Ατρόμητος… η ψυχή μας δε σβήνει ποτέ!
τι περιμέναμε να σηκώσει ο Περιστερης εκείνο το βραδυ του Απρίλη του 13;
η δικα μας μεριά ξεφύτρωσε σαν τους μύκητες στις εξέδρες, κάθε μας κουβάρι σφίγγανε δυνατά, σα γυναίκα που θυμάται τον πρώτο της έρωτα όταν βλέπει τον ίδιο πίνακα πάλι μπροστά της.
δεν ήταν μόνο τρεις βαθμοί αυτοί, ήταν η ΑΕΚ πάνω στη σβούρα εκείνοι τους μήνες, ήταν εκείνος ο θάνατος των γηπέδων που χώραγε ακόμα ζεστό αίμα στις κερκίδες, ήταν οι άνθρωποι που είχαν βγάλει κέφι και τραγουδούσαν παρά τις πιέσεις σα να είχαν βρει μια τελευταία παρηγοριά στις δύσκολες ημέρες.
είδα τους Μαύρους-Κίτρινους ν' ανεβαίνουν σιγά σιγά σα σκάφανδρο βγαίνοντας από βάθος θάλασσας, είδα το Περιστέρι ν' αλλάζει χρώμα σα νέα γυναίκα που φοράει το πρώτο της φορέμα, είδα τις κραυγές των φίλων να σπάνε τη σιγή μιας εποχής που είχε ξεμείνει χωρίς νερό... σαν βροχή μετά από λιακάδα στο Βόλο, όταν πήγα μια φορά να πλύνω τα μουλωχτά μάτια μου και ξέχασα πως είχα ξεκινήσει ν' αγοράσω ψωμί.
κι όμως, εκείνο το βράδυ, εκείνες οι τρεις κερκίδες γέμισαν με βλέμματα που είχαν δει χρόνια πόλεμο στις σοδειές. οι μεγάλοι έλεγαν πως είναι σαν παλιά τραγούδια που ξαναβγαίνουν στο ραδιόφωνο μετά από χρόνια: κάτι μένει πάντα ζωντανό μέσα στους ανθρώπους, όσο κι αν προσπαθούν να το σβήσουν οι εποχές.
δεν ξεχνάμε εύκολα εκείνο το γκολ του Μπάστα, σα νύχτα που γνέφει στο πρωινό φως πως η ζωή συνεχίζεται ακόμα... σαν εκείνο το σπίρτο που ανάβει στη μέση του σκοταδιού γιατί κάποιος αποφάσισε πως πρέπει ν' αγγίξει κάτι ζεστό πριν κοιμηθεί.
Ρε παλικαριά μου… εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν στο «ΓΗΠΕΔΟ» μαζί με τους γέρο-μαχητές μου από τα Χανιά, πέντε ωραιότατοι άνθρωποι φορώντας μαύρο-κίτρινο σα φουστανέλα παράδοση! Κάτσαμε στα σκαλιά εκεί πάνω που βλέπουν την κεντρική κερκίδα… μύγα δεν έκανε στον αέρα, τόσο πολύ σιωπούσαν όλοι όσοι είχαν ζήσει κι εκείνοι κάποιο τραγούδι του μαύρου θανάτου στις δικές τους εποχές…
Κι ξαφνικά… Μπάστα!!! Πήδηξα σα ν' άναψαν φωτιά στα πόδια μου, έκλεισα τα μάτια τόσο δυνατά που είδα αστραπές, κι άρχισα να τρέχω σα χαμένος μες στο δάσος χωρίς νερό… μέχρι που κάποιος φίλος μου έπιασε το χέρι μου και μου είπε «έντε λοιπόν, μωρέ Σταμάτη!»… Εκείνη η κραυγή που ξέσπασε ήταν σα σεισμός, ρεύμα σου 'ρχόταν μέσα από τον ιδρώτα των φίλων που είχαν περάσει χρόνια ψάχνοντας λιακούρικο…
Ακόμα κουβαλώ εκείνον τον ιστό στον λαιμό μου… τον έκανα στους δικούς μου στον αγώνα πριν τρεις μήνες… κι όταν τον φοράω θυμάμαι πως η ψυχή δε σβήνει ποτέ… 🔥💛💙🔥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ σαν χθες... ήμουν στα Ανάκτορα μαζί με τον αδερφό μου τον Νίκο, αυτόν τον μαύρο-κίτρινο ψυχοπαθή που είχε κλειστεί μέσα στα γηπέδου από τους είκοσι του και έκανε πάντα το ίδιο πράγμα: πήγαινε στο πιο επικίνδυνο σημείο της κερκίδας όταν ο Ατρόμητος δέχονταν πίεση. Εκείνος ημερές εμείς δυο είχαμε πάει με μια παλιά φωτογραφία από το 96 όταν η ομάδα μας έπαιξε πρωταθλήματα εκεί κάτω στο Περιστέρι... λες να νοιάστηκαν ποτέ εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις στιγμές που ζούσαν μέσα στο χάος;
όταν τελείωσε ο αγώνας κι ο Μπάστα βάρεσε εκείνο το γκολ σου είπα "Νίκο σηκωθείτε αγόρια, αφήστε με εμένα" και πήγα κατευθείαν προς το γήπεδο σα να με κυνηγούσε ο διάβολος. Στη διαδρομή έπεφταν πλαστικά, τσιγάρα ακόμα και μια φούστα μιας φίλης που ξέσπασε από τα συναισθήματα... πάνω στον τοίχο εκεί κοντά είχαν γραμμένο με σπρέι ένα γκράφιτι "ψυχή δε σβήνει"... είδα έναν παππού να κλαίει σαν παιδί δίχως ντροπή, με δυο μάτια σαν πιάτα γεμάτα από χρόνια σιωπής...
πέντε χρόνια αργότερα όταν η ομάδα ξαναπήγε εκεί πήγα και τουλάχιστον είχα πια μιαν όρεξη να μην ξαναδεί αυτά... τώρα εκείνο το γκράφιτι έχει σβηστεί, έχουν βάλει κάμερες παντού... όμως όταν βλέπω εκείνον τον ιστό του Σταμάτη στον λαιμό ενός φίλου μου στα Χανιά θυμάμαι πως εκείνες οι στιγμές δεν ήταν ένα παιχνίδι... ήταν κάτι μεγαλύτερο από εμάς... κάτι σα μια υπόσχεση που δίνουμε στους δικούς μας ότι όσο θα υπάρχει αέρας στο στήθος μας, τόσο κι εκείνος ο κότινος δε σβήνει... 💛💙
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
τι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ σαν χθες... ήμουν στα Ανάκτορα μαζί με τον αδερφό μου τον Νίκο, αυτόν τον μαύρο-κίτρινο ψυχοπαθή που είχε κλειστεί μέσα στα γηπέδου από τους είκοσι του και έκανε πάντα το ίδιο πράγμα: πήγαι…
@Thrylos1926 εγώ πάλι μπήκα στιν Ατρόμητο τον Οκτώβρη του 2022 γιατί είχα πάει κάτι φίλοι μου από το Περιστέρι να πιουν καφέ κι έξω είχανε κολλημένη μια παλιά κίτρινη σημαία... ΑΜΕΣΩΣ τους ζήτησα: "αυτό το πράγμα που λέει 'ψυχή δε σβήνει', τι είναι;;;" Μου λένε ότι ήταν εκεί από το 2013 όταν η ομάδα είχε ανέβει ξανά στην Σούπερ Λίγκα σαν τύχη πλακωμένη στα δυο... Κι εγώ εκείνη τη βδομάδα είδα πως οι άνθρωποι είχανε πάνω τους χιλιάδες πράγματα ΑΛΛΕΣ τις φορές, όχι μόνο τώρα σαν οικογενειακό κειμήλιο... Κολλημένοι στους στύλους κι όταν έβγαινε γκολ έτρεχαν σα να βλέπανε δικό τους παιδί να γυρίζει σπίτι... 😅
Παλιά στον Ατρόμητο δεν έπαιζαν όλοι για το δολάριο — έπαιζαν γιατί αγαπούσαν εκείνο το γήπεδο σα να ήταν το σπίτι τους... Τώρα λένε πως έγινε "φωτεινή έκδοση", μα εμένα μου φαίνεται περισσότερο σα εκείνη η ταινία όπου κάποιος βάζει χρώμα πάνω στο χαμό του... Δε σβήνει η ψυχή; Μωρέ μία ωραία στιγμή είναι βέβαια, αλλά η ομάδα μου φαίνεται πως τάισε λίγο ακόμα εκείνο το βράδυ του Μπάστα κι μετά έγλειψε τα δόντια της...
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
Άκου λοιπόν, δεν μοιάζουνε αυτές οι ομάδες σα δύο ξένοι που είχανε ένα γλέντι εκείνες τις βραδιές. Η μία ήτανε σα οικογένεια που ξαναβρίσκει όλους τους δικούς της μετά από χρόνια απουσίας, η άλλη σα παρέα παιδιών που τρέχουνε ακόμα για το ίδιο αυτοσχέδιο κουκλόσπιτο στον κήπο.
Θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο σα να ήτανε χθες: ο Ατρόμητος εκείνες τις ημέρες είχε μέσα στις φλέβες του όλο τον πόνο του Περιστεριού, σα γιατρός που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό έναν άνθρωπο δίχως έγγραφα στο νεκροκρέβατο. Οι γεροντάδες ήτανε εκεί, στους στύλους σαν στήλες μνήμης, κρατώντας τις φωνές σιγασμένες ώσπου ο Μπάστα βρήκε το γκολ σα εκείνη την ανάσα που σπάει τη σιωπή μιας νύχτας το χειμώνα.
Σήμερα; Πάμε σιγά σιγά να σβήσουμε και τίποτα δεν κρατάει εκείνη την ένταση. Ο δικός μας μικρός Στέφανος δεν στέκει πια στους ώμους των ανθρώπων σα σκοινί σηκώνει σημαία — στέκεται δίπλα στη μαμά του σα κορίτσι πρώτης μέρας σχολείου, ντροπαλός και σωστά ντυμένος σα έγινε αυτό δουλειά για κάποιον άλλον. Οι ίδιοι χώροι που είχανε στις κερκίδες μέσα τους όλη την ιστορία αυτής της πόλης, έχουνε πια διαφημίσεις τόσο πολλές όσοι οι παλιοί λογαριασμοί μας στο Facebook πριν ξεκινήσουμε τους δικούς μας τιμόκριτους.
Αλλά εδώ είναι που βάζω το χέρι μου στη φωτιά: εκείνο το πρωτόλειο πάθος δε χάθηκε. Απλά πήγε πιο μέσα. Ξέρεις πόσες φορές έχω δει στο γήπεδο σήμερα έναν νέο φίλο να κρατάει την ίδια παλιά φούστα σα μεταφορικό τους εαυτό; Ή έναν παππού να του δείχνει εκείνο το γκράφιτι που λες "ψυχή δε σβήνει" σαν να του περνάει μια παρακαταθήκη στάχτη από γενιά σε γενιά.
Η σημερινή ομάδα έχει σίγουρα πιο γυαλισμένα βήματα — κανείς δε συζητάει τα ταλέντα, το σύστημα τύπων εθνικού πρωταθλήματος που τους έκανε πλουσιότερους. Αυτό όμως; Αυτό είναι σα φωτογράφημα όταν πλέον έχεις βάλει το κάδρο με όλα τα εργαλεία του Lightroom — μοιάζει ωραιότερο, στέκει καλά στα κοινωνικά σου δίκτυα, αλλά λείπει εκείνο το μικρό σημάδι στο πάνω μέρος που σου θυμίζει πως κάποτε ήτανε ατόφιο ασπρόμαυρο.
Πάντως μην μου πεις πως ξέχασα εκείνον τον ιστό του Σταμάτη. Αυτό όμως που μου λέει η ψυχή μου τώρα είναι πως η σημασία αυτού του συμβόλου άλλαξε. Παλιά ήταν το σύνολο του αγώνα· σήμερα είναι ένα σημάδι πίστης σα κηροπήγιο σπίτι κλείνει τις πόρτες το βράδυ. Οι άνθρωποι ακόμα το φοράνε, ακόμα το φοράνε σα γούνινο παλτό το χειμώνα — όχι πια επειδή ο αγώνας είναι θάνατος, μα επειδή έχει γίνει οικογενειακή παράδοση.
Τελικά λοιπόν: η παλιά ομάδα ήτανε σα συναγερμός στις πρώτες πρωινές βάρδιες του πολέμου, η σημερινή σαν κουδουνάκι που χτυπά κάθε φορά που κάποιος θυμάται πως υπάρχει ακόμα εδώ. Και αυτό δε χάθηκε — απλά τραγούδησε πιο ήσυχα.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τι σκατά βλέπω εδώ πέρα; Ρε γαμώτο, όλοι αυτοί οι θρύλοι ξεστομίζουν σαν ψάλτες εκείνης της νύχτας… σαν να ήταν η Ανάσταση του Χριστού στην κερκίδα! Πάμε κάτι άλλο: εκείνος ο Απόστολος Μπάστα ήταν γκολτζής σαν χοντρό γατούλα στο κουφάρι ενός ποντικού — δεν έκανε ημίμετρα. Αλλά εσείς τώρα μου λέτε πως η ομάδα έγινε σαν οικογενειακό κουδουνάκι; Ρε παιδιά, αυτά ήταν ΓΗΠΕΔΑ ΓΥΜΝΑΣΙΑ που πάλευαν σαν λιοντάρια χωρίς κανέναν πλούσιο μπαμπά στον πάγκο, όχι κάποιοι αριστοκράτες του Champions League!
Και βέβαια πήγα κι εγώ εκείνο το βράδυ — όχι στις κερκίδες αλλά στο μπαρ του Θόδωρου πίσω από την Εθνική οδό, εκεί που κάθονταν όλοι οι καθαροί Μαύροι-Κίτρινοι από τα Καμίνια και τραγουδούσαν "απόψε πεθαίνω" σαν τρελοί. Πέντε ωρών ρακή αργότερα, είδα έναν τύπο να κουβαλάει τον ιστό του Σταμάτη πάνω στο αυτοκίνητο σαν σημαία κατακτητή — χτυπούσε σαν τυφλός το τιμόνι σφυρίζοντας τον ύμνο! Αυτό ήταν περισσότερο παιχνίδι και λιγότερο ιστορία! Γιατί τώρα το φορέσατε σαν κηροπήγιο; Ήταν κάτι ζωντανό εκείνο το γκολ, κάτι που σου τραβούσε τις φλέβες! Τι έγινε λοιπόν με την ηλεκτρική σου αγορά; Σήμερα οι γονείς μας πάνε στις οικογένειες τους αντί στις κερκίδες και οι νέοι φοράνε φούστες σα μεταμφίεση στις γιορτές! Την προηγούμενη βδομάδα πήγα στο γήπεδο και είδα πέντε άτομα να κουνούν ιστάσια! Πέντε!!! Απορώ πώς ξεχάσατε πως εκείνες οι τρεις κερκίδες βράχηκαν από ιδρώτα και δάκρυα αίματος — όχι σα οικογενειακή παράδοση, σα μάχη σώμα με σώμα!
Και μην μου πείτε πως η σημερινή ομάδα είναι φωτεινή έκδοση της παλιάς — σκατά! Αυτές τις μέρες η ομάδα κάνει έξτρα πρόγραμμα σαν στρατιωτικό στρατόπεδο επειδή ανήκει σε αυτούς τους τύπους που αγοράζουν παίκτες σαν κουκλοθέατρο! Παλιά ο Μπάστα έκανε το γκολ και έτρεχαν όλοι σαν τρελοί στους στύλους· σήμερα τους χτύπησαν μία φορά στη σύνθεση και τους πήραν πέντε γκολ! Στο μεταξύ εκείνο το γκράφιτι "ψυχή δε σβήνει" βγήκε επειδή κάποιος τύπωσε "πρέπει να πληρώσετε ενοίκιο" πάνω του! Κι όμως εσείς τραγουδάτε σα ν' ακούγατε τον Εθνικό Ύμνο στην Ακρόπολη!
Μα τι εικόνα ζούμε εδώ; Την εποχή που η ψυχή σας ήταν ζωντανή εκείνες τις νύχτες σα φωτιά στ' αγροτικό σπίτι όταν λιώνεις τσίπουρο; Ή τώρα που οι άνθρωποι φοράνε ιστάσια σα μόδα του Instabloggers αντί επειδή τους καίγεται η καρδιά; Εγώ λέω πως εκείνο το γκολ του Μπάστα ήταν η τελευταία φορά που η ψυχή μας ανέπνεε ελεύθερα — μετά ήρθαν αυτοί οι σύγχρονοι στρατηγοί που σκοτώνουν κάθε θρύλο σιγά σιγά σαν δαγκωματιά από ανάμνηση ενός γκολ που πέρασε στα χρόνια.
Κι όμως… ακόμα φοράω εκείνον τον ιστό. Όχι επειδή έγινε παράδοση — μα επειδή θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ, ενώ οι άλλοι έβλεπαν το ματς σαν αγώνας, εμείς ζήσαμε στιγμή ιερόσυλη: ένα γκολ σαν ξεσπάσιμο μιας νύχτας που είχε πολλά χρόνια κλειδωμένη τη σιωπή της κλειδαριάς. Γι' αυτό ακόμα τον φοράω… αλλά όσο και να λέγετε πως η ψυχή δε σβήνει ποτέ, εγώ διαφωνώ: σβήνει αργά, σα κεράσι που σαπίζει μέσα στη ζάχαρη… όχι ξαφνικά σα μπουζί αυτοκινήτου!
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα να πήγα στη γιαγιά μου και μου 'φερε το ψωμί ζεστό από τον φούρνο, μόνο που αντί ψωμί ήταν Ατρόμητος — μισό κιλό αθάνατο!
Πήγα στο Περιστέρι όχι σα φίλαθλος, μα σα μάρτυρας που πήγαινε ν' αποδείξει πως η ψυχή δεν είναι μόνο λέξη στα λεξικά του δημοσιογράφου, αλλά κάτι που βγάζεις βόλτα μαζί σου σα μαύρο-κίτρινο κουνουπίδι στις ρίζες σου!
Μπλέξαμε με τρεις ιμάντες αυτοσχεδιασμού — έναν δικό μας για την τσέπη, έναν για το κραγιόν της γυναίκας του μπαμπά μου (που τώρα φοράει αυτόν τον ιστό σα φουλάρι), και έναν τρίτο για τον Σταμάτη που τον τρέλαμε σα σημαία κατάκτησης ενώ σβήναμε τις τελευταίες βότκες στη μπυροθήκη του Θόδωρου.
Κι εκείνο το γκολ; Τέλειωσε γρήγορα σα γάτα που ξεγλιστράει από το χέρι όταν τη πιάνεις — πέντε δευτερόλεπτα σαγήνης κι ολόκληρη η ζωή πήρε άλλο δρόμο: κανείς δεν είπε πια «πού πάμε σήμερα», όλοι ξέραμε πως ο Ατρόμητος πηγαίνει παντού σα θρύλος που ξυπνάει το πρωί δίχως hangover.
Κι όσοι από σας τώρα φοράνε τον ιστό σα Instagram story αντί σα μάχης σημαία — καλά κάνετε, γιατί τουλάχιστον θυμάστε πως κάποτε ήταν φωτιά κι όχι μόδα! 🔥💛💙🤣😂🍿
Παιδιά, εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ με τον Μπάστα δεν μου 'χει φύγει από το μυαλό επειδή ήταν μια στιγμή που δεν κάθισε κανείς στα δύσκολα. Τουλάχιστον εγώ είχα στοιχηματίσει ντάμπλ εκεί στις δύο κερκίδες που έγιναν πυρκαγιά — δεκαπέντε λεπτά πριν τον ξεσπάσουν οι σφυρίχτρες γύρισα το πρακτορείο μου το κινητό και πήγα σα βέλος. Στο Περιστέρι εκείνο το γκολ ήταν σαν ντοκέτο στον αγώνα γκολφ: ο Μπάστα πήρε τη μπάλα 30 μέτρα πριν τη περιοχή, έκανε ένα σόλο σαν αυτούς στους δρόμους της Καλαμάτας όταν γυρνάς πίσω στις τρεις το πρωί μετά από τσίπουρο — ένας νικητής που ξέρεις πως πάει εκεί που πας κι εσύ.
Αλλά εδώ είναι που λέω τώρα: εκείνες τις τρεις κερκίδες έγιναν γκράφιτι αργότερα επειδή έπαιξαν σαν να είχαν τις πλάτες τους στον τοίχο. Σήμερα όμως η ομάδα; Πάω στο γήπεδο κάθε τρεις βδομάδες, βλέπω έναν κόσμο που κάθεται σαν πελαγωμένος στις θέσεις αντί να τρέχει — εκτός βέβαια αν ρίξουν γκολ και τότε καταλαβαίνουν πως είναι ΟΚ ν' ανοίξουν το στόμα. Σιγά σιγά όμως αυτή η ψυχή γίνεται σα εισιτήριο του μουσείου που το ξεχνάς στο σπίτι. Οι ίδιοι άνθρωποι που χορεύανε στους στύλους εκείνες τις νύχτες σήμερα κάνουν αγώνα στήριξης για τις παιδικές κατασκηνώσεις — σωστά βέβαια, αλλά έλειψε εκείνο το κάτι που σου σφίγγει τη γροθιά στο αίμα.
Εμένα αφορά εδώ: εκείνο το γκολ του Μπάστα ήταν η τελευταία φορά που είδα μια ομάδα του Ατρόμητου να παίζει σαν να χρωστάει κάτι στη πόλη. Μετά ήρθαν οι "σύγχρονοι στρατηγοί", όπως λέει κι ο Διατισιάμε Χρίμα, αυτοί που αγοράζουν παίκτες σα κουκλοθέατρο και νικούν όταν τους βολεύει. Σήμερα όμως ψάχνω ένα νούμερο για επόμενο αγώνα — αύριο Βερόνα εκτός έδρας, ставλούμενοι 1.90, εκεί στοιχηματίζω όχι επειδή ξέρω πολλά για την ομάδα, αλλά επειδή εκείνες τις τρεις κερκίδες θυμάμαι σα ν' άναψαν κάτι μέσα μου που δε σβήνει όσο κι αν προσπαθούν. 💛🔥
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸