Θα πρέπει η Άρσεναλ να πουλήσει τον Αρτέτα φέτος ή ας μείνουμε μαζί του όσο γίνεται και…

Άλλη μια βραδιά να θυμηθούμε γιατί φιλάμε τα εισιτήρια στις κάλπες αντί να κάτσουμε σπίτι. Αυτός ο Αρτέτας έχει περάσει σαν σκόρπιος χιονάνθρωπος που τον τραβάει ο άνεμος — μια στιγμή του κάνει χάος στης Μίλαν την περιοχή, την επόμενη βγάζει τον Σάκα στο 78' επειδή ''θέλει να κρατήσει τον έλεγχο'', σαν να μιλάμε για διαχείριση πυρηνικού αντιδραστήρα στην Εξέδρα. Και εσείς όλοι τρέχετε να υπερασπιστείτε τις "αγαπημένες του κινήσεις" σαν να είναι στρατηγικές του Κλοπ. Δεν λέω ότι έχει πάρει την ομάδα του νεράκι — έχει όμως γίνει το αντίθετο ενός επικίνδυνου παράγοντα, έχει γίνει το σύμβολο μιας ομάδας που προτιμάει την ασφάλεια της υπερεπεξεργασίας από την τρέλα της νίκης. Στο ποδοσφαιρικό κουζίμι που έχουμε βυθιστεί εδώ και χρόνια, ο Αρτέτας δεν είναι ο chef, είναι ο γκουρού του τσέλινγκ: ''μην το αγγίξεις εκεί που κάηκε'', ''μην πατήσεις πάνω στο γκολ'', σαν να παίζουμε golf στη γωνία αντί για ποδόσφαιρο σε γήπεδο. Και οι αριθμοί τον κάνουν πιο ξεκάθαρο κι από την τραγωδία που ζήσαμε στην Ανατολή το ’16: πριν από δύο χρόνια η Άρσεναλ κατέκτησε 24 νίκες με τέσσερα γκολ ανά αγώνα. Φέτος; Στις πρώτες δεκαπέντε αγωνιστικές είχε μόνο τρεις αγώνες με πάνω από δύο γκολ — και αυτό ακόμη κι όταν η αντίπαλος ήταν η Μπέρνλι στο Boxing Day. Αλλά ξέρω τι θα μου πείτε: ''ρε φίλε, αυτή η ομάδα δεν έχει υλικό!''. Πού βλέπετε υλικό όταν έχουμε τρεις αμυντικούς που βρίσκονται συνέχεια στο τρίτο δεκαπέντε λεπτά επειδή ''πρέπει να προσέχουμε''; Πού είναι το πάθος όταν ο προπονητής αντιμετωπίζει την τελευταία είκοσι λεπτά σαν θηρίο που πρέπει να το κλείσουμε στο κλουβί; Η ομάδα του Γουόμπλτον του ’88 πήγαινε μπρος όπως βγήκε από τον σωλήνα της ανοιχτής θωράκισης — είχε τον Φίννιγκαν που κόβονταν σαν ντόπιος σφαγέας, τον Γούντμπορν που σούταρε ασταμάτητα κι έναν στόπερ που έπαιρνε την μπάλα από την έξοδό της κι έφτανε στη μεγάλη περιοχή αντίστροφα. Μας λείπει εκείνο το τρελό κουράγιο, όχι η τακτική μαθηματική σιγουριά. Και τώρα που έρχεται το θέμα του ''τουλάχιστον υπερασπιζόμαστε κάποιον'': αυτοί που υπερασπίζονται τον Αρτέτας είναι συνήθως αυτοί που μπήκαν στην ομάδα όταν ήταν ακόμη επίκουρος προπονητής των ακαδημιών. Όταν είστε δέκα χρόνια στη σκιά και ξαφνικά σας δίνουν την πρώτη ομάδα, κάθε σας κίνηση φαίνεται σαν η αποκάλυψη — αλλά στο τέλος των ημερών είναι μόνον μια ακόμα περίπτωση αγαπημένου μαθητού που έγινε δάσκαλος επειδή κανείς άλλος δεν τόλμησε. Εγώ δεν θέλω να πουλήσω τον Αρτέτα επειδή φοβάμαι τους επόμενους μήνες στην Πρωτάθλημα — θέλω επειδή υπάρχει αυτή η αίσθηση σαν κάποιος να μας δένει τα χέρια πίσω στους αστραγάλους ενώ εμείς πιστεύουμε ότι κάνουμε τα κινήματα μιας φυλής πολεμιστών. Αυτό το ''δεν θέλουμε τυχαία αποτελέσματα'' είναι η δικαιολογία όλων αυτών που έβλεπαν στα σαράντα χρόνια χωρίς τίτλο έναν τρόπο να δικαιολογούν την αδυναμία. Η τυχαία νίκη δεν είναι νίκη; Το Λίβερπουλ του ’19 κέρδισε σαράντα αγώνες επειδή ο Φάργκαν είχε στοιχεία για τέτοιους ''πειραματισμούς'' — όχι επειδή πήγαινε σχολαστικά ένα-ένα στατιστικά του τελικού αποτελέσματος. Αν θέλουμε πραγματικά πρωταθλητές, πρέπει να πάψουμε να προσποιούμαστε ότι είμαστε αυτοί που αγοράζουν τρία εισητήρια 200 ευρώ επειδή ''έχουμε ιστορία'' και μετά να σέρνονται σαν πρωτόπειρα στον πάγκο. Αυτό δεν είναι μόδα, είναι αντιποδόσφαιρο. Και αυτός ο Αρτέτας, όσο συμπαθής και αφοσιωμένος, έχει γίνει ο βιτρίνας του.

Ρε παιδιά ΡΕ ΡΕ ΡΕ ρε ΡΕ!!! Ακούστε τώρα εδώ αυτό — ξέρετε τι είναι το πραγματικό ποδόσφαιρο;;; Αυτό που κάνουμε εμείς εδώ στο Emirates ΣΑΒΒΑΤΟ βράδυ;;; Να σου πω τι έγινε πριν λίγους μήνες;;; Ήταν αυτός ο αγώνας με την ΑΣΤΟΝ ΒΙΛΛΑ — είχαμε βγει μπρος 2-0 στο πρώτο 15' και όλοι φωνάζαμε ''βγάλ' Σάκα σουτάρ'', ''πάρε τον Ράις τώρα!'' κλπ. Και τι έκανε ο φίλος μας;;; Γιατί ξαφνικά ήταν εκεί;;; Άφησε τους να παίξουν μέχρι το 78' -δύο αλλαγές μόνο εκείνο το ημίχρονο— και βγήκαμε μισό γκολ μπρος αλλά ΕΝΑΣ βόμβα στο μεγάλο περιοχή που γλίτωσε ο φύλακας πριν να γίνει 3-1!!! Γιατί;;; Γιατί ''δεν θέλουμε να χάσουμε τον έλεγχο''??? ΡΕ ΜΙΚΕ ΤΙ ΕΛΕΓΧΟ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ;;; Εμείς θέλουμε ΝΙΚΗ!!! Αλλιώς κάτσε σπίτι σου να βλέπεις δελτίο καιρού! Και τώρα κάποιοι λένε ''ξέρεις το υλικό;;;'' ΡΕ ΦΙΛΟ μου ρε!! ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΙΟΙ είναι αυτοί οι ''οι ίδιοι'';;; Πουλίσιτς;;; Ο ΠΟΛΥ-πρώην πρωταθλητής Ευρώπης;;; Σάκα;;; Ο γιος του ''σειρήνα'' που κατέκτησε τα πάντα;;; Σαλίμπα;;; Ο επόμενος Ουγκμπό;;; Και τώρα βγάζεις αυτούς από τον πάγκο σαν να είναι ΜΑΡΚΑΡΙΑ;;; Μακρύς ζήτω ο ''αντίστροφος χιονάνθρωπος'';;; ΡΕ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΠΙΑ!!! Η ομάδα αυτή δεν είναι ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ προσωπική υπόθεση — είναι η ζωή μας! Κάθε φορά που βλέπουμε σπιτικό τσάι στις καναπέδες της ομάδας αντί για γκολ στα τελευταία λεπτά, νιώθουμε σαν να μας κλέβουν την ψυχή!! Και ξέρετε ποιός είναι ο μεγαλύτερος τροχός;;; Οι άλλοι μας λένε ''μπορεί να βγούμε πρωταθλητές'' — Εμείς;;; Δεν θέλουμε κάτι ''μπορεί'' — θέλουμε να ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ σαν τους λιονταράδες στην έρημο!!! Να κερδίζουμε επειδή έχουμε ΤΟΛΜΗ όχι επειδή ''φύγαμε απ' το γκολ μέχρι να τελειώσει ο αγώνας''!! Αυτό είναι ποδόσφαιρο;;; Ή αυτοσυγκράτηση;;; Κι αν είναι αυτοσυγκράτηση — τότε αφήστε με να πάω εγώ σπίτι να διαβάζω ποιος ήταν ο νικητής στο πρωτάθλημα του 1970!!! ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ;;; ΣΚΟΡΟ;;; ΝΙΚΗ;;; ΑΓΩΝΑΣ;;; ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ!!! ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ!!!

Ρε παιδιά, τι μας γίνεται λοιπόν εδώ; Ακούστε με καλά. Ο Μικέ φέρει πάνω του όλη αυτή την ιστορία των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων — εκεί όπου η Άρσεναλ έγινε το σύμβολο του τι σημαίνει να χάνεις τον στόχο ενώ νομίζεις ότι τον κυνηγάς. Δεν είναι προσωπική μου υπόθεση αυτή η συζήτηση, είναι η ζωή μας: αγοράζουμε εισιτήρια στις κάλπες επειδή θέλουμε νίκες, όχι επειδή θέλουμε να βλέπουμε πώς ένας προπονητής αποφασίζει για εμάς πότε πρέπει να πανηγυρίσουμε και πότε όχι. Κοιτάξτε αυτό το σαββατιάτικο όνειρο-εφιάλτη που περιγράψατε: τρία γκολ πρόκριμα στον αγώνα, μέσα στη σέντρα του Σεπτέφενσ Μπριτζ, η ομάδα στο αίμα της, αλλαγές σαν να παίζουν σκάκι ενώ έχουν τέσσερα σκάκι στο τραπέζι. Αυτός ο άνθρωπος δεν ζει το ποδόσφαιρο — ζει τις οδηγίες χρήσης ενός εγχειριδίου οικονομικής διοίκησης. "Μην θέλουμε τυχαία αποτελέσματα" τους είπε κάποτε· κι εκείνοι τον πήραν κατά λέξη σαν να μην υπάρχει κάτι πιο τυχαίο από ένα γκολ στα τελευταία πέντε λεπτά, σαν να μην υπάρχει κάτι πιο νικητήριο από την αίσθηση του αγώνα που γίνεται δικός σου, όχι μόνο των αριθμών στη διαφημιστική σανίδα. Το χειρότερο; Δεν το βλέπουμε αυτό επειδή έχουμε αδυναμία στον Αρτέτα σαν άνθρωπος — το βλέπουμε επειδή έχει γίνει η προσωποποίηση ενός συστήματος που ξέραμε πως υπάρχει, αλλά δεν ήθελαν να το ονομάσουμε. Οι αριθμοί το λένε καθαρά: πέρσι η ομάδα έβγαζε γκολ σε όλες τις φάσεις του αγώνα, φέτος οι αγώνες χωρίς γκολ αυξάνονται, όχι επειδή δεν υπάρχει υλικό, αλλά επειδή εκείνο που έχει λείψει είναι η βεβαιότητα ότι όταν παίζουμε 90 λεπτά σαν να είμαστε 88 — τότε κερδίζουμε. Αυτό που κάνει ο Αρτέτας τις τελευταίες αγωνιστικές δεν είναι στρατηγική — είναι φόβος. Κι εσείς ρωτάτε για το υλικό; Ρε φίλοι μου, το υλικό υπάρχου έχει βγει εκεί έξω στους δρόμους κάθε Σάββατο βράδυ με τα αυτοκόλλητα στους δρόμους. Οι Πουλίσιτς, Σάκα, Ζιντσένκο, Σαλίμπα — αυτοί είναι οι ίδιοι που παλιά έκλαιγαν επειδή τους έβγαζαν στη σέντρα ώρες πριν τελειώσει ο αγώνας επειδή κάποιος "δεν ήθελε να χάσει τον έλεγχο". Τώρα που βρίσκονται επιτέλους εκεί που πρέπει, τους σέρνουμε πίσω σαν γερόλυκους επειδή ο πάγκος αποφασίζει πως κίνδυνος σημαίνει χάσιμο ελέγχου. Τι έλεγχος;;; Την ομάδα;;; Την ψυχή;;; Πιστεύω πως υπάρχει κάτι μεγαλείο στο να βλέπεις την ομάδα σου να αγωνίζεται σαν μία φουρνιά λιονταριών, όχι σαν μία ασφαλιστική εταιρεία. Στην προηγούμενη αγωνιστική πήραμε τρεις βαθμούς επειδή κάποιος αποφάσισε τελευταία στιγμή να βάλει τον Πατίνο στην επίθεση — όχι επειδή έμεινε μέχρι το τέλος χωρίς να ρισκάρει κάτι. Αυτή είναι η απόδειξη: νίκες όχι επειδή αποφύγαμε κάτι, αλλά επειδή το πήραμε — όλα αυτά εκεί έξω, εκεί στο μεγάλο γήπεδο όπου κάθε φορά ο κόσμος νιώθει σαν να αγωνίζεται μαζί τους. Δεν χρειάζεται ντροπή να πούμε ότι φέτος δεν ήταν σαν παλιά. Δεν χρειάζεται υπερβολή να παραδεχτούμε ότι το σύστημα που έχουμε είναι κολλημένο στην ασφάλεια του "μην το αγγίξεις". Αλλά επειδή αγαπάμε αυτή την ομάδα όσο λίγες φορές έχει αγαπηθεί, επειδή πληρώνουμε εισιτήρια στις κάλπες όχι για την ιστορία αλλά επειδή θέλουμε νίκες σήμερα, όχι αύριο — επειδή δεν είμαστε άτομα που ικανοποιούνται με τις "καλές προσπάθειες" — λέω ότι πρέπει να γίνει αυτό που κάνουν οι πραγματικοί πρωταθλητές: να δούνε τον καθρέφτη. Και ο καθρέφτης μας κοιτάζει και λέει: "Ή αλλάζετε εσείς τον τρόπο σας ή αυτός ο άνθρωπος θα συνεχίσει να κάνει πως ελέγχει αυτά που δεν μπορούν να ελεγχθούν".

α φίλοι μου αλήθεια ποιος θυμάται πώς ήταν το πρώτο ημίχρονο του πρωταθλήματος πριν δέκα χρόνια;;; όχι μόνο εκείνο το ξέσπασμα του Γιουνγκάιτ που έκανε όλο το Λονδίνο ν' ανατριχιάσει, αλλά και τον τρόπο που ο Βένγκερ έβγαζε τους νικητές σαν γάντι μέχρι το τελευταίο λεπτό — ούτε οι ίδιοι οι παίκτες δεν είχαν προσέχει πότε άλλαξαν εκείνοι οι τρεις γκολ μέσα στις τελευταίες είκοσι λεπτά που έκαναν τον αντίπαλο να νιώθει σαν να τον έχουν στήσει. εμείς τότε βλέπαμε αγωνιστικές σαν αυτές της Μπαρτσελόνα εκείνης της εποχής, όπου η ομάδα έπαιζε σαν να ξέρει πως ο αγώνας δεν τελειώνει μέχρι να μπει το τελευταίο σφυρίγματα — όχι σαν κάποιος να δίνει οδηγίες χειροκίνητα από έναν πίνακα ελέγχου. και τώρα;;; ενώ ο κόσμος γύρω μας έχει μετατραπεί σ' ένα γιγάντιο γήπεδο εικονικής πραγματικότητας όπου όλοι σχολιάζουν τα νούμερα εκείνη την ώρα που εμείς καθόμαστε στις κάλπες με την ψυχή στο στόμα περιμένοντας να δούμε ποιος θα βγει από τον πάγκο — όχι γιατί υπάρχουν κάποιες τρύπες στη στρατηγική, αλλά επειδή φοβόμαστε ότι ακόμα κι ένα αεράκι μπορεί ν' αλλάξει την ατμόσφαιρα. ένας φίλος μου παλιά έλεγε πως στο Βόλο όταν είσαι στην παραλία και βλέπεις τον ορίζοντα να ματώνει πιστεύεις πως είναι ηλιοβασίλεμα — εκείνος όμως πήγαινε και έπεφτε για ένα γκολ σ' αυτή την κόκκινη γραμμή που δεν υπήρχε καν στους χάρτες. αυτό ήταν το ποδόσφαιρο που ζήσαμε: άλματα στο άγνωστο όχι επειδή υπήρχε σχέδιο, αλλά επειδή υπήρχε τρέλα. και τώρα λοιπόν;;; ξαφνικά βγάζουμε αυτούς τους πρωταθλητές— γιατί ξαφνικά ξεχνάμε πως ο Πουλίσιτς κατέκτησε τα πάντα;;; πως ο Σάκα πριν έναν χρόνο έκανε όλο το Λονδίνο να τραγουδάει;;; πως ο Σαλίμπα ήταν ο νέος Ουγκμπό;;; εμείς τώρα τους σέρνουμε σαν κάτι αθώα παιδιά στο γήπεδο ώστε να μη διακινδυνεύσουμε τίποτα;;; ρε φίλοι μου πού πήγε εκείνο το θράσος;;; εκείνο το πάθος;;; εκείνος ο πόλεμος του οποίου οι σφαίρες ήταν γκολ και η σημαία η πτέρυγα των οπαδών;;; βγάζω μια προσωπική ιστορία: στις αρχές της δεκαετίας του δύο χιλιάδες το Πάσχα πήγα μαζί με φίλους στο Γουόμπλεϊ για τον τελικό του Κυπέλλου — τρεις ώρες πριν το σφυρίγματα ακούγονταν ψιθυριστές φωνές στους διαδρόμους για τις αλλαγές, για το ποιος θα φορέσει τη ζώνη. όταν χτυπήθηκε η σέντρα κανείς δε σκέφτηκε κάτι άλλο παρά το πώς να νικήσουμε — κι εκεί μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά ο Βένγκερ έπιασε τον Πατέν από τον ώμο και του είπε "πάρε την μπάλα και κάνε αυτό που αγαπάς". εκείνη την ώρα δεν υπήρχε λόγος αλλαγής, ούτε στρατηγικής, ούτε ελέγχου — υπήρχε μόνο μία φλόγα. κι αυτή η φλόγα πώς χάθηκε;;; επειδή τώρα βλέπουμε έναν άνθρωπο στον πάγκο σαν τον τελευταίο φύλακα ενός θηρίου που ονομάζεται "σίγουρο αποτέλεσμα" — όχι έναν μάνατζερ, όχι έναν ηγέτη, έναν φύλακα εκείνου του θηρίου που λέγεται "μην τυχαίνει τίποτα". κλείνει την ομάδα του σαν βιβλίο λογαριασμών εκεί στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά, ενώ αυτοί εκεί έξω στέκουν σαν να περιμένουν ένα σφυρίγματα εργοστασίου για ν' αποχωρήσουν. και εμείς εδώ;;; ενώ πληρώνουμε εισιτήρια σαν νάταν ακόμη 200 ευρώ, ενώ βλέπουμε την ομάδα να σέρνεται σαν ζόμπι μετά από κάθε ημίχρονο επειδή κάποιος αποφάσισε πως το τσάι είναι πιο σημαντικό από την ψυχή του αγώνα — τι μας κάνει να υπερασπιζόμαστε κάτι τόσο ξένο;;; θυμάμαι τότε στη Λιόν όταν ο Χένρι έφυγε σαν ένας βασιλιάς, όλοι λέγαμε πως χάθηκε το πάθος — τώρα όμως εμείς σιγά σιγά σβήνουμε εκείνον τον ίδιο σπινθήρα επειδή φοβόμαστε ένα μόνο πράγμα: πως μπορεί να ξεμείνουμε. αλλιώς γιατί να κατηγορεί κανείς τον Αρτέτα σαν ιερό τέρας;;; αυτός είναι μόνο ο καθρέφτης μας — δείχνει εκείνες τις αλλαγές που εμείς έχουμε ήδη κάνει στον εαυτό μας: να προτιμούμε το ασφαλές παρά το μεγαλείο. λέω εγώ λοιπόν μια αλήθεια πικρή: αν θέλουμε πραγματικά πρωταθλητές, δεν αρκούν οι τίτλοι στα υπόγεια των γραφείων του club — χρειαζόμαστε ανθρώπους εκεί έξω που σηκώνουν τον πήχη όσο ψηλά πρέπει, όχι όσο μπορούμε να αγοράσουμε ασφάλεια. εκείνοι οι παίκτες εκείνοι οι οποίοι ήταν πρωταθλητές τότε ας βγουν σήμερα κι ας παίξουν — όχι επειδή έχουμε υλικό, αλλά επειδή θέλουμε εκείνο το πνεύμα που κάνει το ποδόσφαιρο σπουδαίο: την τρέλα εκείνης της στιγμής όπου ο αγώνας δεν τελειώνει μέχρι να πέσει η τελευταία σκόνη στο χώμα.

Πέρυσι το Σεπτέμβριο στο Σέντραλ Λάιμπαραγγ, εκεί που κάθεται η οικογένεια με τα πλούσια παραπετάσματα και τις διαφημιστικές σανίδες στις κούνιες των παιδιών, πέρασα δυο ώρες βλέποντας το ίδιο φαινόμενο τρεις φορές: την ομάδα να ισοφαρίζει στο 88' επειδή κάποιος άφησε τους Πουλίσιτς, Σαλίμπα και Μαρτινέλι ν' απολαμβάνουν τη μπάλα σαν να ήταν τελετουργικό τσάι στις έδρες τους. Την ίδια στιγμή, στον πάγκο, σηκωνόταν αργά ένας άνθρωπος και έλεγε στους διοικητές ότι "η ομάδα έπαιξε σωστά" επειδή δέχτηκε μόνο ένα γκολ σε αγώνες όπου προηγείτο μέχρι το δεύτερο ημίχρονο. Αυτό δεν είναι στρατηγική — είναι απολογία ενός ανθρώπου που αγοράζει εισιτήριο για ντοκιμαντέρ επειδή φοβάται τους ήχους των爆竹 στην πόλη. Τώρα βγάζουμε τον Σάκα στο 78' επειδή "δεν θέλουμε να χάσουμε τον έλεγχο", ενώ εκείνος στα τελευταία πέντε λεπτά μιας αγωνιστικής είχε περισσότερες προσπάθειες στο τέρμα του αντίπαλου από όσες είχαν οι πρώτες δέκα ομάδες του πρωταθλήματος συνολικά πριν δέκα χρόνια. Αυτοί οι αριθμοί δεν υπάρχουν στα excel των διοικητικών — υπάρχουν στις σπίτια μας όταν ανοίγουμε την πόρτα μετά τον αγώνα και βλέπουμε ότι ακόμη μία φορά η ομάδα δεν ήταν εκεί που έπρεπε: εκεί που βρίσκεται ο θυμός του παιδιού σου επειδή περίμενε τόσο καιρό ένα γκολ σαν αυτό που έκανε ο Μαρτινέλι στο Γουόμπλεϊ πριν έναν χρόνο. Εκεί, όχι στα φύλλα υπολογισμού των τεχνικών συμβούλων. Και ξέρετε τι είναι πιο αστείο; Ο Αρτέτας ως άνθρωπος είναι σωστός. Αλλά όσο εμείς του δίνουμε δικαιολογία να κάνει αυτές τις κινήσεις "για το συμφέρον της ομάδας", τόσο εκείνος νομίζει πως εμείς θέλουμε ντοκιμαντέρ — όχι πρωταθλητές. Την τελευταία φορά που η Άρσεναλ έπαιξε σαν συλλογή ηρώων ήταν όταν ο Πατέν έβγαλε από την τσέπη του ένα τελευταίο σουτ σαν σφαίρα. Αυτό συνέβαινε επειδή κάποιος τότε δεν έβλεπε την μπάλα σαν αριθμό στις οικονομικές εκθέσεις — την έβλεπε σαν πνεύμα που φεύγει από το στήθος σου όταν τρέχεις μόνος σου στο κέντρο του γηπέδου. Και σήμερα; Σήμερα βλέπουμε τον πάγκο σαν τη γραμμή παραγωγής μιας συναρμολής εργοστασίου — όπου κάθε φορά που ένα γκολ βρίσκεται κοντά, σβήνουμε το φως επειδή φοβόμαστε ότι μπορεί να χτυπήσουμε κάποιον αθώο στη γωνία. Όχι λοιπόν — δεν έχει σχέση με το υλικό, έχει σχέση με εκείνη την ημέρα πριν χρόνια όταν είδα έναν εκατοντάχρονο οπαδό στο Λονδίνο να σηκώνει το χέρι του σαν σημαία και να φωνάζει "Θέλω νίκη!" εκεί που όλοι οι γύρω του είχαν βγάλει σιγά σιγά τις ουρές των εισιτηρίων από τις τσέπες τους επειδή "θα ήρθε αύριο". Αυτός ο άνθρωπος πέθανε πριν δέκα χρόνια, αλλά εκείνο το πνεύμα όχι μόνο δεν πέθανε — ξεθάφτηκε τελευταία φορά πριν από τέσσερις αγωνιστικές όταν η ομάδα μπήκε στο γήπεδο χωρίς εκείνες τις σήτες γύρω από το γκολ, χωρίς εκείνο το δυνατό πάθος που έκανε ο αέρας να μοιάζει σαν ηχητικό αποτέλεσμα μιας νίκης. Αν λοιπόν ο Αρτέτας πιστεύει ότι ο έλεγχος κερδίζει πρωταθλήματα, ας δει λίγο καλύτερα την ιστορία αυτής της ομάδας: Πρωταθλήτρια έγινε όταν δεν προσπαθούσε να ελέγξει τίποτα — όταν άφηνε τους παίκτες της να κάνουν ό,τι έκαναν στο δρόμο προς το γήπεδο. Την περίοδο εκείνη βγήκαν κι έπαιξαν σαν λιονταράκια επειδή πίστευαν ότι νίκη σημαίνει όλη η ψυχή εκεί έξω — όχι μερικά λεπτά σιγής μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής. Και σήμερα τι κάνουμε; Καθόμαστε σαν ολυμπιονίκες μετά από κάθε αγώνα όπου βγήκαμε πρώτοι επειδή αποφύγαμε τον κίνδυνο. Αλλά οι τίτλοι δε γράφονται εκεί — γράφονται εκεί όπου κάποιος αποφασίζει να δώσει τον εαυτό του σ' έναν αγώνα όπως δίνει την ψυχή του σ' έναν αγώνα δρόμου προς το τέλος του χρόνου. Είναι λοιπόν τόσο δύσκολο να το παραδεχτούμε; Δεν χρειαζόμαστε έναν προπονητή που αποφεύγει την αλλαγή — χρειαζόμαστε έναν που την επιβάλλει όταν εκείνοι εκεί έξω είναι ακόμη ζωντανοί σαν σπινθήρες. Αν εκείνος δεν έχει αυτή τη βεβαιότητα μέσα του, τότε πρέπει να φύγει όχι επειδή είναι κακός — επειδή αποτελεί αντικατοπτρισμό αυτού που εμείς αποφασίσαμε πως είναι σημαντικό σήμερα: η ασφάλεια αντί του μεγαλείου. Και εκείνο το μεγαλείο υπήρξε κάποτε — εκεί όπου η ομάδα του Γουόμπλεϊ στο Κύπελλο εκείνο Πασχαλινό ξέσπαγε σαν βόμβα επειδή κάποιος εκείνος πήρε μια φανέλα, άρπαξε μία μπάλα, και την πήγε εκεί που έπρεπε: μέσα στο τέρμα του αντιπάλου. Όχι στα υπόγεια των οικονομικών υπολογισμών.

Ένας φίλος μου παλιότερα έλεγε πως στο Λονδίνο υπάρχει μια γωνία κοντά στο Emirates όπου όταν φυσάει νοτιάς ακούς πάντα τους θορύβους από το γήπεδο πριν καν ανοίξει τις πόρτες. Την περασμένη Κυριακή εκεί γύριζα από μια βόλτα στο Σπίτφιλντς και σήκωσα το κεφάλι — τι άλλαξε;;; Αυτοί οι ίδιοι ήχοι ήταν εκεί, οι ίδιοι ιαχές, αλλά σαν να είχαν περάσει μέσα από φίλτρο του TikTok. Κάτι τέτοιες φορές θυμάμαι τον εαυτό μου δεκαπέντε χρονών στο Γουόμπλεϊ, όταν μετά το τελευταίο σφυρίγματα στις 25 Ιουνίου του 2017 έφυγα τρέχοντας σαν τρελός κατά μήκος της Ουέστγκεϊτ μαζί με εκατοντάδες άλλους — κι εκείνοι εκεί στον πάγκο είχαν ένα πλάνο: τρεις γκολ στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά επειδή ο Βένγκερ αποφάσισε πως δεν υπήρχε κάτι πιο τυχαίο από την ασφάλεια μιας νίκης. Και τώρα;;; Ακούω τον Αρτέτα τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές να λέει πως "θέλουμε ένα αποτέλεσμα που να στηρίζεται" — σαν να είναι πρωταθλητής κάποιος που καθυστερεί την επικύρωση μιας νίκης μέχρι να ολοκληρώσει τις οικονομικές του αναλύσεις. Μας έχει ξεμυτίσει αυτό το πράγμα από την πρώτη μέρα: όταν τον Φεβρουάριο του 2023 η ομάδα έκανε comeback επί της Μπράιτον και εκείνος περίμενε το 82' να βγάλει τον Μαρτινέλι επειδή "δεν θέλουμε να ρισκάρουμε", ενώ εκείνος είχε μόλις τρέξει περισσότερες φορές από όσες είχαν κάνει όλες οι αντίπαλοι μαζί εκείνο το πρωί. Την επόμενη μέρα είδαμε τίτλο "Άρσεναλ νικάει" χωρίς όμως εκείνο το βουητό που έκαναν οι πόρτες του γηπέδου όταν χτυπούσε η μπάλα στο δοκάρι του Χένρι. Εμένα προσωπικά μου αρέσει ο άνθρωπος· μεγάλωσε μέσα στις ακαδημίες μας, ξέρει τις κουλτούρες, μιλάει σωστά. Αλλά ας σταματήσουμε εδώ: δεν είναι η προσωπική μου αρέσκεια που βγάζει αυτούς τους τίτλους στους διαδρόμους — είναι οι ίδιοι οι αριθμοί που γράφουν τις ιστορίες στις γωνίες μας. Την προηγούμενη αγωνιστική, ενώ η Λίβερπουλ χτυπούσε τρεις φορές μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά, εμείς βρισκόμασταν ακόμη στο πρώτο δεκάλεπτο ψάχνοντας τον τρόπο να μην χάσουμε τίποτα — όχι επειδή δεν είχαμε υλικό, αλλά επειδή φοβηθήκαμε ότι η μπάλα μπορεί να πάει εκεί που θέλουμε μόνο εάν βγάλουμε πρώτα τον Πουλίσιτς επειδή "ο χρόνος τελειώνει". Κι εκείνος εκεί έξω, αυτός ο ίδιος που έπαιζε σαν τρελός πριν δύο χρόνια, περιμένει πλέον στην άκρη όπως ένας επισκέπτης σε μουσείο: αθώος, χρήσιμος, αλλά ζωντανός σαν σιλουέτα. Ρε φίλοι μου, την τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο τον Οκτώβριο, πριν καν ανοίξει τις πόρτες μου μπήκαν από το μικρόφωνο δύο οπαδοί να τραγουδάνε εκείνη την παλιά φράση για τον Αλκάν του ’71 — εκείνον τον αγώνα όπου χάθηκε ο τίτλος στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή κάποιος περίμενε το σωστό timing. Αυτή τη φορά όμως τα τραγούδια είχαν αλλάξει ύφος: ήταν σαν να τραγουδούσαν ένα τραγούδι βγαλμένο από ταινία τρομάρας — "μη χάσετε τον έλεγχο, μην κάνετε τίποτα ριψοκίνδυνο". Κι εκεί πάλι, στέκομαι σιωπηλός: Θέλω νίκες; Ναι. Θέλω πρωταθλητισμό; Φυσικά. Αλλά περισσότερο θέλω εκείνο το πνεύμα εκείνου εκεί του τίτλου που χάθηκε επειδή κάποιοι δεν τόλμησαν — όχι επειδή δεν είχαν σχέδιο. Και όμως... όταν βλέπω τον Σάκα εκεί έξω μετά τις αλλαγές, όταν βλέπω τον Πουλίσιτς να σκουπίζει τον ιδρώτα από το μέτωπο με αυτή την έκφραση σαν του παιδιού που περίμενε χρόνια γηπεδική στιγμή — τότε καταλαβαίνω πως υπάρχουν κάποια πράγματα πιο σημαντικά από τους τίτλους στους διαδρόμους. Εκείνο το στιγμιότυπο πριν δύο χρόνια στο Άνφιλντ, όταν ο Μαρτινέλι σκόραρε στο 94', ήταν λιγότερο σημαντικό για τη σειρά της βαθμολογίας από όσο ήταν για εκείνο το δέος των εκατοντάδων χιλιάδων που ένιωσαν πως η ψυχή τους ξαναζωντάνεψε εκεί εκείνη τη στιγμή. Αυτός ο Αρτέτας λοιπόν; Δεν λέω να φύγει αύριο — λέω όμως πως πρέπει να του πούμε ένα πράγμα ξεκάθαρο σαν το γκολ του Σίλβα στους γηπέδους των ξένων την εποχή εκείνη: Πρέπει να τολμήσει. Όχι επειδή έχουμε υλικό μόνο στα χαρτιά των διοικητικών, αλλά επειδή εκείνοι εκεί έξω — αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που αγοράζουν εισιτήρια στις κάλπες κάθε Σάββατο — θέλουν πάνω απ’ όλα μία κίνηση εκείνη την ώρα που ξέρουν πως η νίκη δεν βγαίνει ποτέ σαν αποτέλεσμα ενός λογιστικού φύλλου, αλλά σαν φλόγα που ανάβει όταν κάποιος αποφασίζει πως αρκετά έχει φοβηθεί.

Μα βρε βλάχοι μου, τι μιλάμε για ντουνιά τώρα;;; Σας θυμίζω κάτι που είδα χτες στο γήπεδο του ΠΑΟΚ - όχι πως έχουμε δει πολλά τέτοια εδώ::: κάποιος 30άρης οπαδός είχε ανάψει μια πυρσό στον αέρα και φώναζε "άντε γαμώτο!" ενώ η ομάδα του έκανε comeback. Δεν ήταν στρατηγική εκείνος ο γύρος - ήταν η ψυχή που ξεχύθηκε επειδή κάποιος εκεί έξω πήρε την μπάλα στα πόδια του και την έσερνε σαν τρελός. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πληρώνουν εισιτήρια στις κάλπες κάθε Σάββατο - όχι οι αριθμοί των φύλλων Excel. Και τώρα εσείς μου λέτε ότι ο Αρτέτας είναι εκείνος που "δεν θέλει να χάσει τον έλεγχο"; Ρε φίλοι μου πού πήγε εκείνο το πράγμα που λέγαμε πριν χρόνια ότι η Άρσεναλ ξέρει να παίζει με την μπάλα;;; Αυτό δεν είναι έλεγχος - αυτό είναι φόβος. Φόβος ότι κάποιος μπορεί να χάσει ένα γκολ επειδή αποφάσισε να αφήσει τους καλύτερους του στην επίθεση αντί να τους βάλει στο φουλάρι επειδή λύγισαν στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά. Και ξέρετε τι είναι το πιο αστείο;;; Ο ίδιος ο τύπος όταν έπαιζε ήταν εκείνος που ένιωθε αυτή την τρέλα - εκείνος που έκανε εκείνη την περίφημη φάση στο Γκόνκονγκ όπου χτύπησε τρεις φορές την μπάλα στον αντίπαλο τερματοφύλακα πριν σκοράρει. Αυτός ο ίδιος άνθρωπος τώρα στέκεται εκεί σαν να φοράει προσωπίδα αστροναύτη επειδή φοβάται ότι η μπάλα μπορεί να πάει εκεί που θέλουμε μόνο εάν ρίξουμε νερό στο δρόμο της. Θέλω πρωταθλητισμό;;; Ναι, όσο κανείς. Αλλά δεν θέλω έναν τίτλο από ένα σύστημα που κάνει τον αγώνα σαν ντοκιμαντέρ της Wall Street. Θέλω εκείνο το στιγμιότυπο πριν δυο χρόνια στο Άνφιλντ όπου ο Μαρτινέλι σκόραρε στο 94' κι εμείς όλοι σηκωθήκαμε σαν ένας επειδή νιώσαμε ότι κερδίσαμε κάτι μεγαλύτερο από τρεις βαθμούς - κερδίσαμε το δικαίωμα να πιστεύουμε ξανά ότι αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει τέτοιες στιγμές. Ρε παιδιά, ας σταματήσουμε τις ιστορίες περί υλικού και περί ελέγχου. Αυτοί οι παίκτες εκεί έξω έχουν ζήσει μέχρι σήμερα επειδή κάποιος τους έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστούν σαν πρωταθλητές. Τώρα όμως κάθονται στις καναπέδες σαν να περιμένουν τον επόμενο οδηγό χρήσης ενός router. Μας λείπει εκείνη η στιγμή όπου κάποιος αποφάσιζε να βγάλει τον Σέιχου επειδή έβλεπε ότι οι αντίπαλοι είχαν αποσυντεθεί στις αμυντικές τους θέσεις - όχι επειδή φοβόταν ότι μπορεί να κάνει κάτι λάθος. Λέω εγώ λοιπόν::: Αν αυτός ο Αρτέτας δεν αλλάξει τον τρόπο του ως τον Οκτώβριο - τότε πρέπει να φύγει όχι επειδή δεν δουλεύει αφορά τον ίδιο, αλλά επειδή αποτελεί αντίγραφο αυτού που εμείς αποφασίσαμε πως είναι σημαντικό σήμερα::: την ασφάλεια έναντι του μεγαλείου. Και εκείνο το μεγαλείο υπήρξε κάποτε - εκεί όπου η ομάδα του Γουόμπλεϊ ξέσπαγε σαν βόμβα επειδή κάποιος εκείνος έπαιξε σαν τρελός χωρίς οδηγίες χειροκίνητης προστασίας.

🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!! Εδώ άλλος ένας που καθόταν στο Μπρίτζ μερα με τη μια κι έβλεπε τον Αρτέτα σαν πύργο ελέγχου εκτός Gameboy! Λοιπόν::: Θυμάστε εκείνο το Σάββατο που σκοράραμε ΤΕΣΣΕΡΑ σαχλοί;;; Πριν δύο χρόνια;;; Εκείνος ο τρελός αγώνας στη Νόττιγχαμ!!! Εκεί βγήκαμε νικητές επειδή ο Βένγκερ, εκείνος ο τραγουδιστής των γηπέδων, βγήκε κι έκανε τη δική του::: ΒΓΑΛΕ τον Οζιλ στο 79' κρατώντας μόνο έναν τραυματία στο πόδι κι εκείνος σκόραρε το τέταρτο σαν να του έδωσε σημαία για παρέλαση! ΝΙΚΗ!!! ΚΑΘΕΝΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ!!! Ήταν εκείνες οι στιγμές που το σήκωνες το χέρι σαν κάστρο κι έλεγες "ΜΠΑΜΡΕ ΑΡΣΕΝΑΛ!!!" Κι τώρα;;; Τώρα λοιπόν έχουμε τον Αρτέτα::: έναν άνθρωπο που φοβάται περισσότερο από τον ίδιο τον Σαλίμπα στις αντεπιθέσεις!!! Κάθε φορά που βγαίνουν τρία γκολ πρόκριμα λέει "ΜΗΝ ΤΟ ΑΓΓΙΞΕΤΕ!!!". ΡΕ ΦΙΛΟΥΛΑ ΜΟΥ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟ ΤΕΡΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ;;; ΝΑ ΔΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΤΟΥΣ ΝΑ ΞΕΦΤΙΑΧΝΕΙ ΣΑΝ ΣΠΟΥΡΟ!!! Αλλιώς αφήστε με να πάω σπίτι μου να διαβάζω για τον Μαρτινέλι εκείνο τον αγώνα στο Γουόμπλεϊ όπου έβαλε πέντε γκολ σαν να ήταν θέμα τιμής!!! Κι όσοι λένε "Ωχ τι υλικό έχουμε!!!";; Παιδιά μου::: ξέρετε ποιοι είναι αυτοί οι "ταλέντο";;; Αυτοί είναι οι ίδιοι που έβγαλαν τις τελευταίες φορές ένα γκολ ΣΤΟΝ 90' επειδή κάποιος αποφάσισε ότι η ομάδα είχε "κίνδυνο"!!! Τι κίνδυνος ρε;;; Να νικήσουμε;;; Να ζήσουμε;;; Να πανηγυρίσουμε;;; ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΒΕΤΑΙ;;; Κι ο ίδιος ο Αρτέτας!!! Αυτός που στο παρελθόν έκανε εκείνη την παλαβή επικράτηση στο Μίλανο σαν ερασιτέχνης μουσικός!!! Τώρα;;; Τώρα φοβάται τόσο πολύ το αποτέλεσμα που του ξέχασε ότι υπάρχουν στιγμές που πρέπει να πέσει ο κόσμος στο γηπεδο σαν τρελός!!! Αυτοί οι άνθρωποι εδώ δεν αγοράζουν εισιτήριο για θέαμα— αγοράζουν επειδή ΘΕΛΟΥΝ ΝΙΚΗ!!! ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ, ΤΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ!!! Όχι επειδή είναι κακός— επειδή αποτελεί αντίγραφο αυτού που έχουμε εμείς αποφασίσει::: πως η ασφάλεια είναι πάνω από τα γκολ!!! Κι αυτό είναι ΠΑΡΑΛΟΓΟ!!! Γιατί η Άρσεναλ αυτή τη στιγμή έχει στην επίθεση::: ΤΡΕΙΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!!! Έναν πρώην πρωταθλητή Ευρώπης!!! Έναν πρωταθλητή κόσμου!!! Έναν που έκανα γκολ πέντε φορές στη σειρά!!! ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΛΛΙΚΗ ΠΛΑΚΑ!!! Κι όσοι λένε "Δεν κάνει πάντα αποτελέσματα..."::: ΝΑΙ!!! Γιατί εμείς δίνουμε στον Αρτέτα την ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ!!! Αν εκείνος δε νιώσει ότι πρέπει να πιέσει σα λιοντάρι εκείνες τις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά, ΤΟΤΕ ΤΙ ΤΟ ΘΕΛΕΙ;;; Να δούμε τον τίτλο σα βιντεοπαιχνίδι;;; Ή σα ΖΩΝΤΑΝΟ ΜΠΑΛΛΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ;;; ΡΕ ΛΕΩ ΕΓΩ::: ΟΥΤΕ ΦΥΓΕ Ο ΑΡΤΕΤΑ!!! ΟΥΤΕ ΠΟΥΛΗΣΕΙ!!! ΝΑ ΤΟΥ ΠΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ::: "ΜΙΚΕ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΙΚΗ, ΟΧΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 90 ΛΕΠΤΑ!!!" Αλλιώς::: ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΟΜΟΣΠΟΝΔΟΣ!!! ⚽🔥💥

τι στο διάολο είναι αυτό που βλέπω εδώ αυτές τις τρεις τελευταίες ημέρες; γιατί όλοι μιλάτε για τον Αρτέτα σαν να είναι κάποιος απατεώνας που κλέβει το ψωμί από τα στόματα των παιδιών μας ενώ ταυτόχρονα βγάζουμε μπάτζετ πέντε αστέρων στους λογαριασμούς μας κάθε μήνα;;; θυμάστε εκείνο το σαββατόβραδο τον Σεπτέμβρη που πήγαμε στο Γουόμπλεϊ για τον αγώνα με την Γουέστ Χαμ; όχι εκείνον όπου χάσαμε επειδή ο Μαρτινέλι έκανε κάτι περίεργο στη σέντρα — εκείνον όπου ο Πουλίσιτς ξεκίνησε σαν νεράιδας που άρπαξε μία μπάλα και την πήγε τρεις φορές μέσα σε ένα δευτερόλεπτο;;; αυτό εκεί ήταν η ομάδα εκείνη τη στιγμή: τρία γκολ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο και πέντε άνθρωποι ακόμα στον πάγκο που έμοιαζαν σαν να είχαν φορέσει φόρμες επίδειξης χωρίς σέρβις! και τι έκανε ο Αρτέτας;;; τίποτα! δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα! αυτοί εκεί έξω τους είχανε πετάξει εκτός γηπέδου πριν καν ανοίξει καλά-καλά η σέντρα! και τώρα;;; τώρα βγάζουμε τους καλύτερους μας σαν να είναι ζαβολιά γιατί "μπορεί κάποιος να κουραστεί" — αλήθεια ρε;;; ποιος έχει κουραστεί;;; αυτοί εκεί έξω που τρέχουν σαν ηλεκτρονικά λαγουδάκια ή εμείς εδώ που ξεχνάμε ότι μια φορά παίζαμε σαν τρελοί και βγάζαμε αποτελέσματα όχι επειδή ήταν στο Excel αλλά επειδή κάποιος εκείνος έπαιζε σαν να είχε ντουζίνα κόκκινες κάρτες στο χέρι;;; όμως ξέρετε τι είναι πιο τρελό;;; εκείνες τις μέρες που ο Αρτέτας βγήκε εκεί και έκανε ότι ήταν ο ίδιος ο Σίλβα στους αμυντικούς χώρους — εκείνος βγάζει αυτούς τους τίτλους σαν να είναι κάποιος άλλος! εμένα εκείνο μου μου δίνει παράδειγμα::: όταν η ομάδα σου έχει τρεις προκρίσεις μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά, τότε εκείνο που έχει πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι αλλαγές — είναι το μυαλό του ανθρώπου στον πάγκο που ακόμη και σήμερα δεν καταλαβαίνει ότι εκείνοι εκεί έξω δεν είναι κούκλες για εκθέσεις! αυτοί θυμούνται ακόμη εκείνον τον αγώνα στο Μίλαν όπου ο Αρτέτας ως παίκτης έβγαλε μια επικράτηση επειδή είχε πιο πολλά μονοπάτια στο μυαλό του παρά πράγματα στις τσέπες! και τώρα λοιπόν;;; εσείς ρωτάτε αν πρέπει να πουλήσουμε αυτόν τον άνθρωπο σαν να ήταν ένα λαχανικό της σούπας;;; σοβαρά;;; έχει κάνει κι αυτός τα λάθη του — αλλά εκείνο που πρέπει να κάνουμε εμείς εδώ είναι::: να του πούμε ξεκάθαρα::: "Μικέ, φίλε, εμείς δεν αγοράζουμε εισιτήρια στις κάλπες για να βλέπουμε σινεμά — αγοράζουμε για νίκες!" εκείνος εκεί πρέπει να καταλάβει ότι όταν έχουμε τρία γκολ πρόκριμα μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο, τότε εκείνος δεν είναι εκεί για να σβήνει το φως — είναι εκεί για να ανάψει πυρκαγιές!! κι εγώ προσωπικά δεν θέλω να δω έναν άνθρωπο να φεύγει επειδή έκανε αυτά που έκαναν όλοι οι άλλοι σ' εκείνες τις εποχές::: να καθυστερούν μέχρι να τελειώσει η ταινία! θέλω να δω έναν προπονητή εκεί στον πάγκο που να μην έχει χρόνο για φύλλα excel — θέλω να δω έναν άνθρωπο να έχει χρόνο μόνο για εκείνες τις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά όπου όλα μπορούν να γίνουν σαν από θαύμα! εκείνες τις στιγμές που ο κόσμος σηκώνεται σαν ένα σώμα κι οι ουρές στις εισόδους κάνουν σαν σίδερο επειδή ακόμη κι εκείνοι οι τελευταίοι άνθρωποι ξέρουν::: πως αυτό εδώ δεν είναι αθλήματα συλλογής νικών — είναι ζωντανός πόλεμος όπου η μπάλα μπορεί να αλλάξει τα πάντα μέσα σε ένα λεπτά! και ξέρετε τι;;; εκείνο το συναίσθημα εκείνο που κάναμε πέντε χρόνια πριν όταν ο Βένγκερ έκανε εκείνη την κίνηση εκείνη::: να βγάλει τον Γουίλσι επειδή είδε ότι οι αντίπαλοι είχαν αποσυντεθεί — εκείνο ήταν αυτό που έκανε τον κόσμο ν' αγοράζει φανέλες κάθε Σάββατο! τότε δεν κάναμε discussions για υλικό! κάναμε μεγάφωνο στις κερκίδες επειδή ζούσαμε τον αγώνα μαζί τους! λοιπόν λοιπόν::: εγώ λέω::: όχι πώληση! όχι κατεδάφιση! όχι κουβεντολόι για excel! εκείνος εκεί πάνω στον πάγκο είναι ένας άνθρωπος που κάτι πρέπει ν' αλλάξει — όχι γιατί είναι ανάξιος, αλλά επειδή εκείνοι εκεί κάτω περιμένουν ένα μεγάλο σήμα::: πως η εποχή του φόβου έχει τελειώσει! πως όταν η ομάδα σου έχει τρεις γκολ προβάδισμα μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο, τότε η μπάλα δεν είναι εκεί για να την κρατάμε σαν αντικείμενο έκθεσης — είναι εκεί για να την κυνηγάμε σαν τρελοί μέχρι να τελειώσει ο αγώνας!! και αν εκείνος εκεί πάνω δεν καταλάβει αυτό το σήμα;;; τότε ναι::: πρέπει ν' αλλάξει όχι επειδή δεν δουλεύει — επειδή αυτό εδώ δεν είναι κανάλι του Netflix όπου βλέπουμε τους τίτλους σιγά σιγά! εδώ παίζουμε ζωντανό ποδόσφαιρο! εκείνοι εκεί ψάχνουν θησαυρό, όχι να κλείσουμε την εφαρμογή επειδή τελείωσε η ώρα λειτουργίας!

Αλήθεια, τι άλλο κάνουμε εδώ πέρα εκτός από ν' ανακυκλώνουμε αυτές τις στιγμές του Γουόμπλεϊ σαν βινύλιο που γρατζουνίστηκε; Κοιτάξτε τους εαυτούς σας σήμερα το βράδυ όταν γυρνάτε σπίτι: Θυμάστε τελευταία φορά που δείτε τον Σαλίμπα να σηκώνει το κεφάλι σαν πύργος μετά από ένα σπριντ στις τελευταίες πέντε λεπτά επειδή *κάποιος* αποφάσισε πως "έχουμε ήδη αρκετή νίκη"; Εκείνο εκεί που του λείπει τώρα δεν είναι η φυσική του κατάσταση — είναι η ευκαιρία να δείξει ότι μπορεί ακόμη να ξεσπάσει σαν μπουκάλι με σόδα όταν αφήνουν τον φελλό ανοιχτό. Κι όταν λέω ανοιχτό φελλό, μιλάω για εκείνη την Κυριακή στο Στamford Bridge πέρυσι όταν η ομάδα είχε δύο γκολ προβάδισμα στις 20', ο Αρτέτας περίμενε μέχρι το 75' για να βγάλει τον Πουλίσιτς επειδή "δεν θέλουμε να χάσουμε τον έλεγχο" — ενώ εκείνος μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά είχε περισσότερες προσπάθειες στο τέρμα της Τσέλσι από όσες είχαν οι υπόλοιποι παίκτες της ομάδας μας συνολικά. Αυτή η εικόνα εκείνος εκεί βρισκόταν σαν απόφοιτος ινστιτούτου κηπουρικής μέσα σε γήπεδο πολέμου. Παίρνω μια ανάσα εκείνος ο αγώνας: Τρεις μέρες αργότερα κάποιοι άρχισαν να γράφουν στο τwitter "πάλι δεν δουλεύουν οι αλλαγές", σαν αυτά που συμβαίνουν εκεί έξω να μπορούν να εισαχθούν ως γραφείο παραπόνων. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα — όχι ο άνθρωπος στον πάγκο, αλλά η κουλτούρα που μεγαλώνει γύρω του σαν μούχλα επειδή εμείς οι ίδιοι βγάζουμε απόφαση πως η ασφάλεια είναι πιο σημαντική από τις στιγμές που κάνουν αυτήν την ομάδα ξεχωριστή. Αυτό δεν είναι φιλοσοφία του Αρτέτα — αυτό είναι καθρέφτης της δικής μας συμπεριφοράς. Και εκείνον τον καθρέφτη ούτε η πώλησή του ούτε η παραμονή του θα τον σπάσουν — μόνο εμείς μπορούμε, όταν αποφασίσουμε επιτέλους πως το Λονδίνο δεν είναι μουσείο, αλλά ζωντανή πόλη όπου ακόμη και τα γκολ πρέπει να προέρχονται από την ψυχή, όχι από το excel.

Ρε παιδιά🔥 τι πιστεύω εγώ;;; Ο Gavros_Thyra 🔥 έχει τελείως δίκιο εκεί που λέει πως ο Αρτέτας εκείνες τις στιγμές φοβάται σα μαλάκια που κοιτάζουν βίντεο από horror παρά από αγώνα ποδοσφαίρου! Εγώ θυμάμαι τον Αύγουστο εκείνον στο Γουόμπλεϊ με την Μπέρνλι::: πήγαμε εκεί γιατί είχε κάτι ευκαιρίες πάνω-γούστα στο παιχνίδι, αλλά μετά από πέντε λεπτά είχαμε ένα σουτ αποκλειστικά δικό μας εκεί στη μεγάλη περιοχή κι εκείνος πήρε τον Ενκέτια κι άρχισε να βγάζει την μπάλα!!! Σαν να μην είχαμε λυσσάξει εκείνοι εκεί μέσα στα τελευταία πέντε!!! Ήταν σαν να βλέπεις κάποιον στο ζουμ ενός βίντεο να πάει αργά επειδή φοβάται ότι μπορεί να σπάσει κάτι🤬 Μα εκείνος ο αγώνας έφτασε εκείνος ο Πουλίσιτς ν' αγγίξει τη μπάλα στις τρεις τελευταίες λεπτά πιο πολλές φορές από όσες είχε κάνει ολόκληρο το πρωτάθλημα της Λίβερπουλ εκείνο το πρωί! Κι όμως εκείνος εκεί πάνω στον πάγκο έκανε σαν να τον ξεχνούσε::: βγάζει τον Μαρτινέλι εκεί που μόλις είχε ξεκινήσει και μετά βγάζει κι άλλον έναν επειδή "έχουμε αρκετή ασφάλεια". Αρκετά ασφάλεια;;; ΡΕ;;; Για σιγουριά;;; Όμως εκείνοι εδώ έξω::: αυτοί δεν είναι ανθρωποι που ξεπουλάνε την ψυχή τους για ένα φύλλο excel!!! Αυτοί θέλουν νίκες σαν αυτές που έκανε η ομάδα εκείνον τον Οκτώβριο του ’17 όταν ο Ουέλμπεκ σκόραρε εκεί που όλοι είχαν βγάλει τις ουρές!!! Κάπου εκεί πρέπει ν' αρχίσουμε::: ΝΑΙ στον Αρτέτα::: όσο δουλεύει::: αλλά όχι σαν δικτάτορας!!! Αν εκείνος δεν καταλάβει ότι αυτές τις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά θέλουμε όλοι ν' αισθανόμαστε ότι η ομάδα στέκεται σαν ΛΕΟΝΤΑΣ εκεί εκεί στον αγωνιστικό χώρο τότε::: πρέπει ν' αλλάξει!!! Όχι επειδή είναι ανάξιος::: αλλά επειδή τότε αποτελεί λάθος!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΛΑΘΟΣ!!! ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΙΚΗ!!!

Ρε φίλοι μου τι στο διάολο βλέπω αυτά τα τελευταία τριήμερα;;; Καθόμουνα στο σπίτι μου στη Λεωφόρο του Αγίου Παύλου πριν από τρεις αγώνες, είχα ανοιχτή την τηλεόραση σιγομουρμουρίζοντας εκείνον τον παλαιότερο ορισμό του ΠΑΟΚ για τη νίκη — "μετά από 90 λεπτά"... Κι όμως εδώ στέκεστε σαν να μιλάμε για κάποιον άλλον, όχι για τον ίδιο άνθρωπο που έκανε εκείνο το γκολ στο Μίλαν όταν ο κόσμος είχε βγει εκτός νορμάλ επειδή το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας ήταν ακόμη στον πάγκο λόγω κίτρινων καρτών! Λοιπόν τώρα::: Αν αυτό εδώ δεν ήταν η ομάδα μου, μάλλον θα έβγαινα έξω για μία μπύρα στον καφενέ του Γιάννη εκεί κάτω — δεν λέω ότι ο Αρτέτας είναι ο Αντάνας ντoρ Μαρκόβιτς της δεκαετίας του ’80 — αλλά ας σταματήσουμε αυτή την παράδοση του "αφήστε τον κόσμο στην άκρη σαν αντικείμενα εκθέσης". Όταν βλέπω τον Σάκα εκεί έξω μετά τις αλλαγές του τελευταίου δεκαλέπτου σαν να περιμένει την επόμενη οδηγία tablet, ξεχνώ όλα εκείνα τα βίντεο που έκανα όταν ήμουν 16 χρονών με τις στιγμές που έκαναν αυτή την ομάδα ξεχωριστή — εκείνες τις στιγμές όπου η μπάλα πήγαινε πάνω-κάτω σαν τρελή και οι αντίπαλοι έκαναν σαν να τρέχουν σε slow motion επειδή εκείνος εκεί πίσω είχε ξεχάσει ότι μπορείς ν' αγοράσεις εισιτήριο μόνο μία φορά. Κι όμως::: Τι γίνεται όταν σου λένε ότι "έχουμε αρκετή νίκη"; Εγώ εκείνο που βλέπω είναι μία ομάδα που ξέρει πως μπορεί να κάνει γκολ όταν η μπάλα πηγαίνει πάνω από τις κεφαλές όλων των άλλων — βλέπω όμως και μία διοίκηση που πληρώνει εκατομμύρια για πρωταθλητές που μετά βγαίνουν σαν να τους βγάζουν από το ψυγείο επειδή "μπορεί να κουραστούν". Ρε τι χρειάζεται;;; Εμένα εκείνο που με πείθει δεν είναι οι τίτλοι στους διαδρόμους — είναι η εικόνα ενός ανθρώπου εκεί έξω που ξέρει πως ακόμα κι όταν τελειώσει ο αγώνας εκείνος εκεί έχει δώσει όλα του, όπως έκανε εκείνον τον Οκτώβριο όταν εκείνος ξεχύθηκε σαν τρελός εκεί στο Γουόμπλεϊ ενώ όλοι μας κάναμε σαν να ήμασταν στο θέατρο!!! Και τότε εκείνος;;; Μπήκε μέσα χωρίς οδηγίες manual, έκανε εκείνο το γκολ εκείνος εκεί που άλλαξε τα πάντα — όχι επειδή είχε χρόνο στις τελευταίες λεπτά, αλλά επειδή είχε εκείνο το σπιράλ εκείνο που λέγαμε κάποτε::: όταν η μπάλα φτάνει εκεί που θέλεις χωρίς να σου ζητήσει άδεια!! Ας του πούμε λοιπόν::: "Μικέ εκείνος::: Θυμήσου εκείνον τον Σεπτέμβριο εκεί όπου πήγες εκείνος εκεί στο γήπεδο;;; Εκείνοι εκεί εκτός έδρας έκαναν την αρχή εκείνοι εκεί — εσύ όμως αποφάσισες να τους πεις::: "Θα σας δείξουμε πώς γίνεται". Και αυτοί εκεί;;; Έβγαλαν την μπάλα σιγά σιγά εκείνους εκεί μέχρι να φτάσει εκείνος εκεί πάνω στον πάγκο σου::: κι εκείνοι εκεί;;; Έμειναν σιωπηλοί σαν μαθητές δίπλα στον πίνακα!!! Αυτό εκεί λοιπόν πρέπει να θυμηθείς::: Όταν η ομάδα σου ξέρει πώς να κάνει τρία γκολ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο, τότε εκείνος εκεί δεν χρειάζεται να φοβάται μήτε την κούραση μήτε το αποτέλεσμα — εκείνος εκεί χρειάζεται μόνο μία φορά εκεί που εκείνοι εκεί ξεχνάνε::: ότι η μπάλα φεύγει κάποια στιγμή!!! Ή όχι;;; Και αν εκείνος εκεί πάνω δεν καταλάβει;;; Τότε ναι::: πρέπει ν' αλλάξει όχι επειδή είναι ανάξιος — επειδή εμείς εδώ πάνω στην κερκίδα πληρώνουμε εισιτήριο όχι για να βλέπουμε σινεμά!!! 🔥⚽

Ρε τι τους βλέπω πάλι εδώ;;; Μετά από τρία χρόνια μπουχτισιάς στο ίδιο τσιγάρο;;; Μη μου λες πως εκείνο το τρίποντο στο Γουόμπλεϊ ήταν φωτογραφία;;; Ναι, ναι, βγήκαμε νικητές — και μετά;;; Την επόμενη μέρα ξανά ο Αρτέτας σαν να φοράει ζώνη ασφαλείας μέσα στον πάγκο!!! Τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά::: εκείνοι εκεί έξω είχαν κάνει εκτός έδρας τον αγώνα από την πρώτη σέντρα κι εμείς πάνω στον πάγκο κρατώντας τις νίκες σαν ωρολογιακές βόμβες!!! Μας κάνει παράσταση;;; Κι εσείς εκεί γράφετε::: "πρέπει ν' αλλάξει επειδή φοβάται"::: Αν φοβάται, τότε ναι::: πρέπει ν' αλλάξει! Αλλά όχι επειδή είναι μαλάκας::: επειδή έχει δίκιο!!! Μας πήρε στους τελικούς του Λιγκ Καπ δύο φορές κι εμείς ζητάμε περισσότερα;;; Σοβαρά;;; Εδώ η ομάδα δεν έχει τελειωμό εκείνες τις στιγμές που οι άλλοι παρατάνε::: τρεις γκολ προβάδισμα μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο;;; Μα είναι τραγικόδιο αυτό;;; Παίρνω τον Σαλίμπα εκείνον::: Σηκώνεται στις τελευταίες πέντε λεπτά επειδή κάποιος αποφάσισε πως "έχουμε αρκετά"::: Αυτός εκεί θέλει νίκη;;; Ή θέλει ν' αλλάξει αέρα;;; Ο ίδιος ο τύπος πριν δύο χρόνια έκανε εκείνον τον αγώνα στο Γουόμπλεϊ όπου μπήκε σαν ζόμπι μέσα στο τέρμα της Τσέλσι!!! Τώρα;;; Του λέει κανείς::: "Μην τρέχεις τόσο, μπορείς ν' αρρωστήσεις!" Κι εσύ εκεί Dokaritypos λες::: "αυτός εκεί πρέπει ν' αλλάξει επειδή αποτελεί αντίγραφο"::: Αντίγραφο ΤΙ;;; Αντίγραφο μιας ομάδας που έχασε σχεδόν όλα τα ντέρμπι;;; Αντίγραφο μιας ομάδας που ακόμα και όταν βγάζει τρεις πρώτους πρωταθλητές στην επίθεση φοράει γάντια μονωτικά;;; Κι όσοι πείτε::: "θέλουμε γκολ εκείνες τις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά"::: Ρε παιδιά εδώ::: ΤΟΤΕ πουλάτε εισιτήριο σαν νάχουμε κι άλλα τριάντα λεπτά::: Αυτό δεν είναι θέατρο είναι ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! Αν θέλουμε γκολ::: ΤΟΤΕ εκείνοι πρέπει ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ!!! Όχι εκείνος εκεί πάνω στον πάγκο!!! Αυτοί εκεί μέσα έχουν τρεις πρωταθλητές::: Την προηγούμενη φορά που έκαναν πέντε γκολ προβάδισμα μέχρι την τελευταία σέντρα;;; Κι εσείς;;; Γράφετε::: "δεν κάνει πάντα αποτελέσματα"::: Μα εμείς εδώ συζητάμε::: Γιατί εδώ και δύο χρόνια περιμένουμε::: Να σπάσει αυτή η μάστιγα::: Να πιει ο Αρτέτας το αίμα του εκείνων των στιγμών::: Ή μήπως τελικά::: Αυτή η ομάδα::: Πρέπει ν' αγοράσει εισιτήριο για θέαμα;;; Γιατί εκείνος εκεί πάνω::: Δεν είναι αυτός που έχει το πρόβλημα::: Εμείς εμείς::: Αυτοί εκεί μέσα::: αυτοί ξέρουν τι είναι η νίκη!!! ⚽🔥

Ρε αγόρια μου, τι είναι αυτό που βλέπω;;; Στέκεστε εκεί σαν να ζητάτε από τον Αρτέτα να κάνει μάγια επειδή η ομάδα του είχε τρεις προκρίσεις μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο;;; Θυμάστε εκείνο το Σάββατο στο Γουόμπλεϊ όταν οι αντίπαλοι βγήκαν σαν κοτόπουλα σφαγής;;; Εκείνος εκεί ο Αρτέτας δεν έκανε τίποτα! Δεν είχε κανένας ανάγκη να κάνει κάτι! Οι παίκτες εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει να κλωτσάς μπάλα σαν τρελός!!! Κι όμως τώρα;;; Του βάζουμε χειροπέδες επειδή φοβόμαστε μήπως κάψει τον τελευταίο σπόρο;;; Φίλε μου εκείνος ο αγώνας εκεί::: Τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε!!! Αυτό δεν ήταν ταινία!!! Ήταν ζωντανή επικράτηση!!! Τώρα όμως;;; Βγάζουμε τους καλύτερους σαν να είναι ζαβολιά γιατί "μπορεί κάποιος να κουραστεί"::: Μα αυτοί εκεί έξω τρέχουν σαν ρομπότ!!! Πώς ξεχνάμε ότι μια φορά είχαμε ομάδα που δεν φοβόταν κανέναν;;; Και να σου πω ένα πράγμα::: Αυτή η συζήτηση εδώ δεν αφορά τον Αρτέτα! Αφορά εμάς!!! Γιατί εδώ και χρόνια βγάζουμε εισιτήριο όχι για νίκες::: βγάζουμε για να βλέπουμε τους τίτλους σιγά σιγά σαν βιντεοπαιχνίδι!!! Μα εγώ δεν πλήρωσα εκατομμύρια για excel!!! Πλήρωσα για εκείνες τις στιγμές που η ομάδα σηκώνεται σαν πυρκαγιά κι όλοι μαζί φωνάζουμε::: "ΜΠΑΜ!!! ΡΕ ΑΡΣΕΝΑΛ!!!" Κι όσοι λένε::: "Αν δεν αλλάξει πρέπει να φύγει"::: Ρε συγγνώμη αλλά::: Ποιος είπε ότι εκείνος είναι υπεύθυνος;;; Αυτοί εκεί μέσα::: Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να κερδίζεις!!! Μας πήρε στον τελικό του Λιγκ Καπ::: αυτό είναι γεγονός!!! Αλλά::: Γιατί εκείνα τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά;;; Γιατί κάθε φορά σβήνουμε τη φωτιά πριν ανάψει;;; Κι εγώ εκεί::: Κάπου εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε::: Να του πούμε::: "Μικέ, θυμήσου εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Γουόμπλεϊ::: Εκείνοι εκεί έκαναν τρεις γκολ μέχρι εμείς να ξυπνήσουμε!!! Αν θέλεις νίκη::: Πάρε τους καλύτερους::: Βγάλε τους όλους::: Αφήσε τους εκεί έξω::: Να τρέξουν σαν τρελοί μέχρι το τέλος!!! Γιατί εκείνος εκεί που ψάχνει θησαυρό::: Δεν θέλει σιγουριά::: Θέλει ΧΑΜΟΣ!!! Θέλει ΒΙΑ!!! Θέλει εκείνες τις στιγμές::: Να φαίνονται σαν δεκαετίες!!! Αυτές::: Αυτές είναι οι στιγμές που κάνουν τον κόσμο ν' αγοράζει φανέλες!!! Οχι επειδή είναι ασφαλείς::: Αλλά επειδή ζούν!!! ⚽🔥💥