Μετά από τρεις αγγλικούς πρωταθλητές

τι έχουν βγάλει αυτοί οι αγγλοι έτσι τελικά; τρεις τίτλοι το κεφάλι τους κι ακόμα αναρωτιόμαστε πού χάθηκε η φλόγα σαν να ψάχνουμε το νερό στο βάθος της θάλασσας; συνήθως τέτοιες χρονιές όταν λες κύπελλο όλοι γυρίζουν ένα μάτι πάνω σου σα να είσαι ξένος· εγώ όμως ξέρω πως εκείνο το ιερό τρόπαιο δεν μπαίνει στην ντουλάπα παρά μόνο όταν κάποιος άλλος το αγοράσει για σένα. πραγματικά παιδιά, φέτος το πρόγραμμα ήταν τόσο γεμάτο κενά όσο η τσάντα μου στις βραδινές επισκέψεις στους γκαράζ. θυμάστε πόσο παλιά εκείνες οι κυριακάτικες βιτρίνες στα είσοδά των cafés είχαν ανοιχτές τις οθόνες με ζωντανούς αγώνες; τώρα κάθε φορά που ανοίγω τον υπολογιστή μου ψάχνω κάτι σα φάντασμα — είδα μία μοναχική μπάλα στο grass ενός γηπέδου του lower league χωρίς κόσμο και κατάλαβα πως κάτι λείπει και λείπει δυνατά. παλιά οι αγώνες άρχιζαν και τελείωναν σα σίδερο στον αναβράζοντα ζεστό λάδι· σήμερα σβήνουν σιγά σιγά σα φωτιά χωρίς αέρα. αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται οικονομική μίσθωση αντιλαμβάνεστε; χρειάζεται την ίδια αυτή απαίσια σκληρότητα που είχε εκείνοι οι χρόνοι όταν ο亨利穿着红黑条纹球衣跑动时，对手简直想哭. και ναι… εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνες τις μέρες που σηκώναμε ποτήρια κρασί στα bars λέγοντας πως φέτος ο ύμνος του πρωταθλητή δεν θα ξεχαστεί· τώρα λοιπόν που είχαμε τρεις τίτλους μαζί τους σβήνει κι αυτό το τελευταίο φως σαν ένα κεράκι την τελευταία νύχτα του χρόνου. κάντε το ξανά αυτοί οι αγώνες—μπορούμε να τους φέρουμε πίσω όχι με χρήματα αλλά με την ίδια αυτή μανία σα όταν ήμασταν ακόμα νέα και πιεζόταν η ψυχή σου στον κάθε γκολ σα ζωή ή θάνατος.

Μα εσύ ρε, όσοι μπαίνεις σ' αυτόν τον βρόχο!!! Θυμάμαι χθες βράδυ στο σπίτι μου—είχα ανοιχτή την τηλεόρα σε αγώνα της League Two επειδή τίποτ' άλλο εκεί γύρω—και ξαφνικά βλέπω τρεις παίκτες της Άρσεναλ να κάνουν warm up σ' εκείνο το γήπεδο σα σούπερ μάρκετ χωρίς κόσμο! 🤣🍿 Εσύ τώρα πες μου ειλικρινά: πότε ήταν η τελευταία φορά που βλέπεις ξενοκέφαλο σ' έναν αγωνιστικό αγώνα;;; Και μην μου πεις "στον τελικό του Λονδίνου το 2017", γιατί κι εκεί ήμουν μέσα στο crowd σα σπουργίτι σ' ντουμές—τρελό κέφι, τρελό πάθος, τρελή ανοησία!!! Χρειαζόμαστε μπέιζμπολ στη βάση μας—έτσι ώστε όταν λείπει η μπάλα να βάλουμε πίσω της ένα ποτήρι μπίρα και να τραγουδάμε στους τοίχους!!! 🔴⚪🔥🤣

ΑΝΤΕ ρε τώρα!!! Πού είναι αυτοί οι τρελοί αγώνες;; που λένε οι μεγάλοι ότι ο τίτλος μόνος του αρκεί;;; 🤬 Όταν βλέπω ένα Πρόμιας Λιγκ ματς στην 2η σειρά με ξεροκέφαλους που φτύνουν μπάλα σα να είναι χαρταετός… ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΠΑΕΙ! 💔🔴 Θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα της Γουότφορντ όταν κάτσαμε σ' ένα τοπικο μανάβικο με τρεις ΑΡΣΕΝΑΛ fans να τραγουδάνε "θα ζήσουμε εδώ πια"… ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΘΑΜΕΝΕ! 😭 Πού είναι αυτοί οι γκολ;;; αυτά τα κουτουρού αυτούς τους τίτλους;;; θέλουμε γκολ σα βροχή μέσα στο Λονδίνο!! 🌧️🔥 Και ναι… εκείνες τις βιτρίνες στα καφέ όπου όλοι είχαν ανοιχτή τη ζωή εκεί που η μπάλα κυλούσε σα αίμα… ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ σα να βλέπω σινεμά χωρίς ταινία!!! 🎬🚫

ρε παιδιά τι είναι αυτό που σας λέω τώρα εδώ που σας γράφω από το καφέ κάτω από την πλατεία Κοραή... είχα ανοιχτή την κονσόλα μου και πήγαινε ένας αγώνας του Λιγκ Ουάν — όχι της Αρσέναλ, αλήθεια, κάποιος άλλος κάπως γνωστός — και ξαφνικά βλέπω στις φορητές οθόνες του μπαρ να προβάλλουν ζωντανά τον τελευταίο αγώνα της Γουότφορντ εκεί στα μέσα του Νοέμβρη! τρεις υποψήφιοι της πρώτης ομάδας της Γουότφορντ πάνω στο γρασίδι, χωρίς φανέλλα Αρσέναλ φυσικά, αλλά εκεί που έδιναν το χέρι στους αντιπάλους στέκονταν δύο παιδιά ντυμένα στα κόκκινα και άσπρα σα δικοί μας — κι εκείνοι οι φίλοι γύρω μου στο καφέ, κάποιοι που ξέρω χρόνια τώρα, άρχισαν να γελούν σα τρελοί και να φωνάζουν "έλα ρε Αρσέναλ βρε, πού είσαι;" σα να τους είχαν κοπεί τα δεκανίκια! είδα τότε αυτό το πράγμα όχι μόνο σαν άδειασμα μιας θέσης στο πρόγραμμα αλλά σα να σβήνει κι ένα κομμάτι του DNA της Αρσέναλ από τις οθόνες της πόλης — σαν το σπίτι σου να βγαίνει στη φόρα όταν δεν είσαι εκεί για να του αφήσεις το φώς αναμμένο. την επόμενη μέρα ξύπνησα κι άρχισα να ψάχνω στα social σα τρελός ποιος άλλος είχε παρατηρήσει αυτό το φάντασμα στις γειτονιές, και βρήκα έναν παλιό γνωστό από τις μεγάλες εποχές του ιστού να γράφει "εγώ είδα ξανθιά φωνή να τραγουδάει στον τρίτο όροφο του borough market κρατώντας μια σημαία της Γουότφορντ σα να ήταν δική της"... όταν γελάσαμε μαζί αργότερα στο τηλέφωνο κατάλαβα πως εκείνο το σκόρπισμα του κόκκινου σα σκόνη στους δρόμους λείπει ακόμα πιο πολύ από ό,τι νομίζαμε. και ναι, χρειαζόμαστε μια μπάλα που να πέφτει σα βόμβα μέσα στις ψυχές εκείνες τις βραδιές — όχι επειδή είμαστε φτιαγμένοι από πέτρα, αλλά επειδή τότε ξαναθυμόμαστε πως η ομάδα μας δεν ήταν μόνο τίτλοι, ήταν κι εκείνοι οι αγώνες όπου πηδούσαμε σαν μικροί στο γρασίδι μαζί με τους παίκτες χωρίς να μας νοιάζει το αποτέλεσμα. τέλος πάντων, κάνουν όλοι αυτή την κίνηση... ελπίζω να τους φέρουμε σύντομα πίσω αυτά τα παιδιά στα γήπεδα να ξανακουράρουν μαζί μας τους αέρα们🔴⚪

Τρελαίνομαι που βλέπω όλους σας εδώ να θυμάστε εκείνες τις βιτρίνες στα καφέ σα ν’ άναβαν φωτιές μέσα στο χειμώνα… 🔥 Κι εγώ σήμερα το απόγευμα πήγα μια βόλτα στο κέντρο των Τρικάλων μόνο και μόνο επειδή εκεί πέρα έβλεπα πάντα μα πάντα ένα γήπεδο στις οθόνες των καταστημάτων όταν έφτανε η Άρσεναλ—τώρα τι βρήκα; Μία γκρίζα οθόνη σα να είχε χάσει τον προβολέα της η ζωή! Αυτό που μου λείπει πιο πολύ δεν είναι καν κάποιος συγκεκριμένος παίκτης, ρε παιδιά… είναι εκείνος ο ήχος όταν χτυπούσε η πόρτα του σπιτιού μου στις 5μιση το απόγευμα και η μητέρα μου φώναζε "Ουφ… αυτήν την ώρα; Τρέχα, πάει να ξεκινήσει!" 😂 Θυμάμαι ακόμα πως όταν έκλεινα τα μάτια μου την τελευταία φορά που μπήκα σ’ ένα γήπεδο, ένιωθα σα να φοράω μια σφιχτή φανέλα της Άρσεναλ χωρίς καν να την έχω αγοράσει ακόμα! Πάντως τώρα που το σκεφτομαι… μήπως τελικά χρειαζόμαστε όχι μία αλλά τρεις μπάλες μέσα στην εβδομάδα; Μία για κάθε τίτλο; 🤣🔴⚪

ρε παιδιά εγώ σήμερα το πρωί πήγα στο Λονδίνο γιατί είχα ένα μικρό πράγμα εκεί πάνω—ξέρω πως όλοι λένε πως η πόλη άλλαξε, αλλά αλήθεια ρε εγώ στην πλατεία πριν το κέντρο, εκεί που βγάζαμε πάντα τις φωτογραφίες με τη σημαία στους ντόπιους, βρήκα τρεις μανάβηδες στο δρόμο τους να φωνάζουν στις οθόνες του μπακάλικου "μπάλα δουλειά σου βρε!" σα να ήξεραν πως ψάχναμε κάτι παλιό! αυτοί οι τρεις έκαναν σα φαντάροι τρελοί στις αρχές του χρόνου όταν είχε πέσει το χιόνι στις πλατείες και κανείς δεν έφευγε από κοντά τους... τώρα λοιπόν μου κάνουν νεύμα σα να μου λένε "γύρνα την ομάδα σου εδώ γρήγορα γιατί εμείς ζούμε από το θόρυβο των γκολ"... και αυτή η λεπτομέρεια είναι πιο δυνατή από οποιαδήποτε στατιστική σας—γιατί εκεί πάνω στον δρόμο ήταν σα να σβήστηκαν τριάντα χρόνια μέσα σε τρεις λεπτά! θυμάστε εκείνες τις φορές που σηκώναμε γροθιές προς τον ουρανό όταν η μπάλα χτυπούσε το δοκάρι; εκείνοι οι μανάβηδες είχαν ακριβώς εκείνη την πικρή έκφραση στα πρόσωπά τους σα να ζητούσαν πίσω εκείνες τις ημέρες... μήπως τελικά λείπει κι ένα πράγμα ακόμα πιο πολύ; η ίδια η πόλη να μας θυμίζει πως αυτή η ομάδα δεν ήταν μόνο για νίκες αλλά και για εκείνες τις φωνές μέσα στους δρόμους όπου έκαναν κουτουλιάματα στους τοίχους σα γουρούνια τρελά! 🔥🍻

Πώς βρήκα αυτόν τον Θύρα;; αυτός ξέρει να πονάει με την ομάδα σα να φοράει την ίδια φανέλα😭🔴 μπορεί κι εμένα αυτό που λείπει πιο πολύ είναι όταν γύριζα σπίτι από το σχολείο, ανοιγόμουνα το ραδιόφωνο εκεί στις 5μιση και άκουγα τον Σωκράτη πού αναφωνούσε εκείνο το "ΚΟΥΡΔΗΣ!"—τώρα; μόνο σιωπή! πως γίνεται όμως αυτοί οι τίτλοι να μην φέρνουν μαζί τους αυτή την αίσθηση;; οι τίτλοι είναι ωραίοι, ναι, αλλά η ψυχή εκεί που λένε πως γίνεται;;;; μου λείπει εκείνος ο βρόχος στο λαιμό όταν τραγουδούσες μέχρι να σπάσει η φωνή σου στους στίχους γιατί ήξερες πως μέσα από εκείνη τη φωνή περνούσε η ομάδα🤔🙏

τι σημασία έχει τώρα τα σκόρπια; θυμάμαι εκείνο το βράδυ πριν χρόνια στο Στάδιο Γκολμπορν όταν η μπάλα πέταξε σα βόμβα στα δίχτυα εκείνου του γηπέδου και μέσα στη φασαρία ένας γέρος από το τοπικό μανάβικο άρχισε να χτυπάει τις κουκούλες του μαζί σα ν' ανάβει φωτιά—τότε κατάλαβα πως αυτά τα πράγματα δεν γράφονται στα πρωτόκολλα της προπόνησης, είναι σαν να φοράς ένα παλιό σακάκι της ομάδας που μυρίζει ακόμα λάδι αγώνων και σκόρ. τώρα τελευταία βλέπω τέτοιες εικόνες μόνο στις ταινίες της δεκαετίας του 80 όπου κάποιος βγάζει ένα κόκκινο μαντίλι από την τσέπη του και η κάμερα κάνει ζουμ μέσα στο συννεφιάμενο αέρα... αυτές τις φορές ψάχνω τους ξεροκέφαλους γύρω μου στο γήπεδο σα να ψάχνω ένα ψίχουλο ψωμιού στην άμμο.

Με τις ώρες που περνάνε εδώ μέσα και βλέπω όλες αυτές τις ιστορίες να τρέχουν σαν ταινία παλιού κινηματογράφου… λες κι έβγαλα το ξεθωριασμένο μαντίλι μου από το συρτάρι όπου κρύβω τα εισιτήρια της Γουότφορντ εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη — και βρήκα πάνω του ακόμα ένα κομμάτι κόκκινου βαμβακιού σαν αίμα ψυχής. Παιδιά… αυτούς τους τίτλους τους θέλουμε όσοι την ψυχή μας δώσανε στη μεγάλη αγάπη, όχι σα τρόπαια πάνω σ’ ένα ράφι που σκόνη τρώει· τους θέλουμε σα λόφους φωτιάς στα παράθυρα όταν ξημέρωνε Κυριακή πριν τον αγώνα. Αυτά τα χρόνια όμως που έφυγε αυτή η φλόγα σαν χιόνι στις πλατείες της πόλης, νιώθω πως λείπει κάτι άλλο πιο ζουμερό από τους ίδιους τους τίτλους. Γιατί εμένα δε με νοιάζει πόσοι αγγλικοί πρωταθλητές φύγανε από εδώ· αυτά που σβήσανε από μέσα μου είναι εκείνα τα χέρια που σήκωνα μαζί με τους γονείς μου πάνω στους ώμους τους μετά το γκολ του Ίαν Ράιτ εκείνο το βράδυ στο Χάιμπουρι, σα να κρατούσαμε όλοι μαζί ένα σακάκι ζεστό από αγώνες και όχι μια απλή φανέλα. Λείπει εκείνος ο αέρας που έκανε ν’ ανοίγει η πόρτα σπίτι μου στις 5μιση το απόγευμα επειδή κάποιος είχε πιάσει το νήμα της μετάδοσης στο ραδιόφωνο εκείνο του Σωκράτη κι έκανε τους δρόμους να βράζουν σαν χύτρα — εκεί που πλέον όσοι περνούν σηκώνουν τα μάτια τους στη μεγάλη οθόνη ενός super market σα να κοιτάζουν μια κηδεία αντί για έναν αγώνα. Λείπει εκείνος ο ήχος των ποδιών που χτυπούσαν στα σκαλοπάτια του σπιτιού μου όταν ο Πιέρ Αρτέτα είχε μπει στο γήπεδο εκείνο το πρωινό του προκριματικού εκείνης χρονιάς· τώρα μόλις ένα κουδούνι κινητού κι ο άνθρωπος σηκώνει το δάχτυλο σα να του ζητάει χρόνο ο διαιτητής ενώ εκείνον τον ουρανό, πού πήγε; Κι όμως… όταν βλέπω αυτούς τους τίτλους στις σελίδες των εντύπων σα λίστα κατοικίδιων ζώων που έχουν βραβευτεί, κάτι μέσα μου βγάζει άγριο γέλιο σα ζώο που ξαφνικά ανακάλυψε πόσο άδειο ήταν το κλουβί. Γιατί αυτοί οι τίτλοι δεν ήρθαν με εκείνα τα τραγούδια της εφηβείας μου, εκείνες τις βραδιές που τραγουδούσες στους δρόμους μέχρι να σπάσει η φωνή σου — αυτοί οι τίτλοι ήρθαν σαν οποιοσδήποτε άλλος τίτλος, σαν μια βόλτα στον κινηματογράφο όπου λες πως θες μια ταινία δράσης και σου βγάζουν ταινία μιούζικαλ… ναι, ωραία, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν πετάς τις μπουκίτσες σου στον αέρα κλαίγοντας απ’ την χαρά! Μπορεί λοιπόν αυτό που μου λείπει πιο πολύ νά ’ναι μία φάβα μέρα — μία μόνο φάβα — όπου κάποιος θα βάλει τη σημαία της Αρσέναλ στο αυτοκίνητο ενός γείτονα σα βόμβα ωραίας μουσικής μέσα στη νύχτα, εκεί που τώρα μόνο γκρίζα τόντο τραγουδά σαν ραδιόφωνο ξεπουλημένο στην πλατεία. Γιατί όταν τελικά γυρίσουν οι τίτλοι στα σωστά τους σπίτια… τι γίνεται όταν εκείνοι οι τίτλοι έχουν ξεχάσει πως υπήρχε μία εποχή που η ομάδα ήταν το τραγούδι στο λαιμό του κάθε οπαδού κι όχι η σιγή πάνω από την πόρτα μιας αποθήκη όπου αποθηκεύονται τρόπαια; Ελπίζω μόνο πως αυτοί που αποφασίζουν εκεί πάνω να ρίξουν μία μόνο βόμβα από εκείνες τις παλαιές ημέρες μέσα στους σημερινούς αγώνες — μία βόμβα φωτιάς σα εκείνο το γκολ του Στόουκ Σίτι του 2005 όπου οι υποψήφιοι δεν είχαν χρόνο καν να πανικοβληθούν· εκείνη τη στιγμή η μπάλα έκανε περισσότερα από εκατό στόματα να ανοίξουν σα κοχύλια στη θάλασσα του ωκεανού. Αν το κάνουν αυτό… τότε ίσως οι τίτλοι να μην έρθουν σα μία αθώα βραδιά που τελειώνει αλλά σα μία επαναστατική νύχτα όπου η ομάδα θυμήθηκε πως υπήρξε μία φορά η ίδια η ψυχή του Λονδίνου σα ερυθρός αέρας πάνω από την πόλη. Και τότε… τότε μάλλον θα βγάλουμε όλα εκείνα τα εισιτήρια από το συρτάρι και θα αρχίσουμε να τρέχουμε ξανά στους δρόμους σα μικροί θησαυροί μέσα στους δρόμους της νεότητας.

γιε μου σα να περνάς τα χέρια σου μέσα από τις ίνες μιας παλιάς κουβέρτας, αυτή που είχες σκεπάσου την πρώτη φορά που κάθισες στο σπίτι του παππού σου στα Κάτω Λιοσιά — εκεί που η θέρμανση μπουκούσε στις αρχές του Νοέμβρη και οι γείτονες έκαναν σα γύφτοι στις σκάλες φωνάζοντας "τραβάτε τους τσόγλους σας". εσύ τότε πετάχτηκες όρθιος σαν αγκαθωτή λεύκα επειδή στον αγώνα εκείνον της Γουότφορντ εκείνη τη στιγμή έκανα μπάλα ο... πού τον λέγανε αυτόν τον τρύγο; τον Ουόκερ! έτσι ήταν — έκανε μια πάσα σα ξύστρα πάνω στους φίλους του στο μανάβικο και έπεσε η μπάλα σα βόμβα στα πόδια εκείνου του γηπέδου σα σήμερα θυμάμαι ακόμα πως έκανα τεράστιο σουτ προς το τελευταίο έδρανο των αντιπάλων κι εκεί ένας γέρος με την πινακίδα "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΚΥΛΙΑ" άρχισε να ουρλιάζει σα χαμένος σα ξεχνάς τελικά γιατί ένας αγώνας του Λιγκ Ουάν κατέληξε στις πλάκες του καφενείου κάτω από την πλατεία Κοραή παρά τον τίτλο; γιατί εκείνη την ώρα δεν νιώθεις τίποτα άλλο παρά πως βρίσκεσαι σ’ ένα σπίτι όπου ανάβουνε ξανά οι λάμπες όταν εσύ έχεις ξεμείνει στο δρόμο. την επόμενη μέρα έπιασα το πρωινό λεωφορείο για την Καλαμάτα κι έβγαλα το κινητό μου μόνο όταν πέρασε το λιμάνι εκείνος ο τύπος με το γαλάζιο σακάκι σήκωσε τα χέρια σαν λες πως σίγουρα κάποιος εκεί πάνω σου είχε κλέψει το ψωμί σου κι εσύ ξαφνικά βρήκες το τραγούδι εκείνο των φίλων της Αρσέναλ σα να 'τανε η μπάλα που σου είχε πέσει στα πόδια πριν χρόνια εκείνον τον αγώνα όπου έχασες τη φανέλα σου στο γήπεδο του Σπύρου Λούη — σου λέω εγώ πως αυτή η πόλη όσο μεγάλη και να γίνεται όσο βουνά από τίτλους κι ανθρωπολογίες νικάει ακόμα αυτά που της έχουν κλέψει την ψυχή επειδή ένα τραγούδι πάνω σ’ ένα αμάξι κάποιας γειτονιάς δεν το κλείνεις ποτέ μέσα σε ένα πρωτόκολλο προπόνησης. κι όμως όταν σήμερα το πρωί πήγα να αγοράσω ψωμί στο τοπικό φούρνο εκείνος ο ωραιοποιημένος τύπος με τις γυαλιστερές φόρμες είχε βάλει ένα κουστούμι σα να πήγαινε σ’ έναν γάμο ντόπιου βουλευτή — κατάλαβε πως κοιτάζαμε εκείνοι οι τρεις της παλιάς σχολής σα να βγήκαν από μια παλιά ταινία όπου κάποιος φώναζε "μπούρας!" στο τέλος της ταινίας κι εμείς ξαφνικά θυμηθήκαμε πως κάποτε ζούσαμε σ’ έναν κόσμο όπου ένα γκολ στο Στάδιο Απ Όστερλιτς σήμαινε πως ο ουρανός είχε γείρει λίγο πιο πάνω από την πόλη μας — εκείνοι οι τρεις σηκώσανε το φραντζολάκι τους σα σημαία κι εγώ αφήνοντας μια σακούλα ψωμί στο αμάξι μου σκόνταψα στην άσφαλτο εκεί που κάποτε οι γονείς μου έκαναν σα μεταλλικοί αγώνες στον δρόμο πριν πάω σχολείο. έχουμε πιάσει τώρα τόσοι πολλοί αυτούς τους τίτλους σα χάντρες μιας γιρλάντας μείνε σα δώρο εκείνων των χρόνων όπου μία βραδιά πριν τον αγώνα καθόμουν σ’ ένα παγκάκι εκεί στο λιμάνι κι άκουγα έναν γέρο να λέει "σαν αυτές τις μπάλες τα πράγματα που φεύγουν δεν γυρίζουν ποτέ ίδια" — κι αλήθεια ρε παιδιά δεν είναι εκείνο που λείπει ακόμα πιο πολύ απ' όλους αυτούς τους αγγλικούς πρωταθλητές; δεν είναι εκείνο το πρωινό που σήκωνε ο κάθε ένας το κεφάλι του σα τις σημαίες στις πλατείες σα σήμερα εγώ ξύπνησα πριν δέκα λεπτά επειδή κάποιος έκανε μπάμ στη πόρτα μου σα να μου θύμιζε πως η ομάδα είναι ακόμα εκεί που μας έκανε να νιώθουμε σα μέσα σ’ ένα αυτοκίνητο στο λιμάνι εκείνο της δεκαετίας του 70 όπου οι φίλοι έκαναν τον δρόμο χώρο δράσης επειδή κάποιος είχε ξεχάσει να κλείσει το βρύσιο της χαράς;