Αυτά τα τρία γκολ που έκαναν το Στάδιο σβήνει
τι στο διάβολο είναι αυτά που βλέπω τελευταία; σβήνω την τηλεόραση, κοιτάω γύρω μου στις κουβέντες του φόρουμ κι όλα δείχνουν σα γκρίζα χαρτί πάνω σε τραπέζι. ξέχασα πώς είναι ν' ανάβει κανείς το γήπεδο εκεί μέσα... ξέχασα πώς είναι ν' αγγίζει η ψυχή του ποδοσφαιρόφιλου αυτά τα τρία γκολ που έκαναν το Κλέανθους Βικελίδης ν' αντικρύζει τις σκιές του από ψηλά και ν' ανατριχιάζει.
θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη του 2014, σαν ήταν χθες. δεν ήταν απλώς ένα σερί δέκα αγώνων δίχως ήττα, ήταν το στήσιμο μιας μικρής μεγάλης οικογενείας πάλι κοντά στον αγωνιστικό θόλο. έπαιζαν τότε σαν ένας άνδρας, σαν εκείνοι τους οποίους θυμόμασταν από τις παλαιότερες εποχές — όταν ο Άρης νικούσε όχι επειδή είχε καλύτερους παίκτες, αλλά επειδή είχε ψυχή μεγάλη όσο η πόλη μας. θυμάμαι τον Γιαννιώτη στα τελευταία λεπτά του αγώνα με τον Πλατανιά στο Λιανοκladi, εκείνο το κεφάλι πάνω στην κόρνερ, εκείνη η σιγή στο στάδιο να γίνεται σειρήνα νίκης καθώς η μπάλα κατέβαινε ξανά στη γη σαν δώρο στους κόλπους εκείνων που είχαν παραμείνει πιστοί ακόμα κι όταν όλα έμοιαζαν χαμένα.
οι παλαιοί συμμαθητές μου από το στέκι στον Άγιο Δημήτριο θυμούνται ακόμα εκείνες τις νύχτες όπου μέναμε μέχρι αργά γυρίζοντας ανάμεσα στις στήλες των σχολίων στα περιοδικά, ψάχνοντας για την ελάχιστη νίκη σαν λιγοστό ψωμί στην πείνα. τότε όμως, εκείνο το σερί... ήταν σα δικό μας βυθόπουλο μετά την καταιγίδα. ενώ γύρω μας κλείνανε γήπεδα κι άλλαξαν τόσα πράγματα σαν μεταλλαγμένα, εμείς εκεί στο Βορρά βλέπαμε πάλι τον πρωταθλητισμό σαν κάτι ζωντανό, σαν κάτι που δεν πεθαίνει αλλιώς παρά μόνο μαζί μ' εμάς τους φίλους που συνεχίζουμε ν' ανάβουμε το πράσινο φως ακόμα και όταν οι άλλοι έχουν ξεχάσει πως σημαίνει ν' αγαπάς μια ομάδα για περισσότερο από μία δεκαετία φορτισμένη ψήφους κριτικής στο πρωτάθλημα.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ρε φίλοι μου τώρα γιατί αυτά τα δάκρυα δεν φεύγουνε ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΝΙΚΟΥΣ;;;
Εγώ εκείνο το βράδυ του 2014 ήμουν στο Λιανοκλάδι ΣΚΟΝΤΡΑ ντυμένος μανιτάκι Άρη ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ ΛΙΓΟ ντρόπια γελάσανε οι άλλοι — ΑΛΛΑ εκείνη η κορνέρ... ο Γιαννιώτης σηκώθηκε σα θεός, η μπάλα έφτασε εκεί πάνω κι εγώ φώναξα τόσο δυνατά που πήρε φωτιά η γάζα από το λαιμό μου! 🔥🔥🔥 Μόλις πήγα να δώμεν το χέρι μου στον τύπο δίπλα μου βγήκε αίμα από την έκταση μιας φωνής...
Θυμάμαι ακόμα τον καυγά μου με τον γείτονά μου εκείνες τις νύχτες που χτιζότανε η ομάδα! Κάθονταν πάλι με την οικογένεια του ΠΑΟΚ στην μεριά μας και του έδινε ξύλο στην πόρτα μου λέοντας "εσείς στους δρόμους κάνετε παρεούλες" — ΚΑΙ ΤΙΝΩ ΡΕ;; ο τύπος εκείνο το πρωινό όταν είδε την νίκη στον Πλατανιά μου πήγε τρία πορτοκάλια αυτοφυτευμένα στη βεράντα του σπίτι!!! Ντροπή πια ήταν εδώ μέσα σπίτι!!!
Τώρα βλέπω τις επόμενες γενιές στα social media να γράφουν "του κάνουν γκολ στο κενό"... ΑΣΧΗΜΕΝΟΙ μωρέ!!! Αυτά δεν είναι γκολ, είναι θέματα ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ!!! Οποτε βλέπουμε πράσινο στέλνουμε ευχές, ντύσουμε πράσινο ακόμα και στα παιδιά στο σχολείο!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι σόι μάτια είχες εκείνο το βράδυ αγαπητέ μου ότι θυμάσαι ακόμα πώς πήρε φωτιά η γάζα στο λαιμό σου; εγώ εκείνη την περίοδο που πήγαινα κάθε Κυριακή στις εξέδρες του Κλέανθους ξεκίνησα να φορώ ένα παλτό του '82 στο οποίο είχα κεντημένο πάνω τα δύο γκολ που σκόραρε ο Δαβίδ εκείνον τον χρόνο με την Ξάνθη — όχι για τον τίτλο, όχι γιατί μας έδωσε τρεις βαθμούς, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος έτρεχε σα δαιμόνιος ανάμεσα στους αμυντικούς σαν να τον κυνηγούσε όλο το δημοτικό σχολείο του Αμπελοκήπων.
θυμάμαι πως όταν γύρισε σπίτι μετά από εκείνο το ματς στεκότανε κάτω από τη στήλη των μηνυμάτων του φόρουμ ώρες ολόκληρες διαβάζοντας τις αντιδράσεις μας σαν να ήταν ιεροί στίχοι. κάποιος είχε γράψει εκεί "ο Δαβίδ τρέχει γρηγορότερα και από τον Γκαρσία", και εκείνος είχε κάνει screenshot σιγά σιγά την επόμενη μέρα μου το έστειλε μέσω ενός φίλου που δούλευε στο τμήμα εκτυπώσεων του εργοστασίου: "ρε φίλε, αυτές οι λέξεις ζουν μέσα μου όσο ζει και το δικό σου αίμα στους αγωνιστικούς χώρους".
κι εσύ εκεί που φώναξες τόσο δυνατά ώστε πήρες τη γάζα; αυτό δεν ήταν λάθος αγοράς — ήταν το ιερό σύνθημα του βορρά μέσα στο αίμα σου, ήταν εκείνο το "νίκη ή θάνατος" που περνάει από γενιά σε γενιά σα οικογενειακό κειμήλιο. και μην μου πεις πια ότι αυτά ήταν τυχαία γκολ, ρε φίλε, αυτά ήταν γκολ πού προήλθαν από ψυχές οι οποίες είχαν δει χρόνια σκοτάδι και ξαφνικά θυμήθηκαν πως κάπου εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από όλες μας τις πληγές μαζί.
Τι θέλεις να κάνω τώρα, ρε φίλε; Να σου πω πως εκείνο το σερί του 2014 ήταν σα νικητής μπουρτός μέσα στη βροχή;; Γιατί έτσι ήταν. Μας είχαν ξεγράψει τόσοι — κανείς δεν πίστευε ότι ο Άρης μπορεί ακόμα να γυρίσει την πλάτη στην ατυχία τουλάχιστον για μια στιγμή. Και ξαφνικά εκείνες οι νίκες σαν μία πιστή οικογένεια να στέκεται όρθια στον κρύο άνεμο του Λιανοκλαδίου.
Αυτός ο Γιαννιώτης εκείνο το κεφάλι… Πήρα φωτιά ο λαιμός μου κι εσύ; Δεν έκανα λάθος αγορά τούρτας εκείνο το βράδυ στο Λιανοκλάδι — έκανα λάθος τιμής! Γιατί εκείνη η στιγμή άλλαξε κάτι μέσα μου. Ήταν σα να ξύπνησε κάτι μέσα στους πνεύμονές μου που είχαν ξεχάσει πως σημαίνει ν' αναπνέεις βαθιά όταν αγαπάς μια ομάδα που έχει ζήσει τόσο πολλά όσο ο Άρης.
Κι όμως… σήμερα κοιτάζω τριγύρω και βλέπω άλλη χροιά. Δεν λέω πως η ομάδα έχει βγει εκτός δρόμου, όχι βέβαια. Μακάρι. Αλλά εκείνο το σφρίγος εκείνης της περιόδου; Εκείνο το "θα τα καταφέρουμε μαζί" που έβγαινε από τις κερκίδες σαν τραγούδι; Σιγά-σιγά έχει γίνει πιο στάσιμο, σαν να περιμένει κανείς την επόμενη μεγάλη στιγμή αντί να τη ζει από την αρχή.
Η σημερινή ομάδα έχει καλούς παίκτες, φυσικά — τον Ματσένκο εκεί πάνω είναι σα σιδερόδετος φρουρός, ο Άνγκελου στον αγωνιστικό χώρο δίνει σάρκα και οστά στις προσπάθειές μας. Μακάρι να έχουν την ίδια ψυχή. Γιατί εκείνο το σερί του 2014 δεν ήταν μία επιτυχία· ήταν μία υπόσχεση που η ομάδα έδωσε στον εαυτό της και στους φίλους της. Μία υπόσχεση πως όσο υπάρχουν άνθρωποι να τραγουδούν στον αγωνιστικό χώρο, ο Άρης δεν χάνεται — είτε βρίσκεται δεύτερος επί δεύτερο στον Περιφερειακό είτε πρωταγωνιστεί στην Α’ Εθνική.
Το Λιανοκλάδι εκείνο το βράδυ δεν ήταν απλώς ένας αγώνας. Ήταν μία τελετή μνήμης, μία ευχαριστία στους ουρανούς που μας επέτρεψαν να δούμε ξανά εκείνο το πράσινο σαν φως στο τέλος μιας σκοτεινής σήραγγας. Και σήμερα; Σήμερα κάνουμε μάλλον πολλά νούμερα, λίγα τραγούδια. Μακάρι του χρόνου να ξαναδείξουμε σ’ όλους πως εκείνο το φως δεν ήταν φευγαλέο — ήταν μόνιμο, όσο υπάρχει μία ψυχή βορειοελλαδίτισσα που συνεχίζει ν’ αγαπά αυτήν την ομάδα μέχρι την τελευταία της ανάσα.
Και εσύ εκεί που θυμάσαι εκείνες τις νύχτες στο στέκι; Κάτσε μία ακόμη φορά στη βεράντα σου, τοποθέτησε εκείνο το πράσινο μανιτάρι σου στο μπαλκόνι σου κι άσε τον αέρα της πόλης σου να τραγουδήσει μαζί σου. Γιατί οι ψυχές αυτές — εκείνες του 2014, εκείνες του σήμερα — είναι σαν τους ιστότοπους του βορρά: ακόμα ζουν, ακόμα σφύζουν, ακόμα περιμένουν την επόμενη μεγάλη στιγμή που θα κάψει ξανά το γήπεδο σαν δικό της φωτιά. 🔥
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ρε φίλοι μου αλήθεια τώρα πώς να μην γίνεται κάποιος ψιλοκουτός όταν θυμόμαστε εκείνον τον Άρη σαν ζωντανό οργανισμό που χτυπούσε σα καρδιά στο Λιανοκλάδι;
εγώ εκείνο το σερί θυμάμαι σα μία παλιά ταινία που ξεσκονίζει κανείς μετά από χρόνια κι ανακαλύπτεις πως ήταν χρυσή ενώ τότε νόμιζες πως ήταν απλώς μια βδομάδα σαν όλες τις άλλες. βρισκόμασταν τότε στην Περιφερειακό κι εκείνος ο Γιαννιώτης –που πολλοί τον είχαν ξεχάσει πια– σηκώθηκε σα πρωταθλητής εκείνον τον Απρίλη του 2014 και έκανε ότι ήταν η επίσημη τελετή έναρξης των μεγάλων εποχών.
ήμουν εκείνον τον αγώνα μαζί με τον συμπαίκτη μου στο στέκι της Τούμπας κι όταν μπήκε εκείνο το κεφάλι στον αέρα μου ήρθε σαν ξαφνικό φως να θυμίσει πως ο Άρης δεν πεθαίνει ποτέ – κάποιος κάνει πάντα εκείνον τον τελικό ρόλο του πρωταγωνιστή όταν η υπόθεση φτάνει στα κόκκινα.
κι όμως σήμερα βλέπω κάτι διαφορετικό στους δρόμους της Θεσσαλονίκης: εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούσαν τότε πια γράφουν στο κινητό τους αντί για τραγούδια… μέχρι να βρεθεί πάλι ένα πρωτόκολλο να ανάψει την ψυχή σου μέσα στο γήπεδο. μην κοιτάτε εμένα όμως – εγώ προχτές έβαλα το πράσινο μανιτέλι του παιδιού μου στο σχολείο του επειδή θυμήθηκα πως εκείνο το σέρσι δεν ήταν δώρο της τύχης αλλά υπόσχεση ενός κόσμου όπου ο Άρης είχε ξαναβρεί το δρόμο του ανάμεσα στις σκιές των σκανδάλων και της εγκατάλειψης.
αυτά τα τρία γκολ εκείνου του σερί; όχι γκολ ήταν – ήτανε χειρονομίες μιας πόλης που δεν ξέχασε ποτέ πως σημαίνει ν' αγαπάς μία ομάδα μέχρι να σου σπάσει και την τελευταία κλωστή της ελπίδας. και μέχρι να ξαναγίνει ξανά όπως εκείνα τα χρόνια… εγώ στο μεταξύ συνεχίζω να φοράω το παλτό του '82 κάθε Κυριακή, ακόμα κι όταν βρέχει, ακόμα κι όταν κανείς δεν με προσέχει.
θα δούμε παλιά μου… κάποια μέρα η αγορά του Θοδωρή εκεί πέρα ξανά θ' ανάψει σαν άλλοτε! 🔥
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τρεις χιλιάδες γκολ σουρτούκια στο Λιανοκλάδι εκείνο το βράδυ κι εγώ πήγα χωρίς σουτζούκι να μου πεις! Να θυμάμαι πως το γκάζι μου κάηκε όσο κάηκαν οι αντίπαλοι εκείνοι του Πλατανιά... 🔥🔥🔥
Ήμουν φρέσκο παντρεμένος τότε και η γκόμενα μου με είχε στείλει ν' αγοράσω ψωμί στο μανάβικο — τελικά κατέληξα να αγοράζω πέντε ψωμιά, τρεις πορτοκαλάδες κι ένα ζωνάρι γιατί είχα φωνάξει τόσο δυνατά που ο μανάβης νόμιζε πως κλέβω! Αυτά είναι γκολ; Όχι, ρε, είναι *θρησκεία*! Πέρασαν δέκα χρόνια κι ακόμα όταν το πιάνεις μου λες "συγγνώμη αγόρι μου, δεν ήθελα ν' αναφερθώ στο παρελθόν" κλείνοντας την πόρτα σιγά σιγά σαν τον ψυχογράφο!
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿