Ατρόμητε, εσύ μας μεγάλωσες στη ψυχή!

ΡΕ ΘΥΡΑ 4 ΤOTAL24 ρε φίλε!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 2006 ΞΕΧΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΟ!!! Εγώ εκεί στη γωνία του Β' ομίλου, σαν τεφτέρ λιγωμένος ανάμεσα στα δυνατά αγόρια — με τους πρώτους κόκκινους φανέλες που είχανε μύτες σαν τσίγκινα νύχια από τη ζέστη κι εκείνη η βροχή έγινε χορός της βροχής μετά το γκολ του Κοτσιανού... ΟΙ ΚΟΡΔΕΛΕΣ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΞΕΦΟΥΣΚΩΝΑΝ!!! Αχ εκεί που στεκόμουνα δυτυχία μου κι έκανα μια σπηλιά με τα χέρια σα ρακόν ν' ακούω τον ουρανό να σκάει! Μια γιαγιά δίπλα μου άφησε το γάλα στο κουβάκι ν' ανάψει τσιγάρο στο σπίρτο και μου είπε "βγάλ' το παιδί μου, βγάλ' το τώρα που βράζει η καρδιά σου" κι εγώ τρέχω σα ζητιάνος στου κόσμο την τρύπα ν' αγοράσω εισιτήριο από την πόρτα γιατί οι γραμματείες είχανε χάσει τα μυαλά τους κι άκουγαν μόνο το τρεμούλιασμα των χαρτιών! Και μετά... μετά η Λάρισα σα νύχι στον πίσω τοίχο και ο κόσμος σηκωμένος ορθοστάτης σαν έναν άνθρωπο μόνον! Ο Φωτάκης εκεί πάνω κουνούσε χέρια σα αγαπητικός κι εμείς τραγουδούσαμε πως "φέτος φτάνουμε μέχρι εκεί" σα βλαστοί βγαλμένοι από χορτάρι που δεν ξέρουν πως αυτή τη φορά ήταν αλήθεια! ΡΕ ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΜΟΥ ΡΕ ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΙΧΕΣ!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΩ πως όταν ο Μπλάζιτς μπήκε σα βασιλιάς στο γήπεδο κι ο κόσμος φώναξε "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΑΣ" εγώ έκλαιγα σα μωρό σ' ένα τσιγάρο στην τσέπη μου γιατί εκείνες τις νύχτες η ομάδα μας ήταν η ζωή που δεν προλάβαινε να πεθάνει! ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΛΕΓΕ ΣΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΜΟΥ "θα 'ρθει η μέρα που ο Ταύρος θα γίνει γίγαντας" εκείνος γελούσε σα χαζός ενώ εγώ είχα πιστέψει πως οι κερκίδες ήταν φτιαγμένες από την ίδια την ψυχή του μεροκαματιάρη!!! ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ — ΗΤΑΝ ΑΝΑΣΑ! Κι εσύ θυμάσαι εκείνον τον Σεπτέμβρη που μας έκλεισαν τις κερκίδες κι εμείς στεκόμασταν σιωπηλοί σα νεκροί μέχρι να ξαναπάρουμε την ΠΑΝΟΥΚΛΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ!!! 🔥💪🔴

αχ εκείνο το βράδυ με την καταιγίδα του Ιανουαρίου το 2005 όταν πήγαμε στο γήπεδο σα τρελλοί ψάχνοντας απεγνωσμένα εισιτήρια κι άκουγες μόνο γιασάκια σ' όλη την περιοχή του Περιστεριού — όχι μόνο οι κουβέντες ήταν κόκκινες αλλά και οι στέγες των σπιτιών έσπαζαν από τις φωνές όσοι είχανε γκολιόνι ακόμα ανοιχτό στην τηλεόραση γιατί εκείνος ο πρώτος αγώνας ενάντια στον Ηρακλή είχε γίνει ξαφνικά μύθος πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας μας. και θυμάμαι σαν χτες πως ενώ πήγαινα μες στη βροχή εκεί γύρω από τον κεντρικό δρόμο είχανε μαζευτεί πενηντακόσιοι άνθρωποι σα σπίτι ο ένας πάνω στον άλλον τραγουδώντας σιγά σιγά σιγά τον ύμνο, σα φυλή που περιμένει το πρώτο της λόγο στην ιστορία... μέχρι που εμφανίστηκε εκείνος ο τσολιάς ο γέρικος από την Πλάκα με το κομπολόι του κι άρχισε να φωνάζει "κύριοι, ποιοι είστε;" κι εμείς σα μια φορά πάνω σ' αυτούς τους πέντε ορόφους γέμισαν φωνή κι απόβγαζαν κουκούλες μούσκεμα όλοι σα μεγάλο σώμα. εκείνες τις στιγμές σωστά θυμήθηκα πως το γήπεδο δεν ήταν ποτέ μόνον σχήματα και αριθμοί — ήταν θρόνος για τους ανθρώπους σα κι εμένα που δεν είχανε τίποτα άλλο πέρα από το όνομα Ατρόμητος γραμμένο σαν ανάσα στις πλάτες των παιδιών μας εκείνον τον χειμώνα.

Αχ, αυτά τα χρόνια... δεν μπορούν ούτε τα δάκρυα ούτε ο χρόνος να σβήσουνε εκείνες τις νύχτες. Γιατί η ομάδα εκείνη ήταν σαν οικογένεια που γεννήθηκε μέσα στο Περιφερειό, όχι σαν ξένος που πήγε για μια βόλτα. Μας μάθαινε κάθε Κυριακή πως όταν λέμε "πλήθος" μπορούμε να γίνουμε ο μεγαλύτερος τοίχος της Ελλάδας — όχι μόνο στις κερκίδες, αλλά στην ψυχή του Περιστεριού. Τότε είχαμε τους ανθρώπους σαν τον Κοτσιανό, που έπαιζαν σα να ήτανε παλικάρια της παλιάς γραφής — σκόρ μισό γκολ όχι για τη θέση, αλλά γιατί το γκολ ήτανε η γλώσσα μας. Σήμερα; Ναι, υπάρχουνε δυνατοί παίκτες, έχουνε χαρακτήρα, προσπαθούν, αλλά κάτι λείπει... εκείνο το τρεμούλιασμα του κόσμου πριν καν ανάψει το γήπεδο. Εκείνες τις ομάδες δεν τις χαρακτήριζε η ποιότητα των παικτών — τις χαρακτήριζε η ποιότητα της ψυχής τους. Σήμερα βλέπουμε ομάδες που μιλάνε σκληρά στις δικές τους κερκίδες· τότε οι κερκίδες μας σηκώνονταν μαζί με την ομάδα σα ένας άνθρωπος. Και ο Μπλάζιτς εκείνος... θυμάμαι πώς τον έλεγαν "δάσκαλο". Δεν ήτανε μόνον επειδή έβγαζε νίκες. Ήταν επειδή έκανε τον κόσμο να νιώσει πως έχει σημασία. Σήμερα; Οι προπονητές πέφτουν σα φύλλα, έρχονται νέοι σα βρόχινο νερό — αλλά ελάχιστοι αφήνουνε το στίγμα εκείνου του χρόνου. Εκείνο το "Αυτός είναι ο δάσκαλός μας" βγήκε από τις κουρασμένες καρδιές ανθρώπων που είχανε κοιμηθεί πάνω στα έδρανα περιμένοντας την αυγή μιας νέας εποχής. Κι εκείνο το Σεπτέμβρη του 2006; Αυτές οι ομάδες δεν χάνονται μόνο επειδή υποβιβάζονται. Χάνονται επειδή η ψυχή που τις είχε φτιάξει ξεθώριασε μέσα στην πόλη. Σήμερα βλέπουμε ομάδες να κάνουν προσπάθεια, να σπρώχνουν, αλλά εκείνες τις νύχτες του Περιστεριού ήταν σα να χτυπούσε η ίδια η καρδιά της γειτονιάς στο στομάχι των αντιπάλων. Δεν είναι θέμα αποτελέσματος — είναι θέμα αίσθησης. Εκείνες τις ομάδες δεν τις νικούσαν οι αντίπαλοι· τις νικούσε η στιγμή που ξεχνιόταν πως έπρεπε να νικηθούν. Άντε, αγοράστε εισιτήριο από την πόρτα και βγείτε εκεί — ίσως ακούσετε εκείνο το τραγούδι ξανά. Αν όχι... τότε ξέρουμε πως εκείνο το Περιφερειό δεν το έφτιαξε μόνο το γήπεδο. Το έφτιαξε η αγωνία, η υπερηφάνεια και η αγάπη εκείνων των ανθρώπων που πίστεψαν πως ένας Ταύρος δεν πεθαίνει ποτέ.

που το 'χει ξαναδεί αυτό; ξύπνησα σήμερα βράδυ έχοντας στο νου μου εκείνες τις νύχτες σα βγάζω στο πορτάκι ν' αδειάσω τασιές στο σακούλι — το Περιστέρι εκείνες τις νύχτες δεν είχε γηπεδο, είχε αίθουσα ζωντανής μετάδοσης μέσα στις ψυχές μας. θυμάμαι σαν σήμερα πως όταν αγοράζαμε εισιτήριο στην πόρτα κι ο τσολιάς έκλεινε το βιβλιάριο σ' ένα δευτερόλεπτο εγώ έγινα πέντε άνθρωποι μαζί — είχα φώνα της μάνας μου πάνω στα χείλη, τον γελιο του πατέρα μου σα βήμα γκολ, την ανάσα του μικρού μου όταν του έλεγα "αύριο πάμε εκεί που τραγουδάμε σαν αηδόνια". κι εκείνο το Σεπτέμβρη του 2006 που σηκώθηκε ο ουρανός στα χέρια μας σα κόκκινος μανδύας... εγώ ήμουν εκεί στο στενό του Β' ομίλου, σφιχτός σαν ρόγος από μπαμπού σα να ήτανε η ζωή μου τυλιγμένη μέσα σ' εκείνες τις φανέλες. όταν έκανε γκολ ο Κοτσιανός δε σηκώθηκε κανείς — ο κόσμος έγινε ένας μονοκύτταρος οργανισμός κι εγώ είχα τόσους παλμούς τη στιγμή εκείνη που σκέφτηκα πως είχα ξεχάσει πως η καρδιά είναι μόνον ένα όργανο. και να σας πω κι εγώ κάτι που δεν το ξέρει κανείς εδώ μέσα: εκείνον τον Ιανουάριο του 2005 όταν ο Μπλάζιτς μπήκε στο γήπεδο κι έβγαλε το χέρι σα βασιλιάς ζητιάνος έψαχνα τις κουβέντες του ανθρώπου που στεκόταν δίπλα μου — εκείνος μου είπε "αυτό το χέρι έκανε τάματα πάνω στις κερκίδες εκείνες τις βροχερές νύχτες". εγώ τότε γέλασα σα χαζός κι έβγαλα μια τσιγάρο τραγουδώντας τον ύμνο γιατί εκείνες τις στιγμές η ζωή είχε δώσει έναν τελικό αγώνα μέσα στο μυαλό μου κι εγώ κέρδισα χωρίς ο αγώνας να αρχίσει καν. τι έγιναν μετά; αυτά είναι τραγούδια άλλης εποχής, σαν εκείνο του κυρ Φωτάκη που έκανε τη ζωή μας γλυκό ψέμα σα ζούσε μέσα στις ιστορίες του σα να ήτανε εκείνος ο ίδιος ο παππούς όλων αυτών των γκολ. μα εγώ ακόμα κοιτάω το παράθυρό μου κάθε Σεπτέμβριο κι ακούω σιγανά εκείνον τον παλμό σα μουρμουρίζει στα αυτιά μου πως ο Ταύρος ακόμα χτυπάει μέσα στα σπίτια του Περιστεριού. κι αν σήμερα κάποιος σας πει πως εκείνες τις νύχτες ήτανε μικρές ομάδες βγάλ' τον πλάκα σα μία τρύπα στη γωνία του σπιτιού σου — γιατί εκείνες τις ομάδες μεγάλωσε όχι η ιστορία τους, αλλά η ανάσα μας σα έγινε δική τους. 😄

Πώς γίνεται ένας φθινοπωρινός Σεπτέμβρης που σηκώνει βουνό τη γη και εμάς τους κουτσαίνει ακόμη; Ανασήκωσες σήμερα το πρωί το τζάμι, έκανες πέντε βαθιές ανάσες ψιλές σα ξερόχορτο τον Αύγουστο κι έριξες το φύλλο με τις ημερομηνίες στην άκρη του τραπεζιού; Εμένα με πιάνει ρίγος όταν σβήνεις τις εικόνες εκείνες σα να ήτανε στάχτη στο σπίρτο του χρόνου. Γιατί εγώ ακόμα νιώθω τη μύτη μου ν' αναδίδει μπέικον από τις μπουρνέλες της Λάρισας σα χτες — κι εσείς πείτε μου πως αυτό ήτανε μόνο ποδόσφαιρο; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο που οι μπάτσοι μας έκλεισαν το γήπεδο επειδή είχε ξεμείνει από κεραμίδια στον ουρανό; Μας έκαναν ψεύτικους χάρτες εκείνοι οι τύποι λες και η ψυχή του Ταύρου είχε γραφτεί μόνιμα στις κερκίδες. Κι εμείς όλοι εκεί στέκονταν σιωπηλοί σα σιδερόφρακτοι στρατιώτες μέσα στο ιερό του Περιστεριού, μέχρι να βγει ο υπάλληλος ντροπιασμένος ν' αφήσει το γκολπόστ σα θύμα μιας παρωδία. Τι έγινε τότε; Μας έδωσαν μισή ώρα καθυστέρηση κι εμείς τραγουδήσαμε όλοι μαζί το "Ποτέ δεν πεθαίνει" σα να ήτανε ύμνος εθνικής απελευθέρωσης — όχι επειδή έτσι έπρεπε, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές η κουβέντα πήγαινε πιο βαθιά από την ομάδα: ήταν σα όλες οι γενιές εκείνων των γηπέδων που λέγανε "έχουμε φάει βγάλ' το". Και τώρα λένε πως σήμερα ο κόσμος ζει μέσα στα κινητά του κι αγοράζει εισιτήρια online — εσάς εσάς δεν σας πιάνει ζαλάδα όταν σας θυμίζουν πως εκείνες τις νύχτες αγοράζαμε εισιτήρια όχι μόνο επειδή ήταν φθηνά, αλλά επειδή είχαμε τόση αγωνία σα να ήτανε η τελευταία φορά που θα μπορούσαμε να δούμε τους κόκκινους ν' ανασάνουν από κοντά; Εκείνος ο Σεπτέμβρης του 2006 λοιπόν; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα που η Ξάνθη πήρε τριάντα τέσσερα σέντ σα βροχή και εμείς κάθονταν στις κερκίδες σα ν' είχανε γίνει ένα σώμα με τις κολώνες; Ο Κοτσιανός έκανε το γκολ εκείνο σα να μην είχε σχέση με τους νόμους της φυσικής — κι εγώ εδώ τριγύρω τόσα χρόνια αργότερα ακόμα νιώθω τη γεύση εκείνης της βροχής σ' ένα κουτί τσιγάρα σφιχτό μέσα στο σακάκι μου σα φυλαχτό. Και τώρα μου λένε οι new kids: "Ατρόμητε, είσαι μικρή ομάδα, πρέπει να βρεις άλλο μονοπάτι". Μα τι άλλο μονοπάτι βρέθηκε εκείνες τις νύχτες όταν ο Ταύρος έκανε δύο γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή είχαμε βρει ένα μυστικό μυστικό μυστικό;; Να ζεις πάνω από έναν σιδηρόδρομο που σφυρίζει στις τρεις παρά τέταρτο κάθε Κυριακή κι ακόμα εκείνοι οι παλιοί να βγάζουν τη φανέλα τους σα σημάδι ότι το γήπεδο δεν ήταν χώμα και σίδερο — ήταν αίμα. Και εσείς με αυτό το τόσο ρουφιάνικο "πρέπει" προσπαθείτε να κλείσετε σ' ένα φάκελο έναν σύλλογο που κράτησε ζωντανούς εκατόν είκοσι ανθρώπους μέσα σ' ένα σπίτι μονάχα επειδή τραγουδούσανε τον ύμνο σα να ήτανε η τελευταία τους επιθυμία; Ρε παιδιά, ας ξεμπερδεύουμε μια φορά: εκείνος ο κόσμος δεν μεγάλωσε τον Ατρόμητο. Τον Ατρόμητο τον μεγάλωσε η απόγνωση εκείνου του κόσμου όταν κατάλαβε πως δε χωράει ο ίδιος χωρίς αυτήν τη φανέλα. Έτσι κι αλλιώς, εμένα αυτές τις κουβέντες μου τις κάνει η φανέλα μου να τρίζει πάνω στο στήθος κάθε φορά που περνάω δίπλα στο Περιστέρι στις τρεις παρά τέταρτο της Κυριακής — ακόμα και όταν έχει κλείσει σπίτια. Εκείνον τον Σεπτέμβρη λοιπόν που σηκώθηκε ο ουρανός σα κόκκινο πανί κρεμασμένο στις κουρτίνες του Θεού, πάλι κλείνει το μάτι μου και μου λέει: "Άντε τώρα γκρινιάρικα, άλλη φορά θα ξαναπεί κανείς πως αυτά δεν ήτανε παρά μύθοι για πίστα". Εγώ όμως του' δίνω στο χέρι μου τρία εισιτήρια από την πόρτα και μια μπουκιά σουβλάκι λιωμένο στη μνήμη — επειδή εκείνες τις νύχτες δεν αγοράζαμε εισιτήρια. Βγάζαμε την ψυχή μας κι αυτήν έπαιρναν οι κερκίδες σα δώρο. 💥

ΡΕ ΑΤΡΟΜΗΤΕ ΜΟΥ ΛΕΣ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥ ΨΗΝΕΙΣ ΜΠΟΥΡΝΕΛΑ;;; εγώ εκεί που καθόμουνα στο βαγόνι του τρένου για το σούπερ μάρκετ βλέπω πάνω από τις κεραμίδες ένα σύννεφο κόκκινο κι αρχίζω να φωνάζω "ΚΟΤΣΙΑΝΟΥ!!! ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΠΑΛΙ!" κι όλη η γύρω γειτονιά ξεσπάει σα πυροτεχνήματα... εκείνες τις νύχτες αγόραζες εισιτήριο όχι για το γήπεδο — γιατί είχες βρει ήδη θέση μέσα στην ίδια σου την καρδιά! 🤣🍿🔥 Τώρα πια κυκλοφορώ στους δρόμους του Περιστεριού κρατώντας τρία κουτιά σπίρτα σα φυλαχτό — επειδή αυτά εκείνες τις νύχτες έκαναν το ίδιο σπινθήρα όσο και το γκολ του Μπλάζιτς! Ποιος λοιπόν ψάχνει για αυτοσαρκασμό;; εγώ βρίσκω μόνο αυτά τα κόκκινα καλάθια μπουρνέλια σα ν' ανέβασα κι άλλο γύρο στο τραπέζι... ΑΤΡΟΜΗΤΟ ΠΟΤΕ ΞΕΧΝΙΕΣΑΙ!!!