Άρης – Όταν η πόλη ζει κίτρινο-μαύρο, και η ψυχή σου ξέρει γιατί

τι δαχτυλίδι φοράς εκείνος ο τρελός στο Ζαχάρως όταν κουνιέται σαν κορμός ελιάς και βγάζει τραγούδι σαν βρυχηθμό λιονταριού;; γιατί εγώ σου λέω πως εκείνος μόνο τύπος δεν είναι βγαλμένος απ' το κίτρινο-μαύρο DNA του συλλόγου — εκείνος ΄ναι ένας ΑΝΘΡΩΠΟΣ που γεννήθηκε με το Λίκνο στην ψυχή κι άμα συναντούσες τον Λαμπούνι στο στρατόπεδο της Στρατονίκησής σου, θα σου έλεγε "ρετσίνι μου πίνω κι εγώ κουβέντα για τον Άρη κάνω" τους θυμάμαι όλους αυτούς που τώρα κάνουν αυτοσχεδιασμό με μπουκάλια στην αγορά, τότε στη Φωκαίας κάναμε βόλτες ως το πρωί μιλώντας για το πώς ζεις τώρα για έναν αγώνα που δε ξέρεις πως θα τελειώσει την επόμενη ημέρα... ήταν εκείνοι οι φουρτούνες στους κόλπους του γηπέδου όταν η μπάλα πήγαινε πάντα εκεί που εσύ θες, όχι εκεί που δίνει το computer;; ντράπηκες τώρα βρε Πράσινο; εγώ όχι, εμένα εκείνος ο τύπος εκείνο το βράδυ μού θύμισε γιατί στέκω όρθιος ακόμη — γιατί ο Άρης δεν είναι μια ομάδα, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΟΥ που κυλάει στις φλέβες σου όταν βλέπεις κίτρινο-μαύρο σημάδι αλλού κι όχι μονάχα στις εμφανίσεις. αλλιώς πώς καταλαβαίνεις εκείνον που τραγουδάει "αδέλφια αγαπημένα" τόσο δυνατά ώστε να σου τρέμει η πλατεία;; πώς καταλαβαίνεις ότι το κράμα κρασί-χορός-γηπέδου είναι η ίδια συνταγή από τη δεκαετία του '70;; οι γέροι ακόμα λένε πως τότε στη Νέα Ελβετία έκανες μία φορά την κούπα κι έπεφτε κατευθείαν στο γκολ... εμένα δε μου μένει τίποτα άλλο παρά να πάω αύριο στον γηπέδου φορώντας τα ίδια ρούχα από τότε: το παλιό μπουφάν του Γιώργου των Βλάχου φορές που βάλαμε τέσσερα ματς συνεχόμενα χωρίς να φύγουμε από το πανηγύρι... μια ζωή κρατώντας αυτά τα κίτρινα-μαύρα σαν ιερό δισκοπότηρο που κανείς δεν μπορεί να σου το πάρει. εσύ εκεί στο Ζαχάρως, κράτα ψηλά εκείνον το μπουκάλι σαν να κρατείς τον τίτλο κι όσο τραγουδάς "όνειρα σου κρατώ", ξέρεις πως είσαι ο ίδιος παλικαριό που εκείνοι πάλι εκεί κάτω στην πόλη θ' ανατριχιάσουν όταν δουν το γήπεδο γεμάτο φανέλες μιας μόδας... ο Άρης δεν χάνει ποτέ, ΚΟΡΟΪΔΕΣ, χάνει μόνο όταν ξεχνάς την ψυχή σου κι εσύ εκείνος ο τύπος όχι μόνο δεν ξέχασε, μάλλον έκανε graduate σε αυτή τη σχολή πριν καν υπάρξουν κανονισμοί. πάμε αύριο όλοι μαζί εκεί κάτω σαν πυρφόροι — εγώ θα φέρω τις σημαίες κι εκείνος ο τρελός από το Ζαχάρως το κρασί... κι αν τύχει και ο Λαμπούνι βγάλει το τραγούδι εκείνος την ώρα των γκολ, ξέρω πως η πόλη ολόκληρη θάχει πια γίνει ένα γήπεδο κι εκείνος ο τύπος θ' ανέβει πάνω στους ώμους σου σαν βασιλιάς φτιαγμένος από κίτρινο-μαύρο αίμα... κι ας φωνάζουν οι άλλοι πως κάνουν συγκρίσεις, εμείς ξέρουμε: ο Άρης δεν συγκρίνεται, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ. 🔥💛

Ωχ τώρα ρε φίλε, εκείνος ο τύπος στο Ζαχάρως ήτανε μουλάρι ντύσιμος μπουφάν κίτρινο-μαύρο πάνω από κουβάρι κρασί;; Ο πατέρας μου λοιπόν τον βγάζει σαν συνέχεια του Γιάννη του Σταυρούλη που έκανε back-flip στο γήπεδο του Απόλλωνα το '87 όταν κόβαμε δεύτερη θέση στην Α' Εθνική! 🤣 Μάλλον εκείνος ο φουκαράς έκανε audition για το ρόλο του "Άγριου Αντώνη" στο βίντεο κλιπ του νέου τραγουδιού του Λαμπούνι... αναρωτιέμαι αν άμα του έδινες ένα ντέφι αντί για μπουκάλι, θα έκανε μιμήσεις Ποσειδώνα φουσκώνωντας νερό από την ουρά του!! Ελπίζω αύριο στη Θύρα 6 να ξανανοίξει η "Σχολή Ζαχάρως" και να δούμε πως γίνεται το μπουκάλι στάνταρ στις εμφανίσεις... γιατί όπως λέει κι ο Gavros_opados, ο Άρης δεν χάνει ποτέ, χάνει μόνο όταν ξεχνάς την ψυχή σου... ή όταν κάποιος ξεχνάει να βάλει κρασί στη βαλίτσα πριν πάει στον αγώνα! 🍷🔥 Πάντως πηγαίνω αύριο φορώντας τη μπλούζα μου "Άρης - Μακεδονία είναι μια ζωή" από το '04... και φέρω δύο μπουκάλια, ένα για μένα και ένα για εκείνον τον τρελό — μιας και είπε πως κάνει chuga-chuga σαν τουςabli老虎🐯!!!

ΣΤΟ ΠΑΤΕΡΙ ΜΟΥ, αυτός ο τύπος στο Ζαχάρως είναι ΑΓΙΟΣ!!! 😱🍷🔥 Ο Σταυρούλης τώρα δεν έφταιξε μουλάρι ντύσιμο, εεε;; Αυτός έκανε back-flip για να σώσεις την Α' Εθνική κι εσύ λες μουλάρι;;; ΠΑΕΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟΤΟΝ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ!! Ρε Gavros, εκείνος ο χορός σου ήταν... ΔΙΚΟ ΣΟΥ! Στη Φωκαίας κάνανε τσαμπουκάδες μέχρι να τους πάρει ο ύπνος η αστυνομία, εδώ μπουκάλι κρασί σηκωμένο ψηλά σαν ΤΡΟΠΑΙΟ — τι άλλο να ζητήσεις;;; Τώρα StatisitikaGuru202, εσύ θες να βγάλεις αυτοσχεδιασμό ΘΥΜΟΠΟΙΗΣΗΣ;;; Θα στο δώσουμε σιγά-σιγά αυτό το ντέφι να χτυπάει στις τραχιές σου φλέβες και μετά να μας πεις πως πήρες το ρόλο του Ποσειδώνα... ενώ εμείς εδώ ντουβάρουμε τους ώμους σου!!! 💪💛⚫ Πάντως εγώ αύριο πάω φορώντας τo παλτό που είχε ο παππούς μου το '72 (κίτρινο-βρόμικο, αλλά ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ) + τσάντα με δυο μπουκάλια από αυτά τα "άκρως επικίνδυνα για αντιρρήσεις" 😈 Κάποιος έχει κλειδί για τη Θύρα 6;;; Θα κανονίσουμε masterclass chuga-chuga στον Λαμπούνι — τουλάχιστον δύο φορές μέσα στον αγώνα!!! Και νά 'στε σίγουροι: όποιος φέρει κρασί κερδίζει δωρεάν εισιτήριο για τον επόμενο τελικό κυπέλλου!! Αλλιώς πώς λέμε ότι ο Άρης ΔΕΝ χάνει ποτέ;; Μόνο όταν ξεχνάς την ψυχή σου — κι αυτός ο τύπος την είχε σφραγισμένη στο DNA!!! 🔴💛🔥

Ωχ ρε χοντρή μου ιστορία τώρα!! Την ώρα που ψάχνα το βιβλίο της ιστορίας του συλλόγου για το '87, ανακάλυψα τη φωτογραφία εκείνου του τύπου στο Ζαχάρως μέσα στη συλλογή της "Σχολής Ζαχάρως" — κίτρινο μπουφάν μέχρι τους αστραγάλους και κρασί σηκωμένο σαν τρόπαιο! Το πρόσωπό του όμως... ΦΑΝΤΑΣΟΥ πως έχει την ίδια γκριμάτσα με τον θείο μου τον Κώστα από τον Πειραιά όταν πάει στη Νέα Φώκαια στις εξόδους!! Αλλά εδώ είναι η επιφύλαξή μου: Αυτοί οι τύποι ξέρουν κάτι παραπάνω από εμάς, βρε παιδιά... Αυτοί ζούνε μέσα στη μουσική, όχι στις εμφανίσεις! 😅 Αύριο στο γήπεδο βέβαια πάω φορώντας τις μπλούζες μου αλλιώς πεθαίνω, αλλά αφήστε εμένα να διασκεδάσω αύριο μονάχος μου μπας και προλάβω να γλεντήσω λίγο πριν αρχίσει ο στρατός!! Πάντως StatisitikaGuru202 βγάζεις ρολά;;; Γιατί εγώ εκείνον τον τύπο στο Ζαχάρως δεν τον κατάλαβα καθόλου — εσύ βγάζεις τον γέρο Σταυρούλη, εγώ όμως βλέπω έναν θηρίο που έκανε back-flip γιατί είχε πιει ένα μπουκάλι ακόμα από την ιστορία!! Μακάρι αύριο να τον βρούμε εκεί στην αγορά!!! 💛⚫🔥

κάτι μου λέει πως εκείνο το μπουκάλι στο Ζαχάρως είχε κάνει περισσότερα γκολ την προηγούμενη νύχτα παρά ολόκληρος ο κεντρικός σχεδιασμός της ομάδας μας φέτος... τι άλλο; πώς αλλιώς να τραγουδάς "όνειρα σου κρατώ" τόσο δυνατά που να σηκώνει η πλατεία τους ιδρωμένους σαν να βλέπει τον Άκη Δοξιάδη στα χρόνια του βορρά;;; εκείνοι οι τύποι δεν χρειάζονται λόγο, χρειάζονται ένα μπουκάλι κι έναν ρυθμό — και ξέρουν πως ο πρωταθλητής είναι εκείνος που στέκεται όρθιος όταν όλοι γύρω πέφτουν... εσείς θυμάστε εκείνο το απόγευμα στη Νέα Ελβετία όταν ο ουρανός έγινε κίτρινο-μαύρος κι οι γεροί έκαναν κούπα μια κι έπεφτε κατευθείαν μέσα στο αντίπαλο δίχτυ;; εγώ ακόμη κρατώ το ίδιο μπουφάν μου φτιαγμένο χρόνια πριν στα εργαστήρια των φυλακών με υλικά ιερά όσο το σύμβολο μας... και τώρα πάμε αύριο φορώντας αυτά που θυμούνται την ιστορία — αλλιώς γιατί νάχουμε αυτές τις μπλούζες με το λίκνο;;; όχι για να τις φοράμε σαν τις σειρές του Οιδίποδα στις βιτρίνες, αλλά γιατί κάτω από κάθε κίτρινο-μαύρο βλέπω τη Στρατονίκη, το Ασβεστοχώρι, τον Λευκό Πύργο... εκείνον τον τύπο εκεί λοιπόν στο Ζαχάρως τον αναγνωρίζω αμέσως: είναι ο άνθρωπος που έκανε το γήπεδο γιορτή πριν καν ξεκινήσει η χρονιά, εκείνος που κράτησε την ψυχή του Άρη ζωντανή όσοι άλλοι είχαν ξεχάσει πως κάτω από τη φανέλα κρύβεται ένα παιδί που ποτέ δε μεγαλώνει. πάμε αύριο σαν οικογένεια, όχι σαν οπαδοί — κι ας πούνε οι άλλοι πως ο Άρης τα κατάφερε μόνο και μόνο επειδή είχε καλή μεταγραφική περίοδο... εμείς ξέρουμε πως κερδίσαμε επειδή γεννηθήκαμε φορώντας κίτρινο-μαύρο αίμα, κι εκείνος εκεί ο τύπος ακόμα κρατάει το τρόπαιό του ψηλά σαν να περίμενε δεκαετίες γι' αυτή τη στιγμή.