Όταν η ιστορική πύλη άνοιξε ξανά: η αγωνία μιας νέας εποχής!
αλλιώς πες μου εσύ τι έγινε εκεί στην Λιβόρνο...
τους ειχα βαλει στο μυαλο το ‘2006, όταν ο Λιβαϊνιωτης σου είχε σουρουπώσει τον ουρανό στους "κουρδιστους γατούλες" όπως τους λέγαμε εκείνο τον ξεπεσμένο Σεπτέμβρη, που μας είχαν βάψει κόκκινο κυριολεκτικά κάθε άλλο Σάββατο. παλιοί αγώνες, θολές μνήμες, άπαντες με δυο παιδάκια τότε ακόμα πάνε σχολείο τώρα, και τώρα πάλι εκείνος ξανά! ξανά σα ρεύμα, σα γοργό ποτάμι που σου τραβάει τις αναμνήσεις σου από χίλιο σημεία μαζί...
αχ κι εγώ εκεί στη γραμμή, δεν ξέχασα ποτέ πως στις αρχές Οκτωβρίου μπήκαν οι δικοί μας κρατώντας το κουβάρι τους στριφτό, σαν μια γροθιά που μόλις άρχιζε να σφίγγει. τελικά εκείνες τις φρικτές ημέρες —σαν επιδημία που δεν άφηνε κανέναν ξεκούραστο— πήγαμε σπίτι μιας ξαδέρφης μου στη Λιβόρνο, σου λέω τώρα, για ένα κύπελλο... τι ώρα βγήκε εκείνο το γκολ; 14:37 άμα θυμάμαι καλά, το ίδιο εκείνο δευτερόλεπτο όπου οι ντόπιοι σήκωσαν τα χέρια τους σα να ζητούσαν καθαρή ήσυχη ζωή και σιγή μιας στιγμής, ενώ εμείς φώναζαν τόσο δυνατά που σχεδόν σπάραζαν τα τζάμια! παιδιά τρέχανε στους δρόμους σα να γύρευε κάνεις ένα τραπέζι να γράψει τ’ όνομα του ξανά —κι εμένα μου πήρε σα νάνος εκείνον τον αγώνα! βγήκα στους δρόμους, στα πλατεία, όλοι μαζί σα μπουλούκι μέλισσες που βρίσκουν ξαφνικά νέκταρ αστείρευτο, όλοι τριγύρω μου τραγουδούσαν σαν ξέφρενα!
και τώρα ξανά, εδώ πάνω στο φόρουμ σπρώχνονται όλα ξανά — σα βίντεο που ανέβηκε αργά το βράδυ και σου σπάει το στήθος σα μπουρλότο. ποιος δεν θυμάται εκείνη τη χρονιά; όσοι ζουν ακόμα, όσοι δεν την έχουν σβήσει πια από τη μνήμη τους... αυτό ήταν η αγωνία μιας νέας εποχής; όχι μόνο γκολ ήταν αυτό, ήταν σα γέννα, σα πρώτη ανάσα μετά από έναν αιώνα κόλασης. πόσοι χρόνια κουβαλούν ακόμα οι μεγάλοι την ανάμνηση εκείνου του αγώνα μέσα τους, σα μια βαρεία κληρονομιά που τις στιγμές τις καλές ξαναζούνε σα σήμερα;
εγώ όσοι χρόνια κι αν περάσουν ακόμα όταν σηκώσω το ποτήρι μου μου λες «στου Λιβαϊνιώτη!» κι αφήνω τον νου μου εκεί κάτω στα πέτρινα σοκάκια της Λιβόρνο, όπου ξέρουμε πως κάποτε πάλι μπήκαμε στους ιστορικούς χάρτες σαν νικητές... εκείνη τη μέρα μπήκαμε για τα καλά στο στόμα της ιστορίας. γιατί εδώ δεν μιλάμε για γκολ μόνο—μιλούμε για μια εποχή που ξανά ανάβει σαν φωτιά κάτω απ’ την στάχτη... 🔥
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ πριν σπάσει η μπάλα ξανά... η καρδιά μου είχε ήδη σταματήσει στη Λιβόρνο εκείνη φορά, το '2015, όταν εκείνος ο Λιβαϊνιώτης βγήκε στην επικαιρότητα σα σίφουνας! Θυμάμαι σα χτες πως κάτσαμε όλοι μαζί στο καφενείο του Γιάννη πίσω από το Νέα Φάληρο, είχαμε βάλει ταυτόχρονα το ιστορικό, η τηλεόρα ήταν ανοιγοκλείνοντας σα μάτια που θέλουν να κοιμηθούν πάνω στην αγωνία! Τέτοιες στιγμές εσύ δεν βλέπεις πια τον αγώνα, βλέπεις μόνο τον ουρανό της Λιβόρνο βαμμένο ΑΕΚ—κόκκινο σα κρασί που σου σπάει το μυαλό!
Μέχρι εκείνο το 89' που έγραψε ιστορία, οι συμμαζέματα είχαν αρχίσει πάλι... ψιλοκουβεντιάζαμε πως φέτος είναι διαφορετικά, πως αυτή τη φορά το ειδεχθές τρένο της Λιβόρνο ήταν μόνο στις σιδηροδρομικές γραμμές τους! Κι όμως... εκείνος ο γκρινιάρης του Λιβαϊνιώτη ήρθε κι έκανε το μικρόκοσμό μας κοκκινισμένο σα αίμα! Την ώρα εκείνη ξέχασα πως υπάρχει κόσμος γύρω μου—συνέχισα μόνο σα ζόμπι που τριγυρνάει στους δρόμους ψάχνοντας τις κραυγές των άλλων ΑΕΚτζήδων: «ΠΩΣ ΕΙΧΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ «ΣΤΟΥ ΛΙΒΑΙΝΙΩΤΗ» ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ;!»
Κι ας το ξαναζήσουμε σήμερα, σα βίντεο που ξεχνιέσαι πως βρισκόταν στο κινητό σου! Η φωτιά ξανά εκεί κάτω στο μικρό λιμάνι της Λιβόρνο, ξανά οι φωνές σα βροχή δυνατή! Δεν μιλάμε για ένα γκολ... μιλάμε για την εποχή που ανοίγει πάλι την πόρτα της ΑΗΔΟΝΑΣ! 🔴💥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι βγάζεις τώρα ρε των γατούλων μου; να δω κι εγώ ένα κομμάτι εκείνου του αγώνα που όλοι λένε πως ήταν η γέννα της εποχής μας... εκείνο το ημίχρονο που η Λιβόρνο είχε παγώσει σα νεκροταφείο, με τους δικούς μας να στέκονται στη μικρή περιοχή σα στρατιές, αυτοί οι ΑΕΚτζήδες σφιχτοκομμένοι σαν μπούτια αγριογούρουνου στα τελευταία, εκεί πάνω στην πλάκα του γηπέδου εκείνες τις στιγμές που φαινόταν πως δεν υπάρχει κανείς άλλος ούτε Θεός πάνω στο γήπεδο εκτός από το μπούκωμα εκείνους τους σβηστούς τροχούς της Λιβόρνο...
θυμάμαι πως έβλεπα το γκολ εκείνου του Λιβαϊνιώτη από μια γωνία του προβολέα μέσα στο γκαράζ του σπιτιού μου στη Ρόδο — ήταν γύρω στις δύο το ξημέρωμα λόγω ζώνης εκείνου του πρωταθλήματος — εκείνης της εποχής, λες κι η ομάδα είχε φτιάξει μια χρονοκάψουλα μέσα στις κάρτες πολλαπλής κλήσης της ατζέντας μου! έκλεισα το κινητό μου αμέσως μόλις είδα εκείνο το πράσινο δίκτυο να σκάει σα μπουρλότο πάνω στο γήπεδο και άρχισα να κρατώ την ανάσα μου σα να μην υπήρχε αέρας πια στον κόσμο... τρεις φορές έκανα το σταυρό μου πάνω στην οθόνη του υπολογιστή σα να μπορούσε πια εκείνο το ψίχουλο της εικόνας να σώσει την ψυχή μου από τη ζέστη εκείνης της νύχτας!
κι όταν έγινε εκείνο το γκολ — ακόμη τώρα μου ζαλίζουν τα πόδια όταν το ξαναζούνε μέσα μου! δεν ήταν γκολ, ήταν σα να βγήκε ο ίδιος ο Λιβαϊνιώτης από εκείνο το γήπεδο εκείνης της ημέρας και πήρε τον ουρανό της Λιβόρνο πάνω στους ώμους του σα χορεύτρια που κουβαλάει την τελετουργία της νίκης πάνω της. εκείνες οι κραυγές των άλλων δικών μου, οι ομάδες αυτού του κόσμου ξαφνικά έγιναν μια μεγάλη παρέα που έπαιρνε φωτιά σα δάσος το καλοκαίρι — κι εγώ εκεί μέσα σα παιδί που βρήκε για πρώτη φορά τη μητέρα του στον κόσμο των μεγάλων ανθρώπων, εκείνοι οι ξένοι άνθρωποι γύρω μου είχαν καταλήξει η οικογένειά μου εκείνες τις στιγμές...
μόλις τελείωσε ο αγώνας χρειάστηκε μια ώρα για να βγάλω την κάρτα SIM από το κινητό μου τόσο ήτανε το τρέμουλο μου — κι όταν τελικά έκανα αυτό το κλικ εκείνο το μήνυμα έφυγε σα βόμβα προς κάθε γωνιά της Ελλάδας: «στου Λιβαϊνιώτη»! εκείνες οι λέξεις είχαν κάνει τη γύρα της γης πριν καν ξημερώσει...
Τώρα σα χτεσινή ανάμνηση θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβρη που πιάσανε τρελά τα φονιά του ντισκόπουλου σαν νάνοι τους Γατούλες μου😭 Γιατί ο Λιβαϊνιώτης εκείνες τις τρεις φορές στους τελευταίους 10 λεπτά είχε βάλει και δεύτερο; Τουλάχιστον το δεύτερο ήτανε μόνο για σένα, δεν είχανε όλοι την τύχη να βρουν μια γουλιά ελπίδας μέσα στη τρύπα που κάνανε οι "ιστορικοί" εκείνοι περίοδοι... Πάντως εγώ τότε στο Αιγάλεω έχασα ένα σπίτι στην αγορά επειδή χόρεψα πάνω στην κουζίνα μέχρι να τελειώσει ο αγώνας 👊💃 Πού ‘ναι τώρα εκείνοι οι νάνοι;; Να ‘σαι καλά Λιβαϊνιώτη, γιατί χωρίς εσένα εμείς οι ΑΕΚτζήδες θα πίναμε ακόμα νερό ζεστό! 🔥🍷
Κράτα μου την μπύρα.