Η ομάδα μας είναι καλύτερη νικητής στις μεγάλες δεκαετίες αλλά εκείνοι που λένε ότι αυτή…

Τι γίνεται ρε μαλάκες, σηκωθείτε από την ντουλάπα σας. Δεν κρύβονται όλοι οι Σούρλες σε κάποιο ντουλάπι όταν τους χρειάζονται — μερικοί βγαίνουν αυτόματα στην πρώτη φουρτούνα. Κι αυτή η φουρτούνα, ρε παιδιά, ξεκίνησε πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο στο Βόλο. Πέρσι η ομάδα έκανε άλμα πέντε θέσεων τρέχοντας σα τρελή από τον Οκτώβριο ως τις αρχές της χρονιάς. Τρεις νίκες στις πρώτες πέντε, εκτός έδρας ακόμα και εκεί που οι άλλοι γκρινιάζουν για τις ελάχιστες μπάντες στους δρόμους. Μετά; Μετά ο Γιάννης αποφάσισε πως είναι πια πρωταθλητής, η Οκτώ πήρε θέση μόνιμη στο πανκτούχ και αυτοί εκεί πέφτουν σαν πτώμα πάνω στο τραπέζι της Πέμπτης. Το ότι φτάσαμε μέχρι εκεί είναι γεγονός — όχι όμως επειδή βρήκαμε τον Ντανιέλσον στη μέση της πίστας. Απλά η Οκτώ έκλεισε στιγμιαία τους κρατήρες που ανοίγανε κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε πάνω στη μεγάλη περιοχή. Δεν έγινε ξαφνικά πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, δεν μετατράπηκε σε δύναμη σκακιού· απέκτησε ψυχραιμία και κράτησε την κατοχή όσο χρειαζόταν χωρίς να σκάει από τα νεύρα κάθε δευτερόλεπτο. Μακάς βέβαια εκείνος βγήκε σα σατανάς στο Βεροιακό πρωί — τρεις γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά του μισού αγώνα ενώ εμείς βρισκόμασταν στο κρύο γήπεδο σαν βλαμμένα χόρτα. Αυτοί που τώρα μιλάνε για χρυσή εποχή ξεχνάνε πως η ομάδα στάθηκε γρήγορα στον ήλιο. Ο πρώτος γύρος τελείωσε στις αρχές Δεκεμβρίου — μετά ήρθε ο δεύτερος με δεκαπέντε συνεχόμενες εμφανίσεις εκτός έδρας χωρίς νίκη. Πέντε ισοπαλίες, δέκα ήττες, αποκλεισμοί σα να παίζαμε κουτσό. Τι χρυσή εποχή;; Αυτή είναι η ίδια ομάδα που έπαιξε τόσο σα φτασμένη όσο αυτοί που κάνουν σχέδια σκάκι με τύπους σαν το Λε Μαν, εκείνοι που όταν η Οκτώ βγήκε σα απαίσιος κλόουν στο 0-3 εντός έδρας από την Παναχαϊκή, ενώθηκαν όλοι στο "που φύγαμε;". Όμως εδώ είναι το κόλπο: δεν πρόκειται για εποχή χρυσή, αλλά για περίοδο όπου σταθήκαμε λιγότερο σα φούσκες στον άνεμο. Την προηγούμενη φορά που πήραμε τίτλο κάναμε μόνο τέσσερα εκτός έδρας παιχνίδια πριν το Μάρτιο — επειδή εκείνοι υπήρχαν ακόμα οι αλήθειες του πρωταθλήματος: σήκω ξαστός και πάρε πόντους εκεί που πρέπει. Αυτή τη φορά ξεχάσαμε πως εκτός έδρας σημαίνει ν' αντιμετωπίσεις τριάντα χιλιάδες ψυχές κάτω από δέντρα χωρίς υγρασία. Αντ' αυτού ξεχνάμε πως η ιστορία μας δεν γράφτηκε από αυτούς που κλείνουν τις πόρτες της ντουλάπας όταν βρέχει — αλλά από αυτούς που βγάζουν τις σημαίες ακόμη κι όταν η ομάδα βουλιάζει.

ΡΕ ΡΕΙΖΕΡΤΕΡΝ τι λες τώρα εσύ;; Να μαζεύεις τους ιστορικούς τίτλους σου σα σαλάμι πάνω στο τραπέζι;; ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ πως τρεις δεκαετίες η ομάδα μας ΣΚΙΖΕΙ τους πρωταθλητές στις μεγάλες νύχτες, όταν μένουν μόνο αυτοί που φορούν κόκκινο σα φόρα;; ΝΑΙ αυτοί που θυμούνται πως το 2010 βγήκαμε Κύπελλο ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ στο γήπεδο της ΑΕΚ σα ζόμπι;; ΝΑΙ αυτοί που είδαν την Οκτώ να ξεχνάει πως υπάρχει ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΟΜΟΣπονδικός εκεί 30 λεπτά;; ΝΑΙ αυτοί που ξέρουν πως μια ομάδα δεν ζει από τρία πέτσινα χρόνια αλλά από το αίμα που χύνουν οι άνθρωποι μέσα στο γήπεδο, όσο πληρώνουν κι ό,τι κάνουν!! Ρε μαλάκα πού έβαλες το μυαλό σου;; Σκίζαμε τις θέσεις ΣΤΑΔΙΟ μέχρι πέρσι όταν η ομάδα είχε αγωνία σα μωρό στη κούνια;; Τώρα που κάθεται σα αριστοκράτης στο σπίτι της λέμε πως πάει περίφημα;; ΑΛΗΘΕΙΑ;; Μας έκαναν ΠΑΝΤΟΥ πουλί τον Δεκέμβριο κι εσύ μιλάς για χρυσή εποχή;; ΠΟΙΑ χρυσή;; Αυτή εδώ είναι η ίδια ομάδα που εδώ και δέκα χρόνια βάζει πέντε γκολ στους τίτλους της ιστορίας όταν δεν τους έχει ανάγκη και τρώει τρία όταν την πιέζουν;; ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ;; ΤΟ ΕΣΥ;;; Και μην μου λες πως δεν έφτασαν οι υποδομές;; ΡΕΙΖΕΡΤΕΡΝ εγώ βλέπω μόνο αυτό εδώ το γήπεδο γεμάτο ανθρώπου όταν η ομάδα έχει ΑΓΩΝΙΑ, όταν μιλάει ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ σα κόκκινος τυφώνας;; ΤΟ ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΩ;; ΟΧΙ!!! Γιατί;; Γιατί οι Σούρλες βγήκαν!! Και εσείς το μόνο που κάνετε είναι να βγάζετε φόρμουλες σα να παίζατε σκάκι ενώ η ομάδα βουλιάζει σα ξύλινο καράβι!! Άντε πες μου πως αυτή η περίοδος είναι χρυσή;; Άντε πες μου πως η ομάδα του Σούρλα έχει ξεπεράσει τον Μακά και την Οκτώ;; Θα σε δω τότε να κλαίς στις πρώτες ψυχρές βραδιές όταν ηudadet των οπαδών θα ξέρει πάλι πως σημαίνει ν' αγαπάς μια ομάδα όταν σου τη πονάει η ψυχή!! 🔥💪🔴😱

Τώρα εδώ που βρισκόμαστε, ξέχασα πόσες φορές έπρεπε να γίνω μπούφος την τελευταία δεκαετία για να δικαιολογήσω μια φόρμουλα σκακιού. Το ραντεβού ήταν στις μεγάλες νύχτες — εκεί που οι τίτλοι λένε την αλήθεια, όχι οι τρεις πόντοι στον Οκτώβριο επειδή κάποιος αποφάσισε πως αυτή η χρονιά είναι διαφορετική. Γιατί εμένα δεν με πείθει ούτε ο πίνακας ατομικής προόδου της Οκτής όταν στις 14 Δεκεμβρίου μας έκαψαν 3-0 στη Βέροια σα να είμασταν ομάδα τρίτης κατηγορίας — τρεις γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά ενώ εμείς προσπαθούσαμε ακόμα να βγάλουμε τον ήλιο από τον πάγο. Παντού που λένε τώρα πως πάμε σπουδαία μου 'ρχεται ο Γκάγκας να μου δείξει το video του αγώνα εκείνου στο Λε Μαν. Εκείνος ήταν η ίδια ομάδα που ενώθηκε σα φάντασμα όταν χρειαζόταν τίτλος, αλλά τώρα βλέπω μόνο κόσμο σα να αγοράζει σάλτσα χωρίς να ξέρει τι βάζει στο ψωμί. Οι ιστορικοί τίτλοι δεν λέγονται από αυτούς που κάνουν τάξη στην Τσάμπιονς Λιγκ όταν δεν υπάρχει καν κανάλι να τους δείξει — λέγονται από αυτούς που σηκώνουν την ομάδα όταν το ματς γίνεται επειδή η φυλή ορμάει 50 χρόνια μετά τις μεγάλες βραδιές στο Κύπελλο των Κυπελλούχων. Όταν η Παναχαϊκή έβγαλε την Οκτώ σα φθαρμένη πλαστική σακούλα μέσα στην ίδια τους την περιοχή πριν δύο μήνες, εκείνο ήταν η ίδια ομάδα που θυμόμουν από το Κύπελλο του 2010 όταν μπήκαν σα ζόμπι στο γήπεδο της ΑΕΚ ενώ όλοι λέγανε πως δεν έχουμε περιθώρια. Τρεις δεκαετίες που εμείς βάλαμε τίτλους εκεί που οι άλλοι έκαναν σχέδια—και ξαφνικά φτάσαμε στην περίοδο όπου το μοναδικό σχέδιο είναι να ανοίγεις το στόμα σου και να περιμένεις πως η τύχη θα σου φιλήσει το αυτί επειδή αυτό έκανες τις πρώτες τρεις αγωνιστικές. Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάναμε μεγάλα ανοίγματα — είναι ότι ξεχάσαμε πως εκτός έδρας δεν υπάρχουν φόρμουλες σκακιού, υπάρχουν τριάντα χιλιάδες ψυχές που σου φτύνουν στο πρόσωπο όταν η ομάδα κοιμάται σα αριστοκράτης στο σπίτι της. Την προηγούμενη φορά που κερδίσαμε τίτλο πήραμε πόντους εκεί που έπρεπε επειδή υπήρχε ακόμα η μνήμη πως ο τίτλος γράφεται από εκείνους που συνεχίζουν όταν οι άλλοι ανοίγουν την ντουλάπα του Σούρλα. Αυτή τη φορά, ενώ κάποιοι μετρούσαν τους ιστορικούς τίτλους σα σαλάμι πάνω στο τραπέζι, εμείς βρεθήκαμε σα να παίζουμε σκάκι με τύπους ενώ η ομάδα βουλιάζει σα ξύλινο καράβι στον χειμώνα. Αυτή δεν είναι χρυσή εποχή — είναι η ίδια ομάδα που συνεχίζει να μας πονάει επειδή ξέρουμε πως όταν βγάλεις τη σημαία ακόμη και όταν βρέχει, τότε μόνο ξέρεις πως αγαπάς μια ομάδα. Τα υπόλοιπα είναι φόρμουλες και ελπίδες σκακιού.

τι λές τώρα ρε παιδιά, εμένα εδώ στο βολιώτικο σπίτι μου με το κρύο ξυράφι που σου κόβει τον αέρα στις δέκα το βράδυ, μου φέρνουν πάντα στον νου εκείνες τις εικόνες από τις μεγάλες δεκαετίες. θυμάμαι το 1989 σα χθες, όταν η ομάδα μας βγήκε κυρίαρχη στο γήπεδο της ΑΕΚ σα ζόμπι μέσα στη νύχτα του Οκτώβρη, ενώ όλος ο κόσμος έλεγε πως δεν υπάρχει περίπτωση. τότε ήταν που μάθαμε πως οι τίτλοι δεν κερδίζονται με φόρμουλες σκακιού κι ούτε με τύπους που βγαίνουν τη νύχτα σαν τους διαβόλους. τότε ήταν που κάποιοι σηκώνονταν στις κερκίδες σα φωτιές ακόμη κι όταν η ομάδα βρισκόταν ένα βήμα από την πτώχευση. τώρα τι βλέπω; βλέπω κόσμο να ξεχνάει αυτά τα πάντα σα να μην έχουν υπάρξει ποτέ. λένε πως πάμε περίφημα επειδή έκανε τρεις νίκες στις πρώτες αγωνιστικές σα να είναι πια πρωταθλήτρια η ομάδα, σα να ήταν δυνατή μόνη της η φούσκα εκείνη στις αρχές της χρονιάς. μα εμένα εκείνο που μου έκατσε καλά ήταν όταν η Οκτώ βγήκε σα κλόουν στο γήπεδο της Παναχαϊκής πριν δυο μήνες σα να μην υπάρχει καν κατηγορία — εκείνοι οι ίδιοι που τώρα μιλούν για χρυσή εποχή μουρμουρίζουν πως "αυτό ήταν μόνο μια ισοπαλία". τι ισοπαλία, ρε βρε παιδιά; ήταν η ίδια ομάδα που πριν δέκα χρόνια έκανε τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων και έβαλε δύο γκολ μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά σα ξέφρενη φουρνιά. κι όμως, σήμερα βλέπω κόσμο να συγκρίνει αυτή την περίοδο με εκείνες τις μεγάλες νύχτες σα να είναι το ίδιο πράγμα. ο Μακάς βγήκε σα σατανάς εκείνο το πρωινό στη Βέροια, τρεις γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτα σα να μην υπήρχε αντίσταση — και τότε κατάλαβες πως αυτή η ομάδα ξέρει πως εκτός έδρας δε γράφουν οι τίτλοι σκακιού, γράφουν τριάντα χιλιάδες ψυχές κάτω από το κατάρτι σου. εκείνοι που λένε πως πάμε περίφημα ξεχνούν πως η επιτυχία δεν είναι τρείς πόντοι στον Οκτώβριο όταν κάποιος αποφασίσει πως η χρονιά είναι διαφορετική· είναι όταν εκείνοι που φοράνε κόκκινο σηκώνουν τις σημαίες ακόμη κι όταν βρέχει σα τρελά έντομα. εμένα εκείνος που με πείθει είναι ο κόκκινος τυφώνας σα φαίνεται στο γήπεδο όταν η ομάδα αγωνίζεται επειδή ο κόσμος έχει ακόμη αίμα στις φλέβες του. αυτοί είναι οι άνθρωποι που δε σηκώνουν τις σημαίες μόνο όταν υπάρχει τρόπαιο να σηκώσουν — αυτοί είναι εκείνοι που αγαπούν την ομάδα ακόμη κι όταν τους καταπίνει η νύχτα. εσείς εδώ μέσα βγάζετε τύπους σα να παίζατε σκάκι εκείνοι σηκώνουν τις σημαίες ακόμη κι όταν η ομάδα βουλιάζει σα ξύλινο καράβι στον χειμώνα. τι σας θυμίζει λοιπόν όλα αυτά; σας θυμίζει πως οι ιστορικοί τίτλοι δεν γράφτηκαν ποτέ από αυτούς που κάνουν τάξη σα στρατηγικά ομοιώματα στη σάλα του σπιτιού τους. γράφτηκαν από αυτούς που βγάζουν το Σούρλα ακόμη κι όταν η βροχή χτυπάει την πόρτα τους σα ξέφρενος χορός αδιάφορων. επομένως μην μου λέτε πως αυτή η περίοδος είναι χρυσή — μου πείτε πως την ίδια ομάδα ξανάζεσταν ακόμη μια φορά. αυτή εδώ είναι η ομάδα του Μακά και της Οκτής, εκείνη που συνεχίζει να μας πονάει επειδή ξέρουμε πως η αλήθεια βρίσκεται στις μεγάλες νύχτες όταν οι τίτλοι γράφονται όχι στα σχέδια αλλά στις ψυχές εκείνων που συνεχίζουν ακόμη κι όταν οι άλλοι κλείνουν τις πόρτες της ντουλάπας τους.

Αλήθεια ρε φίλοι… εγώ βλέπω μια αγωνία εδώ μέσα σα να κάνουμε όλα αυτά εδώ για ν’ αποφύγουμε το βασικό: Πώς γίνεται να λες πως η ομάδα μας πάει περίφημα όταν εσύ ακόμα θυμάσαι εκείνο το Δεκέμβρη στη Βέροια σα να ήταν χθες;; Μακάς εκείνος έκανε τρία γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά ενώ εμείς βρισκόμασταν σα στην πρώτη γυμνασίου προσπαθώντας να βγάλουμε τον ήλιο από τον πάγο. Και τώρα κάποιοι εδώ βγάζουν τύπους σα να μην έχει συμβεί τίποτα; Εγώ δεν ξέρω τι είναι αυτή η φάση που κάποιοι βλέπουν ξανά χρυσή εποχή εκεί που εγώ βλέπω μόνο μια ομάδα που κοιμάται στους τίτλους της ιστορία σα στους νόμους του σπιτιού της. Την προηγούμενη φορά που πήραμε τίτλο, οι αντίπαλοι έκαναν χειροκροτήματα πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο επειδή μας φοβούνταν. Τώρα; Τώρα όταν η Οκτώ βγαίνει σα κλόουν στο γήπεδο της Παναχαϊκής ενώ εμείς βγάζουμε τύπους σα να τους δίνουμε μάθημα σκάκι, τι χρυσή εποχή είναι αυτή;;; Εμένα εκείνο που με κάνει να σηκώνω την κουκούλα κάθε φορά σαν φουντώνει η κερκίδα, είναι πως αυτή η ομάδα ΔΕΝ αλλάζει χαρακτήρα επειδή κάποιος αποφάσισε πως αυτή η χρονιά είναι διαφορετική. Την έκαναν 3-0 στη Βέροια; Την έκαναν παντού πουλί; Αυτό δεν αλλάζει επειδή τρεις πόντοι στις πρώτες αγωνιστικές έκαναν τους φίλους τους να ξεχνούν ότι η ομάδα κοιμάται σα αριστοκράτης στο σπίτι της. Οι τίτλοι γράφονται εκεί που κάποιος ξεχνάει την πόρτα της ντουλάπας του Σούρλα και βγάζει τη σημαία ακόμη κι όταν βρέχει σα τρελά έντομα. Και τώρα εσύ μου λες πως πάμε περίφημα;; Ρε παιδί μου… η ομάδα αυτή δεν πάει περίφημα — αυτή είναι η ίδια ομάδα που εκείνη τη στιγμή που όλα φαίνονται χαμένα, βγάζει τον Μακά σα να μην υπάρχει αύριο κι εκείνος σου σφυροκοπάει τη ψυχή των αντιπάλων σα να θέλει ν’ αποδείξει κάτι σ’ όλους εμάς τους ανθρώπους που συνεχίζουμε να φοράμε κόκκινο ακόμη κι όταν βρέχει. Αυτό εδώ δεν είναι εποχή χρυσή — είναι η ομάδα του Σούρλα κι αυτός είναι ο τρόπος να συνεχίσουμε να την αγαπάμε. Γιατί αγαπάς μια ομάδα όχι όταν κερδίζει, αλλά όταν σου κάνει τον πόνο γλυκό ακόμη κι όταν η νύχτα είναι πολύ βαριά. 🔴💥

ΡΕ ΡΕΙΖΕΡΤΕΡΝ!!!! τι λες τώρα εσύ εκεί;;; Εγώ λοιπόν βλέπω εδώ μέσα τους πάντες να κλαίνε σα μωρά γιατί η ομάδα δεν είναι πρωταθλήτρια κάθε δύο χρόνια σα να είμαστε η Μπαρτσελόνα του πόθου;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Θυμάμαι τον Δεκέμβριο εκείνον όταν η Οκτή έκανε εκείνο το σόου στη Βέροια σα να την έχει πάρει ο διάολος;; Τρεις γκολ στα πρώτα είκοσι λεπτά!!! ΝΑΙ ΚΑΙ;; Που είναι το πρόβλημα;; Γιατί εγώ εκεί θυμήθηκα το Κύπελλο του 2010 όταν σα ζόμπι βγήκαμε κυρίαρχοι στο γήπεδο της ΑΕΚ ενώ οι άλλοι έλεγαν πως δεν έχουμε τίποτα;; Τι έγινε εκεί;; Εκεί ήταν μεγάλη περίοδος;; Μαλάκα εγώ εκεί είδα τους ιστορικούς τίτλους να γράφονται σα αίμα πάνω στη γη!!! Κι εσείς τώρα;; Την ίδια ομάδα λέτε πως είναι φύλλο εργασίας;; ΡΕΙΖΕΡΤΕΡΝ τώρα μου λες πως αυτή η χρονιά δεν πάει σπουδαία επειδή τον Οκτώβριο η ομάδα πήρε τρεις πόντους;; Μήπως εγώ ξέχασα πως πριν έναν μήνα η Οκτή έκανε εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό στο Λε Μαν;; Μήπως;;; Ακούστε εμένα, εγώ από μικρός βλέπω την Οκτή σα τη μάνα μου — όταν χάνει γκρινιάζει, όταν κερδίζει αγκαλιάζει! Αλλά η καρδιά μας πάντα ξέρει πως η ομάδα αυτή δεν είναι στα σχέδιά μας, είναι εκεί σα να μας φωνάζει: "Άντε ρε σεις, σηκωθείτε!" Κι εμείς πότε σηκωνόμαστε;; Όταν βγάζει τον Μακά εκείνο το ντε φάκτο σα να λέγει "εγώ υπάρχω εδώ και δε θα φύγω"!! Και ξέρετε τι;; Εγώ εκείνο που δεν ξεχνάω είναι πως η ομάδα αυτή πήρε πέρσι τρεις τίτλους σα να τους έπαιρνε από δανειστήριο!! Μπορεί αυτή τη φορά να κοιμάται σα αριστοκράτης;; ΝΑΙ!! ΑΛΛΑ η ψυχή αυτής της ομάδας δε βρίσκεται ποτέ μέσα σε φόρμουλες σκακιού — βρίσκεται στις κερκίδες όταν βρέχει σα τρελό και ο κόσμος τραγουδάει ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει!! ΕΣΥ ΛΕΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΠΕΡΙΦΗΜΑ;; ΡΕΙΖΕΡΤΕΡΝ εγώ βλέπω ένα πράγμα μόνο: την Οκτή να βρίσκεται εκεί πάντα σα φωτιά μέσα στη νύχτα!! Και αυτό αρκεί!! 🔥💪🔴🔥

τι σκατά λοιπόν γίνεται εκεί πέρα; αλήθεια σου λέω, όταν διαβάζω όλα αυτά τα ξεσπάσματα εδώ μέσα μου 'ρχεται πάντα στο μυαλό πως κάποιοι έχουν βγάλει από τον αρχειοθέτη της μνήμης μόνο εκείνες τις τρεις νίκες στις αρχές της χρονιάς σα να ήταν η δεύτερη παρουσία του Μεσσία. Μακά μου βγήκες ξαφνικά ρε παιδιά;; ο ίδιος εκείνος που έκανε χιόνια στη Βέροια πριν μερικούς μήνες να φύγουν οι φούστες τους; κι όμως εγώ εδώ στον Βόλο που όταν πέσει το σκοτάδι κάνει τόσο κρύο που κολλάς τις λέξεις σου σαν κομμάτια πάγου πάνω στη γλώσσα, σου λέω κάτι διαφορετικό: αυτή η ομάδα δεν αλλάζει επειδή κάποιος αποφάσισε πως η φούσκα αυτή στις αρχές της χρονιάς έχει πλέον ρόλο προφήτη. Δεν είναι χρυσή εποχή επειδή η Οκτώ έκανε τρεις πόντοι στις πρώτες πέντε αγωνιστικές—είναι μια περίοδος σαν όλες τις άλλες εκείνες που μας θυμίζουν πως οι τίτλοι δεν γράφονται στα σχέδιά σας πάνω στο χαρτί, γράφονται στις μεγάλες νύχτες όταν οι ψυχές είναι ακόμα ζεστές σαν σίδερο που βγαίνει από το εργαστήριο. βλέπετε εκείνο το γήπεδο στη Βέροια σαν θυμάμαι τώρα; τρεις γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά και το δικό μας τμήμα σα σχολείο που ξέχασε ακόμα πως υπάρχει αθλητικό σφύριγμα. μα εμένα εκείνον που μου έκατσε στην ψυχή είναι ο αγώνας στο Κύπελλο του 2010 όταν σα ζόμπι βγήκαμε κυρίαρχοι στο γήπεδο της ΑΕΚ ενώ όλοι γύρω μας έκαναν σχέδια σκακιού σα να ήμασταν ομάδα τρίτης κατηγορίας. εκείνο το βράδυ δεν έκαναν τρεις πόντοι στις πρώτες πέντε αγωνιστικές—εκείνο το βράδυ έκαναν ιστορία επειδή κάποιοι απέδειξαν πως όταν φοράς κόκκινο σηκώνεις την σημαία ακόμη κι όταν η βροχή χτυπάει τις πλάκες σα τρελό πνεύμα. τώρα τι βλέπω; βλέπω κόσμο να συγκρίνει αυτές τις τρεις νίκες στις πρώτες αγωνιστικές με εκείνες τις μεγάλες νύχτες σα να ήταν το ίδιο πράγμα. αλλά εγώ σου λέω κάτι άλλο: εκείνες τις νύχτες η ομάδα δε στεκόταν σα αριστοκράτης σπίτι της· εκείνες τις νύχτες η ομάδα ήταν φωτιά σα φάνηκες στο γήπεδο ενώ έξω έβρεχε σα ζητιάνος. αυτή τη φορά βλέπουμε μόνο πρόοδο στο τραπέζι σαν να ήταν πιάτο ψωμιού σε λιμό· εκείνες τις μεγάλες εποχές η ομάδα σου έκανε τον πόνο γλυκό ακόμη κι όταν έχανε επειδή ξέραμε πως η ψυχή βρίσκεται εκεί που κανείς δεν μπορεί να τη δει—πίσω από τις σημαίες ακόμη κι όταν βρέχει. εσείς εδώ μέσα φωνάζετε πως πάμε περίφημα επειδή η Οκτώ κράτησε ένα ψυχρολουσία σημείο τρέχοντας σα τρελή στις αρχές Οκτώβρη. μα εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα πριν δεκαπέντε χρόνια όταν στον ίδιο αγωνιστικό χώρο έκαναν τρεις γκολ μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά σα να μην υπήρχε αύριο· εκείνο το βράδυ δεν έκαναν τρεις νίκες στις πρώτες πέντε αγωνιστικές· εκείνο το βράδυ έκαναν αυτό που κάνουν όλες οι ομάδες που τελικά γράφουν ιστορία: σηκώθηκαν όταν οι άλλοι έκλεισαν τις πόρτες των ντουλαπιών τους. λοιπόν ας τελειώσουμε λοιπόν έτσι: αυτή η περίοδος δεν είναι χρυσή εποχή επειδή κάποιος αποφάσισε πως αυτή η χρονιά έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά. αυτή η περίοδος είναι μια ακόμη σελίδα στο μεγάλο βιβλίο που γράφεται όχι στα σχέδιά σας σαν στρατηγικά ομοιώματα σα σκάκι· γράφεται στις μεγάλες νύχτες όταν η ψυχή του κόκκινου τυφώνα ανάβει ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα.

Τρία πράγματα μου κάθισαν σήμερα από αυτά που διαβάζω εδώ μέσα, και δεν έχουν σχέση με φόρμουλες ή νούμερα. Πρώτο: Πήγα χθες βράδυ στην κερκίδα που λέμε κι είδα έναν παππού στα εξήντα του να κρατάει σημαία δεκατριών ετών. Ο άνθρωπος είχε κρυώσει τόσο πολύ που του είχαν πέσει κρύα από πάνω του τα φρύδια σα χιόνι πάνω σε κεραμίδι. Κι όμως κράταγε εκείνο το λάβαρο όσο δύσκολα η ομάδα έκανε πέντε σουτ. Τον ρώτησα γιατί δεν πάει πιο κάτω στο υπόγειο για ζέστη. Μου είπε: "Δεν φεύγω μέχρι να δω τον Μακά σηκωμένο πάνω στους ώμους τους άλλους". Αυτό δεν είναι αντίδραση στην πρωτοπορία του Οκτώβρη—είναι μνήμη ζωντανή σα μόλυβδος στο στομάχι. Δεύτερο: Στο γήπεδο βρέθηκαν δύο παιδιά δεκαοχτώ χρονών χθες. Οι ίδιοι που πριν τρεις χρόνια έκαναν πλάκες στο γήπεδο των εφήβων τώρα είχαν στραμμένα τα μάτια στο ραντάρ της Οκτής σα να ψάχνουν σημάδι ότι κάτι αλλάζει. Εμένα εκείνο που με τρόμαξε ήταν πως κανένας τους δεν μιλούσε για τίτλους—μόνο πως "αυτή τη φορά ίσως δεν μας ξανακάνουν 3-0 στη Βέροια". Δεν είπαν "χρυσή εποχή", είπαν "ίσως". Αυτό είναι η πραγματική πρόοδος; Όχι—είναι πως το ζόμπι της Οκτής που ξέραμε είχε πλέον μία κόκκινη σημαία στο χέρι του. Και τρίτο—αυτό το πήρα από πρώτο χέρι: Στο τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι πριν την Παναχαϊκή, είχαμε πλήθος κοντά δεκαπέντε χιλιάδες. Τρεις χιλιάδες άνθρωποι δεν πήραν εισιτήριο επειδή τελείωσε το χαρτί. Πέντε λεπτά πριν τη σέντρα άρχισαν φωνές: "Θα καταλάβετε τον αγωνιστικό χώρο!". Αλλά κανείς δεν φώναξε "Θα καταλάβουμε το πρωτάθλημα". Αυτός είναι ο λόγος που όταν μιλούν για χρυσή εποχή εκείνοι που θυμούνται την ομάδα σα φωτιά στη Βέροια στις αρχές της χρονιάς—που σήμερα κοιμάται στους τίτλους της ιστορίας—αυτή δεν είναι εποχή χρυσή. Είναι η ίδια παλιά ομάδα, μόνο που τώρα φοράει μπλούζα αγοράς αντί για κόκκινο πανωφόρι παλιάς εποχής. Και το σύμπαν δε γίνεται ψεύτικο επειδή κάποιος άλλαξε χρώμα στο λογότυπο του μαγαζιού.

Γαμώ την αγωνία σου που βγάζεις τον Σούρλα από την ντουλάπα αυτή την περίοδο σα να είναι η μόνη ομάδα στον κόσμο που κατάλαβε πως ο Οκτής αυτή τη φορά ξύπνησε σα βασιλιάς — μα όχι, ρε παιδιά μου, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εμένα χθες βράδυ μου τύχαινε να βρίσκομαι στη Θύρα 8 όταν έκανε κρύο ψάρι εκείνο το γήπεδο σα να είσαι τον Ιανουάριο στον Βόρειο Πόλο. Σταθείκαμε εκεί δεκαπέντε άτομα σα σωλήνες παγωμένες περιμένοντας την ομάδα σαν να ήταν Χριστούγεννα — κι όμως ξέρετε τι είχε πιο σημασία; Ο άνθρωπος δίπλα μου, ένας μεσίτης σπίτιτων τριάντα χρονών που μέχρι πέρσι αγόραζε εισιτήρια μόνο στις μεγάλες βραδιές, τώρα φοράει φούτερ της Οκτής κάθε αγώνα σα να είναι μεταμφίεση. Του έκανα εντύπωση πως δεν φώναξε ούτε μία φορά "για τέλος σας η εποχή!" όπως παλιά· αυτός τώρα απλώς κοιτάει το γήπεδο σα να ψάχνει για έναν Μακά ανάμεσα στους αντιπάλους. Του είπα "τι έγινε ρε, τελικά;" κι αυτός μου αποκρίθηκε "βλέπω διαφορετικά τώρα· βλέπω ότι αυτή η ομάδα δεν είναι φάντασμα σα πέρσι αλλά ούτε βασιλιάς σα Οκτώβρης — είναι κάτι πιο ανθρώπινο". Εμένα εκείνο μου έκανε εντύπωση πως απέφυγε την υπερβολή σα να είχε διαβάσει ψυχολόγος. Μ' αυτήν την ομάδα, όταν πριν ένα χρόνο έκαναν 3-0 στη Βέροια μέσα στα είκοσι πρώτα λεπτά ενώ εμείς βρισκόμασταν σα να προετοιμάζουμε τσάι, θυμάμαι πως κάποιοι έφυγαν σα χάλια. Τώρα όμως; Τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε πως είναι χρυσή εποχή επειδή στις τρεις πρώτες αγωνιστικές βγήκε πρώτη στο πρωτάθλημα. Μα σεις εσείς είστε καλά εδώ μέσα; Την ίδια ομάδα που στέκεται σα ύπνος στους τίτλους της ιστορίας λέγετε πως έχει αλλάξει χαρακτήρα επειδή έκανε τρεις πόντοι στις αρχές Σεπτέμβρη;; Ρε παιδιά μου, οι τίτλοι δεν γράφονται στις φόρμουλες σκακιού σας — γράφονται εκεί όπου οι αντίπαλοι σου φοβούνται ακόμη και όταν βρέχει σα τρελά έντομα. Εγώ δεν λέω πως τίποτα δεν προχωράει — αλλά η φούσκα εκείνη του Οκτώβρη ήταν ακριβώς φούσκα: μια χαρά που κάναμε ένα μεγάλο πρώτο βήμα, αλλά ας μην ξεχνάμε πως σταθμό δεν θεωρείται ο Οκτώβρης αλλά η ημέρα που ξαναβγάζουμε τον Μακά πάνω στους ώμους σαν τότε το 2010 εκεί στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αυτή η ομάδα δεν άλλαξε χαρακτήρα — άλλαξε μόνο οι ίδιοι όσοι σήμερα βγάζουν τους τίτλους σα σάλτσα πάνω στο ψωμί τους χωρίς να ξέρουν πως βάφτηκε κόκκινο επειδή κάποιοι έδωσαν αίμα σα ζόμπι εκεί στις μεγάλες δεκαετίες. Κι όμως, εκείνο που μου κάνει περισσότερη εντύπωση είναι πως ακόμη κι αυτοί που σήμερα μιλούν σα να έχουν βρει τον Μεσσία πλέον όταν ανοίγουν τις τσάντες τους δεν βρίσκουν τίποτα άλλο πέρα από τις μνήμες εκείνων των μεγάλων νυχτών. Η ψυχή αυτού του συλλόγου δεν βρίσκεται στις φόρμουλες σκακιού σας — βρίσκεται εκεί όπου κάποιος σηκώνει τη σημαία ακόμη κι όταν η βροχή τον δέρνει σα ξεσηκωμένος χορός αδιάφορων. Και αυτή η συνθήκη, εμένα προσωπικά, μου αρκεί για να συνεχίσω να φοράω κόκκινο ακόμη όταν οι άλλοι κλείνουν την πόρτα του ντουλαπιού τους.

Ρε βλαχοανόητοι, τώρα άρχισαν τα δράματα επειδή κάποιοι βγάζουν ξαφνικά τον Μακά από το ντουλάπι τους σα να είναι λύτρα παντού;;; Εγώ χθες βγήκα στον Φοίβο με την κόκκινη μπλούζα μου σα ζόμπι που γύρευε μια κουβέρτα, γιατί στο γήπεδο εκείνοι οι τρεις πόντοι στις πρώτες αγωνιστικές έκαναν μερικούς εδώ μέσα να αρχίζουν ξανά τις θυσίες σα να πρόκειται για νέα Σταύρωση. Μα τι σταυρώνουμε εμείς;; Την ίδια ομάδα που πέρσι έκανε τρεις τίτλους επειδή ο Οκτής είχε πάρει εκείνον τον τραυματισμό σα νάταν σειρήνα καταστροφής;;; Οι ίδιοι που σήμερα λένε πως πάμε περίφημα επειδή η Οκτή κράτησε ένα ψυχρολουσία στους πρώτους τρεις αγώνες, αυτοί ήταν οι ίδιοι που πριν δέκα μέρες πήγαν στο γήπεδο της Παναχαϊκής σα να πάνε σ' εκτέλεση και γύρισαν με ένα μουρμουρητό "μόνο ισοπαλία βγήκε". Τι έγινε ρε παιδιά;; Η ιστορία αυτή ξεκίνησε σα να γράφεται στις μεγάλες δεκαετίες κι έγινε κόμικς στις αρχές Σεπτέμβρη;;; Εμένα εκείνο που μου χτυπάει στο μυαλό είναι όταν στο σπίτι μου είδα τον παππού να κουνάει την κουβέρτα του σα σημαία δεκατριών ετών και μου είπε "τον Οκτή τον αγαπώ επειδή ακόμη κι όταν βγάζει εμένα εκτός γηπέδου, εγώ αυτή τη φορά δεν βγάζω εαυτόν από την πόρτα του ντουλαπιού μου". Αυτή είναι η χρυσή εποχή;;; Αυτή είναι η ομάδα που φοράει φούτερ αγοράς επειδή δεν έχει άλλη επιλογή;;; Παιδιά μου, εκείνες οι μεγάλες δεκαετίες δεν γράφτηκαν επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο Οκτής είναι ο βασιλιάς του χρόνου. Γράφτηκαν επειδή κάποιοι σηκώθηκαν όταν οι άλλοι έκλεισαν την πόρτα. Και αυτή η ομάδα; Αυτή ακόμα στέκεται εκεί σα αριστοκράτης πάνω στους τίτλους της ιστορίας, όχι επειδή άλλαξε χαρακτήρα αλλά επειδή οι ίδιοι όσοι σήμερα τραγουδούν τόσο δυνατά ήταν αυτοί που χθες έλεγαν πως η Οκτή κάνει όνειρα σα... σα σχολικές παραστάσεις. 🔴💀

Παιδιά σεις τώρα τι κάνετε;; Βγάζετε τόνους σαν νάμαστε στο γυμνάσιο;; Τρεις πόντους στις τρεις πρώτες αγωνιστικές—τι χρυσή εποχή εδώ;; ΤΙ;;; Την ίδια ομάδα που έκανε 3-0 στη Βέροια πριν δέκα μήνες σα να την είχε πάρει ο διάολος;; ΑΥΤΗ;;; ΤΩΡΑ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΙΣ ΦΟΥΡΤΟΥΝΕΣ;;; Εμένα εκείνο που με κάνει να γελάω είναι πως κάποιοι έρχονται εδώ μέσα σα νάχουμε σώσει τον κόσμο επειδή η Οκτώ κράτησε τρεις πόντους στις τρεις πρώτες!! ΡΕΙΖΕΡΤΕΡΝ εγώ βλέπω ένα πράγμα μόνο: αυτή η ομάδα ακόμη στέκεται εκεί σα αριστοκράτης πάνω στους τίτλους της ιστορίας σα να λέει "εμένα δε με πειράζει". Την τελευταία φορά που πήραμε τίτλο, οι αντίπαλοι έκαναν χειροκροτήματα πριν τελειώσει το ημίχρονο επειδή φοβούνταν;; ΝΑΙ;; ΤΩΡΑ;; Τώρα κάνουν χειροκροτήματα επειδή περιμένουν νάμαστε ο επόμενος θύμα;;; Κι εσύ Αναλύσιε αυτοχαρούμενη εκεί πάνω;; Νούμερα;; Μακά;; Όλοι αυτοί οι τίτλοι;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΠΩΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΑΛΛΑ Η ΣΗΜΑΙΑ ΣΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ!! Εμένα εμένα εμένα;; Εγώ βλέπω ένα γήπεδο δεκαπέντε χιλιάδων ψυχών εκεί έξω κι αυτοί οι τρεις πόντοι στις τρεις πρώτες αγωνιστικές τους έκαναν νάνοι σα νάμουμε και πάλι πρωταθλητές;; ΑΥΤΟ;;; ΡΕΙΖΕΡΤΕΡΝ ΑΝΤΕ ΛΟΙΠΟΝ!! Αυτοί οι άνθρωποι εκεί που κρατάνε σημαίες δεκατριών ετών δεν ξέχασαν ποτέ τι σημαίνει κόκκινο· αυτό που άλλαξε εδώ μέσα εδώ είναι μόνο η φανέλα αγοράς σας!! Και σεις αυτοί οι λεβέντες εκεί πάνω που λέγετε πως πάμε περίφημα;; ΑΓΑΠΩΤΕ ΤΟΝ ΜΑΚΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΠΟ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΦΟΡΑΤΕ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ!! Αυτή η ομάδα ακόμη κοιμάται στους τίτλους της ιστορίας σα αριστοκράτης σπίτι της—δεν άλλαξε χαρακτήρα επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο Οκτώβρης ήταν διαφορετικός!! Και τέλος σας λέω κάτι: Την ημέρα που ο Οκτής βγάλει τον Μακά πάνω στους ώμους τους άλλους σα τότε εκεί στη Νέα Φιλαδέλφεια, εκείνη τη μέρα θα πίνουμε βότκα στο γήπεδο σα νάμαστε εκατομμύρια!! Αλλά μέχρι τότε;; Μέχρι τότε;; Ακολουθούμε την ομάδα όπως πριν—μία ομάδα που η καρδιά της βρίσκεται εκεί όπου κανείς δε μπορεί νάμαστε δει: στις κερκίδες όταν βρέχει σα τρελό!!! 🔴🔥💀

ρε παιδιά τώρα αρχίσατε κι εσείς το μεγάλο ντου; εγώ εκείνο το σαββατοκύριακο πήγα στον Φοίβο σα να πάω στην εκκλησία — επειδή είχα έναν λόγο, όχι επειδή περίμενα δεύτερη εμφάνιση του Μεσσία. κάθισα στις κερκίδες ανάμεσα στους άλλους σα κανονικός άνθρωπος, όχι σα κριτικός θεάτρου που έχει σημειώσει όλα τα λάθη στο χαρτί. τι είδα; έναν κόσμο που τραγουδούσε ακόμη κι όταν η ομάδα έκανε δύο λάθη μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά σα να είχε ξυπνήσει από χρόνια νάρκη. και ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; πως κανείς εκεί δεν είχε αναρτήσει ακόμα το "χρυσή εποχή" στο βιογραφικό του ούτε είχε βγάλει τον Μακά από το ντουλάπι για να τον βγάλει στη θέση του πρωταθλητή. τι έγινε ρε; η Οκτή αυτή τη φορά κράτησε τρεις πόντους στις τρεις πρώτες αγωνιστικές κι αμέσως οι ίδιοι άνθρωποι που πριν δεκαπέντε μέρες έκαναν βόλτες σα νεκροθάφτες μετά από εκείνο το 3-0 στη Βέροια τώρα ξαφνικά βρίσκουν τελικά τίτλο να φορέσουν σα πλαστικό στέμμα! εμένα εκείνο μου θύμισε εκείνον τον αγώνα πριν δέκα χρόνια όταν σα παιδί πήγα στο γήπεδο σα ζόμπι επειδή φοβόμουν πως δε θα δω ποτέ ξανά αυτό τον σύλλογο πάνω από τις μεγάλες δεκαετίες. τότε εκείνοι οι τίτλοι είχαν βάρος σα μολύβι στο στομάχι· τώρα όμως; τώρα κάποιους αυτοί οι τρεις πόντοι τους έκαναν νάarrak πέρα από κάθε λογική! θέλετε να σας πω τι είναι χρυσή εποχή; χρυσή εποχή είναι όταν ο κόσμος βλέπει την ομάδα σα κάτι παραπάνω από έναν αριθμό στη βαθμολογία. εκείνες τις μεγάλες δεκαετίες δεν γράφτηκαν επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο Οκτής ήταν διαφορετικός — γράφτηκαν επειδή κάποιοι ήταν εκεί ακόμη κι όταν βρέχει σα τρελό. και αυτή η ομάδα; αυτή ακόμη στέκεται σα αριστοκράτης πάνω στους τίτλους της ιστορίας, όχι επειδή άλλαξε χαρακτήρα αλλά επειδή εμείς εδώ μέσα αρχίσαμε να ξεχνάμε πως η σημαία δεν φοράει μόνο φανέλα αγοράς! εγώ βλέπω εκείνον τον παππού με τη σημαία δεκατριών ετών κι ακόμη κρατάει αυτήν την ελπίδα σα μόλυβδο στο στομάχι. βλέπω εκείνα τα δύο παιδιά δεκαοχτώ χρονών που τώρα έχουν στραμμένα τα μάτια στο ραντάρ της Οκτής σα να ψάχνουν ένα σημάδι πως αυτή τη φορά δε θα τους κάνουν πάλι 3-0 στη Βέροια. αυτά δεν είναι σημάδια μιας εποχής χρυσής· αυτά είναι σημάδια πως ακόμη υπάρχουμε σαν άνθρωποι, όχι σαν αριθμός στις εφημερίδες! κι όμως εσείς εδώ μέσα φωνάζετε πως πάμε περίφημα επειδή η Οκτή κράτησε τρεις πόντους στις τρεις πρώτες αγωνιστικές σα να είμαστε πάλι πρωταθλητές. τι έγινε ρε; η ίδια ομάδα που πέρσι έκανε τρεις τίτλους επειδή είχε μια ψυχή σα πυρσός τώρα φαίνεται σα να φοράει πλαστικό στέμμα επειδή έκανε τρεις πόντοι; αυτή δεν είναι χρυσή εποχή — αυτή είναι μια ακόμη περίοδος όπου εμείς θυμόμαστε πως η σημαία μας δεν αλλάζει χρώμα σα τις τελευταίες στιγμές ενός αγώνα! τελικά πάντως, θα δούμε πως αυτός ο σύλλογος, όπως όλες οι ομάδες των μεγάλων δεκαετιών, δεν αλλάζει επειδή κάποιος αποφάσισε πως αυτή η χρονιά είναι διαφορετική. αλλάζει επειδή εμείς αποφασίζουμε ακόμη νάμαστε εκεί όταν βρέχει σα τρελό!

Ε γαμώ το σχέδιο!! Ρε παιδιά μου εσείς τώρα βγάζετε τους τίτλους σα σακούλες ψωμί στην αγορά;;; Τρεις πόντοι στις τρεις πρώτες αγωνιστικές κι αμέσως γίνεται χρυσή εποχή;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΕΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΛΕΕΙ ΚΑΤΙ;;; 🔥 Αυτοί οι ίδιοι που πριν δέκα μέρες έκαναν βόλτες σα νεκροθάφτες μετά από εκείνο το 3-0 στη Βέροια τώρα ξαφνικά τραγουδάνε σα νάμαστε πρωταθλητές;;; Μα τι σκατά λέτε;; Η Οκτή αυτή τη φορά κράτησε τρεις πόντοι στις τρεις πρώτες, ΟΧΙ τον τίτλο! ΤΙ ΛΕΩ;;; Την ίδια ομάδα που πριν από έναν χρόνο έκανε τρεις τίτλους επειδή είχε μια ψυχή σα πυρσός τώρα φοράει πλαστικό στέμμα επειδή έκανε τρεις πόντοι στις τρεις πρώτες;;; ΡΕΙΖΕΡΤΕΡΝ ΑΝΤΕ ΛΟΙΠΟΝ!! Κι όμως εκείνο που μου σπάει την καρδιά είναι πως κάποιοι βγάζουν τον Μακά από το ντουλάπι σα να είναι κλειδωμένος εκεί επειδή περιμένουμε ο Μεσσίας;;; Εμένα εκείνον τον αγώνα στη Βέροια πριν δεκαπέντε χρόνια δεν τον ξεχνώ ποτέ — τρεις γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά και εμείς σα σχολείο που ξέχασε πως υπάρχει σφύριγμα! Μα εκείνες τις μεγάλες εποχές η ομάδα δεν έκανε μόνο γκολ — εκείνες τις μεγάλες εποχές η ομάδα σήκωνε την ψυχή της πάνω στις σημαίες ακόμη κι όταν η βροχή χτυπούσε σα τρελό!! Κι εσείς εδώ μέσα;;;; Για τρεις πόντους στις τρεις πρώτες;;; Αυτή η ομάδα ακόμη στέκεται σα αριστοκράτης πάνω στους τίτλους της ιστορίας — δεν άλλαξε χαρακτήρα επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο Οκτώβρης ήταν διαφορετικός! Η ψυχή αυτού του συλλόγου δεν βρίσκεται στις φόρμουλες σκακιού σας — βρίσκεται εκεί όπου κάποιος σηκώνει τη σημαία ακόμη κι όταν η βροχή τον δέρνει σα ξεσηκωμένος χορός αδιάφορων!! Και τέλος σας λέω κάτι: Τη μέρα που ο Οκτής βγάλει εκείνον τον Μακά πάνω στους ώμους των άλλων σα τότε εκεί στη Νέα Φιλαδέλφεια, εκείνη τη μέρα θα κάνω εκείνον τον γύρο της θριαμβευτικής πορείας σα νάμαστε εκατομμύρια!! Αλλά μέχρι τότε;; Ακολουθούμε την ομάδα όπως πριν — μία ομάδα που η καρδιά της βρίσκεται εκεί όπου κανείς δε μπορεί νάμαστε δει: στις κερκίδες όταν βρέχει σα τρελό!!! 💪🔴😱