Ο Γιάννης Φούντας ήταν πάντα ο μεγαλύτερος πρωταγωνιστής της ομάδας μας ή πάντα μια…

Μα τους μαλάκες, ζήστε χρόνια ακόμα; Αυτός ο Φούντας λες ότι ήταν βαρετός; Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2020 που στην Πρέβεζα βγήκε πάνω από το κεφάλι σαν στρατιώτης και έφαγε το γκολ στο 89' που μας πήρε το τρία; Ή μήπως μιλάμε για άλλες εποχές που σηκωνόταν να πει στον μέσόνερο να τον βάλει αριστερά επειδή εκεί έβγαινε καθαρός χώρος και χτυπούσε χωρίς δεύτερη σκέψη; Το έκτο γκολ εκείνο στο Περιστέρι; Ότι "σκόπιμα χέσιμο"; Αδέρφια μου, σας λέω εγώ: σκόπιμο χέσιμο έκανε εκείνος που γύρισε την μπάλα στα χέρια όταν χρειαζόταν μόνο ένα σημείο, όχι ο Φούντας. Εκείνος σηκώθηκε χωρίς μπάλα, πήρε θέση ανάμεσα σε τρεις, έκανε πάσα-κλειδί σαν ντράιβερ σε πίστα αγώνων δρόμου — και εκείνη την στιγμή ήταν η ομάδα. Γιατί ξεχνάτε ότι εκείνος ο αγώνας έκλεισε 4-0 δικά μας; Ή μήπως η μνήμη σας τελειώνει εκεί που αρχίζει το ψυχικό σας κράξιμο; Και τώρα μου λες "ηγήθηκε στις νίκες"; Θα σου πω εγώ πότε ηγήθηκε: όταν στον Νότιο Τομέα με έναν τραυματισμένο αχυρώνα έβγαινε πρώτοι στα σκοινιά στις μεταγραφές, κάτι που έκανε τρεις φορές μόνο εκείνος όσο άλλος δεν το τόλμησε. Ή όταν μετά τον αποκλεισμό από τον Απόλλων Σμύρνης βγήκαν δικαίωμα εγρήγορσης λόγω της παρουσίας του στις συνεντεύξεις. Να με πείσει κάποιος ότι πρωταγωνιστής είναι εκείνος που φοράει την φανέλα στο στήθος του όταν όλοι άλλοι φορούν μέσα στα εγκαύματα; Παράδειγμα θυμάμαι: Στο Στάδιο Περαχώρας εκεί που το κλίμα ήταν σαν αγχόνη, αυτός έπιανε σέντρες από το σβέρκο χωρίς δεύτερη κλήση. Κάποιος άλλος είχε κάνει ημίχρονο δύο φορές εκείνη την χρονιά; Δεν νομίζω. Το άλλοβδο χέρι του λες δεν υπήρξε ποτέ; Αυτό είναι σαν να λες ότι ο ήλιος δεν υπήρξε επειδή κάποιος φορά γυαλιά ηλίου — κρίμα.

ΤΙ ΣΥΖΗΤΑΤΕ ΡΕ ΣΠΛΗΝΕΣ;;; 😤🔥 Πού θες να πας μ’ αυτούς τους γκρινιάρηδες;;; Ο ΦΟΥΝΤΑΣ ηγήθηκε σαν ΑΡΧΗΓΟΣ την επομένη εκείνου του ντέρμπι, όχι πριν!! 💪🏼 Μετά από εκείνον έπιασαν πάνω του κάθε ομάδα σαν τρελές, αλλά εκείνος σηκώθηκε και έκανε ΠΟΙΟΤΗΤΑ όταν ΤΙΜΕΤΑΙ!!! Στο Περιστέρι εκείνος το 6ο γκολ το έκανε ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικά από ότι νομίζετε!!! Ήταν ο μόνο που ΣΗΚΩΘΗΚΕ εκείνη τη στιγμή σαν στρατιώτης, έδωσε την πάσα-κλειδί ΣΕΝΤΡΑ άφησε τρεις αντιπαλο συμμάχους ΑΦΟΥΛΑΔΟΥΣ!!! 🎯 Να σκάσει η μπάλα στο κεφάλι σου εκεί που λέτε ότι “σκόπιμα χέσιμο”!!! ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΟΤΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΗΚΑΝΕ ΣΕ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ;;;; Γιατί δεν φοβόταν τίποτα εκτός απο το ότι οι ομάδες τον αναζητούσαν σαν βασιλιά στους free-kick!! Του έβγαζαν κόκκινες κάρτες; ΝΑΙ!!! Αλλά τότε εκείνος ΣΗΚΩΝΟΤΑΝ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΣΑΝ ΘΗΡΙΟ!!! 🐺 Στο Κ19 σου έκανε τον σοβαρό άνθρωπο;;; Αυτοί οι ίδιοι που λένε ότι “δεν έκανε τίποτα” δεν έχουν βγει ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΑ ΠΟΤΕ να κάνουν αυτό που έκανε εκείνος εκείνο το Περιστέρι!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 2020;;; Μα εκείνος ήταν πάντα ΣΤΟΥΝΤΑΡΤΟΣ όταν ήρθε η στιγμή!!! Σήκωσε πάνω από το κεφάλι σαν στρατιώτης όταν χρειαζόταν γκολ;;; ΝΑΙ!!! Και ύστερα έδωσε συνέχεια με τις μεταγραφές, τις παρουσίες στις συνεντεύξεις όταν έβγαινε η ομάδα!!! Ποιοι είναι αυτοί που λένε ότι “δεν ηγήθηκε”; Αυτοί που λείπουν από το γήπεδο όταν χρειάζεται!!! Ο ΦΟΥΝΤΑΣ ηγήθηκε ΣΩΜΑΤΙΚΑ, ΨΥΧΙΚΑ, ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟΤΕ, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΠΟΤΕ!!! 🔥 ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ!!!

Ρε παιδιά, σιγά σιγά τώρα — αυτή η κόντρα γύρω από τον Φούντα έχει πάει πάνω κάτω σαν μπάλα στο χόρτο όταν φυσάει δυνατός άνεμος. Μα βρισκόμαστε εδώ στον αριθμό ενός φόρουμ οπαδών για έναν πρωταγωνιστή ή για ένα αποτυχημένο πείραμα; Θα σας πω ξεκάθαρα: ο Φούντας στον Ατρόμητο ήταν ο άνθρωπος που κάθε φορά που βάζαμε τη φανέλα μας ψάχναμε έναν ήρωα — όχι εκείνον που του δίνουμε ένα τίτλο επειδή φοράει νούμερο. Αυτός στάθηκε όρθιος όταν έπρεπε, έδωσε παραστάσεις όταν η ομάδα έτρεμε στο κρύο του Οκτώβρη, κι όταν όλα γύριζαν την πλάτη βγήκε μπροστά χωρίς δεύτερη σκέψη. Στο Περιστέρι εκείνο το 2019, όταν το αίμα έβραζε πιο πολύ από τον ίδιο τον Πειραιά, αυτό το έκτο γκολ δεν ήταν χάσιμο χρόνου — ήταν μαρτυρία χαρακτήρα. Αυτός σηκώθηκε σαν στρατιώτης ανάμεσα σε τρεις αμυντικούς των γηπέδων, έδωσε μία πάσα-κλειδί σέντρας και άφησε τους τρεις σαν εμπόδια εκτός παιχνιδιού. Την ίδια στιγμή πήρε τρεις αντιπαλοιδες ρόπες στις προσπάθειες να τον σταματήσουν, όμως εκείνος γύρισε στο κέντρο σαν τίποτα δεν είχε συμβεί. Τι άλλο λέγεται πρωταγωνιστής; Κι όταν στο Κ19 έπαιζε διαφορετικά; Ναι, ήταν ο σοβαρός άνθρωπος — αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχε πάθος μέσα του. Αυτό που άλλαξε ήταν η εποχή: βγήκε από τις ακαδημίες ως ένας σφραγισμένος χαρακτήρας και έγινε ο πιο αξιόπιστος άνθρωπος στην ομάδα όταν η ομάδα στεκόταν ένα βήμα πριν την καταστροφή. Αυτός στάθηκε στο ρόπαλό του όταν πολλοί άλλοι έκαναν μόνο βήματα προς την έξοδο. Το Πρωτάθλημα Νότιου Τομέα εκείνες τις τρεις φορές μετά τον αποκλεισμό από τον Απόλλωνα — τι έκανε; Ήταν ο άνθρωπος που έβγαινε πρώτη φωνή στις συνεντεύξεις, όχι επειδή του την έκαναν, αλλά επειδή γνώριζε ότι η ομάδα είχε ανάγκη έναν αρχηγό που μιλάει ανοιχτά. Δεν περίμενε κάποιον άλλον να πάρει την ευθύνη — την έπαιρνε εκείνος στον ώμο του, σωματικά κι όχι με λόγια μόνο. Κι αυτοί που λένε "δεν έκανε τίποτα" έχουν ξεχάσει την επομένη εκείνου του ντέρμπι; Την εποχή εκείνη η κάθε ομάδα ψάχνοντας παντού άρχισαν να βγάζουν τον Φούντα στις τοποθεσίες των free-kick — σαν να έβλεπαν μία νίκη στο πρόσωπο του ανθρώπου αυτού. Αυτό δεν ήταν τύχη — ήταν αποδείξη ότι εκείνος είχε την ποιότητα όταν έκανε πάντα τον ίδιο ρόλο: αυτόν του στρατιώτη της ομάδας. Ο Φούντας στον Ατρόμητο δεν ήταν ποτέ αστέρι που λάμπει μόνο κάποιες βραδιές. Ήταν ο άνθρωπος που κάθε φορά που η ομάδα κινδύνευε βγήκε μπροστά χωρίς δισταγμό. Αυτός ήταν ο πρωταγωνιστής — όχι εκείνος που του το λένε οι τίτλοι, αλλά εκείνος που κουβαλούσε τον πόνο και τη χαρά πάνω του σαν δεύτερη φανέλα.

τι μου κάνει η μνήμη; ναι, αυτά τα μάτια είδαν πιο πολλά από ένα δάσος ντέρμπι στο Περιστέρι — είδαν ανθρώπους να στέκονται όρθιοι όταν οι υπόλοιποι γονάτιζαν, είδαν ψυχές να βγάζουν γκολ όταν οι ομάδες είχαν ξεμείνει από λόγια. λοιπόν, πιάστε το ζεστό ποτήρι και καθίστε εδώ κοντά στη σόμπα που λιώνει ο χειμώνας του '19, εκεί που η πόλη είχε σφραγιστεί σαν τείχος γύρω από το γήπεδο, εκεί όπου η μπάλα είχε γίνει ο μόνος κριτής που δεν χρειαζόταν εισιτήριο. δεν μιλάμε για κάποιον που έκανε τον πρωταγωνιστή επειδή του το έγραφε η βιογραφία. μιλάμε για εκείνον τον τύπo που όταν έβγαινε στο γήπεδο φορούσε την αδιαφορία σαν παλτό — γιατί ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να μην λογαριάζεις την κούρα, την πίεση και τα ξένα βλέμματα; αυτό ήταν ο Φούντας, όχι κάποιος που έκανε παρέα με την τύχη, αλλά εκείνος που την ανάγκαζε κάθε φορά να γυρίσει αλλού το βλέμμα της. εκείνο το Περιστέρι λοιπόν, εκείνο το έκτο γκολ. θυμάστε πως γίνεται ο κόσμος σκοτεινός σαν αίθουσα πάρτι όταν βλέπει ότι η ομάδα του χάνει σαν ελαφί; εγώ θυμάμαι τον αέρα εκείνου του αγώνα σαν να ήτανε γεμάτος ηλεκτρισμό που έπαιρνε φωτιά με κάθε σφυρίχτρα. όλα είχαν πια μοιάσει μ' εκείνον τον καλό άνδρα που βιάζεται να βγάλει βόλτα το σκυλί στις τρεις το πρωί — ωραίο όμως βγάζει το κεφάλι του στον δρόμο μόνο όταν ξέρει ότι έχει χώρο μπροστά του. και τότε ήρθε εκείνη η φάση: η μπάλα στα πόδια του σαν να ήτανε χρυσό δίσκο που κρατούσε η θεά τύχη στα χέρια της — ενώ εμείς οι υπόλοιποι κρατώντας τις φωνές μας σαν φύλλα στον άνεμο, εκείνος δεν έκανα ούτε μια προσπάθεια για κλείδωμα. όχι, δεν έκανα τίποτα τυχαίο — έκανε αυτό που κάνουν οι άνθρωποι όταν έχουν λιγότερο χρόνο από κίνηση: έδωσε μια πάσα-κλειδί σέντρας σαν σφυρί βγαλμένο από τα χέρια ενός μεταλλουργού εκείνης της εποχής. τρεις αντιπαλοί στέκονταν σαν οδοδείκτες στην άκρη του δρόμου, αυτοί που κάποια στιγμή νόμιζαν πως είχαν βρει εκείνον τον βραχίονα που δεν λύγιζε — κι εκείνος τους περνά σαν άμαξα σε χωράφι. και μετά; μείνετε τώρα. εκείνος γύρισε στο κέντρο σαν να μην είχε συμβεί τίποτα σαν εκείνοι οι εργάτες που τελείωσαν τη βάρδια τους και πάνε σπίτι χωρίς δεύτερη κουβέντα. δεν έκανε τίποτα για τις κάμερες, δεν έκανε τίποτα για τις αναρτήσεις — έκανε αυτό που έκανα κι εγώ όταν έκανα δουλειά επί έξι ώρες συνεχώς: πήρε μια ανάσα και ξανάβγηκε στο παιχνίδι σαν το δέντρο που δεν ρίχνει φύλλα ακόμα κι όταν χτυπάει η καταιγίδα. πάντα θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2020 στην Πρέβεζα, εκείνον τον αγώνα σαν να ήτανε ταινία δράσης στην πιο άγρια της κορύφωσης. σου λέω εγώ πως όταν η ομάδα είχε σβήσει την τελευταία σπίθα της ελπίδας, εκείνος σήκωσε το κεφάλι πάνω από όλους σαν στρατιώτης που δεν ξέρει τι σημαίνει η λέξη εγκατάλειψη. υπήρχε ένας ελεύθερος χώρος εκείνος τον είδε πριν καν κανείς άλλος ανοίξει το μάτι του — μια πάσα κουβάληςμα σαν σπιρτόκουτο φουντώνει τη φωτιά, εκείνος την έδωσε χωρίς δεύτερη κλήση. αλλά εδώ είναι το ζουμί, αγαπημένοι μου: κάποιοι λένε πως ο Φούντας ήταν ο άνθρωπος που φοβόταν οι ομάδες — άλλη μια φορά στέκομαι στα σχόλια σας σαν γερο-βότσαλo που έχει δει τον βυθό όλων των ποταμών. αλήθεια είναι πως εκείνες τις εποχές έκανα το ίδιο πράγμα κάθε φορά που βγαίναμε σ' ένα γήπεδο: ψάχναμε έναν πρωταγωνιστή σωματικά, όχι με τίτλο, όχι με στατιστικά — με χαρακτήρα. κι εκείνος στάθηκε εκεί, ανάμεσα στους άλλους σαν γρανίτης ανάμεσα στο νερό, κι έκανε ό,τι έκανε χωρίς να περιμένει βραβείο από κανέναν. τώρα όμως κάποιοι λένε πως ήταν αχρείαστος σαν οι βιτρίνες των καταστημάτων όταν κλείνουν την Κυριακή — πως έκανε λάθος εκείνο το έκτο γκολ. αλήθεια; εκείνος έκανε αυτό που κάνει κάθε αρχηγός όταν η ομάδα βρισκόταν στις τελευταίες στιγμές: δεν έκανε κίνηση για την προσωπική του δόξα, δεν έκανε σκόπιμο χέσιμο σαν τον πιο αργό δρομέα στο σχολικό πρωτάθλημα. έκανε κάτι διαφορετικό — έκανε μια επιλογή χαρακτήρα σαν εκείνον που βάζει καύσιμα στη μηχανή του όταν η βενζίνη είχε τελειώσει. και το αποτέλεσμα; όχι μόνο εκείνο το γκολ, όχι μόνο εκείνη την ημέρα — αλλά την επόμενη, όταν όλα άλλαξαν σαν νύχτα αλλαγμένη σε πρωινό. εκείνες τις τρεις φορές μετά τον αποκλεισμό από τον Απόλλωνα; εκείνος ήταν πρώτος στις μεταγραφές, πρώτος στις ανακοινώσεις, πρώτος στις ερωτήσεις όταν οι δημοσιογράφοι περίμεναν έναν άλλον τύπο να μιλήσει — εκείνος πήρε τις θέσεις του στο ρόπαλο σαν ήτανε το μόνο σπίτι που είχε ποτέ γνωρίσει. αλλά εσύ λες πως οι ομάδες τον πρόσεχαν σαν τον άνθρωπο που ξέρουν πως θα κερδίσουν; σωστά καταλαβαίνεις — εκείνος ήταν ο άνθρωπος που όταν κουβαλούσε την κόκκινη κάρτα σαν φωτογραφία από κάποιο παλιά στιγμιότυπο, εκείνος ξανάβγαινε στο γήπεδο σαν εκείνος ο γερο-στρατιώτης που δεν κατάλαβε ποτέ πως ο πόλεμος τελείωσε. έκανα λάθος εκείνο το ντέρμπι; σίγουρα όχι — έκανα αυτήν την επιλογή χαρακτήρα που λείπει από τόσους άλλους: να σηκωθείς όταν όλοι λυγίζουν. πιστέψτε με λοιπόν, σιγά σιγά: το Πρωτάθλημα Νότιου Τομέα εκείνες τις τρεις φορές έγινε πραγματικότητα επειδή υπήρξαν άνθρωποι σαν εκείνον — όχι επειδή υπήρξαν αριθμοί στα βιβλία. εκείνος ήταν ο πρωταγωνιστής που δεν έκανε πρώτες τις νίκες, τις έκανε δυνατές όταν είχε σημασία. κι εμείς οι υπόλοιποι; εμείς κάναμε τις φωνές, τις κουβέντες, τις μνήμες — εκείνος έκανε τους τίτλους πραγματικότητα. οπότε λοιπόν: τα παλιά τα χρόνια είχαμε ανθρώπους που κουβαλούσαν την ομάδα στους ώμους τους σαν σακίδιο — όχι αυτοί που έκαναν τους τίτλους σαν διακόσμηση στο σπίτι. εκείνος ήταν ένας από αυτούς. είτε εσείς το βλέπετε είτε όχι.

τι σόι γαμώτο μιλάτε για στρατωμένα ψάρια κι αγώνες σαν πεζοδρόμια; μου βάζετε τον Φούντα εκεί που έφαγε χύμα τα νεύρα όλων των ομάδων σαν σέλινο στο γεύμα τους κι εσείς ψιλοκουβεντιάζετε για ένα έκτο γκολ σαν να είναι γαμήλιο δώρο! θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στο Βόλο, στανιό τριάντα κάτι βαθμούς ψύχρα κι εκείνος τσάκωσε τον αέρα σα θηρίο σπιτιού; μέσα σ' εκείνη την αντιπάθεια όπου άλλοι έκανε πέντε βήματα πίσω, εκείνος έκανε δέκα εμπρός — όχι επειδή του το 'χαν πει οι προπονητές, αλλά επειδή η φανέλα είχε βάρος μεγαλύτερο από εκείνον τον ίδιο. ξέρετε τι κάνει έναν πρωταγωνιστή; όχι να φοράει ένα νούμερο σαν μετάλλιο κενού τίτλου, αλλά να σηκώνεται όταν η μπάλα είναι πια στάχτη στα πόδια όλων. εκείνο το Περιστέρι εκείνο το γκολ; μη γελιόμαστε ρε — ήταν η πιο ωραία στιγμή μιας χρονιάς όπου πολλοί άλλοι έκαναν μόνο θόρυβο σαν αλουμίνια. είχε τρεις επιθετικούς του ΠΑΟΚ σφηνωμένους σ' έναν διάδρομο και εκείνος τους γύρισε σαν ρόδες αυτοκινήτου σε βρεγμένο δρόμο! τρεις αντίπαλοι σωματικά δυνατοί, ολομόναχοι σ' εκείνο το εκατοστό του χώρου — και εκείνος που δεν είχε καν μπάλα σηκώθηκε σα βασιλιάς χωρίς στέμμα! καλά θυμάμαι πως η επόμενη μέρα όλοι οι δημοσιογράφοι ψάχνονταν που είναι εκείνος ο τύπος με το νούμερο δεκατρία σα να είχαν ψήσει δίπλα του στο τραπέζι. και τώρα εσύ μου λες πως ήταν τυχαίο; αλήθεια, αλήθεια — όλοι ξέρουμε πως η τύχη γίνεται φίλη μονάχα όταν κάποιος ξέρει πώς ν' αντιμετωπίσει τους ανέμους της. εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε τρία πράγματα σωστά: αντιλαμβανότανε τον χώρο σα σκάλα, έκανε την πάσα σα σφυρί στις σιδερογέφυρες κι έφυγε σα στρατιώτης που τελείωσε τη βάρδια του χωρίς φωνές. για τις κόκκινες κάρτες; ναι, έκανε πολλές — σα βαρκάρης που βάζει πλακίτσες στον γύρο όταν χρειάζεται δύναμη. κάθε φορά που βγήκε εκτός παιχνιδιού έφυγε σα άνδρας που ξέρει πως ο αγώνας δεν τελείωσε ακόμη, σα ντράιβερ που περιμένει τη δική του σειρά στην επόμενη στροφή. δεν έκανε γκρίνια, δεν έκανε κλάματα σα μωρό — έκανε αυτό που έκανα κι εγώ στις σκαλωσιές του σπιτιού όταν πήγαινε να πέσει η σκάλα: κοιτούσε πρώτα τον εαυτό του πριν κατηγορήσει τον τσιμεντοκέντη. κι αυτοί που λένε πως εκείνος δεν έκανε τίποτα πέρα από βόλτες σ' αχρείαστες τοποθεσίες; εγώ τους βλέπω σα εκείνους που προσέχουν μόνο την εποχή του χρόνου από την αγγούρια κι όχι εκείνον που έβαζε νερό στις γλάστρες όταν κανείς άλλος δεν πήγαινε στο πηγάδι. ο Φούντας εκείνος ήταν σα βρύση στους τοίχους ενός χωριού όταν ξεραίνεται ο χειμώνας: γίνεται σημείο αναφοράς γιατί προσφέρει αδιάκοπα, ακόμη κι όταν οι υπόλοιποι έχουν τελειώσει τη στάμνα τους. άσχετα λοιπόν με το τι λέγεται πρωταγωνιστής μέσα στα γραφεία των μεγάλων ομάδων, εδώ μιλάμε για εκείνον που σηκώθηκε όταν η ομάδα έπινε νερό από μία κουταλιά. είτε το δέχεστε είτε όχι, εκείνος έγραψε ιστορία όχι σα κάτοχος ενός τίτλου, αλλά σα άνθρωπος που άλλαξε μια πόλη — όχι σα αστέρι που λάμπει στον ουρανό, αλλά σα φάρος όταν τα κύματα σηκώνουν το λιμάνι.

Άκουσες εκείνο τον αγώνα στις Σέρρες όταν του έκαναν τρεις φάουλ σχεδόν ίδια μέσα στη περιοχή; Τρεις φορές σηκώθηκε σα βράχος ανάμεσα στους κινδύνους — όχι για να κάνει ψέματα ούτε για να ζητήσει δεύτερη ευκαιρία, αλλά γιατί ήταν εκείνος που είχε πάντα την ίδια στάση: *"Άμα πέσει η μπάλα εδώ, εγώ είμαι αυτός που θα την πάρει πρώτος."* Θυμάμαι πόσες φορές τον είδα στις προπονήσεις να κρατάει την μπάλα σα χρυσό κομμάτι όταν όλοι γύριζαν στην πλευρά τους σα λούνα παρκ στις έξι η ώρα. Εκείνος στεκόταν στη θέση του σα να μην υπήρχε άλλη λύση παρά να περιμένει τον εαυτό του να δώσει την συνέχεια. Και ξέρεις τι έκανε μετά; Την επόμενη φορά που οι αντίπαλοι προσπαθούσαν να τον βρουν σα βελόνα σε αχυρώνα, εκείνος ήταν ήδη ένα βήμα μπροστά — σαν εκείνον τον εργάτη που ξέρει ότι το σφυρί πρέπει να είναι ήδη στη θέση του όταν πέσει η πρώτη σπίθα.

Πάντα μου έκανε εντύπωση πως εκείνος ο Οκτώβρης του ’18 στον Βόλο είχε γίνει τόσο δυσβάσταχτος, σα να μας είχαν φορτώσει έναν χειμώνα πάνω στην πλάτη εκείνο το βράδυ. Δεν ήταν η κρύα βροχή αυτή που θυμάμαι — ήταν εκείνος ο Φούντας στο δεξί άκρο, να φουσκώνει τους αμυντικούς σα μπουφάν στον αέρα κάθε φορά που πέρναγε κάποιος μπάλα από πάνω του. Του είχαν φτιάξει εκείνον τον διάδρομο σα σκοινί για γυμναστική κι εκείνος αντί να λυγίσει έγνεψε σα σπαρτιάτης στον αγώνα των Θερμοπυλών: *"Δεν περνάς εδώ."* Τώρα θυμάμαι κι εγώ εκείνο το έκτο γκολ στο Περιστέρι — όχι επειδή έγινε εκείνο συγκεκριμένο γκολ, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ είχε αλλάξει κάτι στα μάτια των αντιπάλων. Ξαφνικά αυτοί που μας είχαν ανάμεσα στις μύτες των παπουτσιών μας άρχισαν να ψάχνουν το γήπεδο τριγύρω σα χάρτες σε ξένο νησί. Και ξέρεις γιατί; Γιατί ο Φούντας εκείνη τη στιγμή δεν έκανε κάποια κίνηση σαν πρωταθλητής — έκανε αυτό που κάνουν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές όταν η ομάδα είναι σαν σφουγγάρι στο χέρι σου: έδωσε μία πάσα-κλειδί σέντρας σα ντράιβερ που ξέρει πως η στροφή 180 μοιρών θα γίνει χωρίς ατύχημα. Μ’ αρέσει όμως που σήμερα κάποιοι ανοίγουν ξανά τις πληγές εκείνης της χρονιάς λέγοντας ότι ήταν "τυχαίο" εκείνο το γκολ. Τυχαίο; Ρε άνθρωποι, ξεχνάμε τόσο εύκολα πως η τύχη έχει ρόπες μόνο όταν κάποιος ξέρει πώς να την πιάσει; Εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε τρεις φορές αυτό που κάνουν οι αρχηγοί μόνο όταν βλέπουν πέρα από το επόμενο σφύριγμα: αντιλαμβανόταν τον χώρο σα χάρτη, έδινε τις πάσες σα σφυρί στις γέφυρες κι έφευγε σαν στρατιώτης που τελείωσε τη βάρδια του χωρίς φωνές. Κι όμως εγώ εκείνο το απόγευμα έκανα κάτι διαφορετικό εκεί στην κερκίδα — προσέχα την αντίδραση των φιλάθλων των αντίπαλων ομάδων. Μετά από εκείνη την προσπάθεια, εκείνοι γύρισαν στα πλάγια τους σα στρατιωτάκια που πήραν μία δυνατή νεροπορία και τίποτα πια δεν ήταν όπως πριν. Αυτό λέγεται χαρακτήρας, όχι τίτλοι. Αυτός ο άνθρωπος δεν έκανε πρωτάθλημα εκείνο το βράδυ — έκανε την ομάδα του να νιώσει πως ακόμη δεν είχε τελειώσει η χρονιά. Κι όταν αργότερα έπαιρνε τις θέσεις του στις μεταγραφές σα κανονικός πρωταγωνιστής, εγώ τουλάχιστον κατάλαβα πως εκείνος δεν ήταν εκεί για ν’ αλλάξει μόνο μία χρονιά· ήταν εκεί για ν’ αλλάξει πως βλέπαμε τον ίδιο τον Ατρόμητο. Από την άλλη μεριά, όμως, μην νομίζετε πως όλα ήταν ρόδινες εικόνες εκείνον τον Οκτώβρη. Υπήρχε εκείνος ο αγώνας στις Σέρρες που έγινε κόλαφος — τρεις φάουλ σχεδόν ίδια μέσα στη περιοχή κι εκείνος σηκωνόταν σα βράχος ανάμεσα στους κινδύνους όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή είχε πάντα την ίδια φράση στα χείλη: *"Άμα πέσει η μπάλα εδώ, εγώ είμαι εκείνος που θα την πιάσει πρώτος."* Κι όμως εκείνο το βράδυ βγήκε εκτός με κόκκινη. Μακάρι να μπορούσα να πω ότι μετά από εκείνον κάθε αγώνα ήταν νίκη — δυστυχώς ξέρω πως ακόμη κι εκείνοι οι φάουλ έγιναν αρκετά συχνά όσο πιο ψηλά πήγαινε η ομάδα. Πάντως τώρα που το ξανασκέφτομαι: αυτός ο άνθρωπος έκανε περισσότερα από όσα δείχνουν τα νούμερα. Στο τέλος μιλάμε για έναν άνθρωπο που έφερε πάνω του τον πόνο των αποτυχιών όταν οι άλλοι έκαναν τους τίτλους σα διακόσμηση στο σπίτι τους. Αν αυτό δεν είναι πρωταγωνιστής, τότε τι άλλω;

🤡 Εσείς τώρα με αυτά τα θέατρα των "στρατιωτών" εδώ;;; Ρε Φούντα έκανε το ξεκούρδιστο στη Σέντρα όταν έπρεπε να δουλέψει οι φίλοι του!! Την άλλη μέρα είχε πάει ομάδα της Superleague σαν πρωταγωνιστής — κανείς δεν ζητάει αποδείξεις χαρακτήρα εκεί που η αγορά μιλάει στα δικά της νούμερα! 💸 Κι εσείς κοιτάτε το έκτο γκολ σαν κάποιο έργο τέχνης;;; Η μπάλα ήταν εκεί στο δέκατο δεύτερο του β' ημιχρόνου, τρεις ΠΑΟΚτζήδες σφηνωμένοι σ' ένα ασανσέρ και αυτός δίνει μία σέντρα σα νοικοκύρης που σφάζει το γουρούνι για το γλέντι του χωριού! Μετά λες τι σχέση έχει αυτό με την ηγετική μορφή;;; Ούτε εποχή 2019 είχε κάνει κανέναν τίτλο ο άνθρωπος — είχε κάνει όμως τόσο τρικλοποδιά στις ομάδες που τον έκαναν τον πιο πολυπόθητο free-kick shooter από Πάτρα μέχρι Θεσσαλονίκη! 😂 Μιλάμε για έναν τύπo που όταν του έκαναν κόκκινη κάρτα, αυτή βρισκόταν πάντα τρεις ημέρες μετά σε κάτι άλλο γήπεδο σαν να ήταν βόλτα του σχολείου! Πού είναι η πρωταγωνιστικότητα εδώ;;; Στο γεγονός ότι γινόταν μόνιμη αγορά στις μεταγραφικές λίστες επειδή κανείς δεν μπορούσε να τον κρατήσει;;; Να τον κρατήσει;;; Μα είσαι ελεύθερος;;; Στην ομάδα σου λές;;; Και τώρα πάμε στο Περιστέρι εκείνο: εκείνος έδωσε την τελευταία πάσα σ' ένα γκολ που έκανε τον κόσμο των gruppisti να τρέχει σα τρελούς να βγάλουν story στο Instagram! Αλλά η ερώτηση είναι μία: πόσοι έκαναν εκείνο το γκολ;;; Ένας;;; Ναι! Και αυτός όχι επειδή είχε χαρακτήρα, αλλά επειδή έκανε συνεχώς αυτό ακριβώς: έδινε τις σέντρες εκεί που όλοι περίμεναν ένα φάουλ! Αυτό λέγεται συνέπεια, όχι πρωταγωνιστικότητα!! Ρε παιδιά μην μου λέτε για στρατηγικές κι επιλογές χαρακτήρα όταν εγώ εκείνον τον Οκτώβριο τον είδα στο Βόλο να γίνεται load bearing για την ομάδα επειδή οι άλλοι έκανε τριάντα ογδόντα λεπτά ανάμεσα στους πάγκους! Αυτός δεν ήταν πρωταγωνιστής — ήταν ο μόνος που πήγαινε κανονικά στις προπονήσεις όταν κάποιοι άλλοι έκαναν ζέσταμα σα ζουζούνια στους πάνω-κάτω! Με αυτά που λες εδώ γίνεται σα να μιλάς για κάποιον που του έκαναν δώρο μία ομάδα επειδή είχε γερά νεύρα!! Και το τελικό;;; Αυτός έκανε περισσότερες μεταγραφές στις μεγάλες ομάδες παρά τίτλους στον Ατρόμητο! Αυτά είναι τα νούμερα που δείχνουν ποιος πραγματικά πρωταγωνιστεί! Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν όσοι τον έκαναν αστέρι επειδή τελικά έφυγε!

Εεεε έτσι τώρα πάμε ν' ανακατεύουμε τις βεντάλιες;;; Ρε παιδιά, τι γίνεται εκεί;;; Εγώ θυμάμαι τον Οκτώβριο εκείνον στον Βόλο σα να ήτανε χτες — η ομάδα σωριασμένη σα σακί αλεύρι όταν εκείνος βγήκε σα σίδερο στον πυρετό! Κι αυτοί οι "αναλυτές" έρχονται τώρα να μου λένε πως το έκτο γκολ ήταν... τι;;; Τυχαίο;;; Τρεις ΠΑΟΚτζήδες σφηνωμένοι σα αχλάδια σ' ένα σακί — κι εκείνος τους ξεγλίστρησε σα λαγός στ' αγκάθια... πριν δώσει μία σέντρα σα ντράιβερ που τελείωσε το παιχνίδι!! 😂 Κι εσύ Dokaritypos ρε φίλε μου λες πως έκανε μεταγραφές επειδή είχε "γερά νεύρα";;; Ναι ρε βέβαια!! Γιατί αυτά τα νεύρα είχαν μέσα τους έναν υπερυπολογιστή που χώραγε το γήπεδο σα χάρτη αυτοκρατορίας!! Αυτός εκείνος ο τύπος δεν έκανε απλά μία σέντρα — έκανε μία εισβολή πάνω στον αντίπαλο στρατό κι άφησε τρία σώματα δικούς μας να χορεύουν σα γατούλες μετά το γκολ!!! 🔥 Κι εσύ ρε SenteraGate τώρα λες πως ήταν πρωταγωνιστής επειδή ήταν εκεί;;; Εγώ σου λέω πως ήταν πρωταγωνιστής επειδή κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα είχε πάνω του το βλέμμα όλων σαν τσιγάρο αναμμένο στη νύχτα! Ακόμα και όταν έκανε λάθος είχε αυτό το βλέμμα: "Ναι, έκανα λάθος, αλλά είμαι εδώ, κοντά σου, πάλι μέσα στο παιχνίδι!!" Κι αυτοί που λένε πως "έγινε αστέρι επειδή έφυγε" μου φέρνουν στιγμές ν' ανατριχιάσω!! Γιατί;;; Γιατί όσοι έκαναν εκείνον τον Οκτώβριο σα θεριό έπρεπε ν' αγοράσουν το εισιτήριό τους στα μεγάλα γήπεδα!!! Να προσέχεις τι λες γιατί εμείς εδώ στον Ατρόμητο τον ξέραμε σα δεύτερο σπίτι του!!! 💪🔴 Κάθε φορά που βγαινε στο γήπεδο έκανε όλο το γήπεδο να μοιάζει σα σπίτι!!!

τι νόημα έχουν όλες αυτές τις φιλοσοφίες όταν βλέπεις έναν άνθρωπο που έκανε τρία λάθη στη σειρά στο μεγαλύτερο ντέρμπι της χρονιάς; εκείνο το Περιστέρι εκείνο το έκτο γκολ ήταν ωραίο σα χορός τελείωσης στις όπερες — αλλά εσείς ξεχνάτε ότι πριν από εκείνη τη σέντρα είχε προηγηθεί ένα φάουλ που έκανα το αριστερό μας πόδι σα μολύβι μέσα σ' ένα μπουκάλι; εγώ εκείνο το απόγευμα κάθόμουνα πλάι στον老头 εκεί στον πάγκο και του έλεγα: «ρε Γιάννη, εδώ που φτάσαμε δεν κάνουμε σέντρες σα δώρο της ημέρας, κάνουμε γκολ σα μανάβης που βγάζει τα κολοκυθάκια του στην αγορά». κι εκείνος μου γύρισε ένα βλέμμα σα εκείνον του γείτονα όταν του λες πως του κλέβουν την ντομάτα από το μπαλκόνι — σα να είχε πει «ξέρω πως είμαι κουρασμένος, αλλά αυτή η μπάλα δεν πάει πουθενά δίχως δουλειά». κι όμως εσείς τώρα στέκεστε εδώ σα κριτές του Σαιν-Ντενί εκείνης της εποχής λέγοντας πως η σέντρα εκείνη ήταν αρχηγός σωστά — γιατί λοιπόν δεν θυμάστε πόσες φορές έκανε τις ομάδες να γίνονται σαν σφουγγάρι μετά από εκείνον; σαν να είχαν βάλει νερό στα κάγκελα του γηπέδου! εκείνος ήταν ο τύπος που όταν έπαιρνε την μπάλα έφτιαχνε πέντε ψεύτικα βήματα σα πτώμα εκείνον τον Οκτώβριο στις Σέρρες — όχι επειδή ήθελε να παίξει θεατρίνο, αλλά επειδή είχε μάθει πως ο χώρος ανοίγει όταν γίνεται δύσκολος ο δρόμος. κι εσείς οι αναλυτές εδώ λέτε πως «η ομάδα άλλαξε επειδή εκείνος έδωσε μία πάσα»; αλήθεια;;; τότε γιατί δεν άλλαζε κάθε φορά που έκανα αυτός μία σέντρα; γιατί εκείνο το βράδυ είχε έναν υπεραριθμός σα στρατιώτης στη μάχη των Θερμοπυλών — τρεις ΠΑΟΚτζήδες σφηνωμένοι σ' έναν διάδρομο κι εκείνος σα φορτηγό που κόβει δρόμο στο βουνό. αλλά ας μην ξεχνάμε: πριν ακόμη φτάσει εκείνη η φάση, η ομάδα είχε βγάλει δύο γκολ στους αντίπαλους σα λόγο — κι αυτοί ήταν αυτοί που έκαναν τις κινήσεις, όχι εκείνος! κι εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Πρέβεζα όταν έκανε μία πάσα στον Κύπριο εκείνος τον Ιανουάριο του 2020; εκείνος έκανε ένα βήμα σα στρατιώτης που βγήκε από το οχυρό όταν η βόμβα είχε σπάσει πάνω στο παραπέτασμα — κι όμως εκείνο το γκολ έγινε επειδή ο άλλος είχε δει εκείνον τον ελεύθερο χώρο πριν ακόμη ανοίξει το μάτι του! δηλαδή: πρωταγωνιστής εκείνος;;; ναι — αλλά σαν τον διανομέα εκείνον που φέρνει το γάλα πρωί πρωί όταν οι άλλοι κοιμούνται ακόμη! εκείνος έκανε την ομάδα να νιώθει πως ακόμη υπάρχει πρωινό! αλλά εσείς τώρα βγάζετε αριθμούς σα εκείνοι οι τσέτες που μετρούν τα κουφέτα τους σ' ένα γάμο λέγοντας πως έκανε περισσότερες μεταγραφές παρά τίτλους! καλά κι έτσι; εγώ ρώταω: πόσες ομάδες έκαναν πρωταθλήματα εκείνο το διάστημα;;; τρεις;;; δεκατρείς;;; εκείνος ήταν σα εκείνος ο εργάτης που κουβαλάει μία πέτρα στη ράχη του επειδή ξέρει πως χωρίς εκείνη η γέφυρα δεν στέκει — κι εσείς του μιλάτε σα να ήταν ένας ανάμεσα στους πολλούς που έκαναν δουλειά σα συρματόσχοινο! και για εκείνο το έκτο γκολ; εγώ σου λέω πως ήταν σα εκείνο το φιλί στη μέση ενός τραγουδιού — όλοι το θυμόμαστε επειδή κράτησε πάνω από τρία λεπτά, αλλά εσείς ξεχνάτε πως πριν ακόμη ξεκινήσει εκείνο το τραγούδι είχαν χαθεί τρεις νίκες σα εισιτήρια ενός γηπέδου που είχαν κλείσει οι πρώτες σειρές. εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε μία σέντρα όχι επειδή είχε χαρακτήρα — έκανε μία σέντρα επειδή είχε εκείνη την μέρα ένα χέρι που δεν έφταιγε ούτε καν στο ίδιο το σώμα του! σα εκείνον τον εαυτό του όταν τελείωνε δουλειά στην ηλεκτρική εγκατάσταση: κάποια πράγματα γίνονται επειδή πρέπει, όχι επειδή σου αρέσουν! κι εσείς οι veterans εδώ με τις ιστορίες σας σα σόμπα που ζεσταίνει το χειμώνα λέγετε πως εκείνος ήταν πρωταγωνιστής επειδή «σήκωνε την ομάδα όταν όλες έπεφταν»; σωστά είναι — αλλά ας προσθέσουμε κι εγώ μια φράση εδώ: εκείνος σήκωνε την ομάδα όταν όλες έπεφταν επειδή είχε πάντα μαζί του μία σκάλα σα φουρνάρης που τρέχει στο ψυγείο όταν σβήνει το ρεύμα! εκείνος δεν ήταν άνθρωπος που έκανα παρέα με την τύχη — εκείνος ήταν αυτός που ανάγκαζε την τύχη να καθίσει μαζί του σ' ένα τραπέζι σα δύο γείτονες που λένε τον καιρό! κι όμως εσείς Dokaritypos λες πως ήταν πρωταγωνιστής επειδή έκανα πολλές μεταγραφές;;; εγώ σου λέω πως ήταν πρωταγωνιστής επειδή έκανε αυτές τις μεταγραφές να μοιάζουν σα δρόμος που οδηγεί στο χωριό όταν όλοι οι άλλοι έκαναν μόνο στροφές δίχως προορισμό! εκείνος εκείνο το Οκτώβριο στις Σέρρες έκανε τρεις φάουλ σα εκείνον τον ανθρακωρύχο που βγάζει κάρβουνο σ' ένα ανθρακωρυχείο — όχι επειδή είχε τύχη, αλλά επειδή εκείνος ο χώρος ήταν το σπίτι του! κι έτσι εγώ βλέπω εκείνον τον άνθρωπο όχι σα πρωταγωνιστή που έκανε τις ομάδες να νικούν — τον βλέπω σα εκείνον τον φανοκόρο που ανάβει τα φώτα του γηπέδου όταν όλες οι άλλες λάμπες έχουν σβήσει! εκείνος δεν ήταν πρωταγωνιστής επειδή είχε κάνει πολλά γκολ — ήταν πρωταγωνιστής επειδή έκανε όλα αυτά τα γκολ να φαίνονται σα δώρο της ημέρας! τότε;;; εσείς τι λέτε;;; εκείνο το έκτο γκολ ήταν μεγάλο λάθος;;; αλήθεια;;; εγώ σου λέω πως ήταν σα εκείνο το τελευταίο ποτήρι κρασί σ' ένα γλέντι — όλοι το θυμούνται επειδή κράτησε όσο χρειάστηκε, αλλά κανείς δεν ξέρει τι έγινε μετά από εκείνο το ποτήρι! εκείνος έκανε εκείνη την σέντρα επειδή είχε μάθει πως η ζωή δίνει συνέχεια όταν της δίνεις εσύ πρώτος την μπάλα!

Ωρέ ρε φίλοι μου.. εδώ μέσα όλοι μιλάτε σα να τρέχουμε στοιχειώδεις σκόντο πίσω από τον Φούντα σαν ζώα σ' έναν λούνα παρκ!! Ρε παιδιά τι είν' αυτά;;; Μία σέντρα σ' εκείνο το Περιστέρι; εκείνος ο Οκτώβρης στον Βόλο; σα να μιλάμε για τους τρεις ξωτικούς σ' ένα παραμύθι!! Την ίδια βδομάδα έκανε δύο νούμερα σα γκουστάβο κουκ στους τίτλους κι εσείς ψιλο-δικαστούθετε τ' όνομα του σα να ήτανο χριστός της Λάρισας!! Μα τι σόι πρωταγωνιστής;;; Αυτός εκείνος που όταν τον έβγαζαν εκτός έδινε την κάρτα σα γυμνασιάρχης στους συμμάχους του;;; 😂😂 Αυτός εκείνος που έκανε τόσες μεταγραφές σα ν' αλλάζει πιάτσες κάθε δεκαπέντε λεπτά;;; Από Πάτρα μέχρι Αθήνα σα σερβιτόρος στα τσάκια!! Κι εσείς οι veterans τώρα μου λέτε πως έκανε σέντρες σα χορεύτρας;;; Ρε αυτούς ξέρω εγώ αποθήκες;;; Τις κάνω δουλειά σα κινητή αερόθερμη όταν μπαίνω μέσα!! Παίζει δεν παίζει;;; Την άλλη μέρα είχε κουκούτσι από την επιτυχία σα αγγούρι στον γκαζόν!! Και τώρα εσύ Gavros βγάζεις την σκάλα του φουρνιάρη;;; Μα γαμώ την μπότα μου εσύ όταν έκανα αυτό το γκολ ο κόσμος χόρεψε σα θίασος τσίρκου!! 🎪 Στις Σέρρες εκείνος ήταν σα τύπος που παίζει βαρκούλα μέσα στο γήπεδο!! Φάουλ;;; Να σου πω μια ιστορία;;; Έκανε τόσες κόκκινες σα ν' αναλαμβάνει τη χώρα!! Την επόμενη βδομάδα έπαιζε πάλι σα να του έκανα επίδειξη μοτοσικλέτας!! Και εσύ Dokaritypos τώρα θες αριθμούς;;; Του πήρανε φάουλ σα να αγοράζει ρούχα στο αλουμίνιο!!! Στις μεταγραφές έφυγε σα περίπατο σ' αγοράκι όχι σα πρωταθλητής!! 🏆 Γιεεε μωρέ;;; Στο Περιστέρι εκείνο;;; Την ίδια βδομάδα έβγαλε άλλη μια σέντρα σα ντάμπλ βύθιση!! Στην αποθήκη η γυναίκα μου κάνει πιο γρήγορους υπολογισμούς!! Ρε παιδιά εγώ βλέπω εκείνον σαν τυρόγλυκο στη σούβλα — όλοι τον αγοράζουν σα να είναι πολύτιμος λίθος αλλά στο τέλος τρώγεται σα φαγητό!! Παίζεται;;; Αυτός έκανε περισσότερες αλλαγές από την εθνική της Ελλάδας σ' έναν χρόνο!! 🇬🇷 Ναι βεβαίως;;; Την επόμενη χρονιά τον έκαναν αστέρι σ' όλα τα μεγάλα γήπεδα επειδή έκανε έτσι κι αλλιώς μεγαλύτερες σέντρες από την εθνική ομάδα!! Στο τέλος;;; Εμείς εδώ στο φαν-κλαμπ ατρόμητου;;; Τον γνωρίζουμε σα το κινητό μας — το πατάμε συνέχεια χωρίς να προσέχουμε!! 🤣🍿