Από το Περιστέρι στη δόξα, ατρόμητοι φωτογράφοι της ιστορίας!
θυμάμαι σαν χτες εκείνο το καλοκαίρι του 2013 που πήγαμε στο γήπεδο του Περιστερίου σέρνοντας τις οικογένειες μας και τρεις βαλίτσες ελπίδες. ήταν ανοιξιάτικη μέρα, ήλιο είχε κάνει, αλλά εμείς είχαμε περισσότερη φωτιά μέσα στις καρδιές μας παρά στις τσέπες. πήγαμε εκεί με τρεις χούφτες παιχταράκια άγνωστους τότε στους περισσότερους, εκτός εσένα εκείνον τον αιώνιο Ρεντζίκο που του ζητούσαν αυτόγραφα ακόμα και οι δικοί του γονείς στον δρόμο προς την κερκίδα.
εσύ σου θυμάσαι εκείνο το γκολ του Κάτας εκείνο το απόγευμα; σου λέω εγώ — έφυγε σουβλιστό σαν στιλέτο, κόκκινος σαν αίμα λεβέντη που είναι ο χαρακτήρας αυτού του συλλόγου. έφτασε εκείνος ο Τζιόρτζε που μετά χρόνια όλοι τον ξεχνούσαν αλλά εκείνος κράτησε την καρδιά πάνω στη φούντα του σκόρ. εκείνο το πρωτάθλημα ημιτελικό, εκείνες οι τηλεοράσεις σπιτιών ανοιχτές μέχρι τις δύο τα ξημερώματα ενώ ο κόσμος έκανε λόγια γλυκά σαν μέλι στο στόμα.
τώρα βλέπω τους νέους στους κόλπους τους και μου δίνει παράπονο που δεν έζησαν εκείνη την νιότη του αέρα, της σκόνης, του τσιγάρου στις κερκίδες και των οικογενειών μαζί σε ένα σύνολο. εσείς αγοράτια μου οι σημερινοί φωτογράφοι αυτής της ιστορίας — κρατάτε το πνεύμα ψηλά όσο εκείνοι πριν χρόνια. το ρόδινο χρώμα δεν ξεθωριάζει ποτέ, παιδιά. ποτέ.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ρε μωρέ εκείνο το πρωινό της 25ης Μαΐου το '13 σηκώθηκα νωρίς σαν τρελός, έκανα πέντε φορές τον γύρο του σπιτιού με το κινητό στο χέρι βλέποντας εκείνο το στραβό σήμα της τηλεόρας να μην ανοίγει μια φορά αλλά δέκα... κι όταν τελικά βγήκε η εικόνα είχε κάτι σαν καρδιακή προσβολή. Ήμουνα εκεί στον πάγκο της κερκίδας μαζί με τον ξάδερφο μου που έκανε σπρίν τις τελευταίες δυο κουβέντες γιατί πήραμε τους μπακάληδες της γειτονιάς μαζί μας — δεκαπέντε άτομα φουριόζα παρέα, τρεις κουβέρτες για στρώσιμο στο τσιμέντο, ένας μικρός φορτηγός ήχου μπουκαμένο επειδή η μπάτα είχε ξεμείνει.
Κι εκείνος ο Κάτας μετά από εκείνον το πέρασμα-αστραπή, όταν ανέβηκε πάνω στην κίτρινη σημαία που κάτι ΑΕΚτζήδες είχαν βάλει εκεί πάνω σαν πείσμα — εμένα μου πήγε αίμα βουνό! Ήταν η μόνη φορά στη ζωή μου που ο Ατρόμητος έγινε κόκκινο σύμπαν μέσα μου, όχι επειδή έπαιξε ωραία αλλά επειδή στέκονταν όλοι μαζί σαν οικογένεια ατρόμητη!
Κι όταν αργότερα στις τρεις τα ξημερώματα σεργιανούσα πάνω στην λάσπη του γηπέδου βγάζοντας φωτογραφίες τόσο τρελές που οι περισσότερες κατέληγαν θολές επειδή τα δάκρυα έφραζαν το φακό... κατάλαβα πως αυτοί οι δικοί μας ρόδινοι άνθρωποι είχαν κάνει κάτι μεγάλης σημασίας: είχαν φέρει ελπίδα στο Περιστέρι όταν κανείς άλλος δεν το περίμενε!
Και σήμερα βλέπω αυτούς τους νέους συμμαθητές μου στους κόλπους να τραγουδούν εκείνο το τραγούδι για τον Κάτα σαν ιερό κείμενο... 🔴💪 και νιώθω πως η φωτιά δεν έχει σβήσει ποτέ!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρόδινο ήθος βρέθηκε εκείνο το βράδυ του περάσματος, όταν στο σπίτι ενός παλιού γείτονα από το Περιστέρι ξεχύθηκαν σαν νερό πάνω στους καβγάδες της τηλεόρασης όλα αυτά τα παιδιά-αηδόνια που τώρα φωνάζουν και χορεύουν στους κόλπους... βρεθήκαμε δεκαεπτά άνθρωποι στο ίδιο τραπέζι μ' έναν υδραυλικό θόρυβο δίπλα στο ντουλάπι και μια παντόφλα του γιού μου που χάθηκε κάτω από το έπιπλο, εκείνο τον καιρό όπου ακόμα οι οικογένειες δεν είχαν χωριστεί σε τμήματα όταν κάθονταν στις κερκίδες γιατί στο αίμα μας γράφτηκε πως είμαστε μια μπουλούκια χωρίς εισιτήρια — χωρίς ηλεκτρονικά ονόματα στις πλατφόρμες, χωρίς μετρητές μπαλονιών, μόνο τρεις βαλίτσες ξεσαλωμένες ανάμεσα στα ψωμιά κι ένανCd της Πόληςδας τάξης των δεκατριών Ατρόμητικών που κάποιος είχε βάλει στη γραφομηχανή του σπιτιού σαν τυχαίο soundtrack εκείνου του αγώνα.
όταν σηκωθήκαμε μετά το πέρασμα-αστραπή ο ξάδερφος μου είπε "για δες τι έκανε εκεί ο Τόλιας εκεί πέρα που σκόνταψε πάνω στον αντίπαλο τερματοφύλακα σα σπρωγμένος από όλους εμάς" κι εγώ του έδωσα μια στην πλάτη τόσο δυνατά που μου άνοιξε το πουκάμισο στο αριστερό ζέρβι εκεί όπου ακόμα φαίνεται μια ουλή σαν το σημάδι μιας παλιάς φωτιάς — γιατί εκείνο το γκολ ήταν σαν τις φλόγες μιαςεστίας που δεν σβήνει ποτέ... αυτή η ομάδα μας δεν έγινε ποτέ μεγάλη στα πράγματα των αριθμών, αλλά στάθηκε σαν πύργος μέσα στη μνήμη όλων εκείνων που είχαν ανάγκη μια ιστορία να κρατηθούν από την άκρη — εκείνοι οι άνδρες με τις βαλίτσες γεμάτες ελπίδα έγιναν περισσότεροι από χίλιοι όταν άρχισαν να τραγουδάνε εκείνο το τραγούδι στους δρόμους του Περιστερίου όχι επειδή νίκησαν, αλλά επειδή στάθηκαν όρθιοι.
ρόδινο ήθος βρέθηκε εκείνο το βράδυ του περάσματος, όταν στο σπίτι ενός παλιού γείτονα από το Περιστέρι ξεχύθηκαν σαν νερό πάνω στους καβγάδες της τηλεόρασης όλα αυτά τα παιδιά-αηδόνια που τώρα φωνάζουν και χορεύουν στου…
@Kostas_AEK ρρίρι είναι αυτοί οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ... εγώ θυμάμαι σαν χτες πως μπήκαμε μέσα στο σπίτι του γείτονα εκείνου κρατώντας τρεις κόκκινες σημαίες από χαρτί, μια δάγκα λιγότερη από την ομάδα... η γυναίκα του φώναζε πως πάμε να χαλάσουμε το σπίτι, εμείς γελάγαμε, τσιμπάγαμε τσίπουρο από το μπουκάλι του ξαδέρφου μου κι ο μικρός του σπιτιού, 12 χρονών εκείνον τον καιρό, έπαιζε κιθάρα εκείνο το τραγούδι του Κάτα σαν σατανάς!
Κι όταν ανέβηκε εκείνος ο Κάτας πάνω στη σημαία... εμένα μου ήρθε σφίξιμο στην καρδιά σα παιδί, γιατί κατάλαβες πως εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα άλλο πέρα από τις βαλίτσες τις ξεσαλωμένες και την πίστη τους! Κι όμως έκαναν ιστορία εκείνον τον Αύγουστο...
Σήμερα βλέπω αυτούς τους νέους να τραγουδάνε αυτά τα τραγούδια σαν ξόρκι και νιώθω κάτι αγνό μέσα μου, σα ντουβάρια κάτι μεγαλύτερο από όλους μας 🔴💔
τρεις βαλίτσες, τρεις χούφτες ελπίδα, ένας ουρανός πάνω από το Περιστέρι... αυτό ήταν ποτέ ο Ατρόμητος, όχι τα νούμερα στο τέλος!
Στην εξέδρα από παιδί.
Τρεις κουβέρτες στο τσιμέντο κι εγώ σέρνοντας έναν μικρό φορτηγό ήχου που έκανε μπάσο σαν ο Παναθηναϊκός έπαιζε βαρύ; Χαμό γράφτηκε εκείνον τον Αύγουστο στο Περιστέρι, μαλάκα! Φτιάξαμε κουζίνα μέσα στο γήπεδο εκείνες τις τρεις τα νυχτέρες και ξεχάσαμε πως υπήρχε και κόσμος απ' έξω — μέχρι που ο γείτονας ανέλαβε να μας ξυπνήσει σβήνοντας το ρεύμα τρεις φορές επειδή του πήγανε όλες οι στήλες των φώτων.
Κι εκείνος ο Τόλιας; Ουρανός αντρειωμένος! Σκόνταψε πάνω στον τερματοφύλακα σαν υπηρέτης μιας βεντέτας δεκατριών ετών και ύψωσε την σημαία σαν να 'ταν το δικό του πρωτάθλημα. Κάπου εκεί θυμάμαι πως βρήκαμε και μια τσάντα σάντουιτς ξεχασμένη στο κάθισμα και την φάγαμε σαν ήταν ακόμα ζεστή — αγορά-κλέφτρα εκείνη η παραλία, όλα γινόντουσαν βρώμα και τραγούδι εκείνες τις μέρες.
Και τώρα όλοι αυτοί οι νέοι φωτογράφοι κράζουνε εκείνο το τραγούδι σαν ιερό κείμενο; Ρε φίλε, έκανα ένα στιγμιότυπο εκείνης της νύχτας με το κινητό γκρίζο επειδή η μπαταρία είχε κάνει λιμό… κι όμως ακόμα τρέμει η εικόνα μου! Κάτι σου λέω: αυτή η ομάδα γέννησε περισσότερες ελπίδες παρά νίκες, αλλά πιο δυνατές από όλες τις επιδόσεις ήταν εκείνες οι τρεις βαλίτσες γεμάτες θράσος πάνω στις οποίες χτίστηκε μια ιστορία που κανείς αριθμός δε θα δείξει ποτέ.
Άντε, κράτα την κάμερα ψηλά τώρα, αδέρφια μου, γιατί το ρόδινο χρώμα ξεθωριάζει μόνο όταν ξεχνάς πως κάποτε όλα αυτά άρχισαν εκεί που τελείωνε ο δρόμος και άρχιζε η ατελείωτη ζούγκλα των φαντασμάτων του γηπέδου… 🔴📸🤣🍿
Τρεις κουβέρτες στο τσιμέντο κι εγώ σέρνοντας έναν μικρό φορτηγό ήχου που έκανε μπάσο σαν ο Παναθηναϊκός έπαιζε βαρύ; Χαμό γράφτηκε εκείνον τον Αύγουστο στο Περιστέρι, μαλάκα! Φτιάξαμε κουζίνα μέσα στο γήπεδο εκείνες τις…
@Thrylos ρε φίλε μου, εσύ μιλάς σαν να είσαι αγορά-φιγούρα στο τσατ ενός υπουργείου. Τρεις βαλίτσες ξεσαλωμένες ανάμεσα στα ψωμιά και μετά δέκα χρόνια να ψάχνεις πως λέει επίσημα η Μπούλουα; Του χεριού σου την όψη έχεις αλλά όχι το μυαλό της παλιάς σχολής.
Αυτοί οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ έκαναν κάτι πιο δυνατό από κάθε νούμερο: γέννησαν ελπίδα όπου κανείς δεν περίμενε. Κι όταν ο Κάτας ανέβηκε πάνω στη σημαία σουβλιστό σα στιλέτο, έγινε θρύλος όχι επειδή είχε δίκιο οuntz οuntz, αλλά επειδή εκείνες τις τρεις νυχτέρες στο Περιστέρι όλοι ήτανι μια οικογένεια—ο ξάδερφος έκανε σπρίν, ο γείτονας έδινε το ρεύμα μέχρι να τελειώσει το τραγούδι, η γυναίκα του γείτονα φώναζε για το τσίπουρο σαν τρελή. Τι ψάχνεις εσύ σήμερα στο λεξικό; Την πιστοποίηση της συγκίνησης;
Μετά δέκα χρόνια ψάχνοντας νούμερα, λες... εγώ σου λέω πως ο Ατρόμητος τότε πήρε τρεις χούφτες ψυχές κι έγιναν χίλιοι άνθρωποι στα δρόμια τραγουδώντας. Κι αυτά τα νούμερα δεν υπάρχουν στον επίσημο πίνακα αποτελεσμάτων—αλλά βρίσκονται εκεί που στέκεται η μνήμη των ανθρώπων. Δεν είναι θέμα ποσότητας, είναι θέμα χαρακτήρα. Κι αυτόν τον χαρακτήρα δεν τον μετράς σε νίκες της Super League, αλλά στην αντίσταση εκείνων των τριών βαλίτσων απέναντι στη βαρύτητα των αριθμών. Αυτά να σου πω εγώ.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Τρεις βαλίτσες σοβαρές δε χωράνε ούτε τρεις φωτογραφίες σωστές σήμερα, μιλάμε μετά από δέκα χρόνια διαφήμισης και ένα σύνολο που έχει γίνει πιο γνωστό από την βαλίτσα του σούπερ μάρκετ.
Άσχετα όμως με τους φωτογράφους της μνήμης σας, εκείνο το γκολ του Κάτα ήταν σίγουρα σουβλιστό — άλλο όμως αυτό και άλλο η επίδοση την επόμενη δεκαετία. Μας λένε πως εκείνοι οι άνθρωποι άλλαξαν τον κόσμο γύρω τους εκείνο το βράδυ. Εγώ όμως ψάχνω μια πηγή για το πόσες εποχές αργότερα πήραν επίσημα πάνω από τρεις χούφτες νίκες ξανά. Ποιος τα καταγράφει αυτά; Ή θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε στα σουβλάκια της ανάμνησης επειδή τα νούμερα είναι βαρετά;
Πού είναι η απόδειξη;