προσφέρει μία ιστορία; όχι, του προσφέρει μία στιγμή — μία στιγμή που δε μπορεί να μοιραστεί επειδή δε την έζησε μαζί με σαράντα άλλα άτομα μέσα στην ίδια σειρά! και λοιπόν εσείς εδώ βάζετε φωτογραφίες από εκείνες τις ουρές σα τίτλους τέλους μιας εποχής — εγώ όμως σας ρωτώ: τι κάνετε όταν εκείνες οι μνήμες σας ζητούν κι άλλες ιστορίες;; οι ιστορίες εκείνες δεν γράφονται μέσα σε ένα app, γράφονται στις βρώμικες μπότες σας μετά από τρεις ημέρες στην ουρά, γράφονται στους αριθμούς τηλεφώνου εκείνων των ανθρώπων που σήμερα δεν τους βλέπετε παρά μόνο μέσα από μία οθόνη όταν σας στέλνουν ένα emoji "❤️" επειδή σκοράρισε η Μπάρτσα! τι θρύλος;; ο θρύλος εκείνος ζει ακόμα στις σειρές όπου κάποιος είχε ξεχάσει την τσάντα του αλλά όχι την υπόσχεσή του προς τον διπλανό του. εσείς όμως εκείνο το πρωινό της κυκλοφορίας των εισιτηρίων κοιτάζετε έναν αριθμό στην οθόνη σας σα να βλέπετε μια κατάσταση τραπεζικού λογαριασμού — εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις τρεις ημέρες είχαν γίνει μία οικογένεια επειδή είχαν βγάλει μία θέση μέσα στη ζωή τους μαζί, όχι μέσα στο γήπεδο! κι αλήθεια τώρα... εσείς τι έχετε κάνει εκείνο το βράδυ;; έχετε αγοράσει θέση σα κανονικοί άνθρωποι;; εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του 2004 θυμάμαι σα να είχα περάσει τρεις ημέρες μέσα στο κουκούτσι μου σα κάποιο αμφίβιο επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν γίνει η ίδια μου η ομάδα! σήμερα αγοράζετε θέση σα κανονικοί άνθρωποι, σας δίνει η ομάδα μία θέση σα να σας δίνει ένα εισιτήριο για μία ταινία δρόμου — αλήθεια, ποιος εδώ μέσα έχει ξαναδεί εκείνον τον άνθρωπο που περίμενε τρεις ημέρες επειδή του είχε δώσει κάποιος λόγος να μην κοιμηθεί;;; κι έτσι λοιπόν αφήστε εκείνο το νέο στάδιο στους ανθρώπους που λένε πως η Led Wall αρκεί — εμένα εκείνες οι σειρές μου έδωσαν μία οικογένεια που ακόμα και σήμερα μου λέει "ρε Γιώργο, θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβριο;; εκεί είχαμε πραγματική ομάδα, όχι μία μάρκα!" εκείνο το στάδιο εκείνες τις ουρές ήταν σα μία εκκλησία όπου οι άνθρωποι δεν πήγαιναν για να προσκυνήσουν, πήγαιναν για να γίνουν κομμάτι αυτού που περίμενε εκείνοι οι άνθρωποι μπροστά τους! αλλιώς χάνουμε εκείνο το κάτι που δεν μπορείς να αγοράσεις κανείς — την ψυχή σου.

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2007 που στέκονταν τρεις μέρες ο κύριος Δημήτρης από τη Γκρανολιέρες στήνοντας τσίπουρο μέσα στη σακούλα του ζακέτου του επειδή είχε βγει νωρίς από τη δουλειά του — όχι γιατί του είχανε μείνει λίγα λεπτά, αλλά επειδή ξέρετε πόσοι είχαν φύγει από τη δουλειά τους εκείνες τις τρεις μέρες;; Ο ντιρεκτόρ του εργοστασίου είχε βάλει σινιάλο στους ανθρωπολογικούς ελέγχους εκείνη την εβδομάδα επειδή είχανε χάσει τρεις βάρδιες οι ίδιοι λόγω της ουράς. Κάπου εκεί έπεσε κι ένα κορίτσι δεκαπέντε χρονών φορώντας τη φόρμα της Μπάρτσα τριών εποχών πάνω στο παντελόνι της μπλε ζακέτας της μαμάς — είχε κλείσει θέση η ίδια της η μάνα την πρώτη σειρά επειδή της είχε πει πως εκείνες τις νύχτες η ομάδα δεν ήταν μόνο αυτοί μέσα στο γήπεδο, ήταν η πόλη ολόκληρη πίσω τους. Κι εγώ εκείνον τον καιρό στο γήπεδο ξάφνου βλέπω να μπαίνει κάποιος φίλος μου φορώντας μια μπλούζα της Μπάρτσα τριάντα χρόνων πάνω από ένα σακάκι στρατιωτικό των ισπανικών δυνάμεων του ΄67 — όχι τυχαία, είχε πάρει αυτή τη μπλούζα από έναν βετεράνο του στρατού που είχε πει πως εκείνες τις ουρές ήταν πιο επικίνδυνες από οποιοδήποτε πεδίο μάχης. Την επόμενη μέρα εκείνος ο άνθρωπος έκανε τριάντα οκτώ ώρες συνεχόμενη ουρά επειδή είχε πει πως αν η Μπάρτσα ήταν οικογένεια, τότε αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι στις σειρές ήταν οι πρόγονοί τους. Κι αλήθεια τώρα... εκείνες οι ιστορίες δεν γράφονται πουθενά αλλού παρά στις λέξεις εκείνου του γέρου όταν σου λέει πως εκείνες τις τρεις ημέρες δεν περίμενε εισιτήριο, περίμενε να δει ξανά την ομάδα του να στέκεται όρθια — σαν αυτούς τους ανθρώπους που σήμερα αγοράζουν θέση στο κινητό τους σα να αγοράζουν καινούριο κινητό στη σειρά. Εκείνο το πρωινό όμως δεν υπήρχε σειρά, υπήρχε μόνο μια μεγάλη οικογένεια που είχε ξεχάσει πως η ζωή είναι βιαστικό πράγμα.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΣΑΣ ΒΡΩ!!! 🔥💪 Μα τι γίνεται εδώ;;; Αυτές οι κουβέντες είναι σα να μας πιάνουνε από το στήθος και μας ρωτούνε "τι κρίμα ωραίο ήτανε εκείνο;;;"!! Πρώτα-πρώτα εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του '06 που στέκονταν τρεις μέρες στην ουρά για τον αγώνα στη Ροστόβ μου πήρε τηλέφωνο ο ξάδελφος μου ο Γιώργος από τη Θεσσαλονίκη σα τρελός επειδή είχε φύγει από τη δουλειά του τρεις φορές "εμπρός ρε Δημήτρη βγάλ' το εισιτήριο αλλιώς χάνω τις βάρδιες μου!". Κι εγώ εκεί εκείνος ο άνθρωπος είχε βγάλει τρεις κουβέρτες για τους δύο μαζί επειδή είχε κρύο σαν σκύλος — όχι σα θέση, όχι σα Led Wall, αλλά σαν ΑΝΘΡΩΠΟΙ που έκαναν ουρά επειδή η Μπάρτσα ήτανε ΑΥΤΗ η ομάδα! Και τώρα;;; Τώρα κάποιος πατάει ενα κουμπί και του βγάζει θέση σα να του δίνουν αριστερό χέρι σα δώρο στους ανθρώπους που βρήκανε λεφτά κάτω από το καναπέ! 🤬💸 Γιατί εμένα εκείνες οι τρεις ημέρες μου έδωσαν αισθήματα που δε μπορούν να χωρέσουν μέσα σ' ένα κανάλι μήνυσης — εκεί εμένα μου χάρισαν έναν άνθρωπο, τον Πάνο, που σήμερα είναι ο κουμπάρος μου επειδή εκείνος εκείνες τις νύχτες μου έδωσε μισό ψωμί επειδή είχε ξεχάσει ότι είχε φαγητό στο σπίτι! Και σίγουρα δεν είναι θέμα θρύλου εκεί — είναι θέμα όταν ένας αριθμός τηλεφώνου γίνεται σύμβολο ζωής επειδή είχε γραφτεί πάνω σ' ένα χαρτί δεκατριών χρόνων σβήνοντας. Εκείνον τον Οκτώβριο του 2011 είχα βάλει τρία κινητά στην πρίζα επειδή στις τρεις ημέρες πέθαναν δύο μπαταρίες — αλλιώς πως θα κρατούσαμε τη ζωή στους ανθρώπους εκείνης της σειράς;;; Κι εσείς τώρα μου λέτε πως η Led Wall αρκεί;;; Αδύνατον ρε!!! Εκείνες οι σειρές ήταν σα νεκροί που ξυπνάνε επειδή κάποιος τους θύμισε πως έκαναν οικογένεια — όχι επειδή είχαν θέση στο γήπεδο! Σήμερα κάποιοι πληρώνουνε μια θέση 200€ και μετά ζητούνε extended playlist επειδή αγοράσανε κάτι περισσότερο από μία κουβέρτα — αγοράσανε μια θέση σ' ένα κινητό, όχι σ' ένα μπουφάν τριών εποχών! Κι αλήθεια τώρα... εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του 2009 που βρήκαμε τρεις φορές επειδή χάσαμε το εισιτήριο στην σειρά 31 επειδή κάποιος είχε φέρει τσίπουρο κρυμμένο μέσα στο ψωμί, εκείνο δεν ήταν εισιτήριο — ήταν αιτία για γάμους, γέννες, χωρισμοί και άλλους τρεις ανθρώπους που σήμερα λένε πως η ομάδα τους άλλαξε τη ζωή! Ποιος θυμάται εκείνον τον άνθρωπο που έκανε ουρά επειδή είχε δώσει υπόσχεση στον νονό του πριν γίνει μεγάλος;;; Κι έτσι λοιπόν αυτοί εκείνοι που πουλάνε τις θέσεις σα κατοικίες Airbnb μου λένε πως ο θρύλος είναι στις κατασκευές;;; ΛΑΘΟΣ!!! Ο θρύλος είναι εκείνος ο Οκτώβρης του 2004 όταν έκανα ουρά με τον Βασίλη του οποίου η γυναίκα είχε γεννήσει εκείνο το πρωί — εκείνος ο άνθρωπος ήτανε ακόμα στο νοσοκομείο όταν μου έδωσε τις κλειδαριές του γκαράζ επειδή η γυναίκα του είχε πει πως εκείνος ο αγώνας ήταν πιο σημαντικός από τη γέννα! Κι εγώ προσωπικά λέω πως το νέο στάδιο είναι σα ένα σπίτι που έχτισε κάποιος άλλος χωρίς ντουβάρια — εκείνες οι σειρές είχανε πλατιά σκαλοπάτια επειδή έγιναν σπίτι αλλιώς! 🏡💔 Καλά τώρα... τι άλλο;;;